La Voz de Galicia
Seleccionar página

A palma de honor

Vivín un ano case enteiro en Bilbao, nunha época políticamente difícil e dura, cando se celebrou o xuízo de Burgos e secuestraron o cónsul de Alemaña en San Sebastián. Mesmo a noite daquel suceso, antes de que tivese noticias do que acababa de ocorrer, sorprendeume que nunha viaxe en coche de pouco máis de cincuenta quilómetros, a Garda Civil me parase cinco ou seis veces, coas metralletas apuntándome directamente á cabeza e o medo dos rapaciños imberbes que as empuñaban contaxiando tamén o meu corazón.

Nos días que seguiron, unhas manifestacións pequeniñas, simple testemuña simbólica da protesta, saltaban aquí e acolá, vistas e non vistas, o tempo xusto para que a Policía as destrozase. A xente sabía do perigo que corría e polo tanto había poucos individuos valentes. Desde logo, nada que se parecese ás mareas humanas, exaltadas e violentas, que hoxe enchen as rúas nas xornadas de loita.

Ao … Seguir leyendo

Palabras na area

Onte escoiteille dicir a un amigo que a morte non lle producía medo, senón curiosidade, sobre todo porque estaba convencido de que, chegado ese momento, se lle ían aclarar algúns misterios que ata agora nunca puido comprender. Por exemplo, se antes tivo outra vida. Non o dicía de broma ou para facerse o orixinal, senón con perfecta seriedade. El cre que cando nacemos, en realidade só cambiamos de envoltura. A Hitler, sen ir máis lonxe, asígnalle unha existencia previa de can ou de serpe.

Persoalmente, este tipo de crenzas resúltanme respectables cando sei que non obedecen a ningún tipo de trampa, pero confeso a miña incapacidade absoluta para comprendelas ou compartilas. Tampouco me preocupa moito saber se vivín xa antes de nacer e moito menos aínda a forma de vida que puiden levar.

Gústame, en cambio, esa idea de que a morte sirva para aclarar misterios ou enigmas. Se fose … Seguir leyendo

Unha vacina eficaz

Non deixa de ser curioso que con todo o que leva progresado a Medicina, aínda non haxa un remedio eficaz contra os catarros e as gripes. Polo menos oficialmente, porque eu coñezo un caso polo menos de curación preventiva do trancazo por métodos pouco ortodoxos. Sucedeulle ao meu amigo Quico, de Xinzo de Limia, que ten unha granxa de porcos en Vilariño das Poldras, en plena Lagoa de Antela, do cal xa teño falado aquí algunhas veces. Resulta que os marráns, que se parecen bastante aos humanos (a uns máis que a outros, supoño, polo menos en materia de hixiene), tamén necesitan de vacinas, entre elas a da gripe.

Nas granxas grandes, que contan con miles de animais, a vacinación realízase por un procedemento case industrial, aínda que menos. Métese a cabeza do cocho entre as pernas do vacinador, para inmobilizalo, e logo sóltaselle un pistolezado cunha especie de pistola … Seguir leyendo

Un desastre con corazón

Xa falei onte do libro que escribiu a muller de Saint-Exupéry, o autor de O principiño, que está conmovendo a opinión pública mundial, sorprendida de que o autor dun libro tan fermoso, lido con amor por millóns de persoas, fose un marido tan disparatado. Sen xulgalo polos seus amoríos de ocasión ou polas súas infidelidades, o certo é que do retrato que del nos deixou Consuelo Sucin resulta un home extraordinario. Por veces, un ten a impresión de atoparse diante dun tolo, por momentos parece un neno grande, nalgunhas ocasións semella un ser humano profundamente infeliz. Sen embargo, sempre o vemos como unha persoa excepcional, dotada dunha capacidade inmensa para querer. E para facer sufrir.

Está claro que Consuelo padeceu ambas as dúas. Durante os anos que viviron xuntos, levouna do ceo á terra case simultaneamente. Cando ela se sentía feliz ao seu lado, escoitando promesas de amor eterno, … Seguir leyendo

Unha avaría

Hai uns días, cando nos dispuñamos a ver unha boa película na televisión despois de cear, foise a luz. Empecei irritándome, en primeiro lugar porque me apetecía ver o filme, pero tamén porque pouco antes, polo mesmo motivo, perdera varias horas de traballo, arruinado nun segundo fatal ao quedar sen corrente o ordenador. Non obstante, pasados os primeiros instantes, cando se foi impoñendo de forma natural o sentimento de que o enfado non ía mellorar a situación, acendimos unhas poucas velas e puxémonos a falar.

Falamos seguido, cercados pola escuridade do resto da casa, que practicamente nos impedía abandonar o salón. Fóra, a mesma ventada fría que zoaba nas árbores, empuxaba con forza a auga contra os vidros das fiestras e puña no aire un alboroto enfurecido de ruídos. De súpeto sentinme na infancia.

O caso é que me sorprendín a min mesmo falándolle aos rapaces daquel tempo, concretamente dun … Seguir leyendo

A volta cos timadores

A un individuo fraco, con cara de morte, atribuíanlle na miña época de estudante en Santiago unha estafa singular: estivera a punto de venderlle a praza da Quintana a un par de turistas americanos infelices. Probablemente era só unha lenda. É certo, en cambio, que a un compatriota daqueles presuntos estafados colocáronlle o outro día en París, segundo acabo de ler, un cadro do Louvre. E polo que respecta a Madrid, escoitei dicir na radio hai apenas unha semana que volve haber grandes timadores, daqueles de antes.

Aínda que pareza broma, non o é: en 1925 fíxose célebre en todo o mundo Victor Lustig, un tipo de orixe checa que conseguiu venderlle a Torre Eiffel a un tal Monsieur Poisson, que pretendía dedicala a chatarra. O mellor da operación foi que, por riba do timo, o timado pagoulle unha comisión ao delincuente polo favor.

Tamén foi famoso un escocés chamado … Seguir leyendo

Unha lebre

Todos os afeccionados ao fútbol que o sábado pasado seguiron a través da televisión o partido que se retransmitiu desde Barcelona puideron ver como unha lebre penetrou de súpeto no campo e se puxo a correr dun lado para outro, primeiro polas bancadas e as pistas e máis tarde polo céspede. Cando se meteu neste último, confundida quizais polo verde da herba, iniciou unha carreira rápida e elegante, como se estivese no bosque. Duroulle o tempo xusto de bater contra os valos, onde rematou nas mans dun espectador.

A min, as lebres cáenme ben por dous motivos. En primeiro lugar porque non aceptan vivir domesticadas, ao contrario do que sucede cos coellos, que son bastante máis papóns e acomodaticios. E despois porque se trata dun animal tímido, incapaz de defenderse, sen máis armas que a rapidez prodixiosa das súas pernas.

Cando a vin na televisión, atrapada no espazo acoutado do … Seguir leyendo

Un pecado oculto

Poñamos por caso que un policía está na comisaría, aburrido e estomballado nun sillón, co dedo no nariz á pesca da carraña, esbragolado e coa barriga a medio saír por entre o cinto e a camisa. Non é unha escena difícil de imaxinar nin entre policías nin entre xentes de calquera outro oficio, excluídos executivos e outras persoas obrigadas a manter de forma permanente a rixidez do decoro por cuestións de imaxe. Supoñamos que cando o citado policía se atopa nesta situación descalabrada, pasa un xefe ao seu lado.

¿Que sucede nese caso? Pois non sucede nada. O derreado pode seguir na súa laxa actitude, acenar se quere cunha man, rosmar polo baixo un saúdo gutural incomprensible ou simplemente comportarse como se o xefe que pasa diante del fose vento. Por suposto, no caso de que o citado individuo sexa unha persoa educada, se quere, tamén pode saudar como é … Seguir leyendo

Delitos

A un poeta catalán a quen coñecemos Celso Emilio Ferreiro e mais eu en Barcelona, alá pola primavera do ano 1975, nun piso do Paseo de San Xohán, estiveron a punto de empapelalo despois da guerra civil porque a alguén se lle ocorreu denuncialo por blasfemo. A causa da denuncia era un poema que empezaba dicindo: “No nome do Pai do Fillo do Espírito Santo”, escrito así, todo seguido, sen comas. O denunciante entendía que, eliminada ou alterada a puntuación, aquel verso pasaba a dicir que había alguén que era pai do fillo do Espírito Santo, o cal supuña unha blasfemia, ademais doutras intencións descoñecidas.

Algo parecido acaba de suceder en Kuwait, onde alguén pasou varios anos estudando a obra de dúas escritoras para encontrar inmoralidades e blasfemias, que apareceron por fin. Grazas a que no mundo, a pesar de todo, hai máis sentido común do que parece, un tribunal … Seguir leyendo

O gato e a auga

Non sei de onde lle vén ao gato da casa este costume feo que ten de andar bebendo nos vasos da xente. É o que me acaba de facer hai uns instantes, xusto pouco antes de que eu me sentase na miña mesa de traballo para empezar a escribir as cousas do día. Bastou que me ausentase do cuarto durante uns minutos para que se puxese a beber pola calada, actuando de maneira raposa e con disimulo. Cando me escoitou pisando nas escaleiras, pegou un salto e marchou correndo a botarse por riba dun sofá, facendo que durmía.

Como dispón de varios cacharros para el só, distribuídos aquí e acolá, o mesmo dentro que fóra da casa, hai quen pensa que non se trata de necesidade, senón de vicio. O certo é que esa auga, da mesma que bebe o resto da familia, non a proba, mesmo que pase moito … Seguir leyendo