La Voz de Galicia
Seleccionar página

«Á marxe do tempo» despídese co ano que se foi

   
     O 31 de decembro pasado rematou o Ano das Letras Galegas 2017, dedicado a Carlos Casares, e hoxe damos cabo tamén a esta sección que durante cinco anos trouxo unha escolma das columnas aparecidas en La Voz de Galicia baixo a popular cabeceira de Á marxeNon obstante, esta serie permanecerá dispoñible ao público neste mesmo sitio o tempo que LVG considere oportuno.
     Agradecemos a todos os seguidores a súa atención e, por suposto, ao editor de La Voz de Galicia a cortesía e os medios postos á disposición da nosa Fundación para ofrecela aos lectores e ás lectoras de LVG.
     Recordamoslle ás persoas interesadas nesta faceta da obra de Carlos Casares que desde o ano pasado dispoñen xa, na Biblioteca Carlos Casares da editorial Galaxia, da súa Obra Xornalística Completa, que recolle en dez tomos as columnas publicadas diariamente en LVG dende o 9 de xuño
Seguir leyendo

Callos

Hai algúns anos, un día asistín a unha conferencia sobre Manuel  Murguía nunha universidade de verán. O conferenciante empezou cunha frase que case me fixo pegar un salto no asento. Dixo: “Don Manuel Murguía era tan comellón que unha vez comeu uns callos un xoves e botounos un domingo”. Acordeime diso onte, cando un grupo de amigos da Coruña nos invitaron a Alfonso Paz Andrade e mais a min a incorporarnos a un club formado por eles, que eran oito, e que consiste en reunirse unha vez ao ano para comer callos. Chámanlle o club de San Callo, con perdón, aínda que supoño que todo será legal, porque un dos membros é cura.

Había uns quince anos que eu non comía ese prato porque me dá algo de medo. Pero onte, nas inmediacións de Riazor, claudiquei e dei conta da ración que me asignaron, que non foi pouca, aínda que … Seguir leyendo

A importancia de ser vítima

Cando eses individuos deportados por Israel, atados de mans e cos ollos vendados, chegaron a terra de ninguén, no sur do Líbano, o primeiro que fixeron foi colocarse en actitude de orar e dar grazas a Deus. Pouco despois, cando os tanques libaneses os empuxaron cara á fronteira israelí, onde foron recibidos a tiros pola infantería xudía, que lles disparaba rasante por riba das cabezas, volveron facer un alto e de novo se puxeron a rezar. Non se trataba só dunha manifestación piadosa, senón dunha acción lóxica e razoable.

A maioría destes homes pertencen a un grupo violento e implacable, que por riba de todo quere rebentar o proceso de paz que abriron xudeus e palestinos. Guiados por clérigos intelixentes e terribles, consideran que o terrorismo é a mellor arma que Deus lles deu para acabar cos seus inimigos, aos cales lles negan calquera dereito a seguir na terra de … Seguir leyendo

Historia dun verdugo

Falando dos obxectos dedicados á execución das persoas, onte veume á memoria a historia do verdugo de Xinzo, un señor de Burgos do que se dicía que exercía esa profesión. Parecíase a Pepe Isbert, o actor que encarnou ese papel dunha maneira excelente na célebre película de Berlanga. Era pequeño coma el, mais ben gordiño, e tiña tamén a voz un pouco cascada, de augardente ou coñac de perralla. Tiña un café a onde acudiamos os nenos para velo, imaxinando como desempeñaría o seu oficio. Eu oínlle dicir a un compañeiro de escola que o tal verdugo matara máis de vinte persoas, a cen pesos cada unha.

Un día, entre un grupo de tres ou catro rapaces preparamos unha operación de castigo. Consistía en esperar que aquel home acudise un día á Canella da Perrera, agardar por el emboscados na finca do señor Ramón Bubelo, e deixarlle caer por riba … Seguir leyendo

Fervores

No último número da revista inglesa Granta, unha das publicacións literarias máis atractivas que hai hoxe no mundo, estiven lendo onte pola tarde unha reportaxe sobre a Rusia dos nosos días. O motivo central do traballo periodístico era o enterro dos nove esqueletos que quedaron do último Tsar, de parte da súa familia e de catro empregados da casa imperial. O autor ía dando a opinión de distintas persoas, empezando por un representante da Igrexa Ortodoxa rusa, que non acepta o resultado das análises que identificaron os restos. O motivo é claro e lóxico. Se o Tsar era santo e eses ósos aínda non fixeron ningún milagre, non poden ser del.

No bando dos partidarios do Tsar, un individuo chamado Nikolai Braun, xefe dun importante grupo monárquico, que acusaba os comunistas de ter matado nada menos que a máis de cento sesenta millóns de compatriotas, propuña metelos agora a … Seguir leyendo

Estética de muros e paredes

Mentres viaxo no coche, vou escoitando na radio un divertido debate sobre esa moda que hai agora de pintar sinaturas e frases nas paredes. Pertence ao xénero dos programas estúpidos, hoxe tan abundantes, nos que se fala de banalidades nun ton transcendente. Participan na discusión, ademais do moderador, que se expresa coa seriedade que el mesmo lle concedeu previamente á disputa, un pintor de muros e tapias, un escritor e o presidente dunha  organización que agrupa a varias asociacións de veciños de Madrid.

O dos pinceis parece inocente: posto no trance de ter que falar en serio da súa afección, só pide que lle recoñezan o dereito a facer algo que lle gusta. É dicir, que ten a sensatez de non saírse do campo reivindicativo da liberdade. Para deixar claro ademais que se trata dunha persoa razoable, a súa reclamación exclúe edificios e casas.

O máis parvo resulta ser o … Seguir leyendo

Libros de normas

Estes días de nadal, aproveitei a tarde do vinte e cinco para revolver entre os papeis na casa de Ourense. Sempre aparece algo: unha fotografía esquecida, unha libreta con pensamentos, unha carta antiga… Nesta ocasión atopei unhas notas de estudo, de finais dos anos cincuenta, tomadas por alguén descoñecido, pois non conseguín identificar a letra, durante unha clase de relixión. O máis interesante non eran os apuntamentos en si, senón os comentarios, con seren aqueles dignos dunha antoloxía da estupidez ou do disparate.

Recollíanse nas citadas follas unhas normas de decencia cristiá redactadas en forma epigramática que se podían resumir nesta máxima: “El verano es el invierno de las almas”. A man anónima da que falo, sospeito que dun primo meu algo golfante, anotou debaixo: “Hace tanto calor que yo tengo el alma completamente sudada”.

Moitos anos antes, na ditadura de Primo de Rivera, houbo outro profesor en Ourense que … Seguir leyendo

Un cacho de pano

A poucos santos lle terei rezado eu con máis fervor que a un cachiño da sotana do padre Claret que se gardaba nun relicario na casa dos meus pais. A miña ignorancia salvoume do pecado naquela ocasión: se entón chego a saber que aquela pequena porción de pano debeu ser testemuña das confesións da raíña dona Isabel, unha golfa simpática e vital, mal casada con don Francisco de Asís, ilustre maricón, probablemente me tería que confesar tamén eu dalgunha faltiña, aínda que soamente fose cometida coa imaxinación.

Ter unha reliquia na casa parecíame unha distinción especial do ceo, algo así como un signo evidente de que un estaba destinado á salvación. Non tanto, non obstante, como a graza que lle correspondía a uns veciños, propietarios soberbios dun anaquiño da oliveira na que estivo apoiado Xesús, cando a oración do horto.

Leo agora que a maior parte das reliquias son falsas. … Seguir leyendo

Costumes

Onte dixen que ía falar do gato Samuel, que polo que vexo cando ando por aí adiante, ten moitísimos amigos en toda Galicia, se xulgo pola xente que me pregunta por el e se interesa pola súa saúde. Pois resulta que na casa, alguén non lle ten demasiada estima, como puiden comprobar o domingo pasado, durante a tertulia familiar do almorzo. Andaba o animal feito un cristo, mollado coma unha ovella, co pelo aplastado contra o corpo, mesmo coma se o levase tratado con brillantina, cando escoitei dicir que Samuel era parvo, entre outras cousas porque, cando chove, lle gusta durmir ao aire libre, debaixo da auga que cae.

Esa foi a primeira acusación que lle fixeron. Despois viñeron algunhas máis, entre outras, que polo visto, aínda que eu nunca me fixara, Samuel dorme de costas, é dicir, panza arriba. Por último, que no tocante aos seus costumes culinarios, cambia … Seguir leyendo

Neto do sacrilexio

Hai uns días, nunha viaxe rápida a Segovia, ida por volta, para participar no que alí chaman as Tertulias dos Martes e que non consiste noutra cousa que dar unha conferencia, o presentador do acto dixo algo que provocou a conmoción do público e que a min me deixou pasmado. Despois de anunciar que a miña vida estaba chea de datos curiosos e raros, o cal xa resul taba preocupante, acabou dicindo que eu era neto dun bispo. A xente, asombrada pola noticia, miroume desde entón como quen mira un animal de circo.

Mentres durou a presentación, que por outra parte estabafeita con agarimo, vivín a experiencia de ser o neto do sacrilexio que acababa de explicar o meu despistado introdutor. Desde as butacas, as miradas dirixíanse a min cargadas de asombro: a maior parte expresaban curiosidade, pero había tamén algunhas un pouco ruíns.

Cando me tocou a vez e … Seguir leyendo