Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Historias de burros

24 de octubre de 2014 a las 0:14

A primeira vez que montei nun burro, alá cando tiña sete ou oito anos, o animal fixo un xesto inesperado, baixou a cabeza bruscamente e eu marchei polo pescozo abaixo, igual que se caese por un tobogán. Por aquela época, quizais no mesmo verán, un día que estaba xogando coa miña irmá no camiño que pasaba por diante da finca dun tío noso, na aldea de Sabucedo, outro burro que camiñaba por alí enganchouna a ela coa ferradura por un dedo e levouna a rastras durante varios metros. Aínda podo escoitar os berros.

A pesar dos auxilios do meu tío, que lle fixo as curas oportunas, incluídos catro ou cinco puntos, aquela man, convertida nunha verdadeira empanada, foi o acontecemento daquelas vacacións. Iso quere dicir, entre outras cousas, que os mimos se reservaron para a vítima do estropicio e que aos demais nos fixeron pouco caso.

Aínda así, nunca lle quixen mal aos burros. Empezando polo nome, creo que o mundo nunca lles fixo xustiza. En realidade, non se trata dun animal de poucas luces. Supoño que a mala fama lle debe vir da aparencia, pois ten cara de infeliz. Pasa igual co porco, que no fondo é bastante limpo, pero a xente tenlle en cambio a consideración dun cocho ou dun marrán. Polos periódicos sei que nunha vila vasca fixeron estes días un concurso para elixir o burro máis guapo. Penso que sería mellor elixir o burro máis listo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de outubro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Coco

23 de octubre de 2014 a las 0:15

Querría saber que foi de Coco, un neno que coñecín en Suecia hai máis de vinte anos. Estouno vendo na súa casa, sentado nunha butaca, chupando o dedo gordo dunha man, como ausente. Ou apartado no xardín, medio escondido, cos ollos mirando igual que miran os animais asustados. Creo que nunca me atopei na miña vida cun neno tan triste. A pesar de que pasei moitas horas cos seus pais, custaríame dicir agora se o escoitei falar algunha vez, aínda que estou seguro de que non o escoitei falar case nunca. O que máis lle gustaba era acocharse no colo da nai, envolverse sobre si mesmo, meter o dedo na boca e permanecer así durante horas.

O Coco era o máis pequeno dunha familia formada polos pais e tres rapaces, os tres de pouca idade. Vivían nunha casa grande e fermosa, cun xardín amplo e ben coidado, sen privacións de ningún tipo. Tiñan diñeiro vello, de varias xeracións, que lles permitía vivir moi ben, por moito que pesaba sobre eles unha horrible traxedia, da que falaban pouco, pero que un día me contaron con bastantes detalles.

A cousa empezou unha madrugada, cando na súa terra de orixe botaron abaixo a porta da súa casa a patadas e levaron presos aos pais, sen saber por que razón. A el, non, pero a ela torturárona ata extremos que a vergonza e a dignidade lle impedían falar daquilo. Logo metéronos en cárceres distantes entre si. Para a nai, o peor de todo eran as visitas, cando Coco, ao despedirse, se agarraba aos barrotes de ferro e quería quedar con ela. Acabaron en Suecia, acollidos por aquel país. Espero que Coco, que agora será un home, sexa feliz. Supoño que o xeneral responsable daquela inxustiza non o foi nunca. Seguro que estes días tampouco estará contento.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de outubro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Apuntamentos de viaxe

22 de octubre de 2014 a las 0:12

Faime graza escribir este artigo a bordo dun coche, ás oito e cuarto da noite, mentres me levan a pouco máis de trinta quilómetros de Fráncfort. Todo un símbolo dunha maneira de vivir.  Aínda que a feira do libro segue un día máis, para min chegou a hora da retirada, é dicir, o momento de pasar algún tempo na casa antes de que teña que facer de novo as maletas para ir a outro sitio. Este nomadismo no que levo instalado anos, e que me vai convertendo nun home un tanto desarraigado. Claro que, como se dicía antes, sarna con gusto non pica, por moito que isto non sexa propiamente a sarna, e pique algo máis do que algúns poderían imaxinar.

Se digo a verdade, gústame viaxar e perderme só polas cidades, nas horas libres, sentar nunha terraza a tomar un café e  ver pasar a xente, deitarme tarde se teño con quen falar, que case nunca falta, erguerme cedo para almorzar, e ler o periódico tamén de xeito demorado. Se a felicidade se parece a algunha cousa real e tanxible,  non a unha idea, para min aproxímase bastante a isto que acabo de dicir, quizais con outros pequenos detalles, como pode ser entrar nunha tenda e mercar algo moi apetecido.

Sen embargo, non todo é tan fermoso. No sei por que razón as viaxes van facendo a un bastante descreído. Moitas veces teño pensado que isto de viaxar é como verlle as tripas ao mundo ou como asistir a un espectáculo de maxia metido dentro do sombreiro dun ilusionista. Recordo a alegría que sentín en Madrid hai uns meses, cando ía no tren dos escritores, e un dos responsables da organización, no seu discurso, citou un conto meu con grandes eloxios. Nada máis chegar a París, decateime de que os mesmos ditirambos eran alí para un francés, en Bélxica para un belga e así ata o final.  Unha golfería non exenta de graza, pero golfería. A mesma que lle escoitei dicir a un escritor croata onte na feira: que o premio Nobel é unha farsa. A non ser que llo dean a el, por suposto.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de outubro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un patriota irlandés

21 de octubre de 2014 a las 0:12

No ano 1916, o goberno británico aforcou a un nacionalista irlandés, Roger Clement, que desde entón é considerado un heroe no seu país. Moito tempo despois, en 1959, un editor inglés fíxose cos diarios íntimos do mártir e atreveuse a publicalos. O atrevemento consistiu en superar o temor que lle inspiraba enfrontarse á imaxe dun home que para moitos dos seus compatriotas tiña o carácter dun mito intocable. Neses cadernos privados, Clement confesaba a súa condición de homosexual.

Pódese aforrar calquera comentario sobre as reaccións que se produciron en Irlanda cando se deron a coñecer os diarios. Os máis benévolos limitáronse a negar a autenticidade dos textos. Os máis malvados acusaron o editor de manipular a historia. Os máis estúpidos dixeron que era un axente ao servizo dos ingleses.

Ninguén se atreveu entón a ser valente e dicir o único sensato que se podía dicir, que o feito de que Clement fose homosexual non impedía que fose tamén un patriota. Agora, máis de trinta anos despois, unha investigación rigorosa acaba de demostrar que os diarios son auténticos. Os máis intelixentes aceptan os resultados en silencio, pero os máis tontos seguen empeñados en falar dunha conspiración. Hai cabeciñas tan pouco dotadas para razoar, que o simple roce da intelixencia as acaba constipando.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de outubro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha práctica perigosa

20 de octubre de 2014 a las 0:20

Estes días pasados, co motivo da campaña electoral, conteino varias veces, polo menos en dúas emisoras de radio. É unha historia que circulou en Lisboa hai anos e que o protagonista lle confirmou como rigorosamente certa a un amigo meu. Sucedeulle a Mário Soares nunha das campañas que fixo para a presidencia de Portugal e a culpa do disparate foi dos seus asesores de imaxe, empeñados en que o candidato debía de cultivar a  práctica, polo demais bastante frecuente, de bicar os nenos en público.

O acto estaba programado e previsto. Os expertos dixéronlle a Soares que nunha vila onde tiña que falar, ao pé da tribuna prevista para a ocasión, estaría colocado un rapaciño, xusto un par de metros antes das escaleiras. Cando chegou o momento, o famoso político portugués cumpriu de maneira disciplinada co mandado.

A sorpresa xurdiu cando tiña o neno alzado nos brazos, á altura do rostro, e se dispuña a darlle o bico. Nese instante, Mário Soares descubriu horrorizado uns bigotes espesos e negros. Era un señor anano. Co nerviosismo, o candidato á presidencia da República, en vez de deixalo no chan, tirou con el. Menos mal que non se decatou case ninguén. Supoño que Soares non volveu caer nesa tentación, do cal me alegro. Como método publicitario resulta bastante cursi. Por sorte, na campaña galega apenas se utilizou.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de outubro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A utilización do cerebro

19 de octubre de 2014 a las 0:19

No xuízo que se celebrou hai xa tempo contra Totó Riina, un dos xefes da mafia italiana, o fiscal acusouno de ser o cerebro da organización. Coa voz suave que adoita usar cando fala en público, poñendo cara de paisano infeliz e maltratado, o criminal respondeu que a honorable sociedade non estaba rexida por ningún cerebro, senón por un gran corazón. O fiscal, irritado polo cinismo do elemento, pero sen perder a calma, aproveitou para facer unha reflexión: quizais era certo o que dicía, pero seguro que se equivocaba de víscera.

Onte mesmo, os periódicos falaban dun terrorista exipcio que a policía do seu país considera tamén un cerebro, neste caso o que dispuxo o atentado contra o escritor Naguib Mahfuz, Premio Nobel de Literatura, a quen lle pegaron unha navallada de cabrito no pescozo e estiveron a punto de mandalo para o outro barrio.

En principio, concibir un crime así non require demasiado cerebro. A calquera se lle ocorre que se alguén peta na porta dunha casa cun ramo de flores na man, as probabilidades de que lle abran son bastante altas. A segunda alternativa, en caso de que falle a primeira, como sucedeu, tampouco resulta excesivamente  complicada: agárdese a vítima nun lugar propicio e méteselle unha puñalada na gorxa. Para este tipo de accións, o cerebro vale pouco; máis ben sobra, polo menos para matar un vello de oitenta e tres anos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de outubro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Problemas inventados

18 de octubre de 2014 a las 0:18

Hai anos coñecín na casa de Ramón Piñeiro un home educado e culto, de porte elegante e trato moi agradable. Era na época de Franco e viña en viaxe política clandestina, aínda que non recordo a misión concreta que traía. Lémbrome, iso si, de que o personaxe me cativou pola súa sensibilidade e a súa intelixencia. Anos despois, convertido nunha figura relevante da vida política española, empezou a dicir e facer insensateces e desatinos a tal velocidade que moi pronto se converteu para moitos nun tipo moi pintoresco.

Agora leo nos periódicos que o partido do que forma parte acordou iniciar unha campaña para poñer en cuestión a monarquía. Ou moito me equivoco ou a proposta saíu da cabeza daquel home. Como se sabe, as cabezas non serven para todo. Dicía Unamuno, por exemplo,  que a vantaxe de xogar con frecuencia ao xadrez é que desenvolve moitísimo a intelixencia para xogar ao xadrez.

Un entende que un político debe ser unha persoa que resolva problemas, pero a miúdo sucede que hai políticos que os inventan.  Este é un caso moi evidente. Se algo funcionou ben neste país nos últimos anos é precisamente a monarquía, tanto que a cuestión da xefatura do Estado deixou de ser, por fortuna, un asunto polémico. Agora, cunha enorme falta de sentido da oportunidade e a responsabilidade, os colegas daquel home intelixente queren revolver no avispeiro. Vese que a intelixencia non serve para todo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de outubro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha mirada

17 de octubre de 2014 a las 0:17

Cando eu era neno e pasaba algúns días en Lamas, preto de Xinzo de Limia, estaba fascinado polas escaleiras de pedra dunha casa que había ao lado da igrexa parroquial. Alí, uns anos antes, un home matara a súa muller cun coitelo de sangrar os porcos. Desde entón, o asasino estaba en presidio cumprindo a pena de cárcere. Un día, pouco tempo despois, correu a noticia de que o puñan en libertade. Naturalmente, eu sentía curiosidade por velo, aínda que debo dicir que tiña del a imaxe do que debía ser un monstro.

A primeira vez que o vin, creo que ía atravesando a ponte sobre o río Limia, alá polo campo da feira. O aspecto non era malo, aínda que gardaba certa semellanza cunha alimaña, non por cousas da alma, senón porque parecía un bicho esquivo e cauto, coa mirada nerviosa, como se temese un asalto ou unha emboscada.

Daquela, eu non entendía como a un home que mata a súa muller non o mataban tamén a el. Xa se sabe que os nenos utilizan unha lóxica simple e que confunden a xustiza coa crueldade. Nestas cuestións, en cambio, os maiores sérvense da lóxica e tratan de adecentar con argumentos formais sentimentos de vinganza. O outro día, nos periódicos viñan as fotos duns deputados de non sei onde votando a favor da pena de morte. Un deles, coa man alzada, miraba de esguello a un compañeiro. Espero que fose amigo seu.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de outubro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Técnicas

16 de octubre de 2014 a las 7:48

Xa falei tantas veces do que vou contar que case me dá apuro repetilo. Refírome á profecía máis cómica de toda a historia, que foi feita polo célebre MacLuhan hai xa moitos anos, cando el pensaba, como Orwell, que os oitenta quedaban tan lonxe que se podía pensar neles como nunha especie de futuro utópico e máxico. Agora que aquela década pasou e imos empezar a terceira desde entón, observamos que o mundo avanza moitísimo, pero máis a paso de elefante que a velocidade de avión. O caso foi que o citado MacLuhan prediciu, alá polos anos sesenta, que en 1984, se non recordo mal, desaparecería o libro. Quen desapareceu foi el, que morreu ademais o 31 de decembro daquel ano, xusto para comprobar canto se tiña equivocado.

Onte pasei un par de horas no pavillón número 4 da feira do libro de Frankfurt, onde se expoñen todos os avances e as novidades sobre o que se chama o libro electrónico. Nada especial que salientar: pantallas e máis pantallas de ordenador, cámaras ultramodernas, miles de discos dixitais e, sobre todo, señores moi seguros que tratan de vender como poden os seus produtos.

Eu confeso que non son un fanático de nada, nin sequera dos libros, a pesar de que constitúen unha das paixóns santas da miña vida. Non obstante, creo que teñen un futuro espléndido por diante, aínda que deban compartilo nos anos que veñen con outros sistemas de lectura. Resulta normal, da mesma maneira que andar en coche non supón nin a desaparición das bicicletas nin a dos cabalos nin, moito menos, o costume de camiñar a pé. Por certo que isto de andar podíase mellorar un pouco: uns zapatos con rodiñas e motor incorporado, cousa que non debe ser difícil tecnicamente. Nesta feira enorme, desde logo, agradeceríase.

Esta columna publicouse orixinalmente o 16 de outubro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Dous homes

15 de octubre de 2014 a las 0:25

Pasei un par de horas fascinado no comedor dun restaurante. Na mesa máis próxima á que ocupabamos un grupo de amigos, estaba un home pequeno e delgado esperando alguén. Vestía de gris escuro, planchado e impecable, correctísimo de roupa, coas colores perfectamente combinadas, aínda que quizais demasiado cargado de ouro para ser elegante: un par de aneis empedrados na man dereita, unha cadea maziza no pulso do mesmo lado e un reloxo grande e gordo no outro.

Pareceume un home triste. Dúas ou tres veces cruzamos a mirada sen querer e durante eses poucos segundos puiden ver uns ollos melancólicos e apagados, máis volcados cara á fondura íntima do espírito que cara ao mundo exterior que o rodeaba. Daba a impresión de ser un individuo débil e atormentado.

Ata que chegou a persoa que agardaba: un barrigán esbragolado. Saudáronse, pediron o xantar e todo cambiou de repente. O pequeno e triste tiña unha voz de tumba que atronaba, ao contrario do barrigudo, que falaba con voz de grilo. En punto de comer, igual: comellón o delgado; mixiricas, o gordo. Durante dúas horas todo foi ao revés. Só o diñeiro, esa verdade absoluta, puxo as cousas no seu sitio. Á hora de pagar, o virulillas ensumiuse na cadeira e desapareceu. Por suposto, pagou o grande.

Esta columna publicouse orixinalmente o 15 de outubro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 1 de 10612345102030...Última »