Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Non aburrirse

26 de septiembre de 2016 a las 0:10

Como profesor recordo que era un home afable, esixente e traballador, incluso brillante, se non fose porque falaba nun ton baixo e monocorde, non fácil de entender. Desde a súa mesa miraba cara ao fondo da aula, un mentro por riba das nosas cabezas, como evitando o encontro das miradas, quizais porque a timidez non lle permitía unha intimidade maior. Trataba os alumnos con respecto exquisito, mesmo os máis indisciplinados, aínda que non perdía nunca a autoridade. Eu diría que era un bo profesor.

Non o tratei á marxe das aulas, pero sei que tiña lenda de home raro, pouco sociable. Vivía só, creo que cunha vella criada, e dedicábase a ler e escribir, por máis que non lle lin outra cousa que pequenos traballos de investigación. Pareceume que estaban ben, realizados co mesmo rigor erudito que puña nas súas clases.

Vino onte pola rúa, furgando nas papeleiras, pero con cara feliz. De cando en vez, atopaba algo; mesmo me pareceu que nunha ocasión foi unha mazá o que encontrou. Gardaba as cousas nunha bolsa de plástico de color azul. Comenteino máis tarde cun amigo, tamén antigo alumno. Díxenlle que debía estar tolo, pero aclaroume que non, que el mesmo lle tiña reprochado un día amablemente aquel proceder e que o vello profesor lle dixo que o facía porque descubrira que esa era a mellor maneira de non aburrirse os domingos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de setembro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un ceo de fantasía

25 de septiembre de 2016 a las 0:15

Estes días, por razóns que non veñen ao caso, estou lendo vidas de santos. Xa levo lidas arredor de dez ou doce. En xeral, todas narran pequenos ou grandes prodixios, un dos sinais inequívocos da santidade, que con frecuencia se repiten. Por exemplo, xa lin dúas veces o mesmo milagre: o perfume deleitoso que saíu da tumba de dous destes fillos predilectos de Deus, despois de que se fose averiguar, pasados anos da súa morte, en que estado de conservación se atopaban os seus restos. Ambos arrecendían a flores.

Outro aspecto que me chamou a atención foi a linguaxe en que están escritas estas vidas. Case todos os santos, xa de nenos, deron mostras de virtude; a maioría medraron no temor de Deus e nos principios da sabedoría; todos, absolutamente todos, morreron en olor de santidade e entraron na Gloria entre cantos celestiais.

Tamén ocorre que a maior parte destas biografías son anónimas. De neno, non obstante, eu coñecín un señor que escribirá en verso, co seu nome, a vida de santa Mariña de Augas Santas. Chamábase Luís Otero e era amigo do meu pai. Cando viña comer á nosa casa, eu quedaba mirando para el como se fose santo. Agora din que santa Mariña non existiu. Nese caso, supoño que aquel home, que esperaba ir ao ceo por recomendación da santa, estará nun ceo especial, con santos inventados. Ten que ser un ceo fantástico.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de setembro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha estatua para Esterholz

23 de septiembre de 2016 a las 9:20

Na pequena localidade alemá de Dagenberg, na costa do Mar do Norte, hai unha estación metereolóxica similar a moitas outras que cobren a totalidade xeográfica daquel país. O seu director, un mestre local xubilado, gozaba dun recoñecido prestixio profesional e dunha fama non menor polo feito de que os seus partes eran dos máis escrupulosos de todos cantos se recibían na estación central e porque na localidade que tiña encomendada chovía máis que en ningún outro punto de Alemaña. Iso ata hai uns días.

Agora acaba de descubrirse que o señor Esterholz era un tramposo contumaz e que os partes que enviaba estaban manipulados. Desde hai máis de vinte anos, este home de aparencia plácida, mirada pícara e rostro vivo e xuvenil engadía uns vasos de auga no pluviómetro para manter a ficción de que Dagenberg era o lugar de Alemaña onde máis chovía.

Por esta razón acaba de ser expulsado do seu traballo e censurado de maneira oficial e pública polos seus superiores. Na súa defensa, o señor Esterholz só puido alegar que o único que pretendía era manter o nome da súa aldea no mapa, aínda que fose polo triste honor de ocupar o primeiro lugar na lista dos lugares onde máis chovía. Os seus veciños, non obstante, non o defenden. Equivócanse; nunha época en que hai tantos patriotas agresivos, o patriotismo inocente deste home merece unha estatua.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de setembro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Erros

23 de septiembre de 2016 a las 0:30

Onte falei aquí dun erro que apareceu neste mesmo periódico, onde nun artigo sobre a enfermidade de “alzheimer” se advertía sobre a necesidade de acudir ao médico cando se notasen os primeiros “despiestes”. Non é raro que ocorran estas cousas e hai exemplos, algúns moi famosos, de auténticos despistes cometidos por linotipistas ou correctores nas páxinas dos xornais. Sucede tamén cos libros. A este respecto cítase sempre un título que pareceu cun colofón que dicía: “Este libro es el primero en la historia de la imprenta que sale a la calle sin ninguna erata”.

Moitas veces, tales equivocacións nunca existiron, pero circulan por aí como se fosen certas, o mesmo que ocorre coas portadas máis célebres da revista La Codorniz, que nunca se publicaron, a pesar de que hai xente que xura que as viu. En Ourense, unha vez contáronme que apareceran dúas fotos cos pés cambiados: nunha víase o gobernador civil e noutra estaba un porco. Ignoro se forma parte da lenda ou se foi verdade. Gustaríame sabelo porque aquel gobernador se portou moi mal comigo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de setembro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Falar claro

22 de septiembre de 2016 a las 0:14

Hai uns días, nun coloquio literario, despois de estar falando durante dúas horas, alguén pensou que eu era outro escritor. Pacientemente aturei una bronca que non ía dirixida a min, pero que me divertía, ata que por fin, para aclarar a situación cunha anécdota, citei o nome de Carson McCullers, o cal aumentou aínda máis a confusión, entre outras cousas porque ningún dos meus interlocutores coñecía o nome da escritora americana. Entón, co fin de informalos do xeito máis claro posible, preguntei se algún dos presentes lera as memorias de John Huston, nas que contaba una fermosa historia da novelista. Ninguén as lera, pero tampouco ninguén coñecía a Huston.

Aproveitei entón para falar de cine, de películas como A raíña de África e incluso dunha historia durante a rodaxe desta última. Cando un leopardo ferido atacou a un grupo de cazadores e marchou cun neno na boca. Metido na faena, ata me permitín ilustrar ao meu público, maioritariamente feminino, das diferencias que hai entre o comportamento do león e do leopardo, sobre todo no momento de atacar as súas vítimas. A literatura ten estas vantaxes: serve para contar cousas de caza sen saber nada do asunto.

Ao final, durante a cea que seguiu ao coloquio, seguimos falando e volvín citar a Carson McCullers, pola cal confesei una longa e fervorosa admiración humana e literaria. Cando me despedín, xa na porta do ascensor, convencido de que algo da semente deixada acabaría dando o froito dalgunha lectura, una das rapazas que máis atenta e calada estivera, achegouse a min cunha axenda aberta e díxome: «Non che importaría escribirme aquí o nome da muller esa que traballou na película que contaches do leopardo?».

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de setembro de 1989.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Saír na televisión

21 de septiembre de 2016 a las 0:20

Acabo de ler nun periódico que o famoso Henry Lee Lucas, condenado a morte hai xa varios anos, aínda vive. A verdade é que eu o daba por morto e sepultado. Como se recordará, este famoso personaxe estivo acusado de máis de mil asasinatos, incluído o da súa propia nai. O que sucede é que un día se demostrou que aquela inmensa carnicería, a máis grande de toda a historia do crime individual, non fora máis que un invento feito por el mesmo para saír na televisión e converterse nunha celebridade.

A patraña empezou cando a policía o acusou de ser o autor de varias mortes ata entón sen resolver e isto espertou a atención dos periódicos e demais medios, que acudían ao cárcere para entrevistar ao monstro. A este pareceulle tan bonito todo aquilo que decidiu seguir adiante. Naturalmente, para conseguilo, tivo que estudar.

Tratábase de facer verosímiles as súas explicacións, o cal só era posible estudando as páxinas de sucesos dos periódicos. Mentres tanto, elevado á categoría dun mito, o número un do crime mundial, Lucas sentíase tan importante como Elvis Presley. Un día acordou do seu soño: esperábao a cadeira eléctrica. Entón púxose a desmontar os asasinatos un por un, ata quedar só co da súa nai, que tampouco parece claro. Polo visto, Lucas está triste porque xa non sae na televisión. Eu creo que é agora cando tiña que saír.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de setembro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Pequeno e malo

20 de septiembre de 2016 a las 13:19

Moitas persoas aínda se acordarán daquel toliño que no mes de setembro do ano 1968, durante a presentación do ballet ruso de Moiseiev na ópera de Nova York, lanzou unha bomba contra o patio de butacas. Chamábase Víctor Vancier. Por aquel e outros actos semellantes, pasou varios anos no cárcere, que non serviron para educarlle o temperamento explosivo que o levaba a arranxar o mundo a petardazo limpo, pero que lle valeron en cambio para aprender que debía cambiar de vida e de nome. Agora chamábase Ben Pesach.

Convencido de que as bombas resolven pouco e que ademais se pode acabar preso por culpa delas, o personaxe montou unha emisora de televisión en Nova York. Varias veces á semana dedícase a dicir que os negros lle dan noxo e que os israelís debían matar o primeiro ministro Isaac Rabin, por repulsivo e baboso.

Cando lle preguntaron se non tiña medo de ser acusado por incitación ao asasinato, respondeu que a morte de Rabin era algo que desexaba profundamente e que ninguén lle podía impedir a expresión pública dese sentimento. Como non resultará difícil de imaxinar, o tal parviño atravesado ten audiencia, cada vez máis. E como será tamén fácil de adiviñar, é pequeniño e delgado, con cara de neno. Un cagalleta. Se por riba de ser furioso fose tamén intelixente e grande, América podía botarse a tremer.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de setembro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Sorpresa

19 de septiembre de 2016 a las 0:25

Hai xa bastantes anos, unha noite vin aquí, en Times Square, unha escena que, durante uns segundos, me tivo na dúbida de non saber se estaba contemplando a realidade ou asistía a algún tipo de ficción cinematográfica. Un grupo numeroso de policías, non menos de doce, chegaron correndo desde todas as esquinas da praza, pistola en man, e lanzáronse contra un rapaz, tamén armado, ao que derrubaron violentamente e mantiveron coa cabeza contra o asfalto, ata que chegou un furgón e o meteron dentro.

Non se trataba dunha película, senón dunha detención. Como di un amigo meu americano, en Times Square calquera cousa é posible. O que eu non podía imaxinar era o que me sucedeu onte pola noite, cando camiñaba por alí  cuns amigos para buscar un sitio onde cear. De pronto, un señor parou diante de min e díxome: “¡E que fai vostede aquí, en vez de estar na casa escribindo a columna de mañá para La Voz de Galicia!” Durante uns segundos, como me sucedera coa escena dos policías, non souben que cousa pensar.

Aclaroumo el amablemente. Presentouse como o doutor Martul, médico no hospital Juan Canalejo da Coruña, de paso por Nova York. Despois de rir os dous dunha situación tan curiosa, falamos un pouco e, como ocorre sempre en casos así, descubrimos que tiñamos amigos comúns: os doutores Vázquez Iglesias e Diz Lois, por exemplo, compañeiros del no traballo e ourensáns e amigos meus. Logo despedímomos, rindo de novo. Desde logo, téñenme pasado cousas raras na miña vida, algunhas tan milagrosas que parecen incribles, pero nunca pensei que alguén me parase no centro de Nova York para dicirme o que me dixo este señor.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de setembro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Dar malas noticias

18 de septiembre de 2016 a las 0:15

Un dos rapaces máis listos que había na miña vila, segundo contan aínda hoxe as persoas maiores, era un tal Pereda, a que eu non coñecín, pero do cal oín falar moitas veces. Membro dunha familia con moitas bocas e poucos recursos, desde neno amañouse para gañar a vida a base de intelixencia e enxeño. Facía de todo, o mesmo que fose repartir periódicos sen moverse do sitio, valéndose dunha cuadrilla de amigos da súa idade, que montar consulta de bruxo nas feiras, especializado unicamente en asuntos de amor.

Algunha vez pensou en estender o negocio á cura de animais, pero a morte dunha vaca avisouno a tempo de que se trataba dun asunto complicado e perigoso, sobre todo cando o propietario se decatou de que o remedio que lle recomendara, metido nun saquiño perfectamente cosido, non era máis que po de tella picada. Entón meteuse a escribir cartas por encargo. Nin máis nin menos que o que fai ese neno africano que o outro día explicou na televisión como desempeña na súa aldea un oficio semellante. Cando debe comunicar unha mala noticia, especialmente no que respecta a mortes, antes ten que convencer aos clientes de que non a dean de golpe, senón graduada en varias veces. Estes case sempre se resisten porque sae moi caro e ademais, en cuestión de desgrazas, os pobres non necesitan tantos miramentos nin coidados.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de setembro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

As alas dun santo

17 de septiembre de 2016 a las 0:17

Onte pola noite asistín a unha discusión delirante, pero admirable polo enxeño que durante máis dunha hora despregaron os dous interlocutores, ambos ben estimulados pola colaboración beneficiosa dunhas doses de licor xenerosamente inxeridas. O debate, quizais soamente un xogo, versaba sobre san Buenaventura e o número de alas que polo visto tiña. A discrepancia reducíase fundamentalmente a un asunto de cantidade. Non cheguei a comprender a importancia de que aquelas fosen sete e non oito.

Convertido en espectador mudo, non me atrevín tampouco a intervir, consciente das dificultades de encaixar a miña opinión naquela metáfora enlouquecida de disparates. O que eu quería saber era por que causa o santo obxecto do litixio, que non tiña a condición de anxo, posuía en cambio alas.

Na arquitectura impecable da disputa, a miña pregunta podería soar como unha provocación. San Buenaventura tiña alas da mesma maneira que Dalí se vestiu un día de ovo ou Ramón Gómez de la Serna pronunciou unha conferencia subido no alto dun elefante. Razóns parecidas impídenme coñecer outros aspectos semellantes da realidade cotiá. Por exemplo, por que tanta xente está conmocionada estes días coa fotografía dos peitos dunha modelo. Como no caso de san Buenaventura, quedarei coas ganas de averigualo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de setembro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 1 de 17612345...102030...Última »