Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Seis millóns

24 de julio de 2014 a las 0:24

Os cataláns están facendo unha campaña internacional de imaxe aproveitando a circunstancia irrepetible dos Xogos Olímpicos. En fronte deles, uns políticos excesivamente sensibles a

todo canto teña que ver coa identidade catalá denuncian a acción do goberno daquel país con cualificativos que recollen desde a indignación ata o estupor, ademais doutros sentimentos, entre os que poucas veces se atopa a comprensión. De momento, dicir que Barcelona está nun país chamado Cataluña e que ese país está en España non debera sorprender a ninguén,aínda a aquelas persoas que se irritan coa ambigüidade certa, polo menos noutras ocasións, do señor Pujol.

Atribuírlle veleidades independentistas ao presidente da Generalitat non parece razoable. É certo que o citado político ás veces xoga de xeito calculado coa linguaxe nacionalista, pero non é máis que un xogo. Con el pretende atraer cara ao seu partido unha parte do electorado que aínda non superou todo canto quedou superado co Estatuto de Autonomía: aquel receo nacido na transición, cando aínda non se sabía se o reparto territorial do poder era de verdade ou un simple caramelo para enganar a uns cantos.

Desde entón, a Jordi Pujol sempre lle gustaron esas operación de imaxe destinadas a situar a Cataluña no mapa internacional e encamiñadas a crear unha firme conciencia de orgullo catalán. Non está mal. Unha delas distribuíu polos periódicosde medio mundo un slogan que dicía: Somos seis millóns. Os espíritos volterianos do catalanismo, sempre á beira da irreverencia, cando non na fronteira de seren tildados de traidores polo funcionariado pouco imaxinativo do poder, pero dispostos a non renunciar nin ao humor nin á intelixencia, contaban unha historia apócrifa e malévola. Nunha visita a China, despois de que Pujol dixese aquela frase, alguén lle preguntaba: ¿En que hotel están?

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de xullo de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un ourizo

23 de julio de 2014 a las 0:23

O mércores pola mañá, cando saía da casa, atopei na porta un ourizo cacho. Parecía envolto sobre si mesmo e pechado como unha castaña, tanto que pensei que podía estar morto, en parte porque á súa beira, con cara de excitación nerviosa, permanecía sentada a cadela Buba. Non sería a primeira vez que facía unha falcatruada. Hai dous anos matou dous ourizos, utilizando sempre o mesmo procedemento: darlles a volta e atacalos pola panza. Collín a cadela e pecheina no garaxe. Logo entrei na cociña, botei un pouco leite nun prato e púxenllo ao animaliño, que pouco a pouco se foi abrindo ata deixar ver o fuciño e a cabeza.

Despois de mirar a un lado e ao outro, xa máis confiado, cheirou e dirixiuse ao prato. Unha vez alí, dubidou un instante, coma se tivese un trasacordo, pero finalmente púxose a comer. Empregou bastante tempo e logo retirouse a unha esquina do xardín, onde a herba estaba máis medrada. Foi entón cando escoitei o primeiro “hip-hip” do impo que lle deu. Nese momento marchei, porque levaba présa.

Horas máis tarde, xa pola noite, ao volver á casa, andei dando voltas polo xardín para ver se quedaba algún rastro do ourizo. Non vin nada. Onte pola mañá, non obstante, cando saía de novo, atopeino outra vez, máis confiado que a véspera; incluso pasou andando ao meu lado, todo tranquilo. Hai anos que teño a ilusión de ter un ourizo cacho no xardín, como unha amiga miña sueca, que ten sete. A ver se hai sorte e este queda aquí. Eu agradeceríallo e non lle pediría nada a cambio, nin sequera que cazase toupeiras. Este verán, ademais, que está resultando raro para min, privado da presenza de queridos amigos, sentiríame ben ter esta compañía na casa.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de xullo de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

As razóns dun triunfo

22 de julio de 2014 a las 0:22

Onte citei aquí ao Chinquena, un señor da miña vila que nos alugaba bicicletas aos rapaces. Tamén corría nelas con bastante éxito. Formaba parte dun pequeno grupo de ciclistas que participaban en carreiras locais, sobre todo nas festas de verán. Un deles, que se chamaba Porfirio, pero que era máis coñecido polo nome de Poteiro, chegou a intervir na Volta Ciclista a España. Tiña mala sorte: chocaba contra os coches. Nunha ocasión meteuse contra un camión nas portas mesmas da vila, mentres adestraba no medio da néboa.

Estes corredores vestían de uniforme, empregaban bicicletas especiais, con cambios, e levaban bidóns con glucosa, igual que agora. Non obstante non eran profesionais. Na vida de cada díadedicábanse a outros oficios. Recordo, por exemplo, un rapaz que traballaba de canteiro e que, como ciclista, gañaba moitos premios.

A xente mirábaos con admiración, sobre todo cando estaban preparados na meta de saída, todos elegantes coa súa roupa especial. Unha vez presentouse, para competir con eles, un mozo dunha aldea veciña que se chamaba Xuca. Non o querían deixar participar porque viña cunha camisa branca, de vestir, uns pantalóns longos e zapatos normais. Por se fose pouco, a bicicleta non era de carreiras, senón de paseo. Correu como un  desesperado e ganou. Ao chegar, case pediu perdón polo triunfo: “É que se riron de min”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de xullo de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Millóns de mortos

21 de julio de 2014 a las 11:39

Despois de todo canto se leva escrito sobre a Unión Soviética, non pareceu posible que se poida sorprender xa ninguén co relato do que significou o stalisnismo en termos de miseria moral e dor humana. Non obstante, un informe universitario, elaborado recentemente por investigadores rusos e españois, acaba de poñer en números redondos a barbarie levada a cabo polo ditador comunista contra o seu propio pobo. O citado informe asegura que Stalin foi responsable da morte de 56 millóns de persoas. É unha cifra asombrosa, máis propia dun cataclismo provocado pola natureza que do fanatismo e a crueldade dun político e os cómplices que o axudaron.

Hai quen está disposto a aceptar estes terremotos históricos como hecatombes necesarias. Un dos argumentos que utilizan os defensores desta tese é que a nosa sensibilidade se mostra moi receptiva para os mortos recentes, como sería o caso das vítimas do stalinismo, pero que en cambio se comporta dunha forma máis distante cando se trata de enxuízar episodios alonxados. O exemplo preferido polos defensores desta teoría é o da revolución francesa, que ninguén estaría disposto a cuestionar por razóns humanitarias.

O argumento é tramposo. Naturalmente que un pode ser menos sensible ao xulgar os mortos da historia que os contemporáneos, da mesma maneira que non sentimos impresión de ningún tipo á hora de recordar ou evocar a morte dos antepasados que non coñecimos. Non obstante, por moi resecas que estean as matanzas do pasado, ninguén as poderá liberar da carga dramática que tiveron. No fondo, o que sucede é que unhas mortes as xulgamos coa intelixencia, por exemplo as da Revolución Francesa, e outras coa sensibilidade, como sucede coas de Stalin. Claro que se a estas últimas lles aplicamos tamén aquel parámetro, atopámonos con que non serviron para nada.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de xullo de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Mundos

20 de julio de 2014 a las 11:39

Despois do artigo de onte, recordando o querido amigo José Ángel Valente, volvo ao tema do tren. Hoxe quero falar do apetito dos escritores, que nas recepcións oficiais asaltaban as mesas como se fosen unha pandilla de famentos. Algúns amigos faciamos con frecuencia bromas ao respecto ata que un escritor armenio nos dixo con toda a delicadeza do mundo que a metade da xente que viaxaba no expreso, procedente dos países do Leste, non estaba afeita a aquela clase de luxos. Quedamos todos bastante cortados, mesmo avergonzados.

Posteriormente, un novelista ruso, que daba tamén clases na universidade, confesoume que coas dietas en dólares que recibiamos a diario para os nosos gastos podía vivir el no seu país durante dous anos. Esa era a razón de que nunca tomase unha copa nos bares dos hoteis, nin fose aos restaurantes.

De xeito que no tren había dous mundos, o cal resultaba humillante para todos: para os ricos, por parecer ostentosos; para os pobres, por parecer tacaños. Unha lección de historia. Polo menos para min.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de xullo de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cousas prácticas

19 de julio de 2014 a las 11:38

En relación cos inventores dos que falaba onte aquí, citei un señor que tiña patentado un artiluxio para pasar as follas dos libros sen usar as mans. Segundo me contou un fillo del, anos despois, o aparato funcionaba. Cando chegaba o inverno e o pai apañaba a gripe, metíase na cama ben acochadiño entre as mantas, colocaba á altura da cabeza unha especie de atril que arrincaba dunha das paredes do cuarto, suspendido por un brazo articulado, e púñase a ler. Ao acabar a folla, o mecanismo pasaba a páxina.

Este mesmo señor andou anos investigando nun cepillo de dentes automático, que non conseguiu resolver. Tamén pretendeu facer algo para evitar que as candeas das igrexas ardesen tan de présa e chegou a fabricar o prototipo dun abridor de latas eléctrico. Cando morreu, traballaba nun parachoques automático.

Non todos os inventores se contentan, non obstante, con estes enxeños de tipo práctico. Un cura da miña terra, que pasou media vida resolvendo con maña pequenos problemas deste estilo e que arranxaba calquera clase de reloxos, na última época da súa vida, cando xa era velliño, deulle por meterse en asuntos de transcendencia, incluso probando co inevitable movemento continuo. O que non esperaba ninguén é que se pegase un tiro na cabeza. Co diñeiro da patente quería acabar coa miseria do mundo. Estará no ceo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de xullo de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha nova catequese

18 de julio de 2014 a las 0:18

Teño a súa foto diante de min. É unha rapaza alta e guapa, de pelo loiro e ollos claros, vestida con blusa azul, rebeca mariña de colores e un pantalón curto que lle permite lucir unhas pernas longas e fermosas, máis fermosas agora que xa están lixeiramente escurecidas polo sol do verán. Se non fose porque na parte alta da blusa, saíndo de debaixo dela, leva unha prenda que remata abrazando o seu pescozo cun colo alto e redondo e cunha pequena fronte de plástico, ninguén diría que esta muller é cura.

Acaba de chegar á cidade, onde se vai encargar durante o verán dunha coñecida parroquia que hai na praia de Tylösand. Onte mesmo deu unha conferencia sobre un tema sen demasiado interese e conseguiu que a sala estivese abarrotada de xente.

Esta rapaza fíxose famosa en Suecia non por ser cura nin por ser guapa, cousas ambas que aquí non son raras, senón polos métodos que emprega para atraer os parroquianos. Por exemplo, converte a igrexa nun café, onde os fieis poden cantar e escoitar orquestras de baile, aínda que non bailar, de momento.

O éxito é total, tanto que tivo que construír un aparcadoiro para os coches da xente que acode ao culto. Non obstante, non todo é tan sorprendente: o bispo xa dixo que así non se pode seguir.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de xullo de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A aldea

17 de julio de 2014 a las 0:17

Un amigo meu, que estivo de visita na casa hai un par de días, díxome que el sería incapaz de vivir no campo por culpa das moscas. Chamoume a atención o argumento e respondinlle que hoxe en día, sen vacas nin porcos, ese problema non é diferente do que sucede nas cidades, onde hai tamén moscas. Como non estaba de acordo, aseguroume que as da aldea eran máis gordas e que picaban máis e que resultaban moito máis perigosas porque andaban sempre entre restos de animais mortos e augas contaminadas.

O que entendín que quería dicir, non era tanto usar un dato obxectivo, como buscar argumentos a favor das súas preferencias. Das persoas que coñecín con máis aversión contra o mundo rural, o número un foi un parente meu que sostiña a teoría de que, no campo, había cobras dentro das casas. Dicíao con tanta convicción que eu, de neno, cheguei a estar seguro de que un día, cando me metese na cama, ía atopar unha víbora entre as sabas. Por iso lle rezaba todas as noites a Santa Mariña, vencedora da serpe.

Este parente meu era un grande admirador do escritor Miguel Mihura, que presumía de non se ter afastado nunca máis dalgúns centos de metros da Gran Vía. O que probablemente non  chegou a saber este familiar foi que a Mihura o levaron un día a descansar a unha aldea de Toledo por prescrición facultativa, segundo me contou Cela, e que, polo visto, o home, asustado do que vira, fuxiu para Madrid. Cando os amigos lle preguntaron a razón de tanto medo, dixo: “Es que los pollos andan crudos por las calles”. Iso aínda o recordo, pero agora non é así: hai tempo que os polos non andan polas rúas. Se por iso for, pódese vivir tranquilo nunha aldea.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de xullo de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha peste e San Roque

16 de julio de 2014 a las 0:16

Onte, cando cheguei a Vigo pola mañá, nada máis baixar do coche vinme sorprendido por unha peste inesperada de mosquitos que enchían o aire: nubes de bichos voando de aquí para alá, como bandadas diminutas de paxaros ananos. Nos escasos metros que me separaban do traballo tiven que librarme duns poucos. Eran verdes, coas ás máis grandes que o resto do corpo, duros como chícharos, aínda que bastante máis pequenos. Metíanse por todas partes, especialmente no pescozo e detrás das orellas.

Nas conversas telefónicas da mañá, foron moitas as persoas que me falaron do asunto. Case todos os comentarios remataban cunha frase humorística, que eu interpretei sempre como unha proba de temor ou de inquietude. Un amigo díxome que noutro tempo, un fenómeno así  daría orixe polo menos a unha novena.

Pouco antes de comer, mentres facía cola na caixa dunha tenda, escoitei dúas señoras maiores que falaban do fenómeno. Unha delas atribuía a peste á calor, a outra era da opinión de que algo raro debía haber na orixe dunha cousa tan estraña e que oxalá san Roque bendito nos protexese. Eu non lle quixen dicir nada, por non chafarlle as habilidades ao santo, pero ela mesma levaba detrás, perfectamente visibles sobre a brancura inmaculada da blusa, seis ou sete mosquitos; todos subíndolle cara ao pescozo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 16 de xullo de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cuestión de nomes

15 de julio de 2014 a las 0:22

A propósito desa historia de Torrente Ballester da que falei onte aquí, cando unha nena lle pediu unha peseta de pipas, acórdome tamén dunha vez que estaba eu firmando libros nunha feira, hai xa bastantes anos, e achegouse un señor que me pediu que lle dedicase unha novela poñendo o meu nome na dedicatoria, non na firma. Como a cousa me parecía un pouco absurda, pregunteille a que se debía tal extravagancia e respondeume que todo era tan normal como sinxelo: chamábase igual ca min.

Desde entón, a este señor téñolle gastado mil xudiadas, todas sen querer, pero algunhas nada agradables, como o día que lle anulei un billete de avión desde Madrid a Vigo, cando unha azafata de terra, ao retirar a tarxeta de embarque, se atopou con que eu tiña reservados dous billetes ao meu nome. Creo que foi a peor.

A cambio, grazas a padecer algúns inconvenientes, este homónimo meu, que figura na lista telefónica co seu nome e apelido, tenme librado de contestar a non poucas preguntas. O que máis lle agradezo, non obstante, é que un día me aforrou ter que ler trinta novelas para un concurso. Mandáronllas a el por confusión, á súa casa, e tivo o acerto, ignoro se premeditado ou non, de non avisarme do equívoco ata a víspera da xuntanza do xurado. Naturalmente, eu non puiden votar porque non tivera tempo de ler.

Esta columna publicouse orixinalmente o 15 de xullo de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 1 de 9712345102030...Última »