Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Nobres sentimentos

20 de Agosto de 2017 a las 0:21

Por aquí polo Val Miñor, onde vivo, hai moitos paxaros; cada vez máis. É unha cousa que me sorprende e que me agrada. Con frecuencia, nos bosques que rodean a casa, vexo algún rapaces botados no chan, observando con prismáticos as especies máis raras e tomando notas nos seus cadernos de campo. En xeral, son adolescentes de aspecto san. Se xulgo por un deles, que se accidentou na bicicleta que guiaba e que tivemos que auxiliar, trátase ademais de xente boa, moi preocupada pola conservación da natureza.

Como eu pertenzo a unha xeración que foi educada no  odio aos bichos, incluídos os paxariños, que se mataban a pedradas ou con escopetas de balíns, descubrir esta nova sensibilidade prodúceme unha alegría e unha sorpresa ás cales non acabo de acostumarme. De maneira que eu acepto xa que nin sequera os lobos son malos.

Onte lin nos periódicos que nesas festas onde un touro matou un home nun encerro, membros dun grupo que está en contra de facer sufrir os animais untaron con aceite as barreiras laterais, co propósito de que a xente que participase no espectáculo non tivese onde agarrarse. Sempre hai individuos que disfrazan de causas nobres o que non son máis que sentimentos ruíns. A miña nai, por exemplo, tiña unha amiga que se confesaba amiga dos pobres. A verdade é que eu só lle escoitaba falar mal dos ricos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de agosto de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Sol enlatado

19 de Agosto de 2017 a las 0:20

O que foi presidente dos Estados Unidos, Richard Nixon, tiña un problema: suaba copiosamente pola parte do bigote. Ese incordio de aparencia insignificante convertíase en cambio nun atranco moi incómodo cando o home se atopaba diante das cámaras de televisión, tanto que as imaxes do seu rostro, que por outra parte non era excesivamente agrazado, resultaban escandalosas.  Foi unha das maiores dificultades coas que se enfrontaron os técnicos publicitarios que deseñaron a campaña que o había levar á Casa Branca.

Ao final resolvérono a base de transformar os estudios e os platós de gravación nunha especie de sucursal do polo norte, co aire acondicionado funcionando a tope. A medida, ademais de eliminar o problema, serviu para sacarlle partido a unha virtude do candidato: posuía un sorriso autenticamente presidencial.

Todo isto está contado nun famoso libro de Joe McGinniss, unha crónica excelente sobre como os expertos en imaxe venderon con éxito un produto que moi poucos querían mercar. Algo parecido ao que lle debe ocorrer agora aos técnicos encargados de convencer aos americanos de que Dole é mellor que Clinton. Parece que o teñen complicado, aínda que xa conseguiron reducir puntos de diferenza cun discurso sobre o honor, a patria e a familia. É dicir, sobre nada. En España hai anos vendíase moi ben o sol enlatado.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de agosto de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Resignación

18 de Agosto de 2017 a las 0:16

Onte pola tarde, mentres estabamos de sobremesa na illa de Ons, un amigo contounos o que lle sucedeu ao seu fillo, un neno de catro anos, durante unha viaxe ao norte de Portugal. Alí coñeceu a unha nena da súa idade, loira e de ollos azuis, da que se namorou perdidamente.

Nun primeiro momento, o romance limitouse a andar os dous collidos da man, pero cando chegou a hora da despedida, o pequeño díxolle aos seus pais que quería levar a nena con el. Polo seu lado, ela parecía estar disposta, pois en tanto duraba a negociación non se soltou da man do rapaz.

En vista da determinación do namorado, os pais lograron convencelo de que tiñan antes que falar coa familia da meniña, cousa que fixeron. Entre as dúas partes trataron de explicarlle, con toda clase de razóns, que non era posible o que pretendía, pero el, irredutible, seguía empeñado en cumprir o seu soño.Sen embargo, conforme avanzaba a conversa debeu intuír que o representante da súa noiva non estaba disposto a ceder, que entón volveuse aos seus propios pais para dicirlles en inglés con cara de resignación: “De acordo, levamos o pai tamén”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de agosto de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Trampas

17 de Agosto de 2017 a las 12:16

No ano 1925, no transcurso dunha semana, un golfo escocés chamado Arthur Ferguson conseguiu venderlle a distintos turistas americanos o palacio de Buckingham, a torre do Big Ben e a columna de Trafalgar. As tres operacións supuxeron para aquel Caribe uns ingresos dunhas dez mil libras esterlinas da época, que non era pouco. Animado polo éxito do negocio, Ferguson trasladouse aos Estados Unidos, onde estivo a punto de alugarlle a Casa Branca a un gandeiro de Texas pola cantidade de cen mil dólares ao ano. Detivérono pouco despois cando tiña pechada cun australiano a operación de venderlle a estatua da Liberdade por varios millóns.

Non menos famoso que Ferguson foi o checo Victor Lustig, que se facía pasar por conde. Este tipo, igual que aquel, dedicouse a negociar con monumentos famosos, especialmente a torre Eiffel, que vendeu dúas veces, unha delas a un chatarreiro francés apelidado Poisson, ao que lle sacou unha cifra fabulosa, ademais dunha comisión non pequena, como propina por servir de intermediario. Este Lustig vendía tamén artefactos patentados para fabricar billetes, que curiosamente lle foron adquiridos por algúns individuos millonarios. Na súa habilidade para o engano, o falso conde

checo tivo a honra de estafar ao mesmo Al Capone, con quen compartiu despois cadea en Alcatraz e do que acabou sendo amigo íntimo. Tanto Ferguson como Lustig son exemplos dunha estirpeantiga, quizais eterna. Parece que algún cofrade desta dinastía anda estes días botando as nasas en Galicia, a ver se cae algo. Polo tanto, se a alguén lle sae agora a oportunidade de mercar barata a catedral de Santiago, que non se precipite. Pode ser unha trampa.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de agosto de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Paciencia

16 de Agosto de 2017 a las 0:14

Onte falei aquí da afección de Nikita Kruschev polas palabras gordas, un costume que non ocultaba nin sequera en público, polo menos en reunións restrinxidas, aínda que estas fosen con diplomáticos doutros países. Esa maneira de falar, entre a mala educación e a espontaneidade, non é rara nos políticos, por mais que en xeral a reserven para a intimidade. O meu amigo Paco Uriz, que era intérprete de Olof Palme para asuntos hispanos, fíxome algunha confidencia sobre o político sueco asasinado. Non falaba mal, pois en Suecia ninguén emprega ese ipo de palabras, pero fumaba sen parar, cousa que nunca facía en público por razóns de imaxe.

Hoxe sabemos, por cintas e outros documentos, que Nixon dicía unhas burradas tremendas dos seus adversarios. Unha das súas expresións favoritas era “bastardo”, que en inglés soa peor que en español, e “fillo de tal”, que nunha ocasión utilizou para referirse ao mesmo Kennedy. Este, non obstante, só recorría aos tacos cando falaba de mulleres, un tema que, como din en Cataluña, lle facía perder o oremus.

Con todo, á persoa peor falada do mundo coñecina eu en Estocolmo, hai xa bastantes anos, nunha cea en casa duns amigos. Andaba polo medio un señor pequeniño, miúdo e nervioso, con aspecto de virulillas, simpático e aloucado, un verdadeiro terremoto. Dicía unhas blasfemias en castelán que a min me fixeron temer pola súa vida, pois cheguei a pensar que Deus en persoa o ía fulminar cun raio en calquera momento, tan bruto  era. Dixéronme que se trataba do xeneral Modesto, aquel da guerra. Saín de alí admirado da paciencia do Altísimo, que aguantou a pé feito aquela loucura. Eu non aguantaría tanto.

Esta columna publicouse orixinalmente o 16 de agosto de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Praceres de verán

15 de Agosto de 2017 a las 0:13

Sentado nunha terraza á beira do mar, mentres practico en solitario o incomparable pracer de non facer nada, escoito deliberadamente unha conversa que dúas mulleres manteñen uns pasos máis alá, na mesa veciña. Falan do verán e do inverno. As dúas prefiren o primeiro, aínda que me dá a impresión de que se aburren tanto nun como noutro. Unha delas di que a praia lle acaba parecendo pesada e a outra está convencida de que a calor lle produce molestias na circulación das pernas. Non están contentas.

O verán, non obstante, é o tempo dos pequenos praceres intrascendentes, como este que practico eu desde a miña mesa. En ningunha outra época do ano se poden experimentar tantos nin tan gratos. Pensemos, por exemplo, no deleite de chupar con calma un xeado, sorber con fruición un refresco nunha terraza marítima pola noite, tomar o sol estomballándose na praia ou mergullarse de cabeza nunha piscina.

Quizais non sexan gr andes praceres, pero tampouco xeran grandes remordementos: unha cousa vai pola outra, pois o que moito goza moito pena tamén. Estes son breves estralos epidérmicos, pequenas festas que transcorren sobre a pel, pero que algunha alegría transportan ata o interior da alma. Hai que aproveitalos. Despois, no inverno, co corpo acoirazado pola roupa, as cousas ocorren nun nivel máis fondo, pero quizais tamén algo máis perigoso: intervén a cabeza.

Esta columna publicouse orixinalmente o 15 de agosto de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha santa que non foi

14 de Agosto de 2017 a las 0:12

A poucos santos lle recei eu máis na miña vida que a santa Mariña de Augas Santas. En primeiro lugar porque é a patroa da miña vila; en segundo, porque na biografía dela que nos lían na escola había unha frase qu e me parecía impoñente: “Pensaba el impío pretor romano que podía burlar la voluntad de Dios”. Por último, porque eu mesmo vin, na aldea que leva o seu nome, o buraquiño minúsculo por onde saíu do forno onde a meteron para queimala e a orella que deixou impresa nunha pedra para refrescarse.

Revolvendo entre os libros antigos da feira que se está celebrando estes días en Vigo, descubrín un tomiño titulado Santos que no fueron, no que se asegura, paréceme ademais que con argumentos ben fundados historicamente, que a santa da miña parrroquia, á cal tantas avemarías lle mandei, non figura no santoral.

Non me preocupa que se perdesen esas oracións, pois supoño que no ceo haberá algún santo ou anxo encargado de resolver este tipo de extravíos, senón un problema máis complicado. Resulta que un ano presenteime a un exame de matemáticas sen ter estudado practicamente nada. Como último remedio, xa diante do papel branco, recorrín á santa. Ata agora, sempre lle atribuíra a ela un aprobado que consideraba de orixe sobrenatural. Despois do que lin onte, gustaríame saber quen foi o artífice daquel milagre.

Esta columna publicouse orixinalmente o 14 de agosto de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Empeños

13 de Agosto de 2017 a las 0:33

Eu non sabía que aínda existe iso que se chama o Monte de Piedade, onde a xente empeña cousas a cambio de diñeiro. Penseique ese tipo de institucións xa desapareceran, pero o outro día dixéronmeque non, aínda que, polo visto, están algo modificadas. Na miña época, algúns estudantes empeñaban libros, reloxos de certo valor e outros bens semellantes, pero quen en realidade recorría con frecuencia a ese mecanismo de préstamo para pobres era a xente sen posibles. Deixaban alí roupa, incluso as sabas e os cobertores.

Podíase facer un libro espléndido sobre os empeños e quizais aínda se está a tempo, pero pronto será difícil. Cando me falaron do asunto, sorprendeume coñecer os obxectos raros que se levaban ó Monte de Piedade, pero ningún tan estrafalario como o dun estudante, compañeiro do doutor Corredoira, da Coruña, que usaba un paladar (mellor dito, un padal) dun metal valioso, por ter o labio leporino, e que o empeñaba todos os fins de mes. Supoño que habería ollos de cristal, porque por un de verdade seguro que non daban nada.

Esta columna publicouse orixinalmente o 13 de agosto de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha cuestión de dignidade

12 de Agosto de 2017 a las 0:45

Nas oficinas duns grandes almacéns coincido cun matrimonio indignado. Ela, gorda e navallona, cun mal xenio que se pesa por arrobas; el, algo crecas e pixiñas, secundando con pequenos saltos e con xestos o zafarrancho que arma a súa dona. A indignación é cualificada por eles mesmos como profunda, aínda que a min non me parece máis que lixeira e nerviosa, puro ruído da gorxa, sen contido real. En realidade, aos cinco minutos de empezada a disputa, chego á conclusión de que se trata dunha bobada.

Sucedeu que un banco devolveu un recibo da parella, razón pola cal os chamaron dos grandes almacéns para comunicarlles a noticia e pedirlles que pasasen polas oficinas a fin de resolver o problema. Levaban os cartos preparados, envoltos nun periódico e atados, pero antes de proceder ao pago esixían que o empregado que os atendía comprobase na libreta de aforros que había fondos. O empregado, a quen a lóxica lle impedía entender o incidente, negábase a abrir a libreta, alegando con razón que o estado daquela conta non era da súa incumbencia. Insatisfeitos, os clientes seguían berrando, cada vez máis irritados, empeñados en deixar patente a súa solvencia bancaria. Ao final quedou claro que se trataba dunha cuestión de dignidade elemental e primaria, máis ben roñosa. Dixo a señora: “A ver se vostedes van pensar que somos uns mortos de fame”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 12 de agosto de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Conversa no café

11 de Agosto de 2017 a las 0:45

O venres pola noite, despois de cear, achegueime ata Panxón para tomar un café. A pesar de que o día non fora demasiado bo, con nubes abundantes, algo de vento e algunas pingas de chuvia, non se estaba mal a aquelas horas. A proba é que as terrazas se atopaban cheas de xente. Busquei un sitio entre os poucos que quedaban libres e senteime diante do mar, coa vista regalándose na alegría tranquila dos barquiños fondeados no porto e coa alma disposta para cometer un pecado  inocente: fumar un puro.

Arredor, a xente falaba en voz alta, como sempre. Esa foi a razón de que, sen querer, fose sabendo bastantes cousas, aínda que ningunha importante nin secreta. Unha señora, por exemplo, dicía que ten un gato ruín na casa, un tipo incivil que fai as necesidades onde lle cadra, só para protestar cando lle cambian o penso.

Noutra mesa falaban das adopcións de nenos. Un señor non estaba de acordo con que se adoptasen rapaces negros, non por racismo, senón porque estimaba que había moitos nenos do país que non tiñan pais. Alguén lle aclarou que as leis españolas son moi ríxidas ao respecto e que non é posible adoptar un recén nacido cando se pasa dos trinta e cinco anos, pois nese caso hai que coller un rapaz de máis idade. O señor quedou un momento calado e logo dixo: “¡Anda! A ese paso, a min daríanme un soldado”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 11 de agosto de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 1 de 20912345...102030...Última »