Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Unha avaría

17 de diciembre de 2017 a las 0:17

Hai uns días, cando nos dispuñamos a ver unha boa película na televisión despois de cear, foise a luz. Empecei irritándome, en primeiro lugar porque me apetecía ver o filme, pero tamén porque pouco antes, polo mesmo motivo, perdera varias horas de traballo, arruinado nun segundo fatal ao quedar sen corrente o ordenador. Non obstante, pasados os primeiros instantes, cando se foi impoñendo de forma natural o sentimento de que o enfado non ía mellorar a situación, acendimos unhas poucas velas e puxémonos a falar.

Falamos seguido, cercados pola escuridade do resto da casa, que practicamente nos impedía abandonar o salón. Fóra, a mesma ventada fría que zoaba nas árbores, empuxaba con forza a auga contra os vidros das fiestras e puña no aire un alboroto enfurecido de ruídos. De súpeto sentinme na infancia.

O caso é que me sorprendín a min mesmo falándolle aos rapaces daquel tempo, concretamente dun raposo pequeniño que tiñamos na casa e que eu paseaba feliz, turrando del por unha cadea. Da historia do raposo, que acabou fuxindo cando medrou un pouco e se lle espertou a querenza das galiñas, pasamos a outra e despois outra, así ata que volveu a luz. Entón, o televisor acendeuse só, un dos nenos foi chamar por teléfono, e a nai, que tiña algo que preparar, tamén desapareceu. Unha auténtica avaría.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de decembro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A volta cos timadores

16 de diciembre de 2017 a las 0:15

A un individuo fraco, con cara de morte, atribuíanlle na miña época de estudante en Santiago unha estafa singular: estivera a punto de venderlle a praza da Quintana a un par de turistas americanos infelices. Probablemente era só unha lenda. É certo, en cambio, que a un compatriota daqueles presuntos estafados colocáronlle o outro día en París, segundo acabo de ler, un cadro do Louvre. E polo que respecta a Madrid, escoitei dicir na radio hai apenas unha semana que volve haber grandes timadores, daqueles de antes.

Aínda que pareza broma, non o é: en 1925 fíxose célebre en todo o mundo Victor Lustig, un tipo de orixe checa que conseguiu venderlle a Torre Eiffel a un tal Monsieur Poisson, que pretendía dedicala a chatarra. O mellor da operación foi que, por riba do timo, o timado pagoulle unha comisión ao delincuente polo favor.

Tamén foi famoso un escocés chamado Arthur Ferguson, que vendeu o palacio de Buckingham, a columna de Trafalgar e a Torre do Big Ben por nove mil libras. Naturalmente, os compradores eran americanos, razón que o levou a trasladarse aos Estados Unidos, onde lle alugou a Casa Branca a un gandeiro texano. Non está mal que volvan estes golfos. A delincuencia que mestura a poesía coa intelixencia é preferible á que utiliza a navalla. Ogallá sexa o anuncio de que se aveciñan grandes cambios culturais.

Esta columna publicouse orixinalmente o 16 de decembro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha lebre

15 de diciembre de 2017 a las 0:15

Todos os afeccionados ao fútbol que o sábado pasado seguiron a través da televisión o partido que se retransmitiu desde Barcelona puideron ver como unha lebre penetrou de súpeto no campo e se puxo a correr dun lado para outro, primeiro polas bancadas e as pistas e máis tarde polo céspede. Cando se meteu neste último, confundida quizais polo verde da herba, iniciou unha carreira rápida e elegante, como se estivese no bosque. Duroulle o tempo xusto de bater contra os valos, onde rematou nas mans dun espectador.

A min, as lebres cáenme ben por dous motivos. En primeiro lugar porque non aceptan vivir domesticadas, ao contrario do que sucede cos coellos, que son bastante máis papóns e acomodaticios. E despois porque se trata dun animal tímido, incapaz de defenderse, sen máis armas que a rapidez prodixiosa das súas pernas.

Cando a vin na televisión, atrapada no espazo acoutado do campo de fútbol, convertida en divertimento para os miles de persoas que a estaban observando, decateime de que non tiña ningunha oportunidade, a non ser que caese nas mans propicias dalgún rapaz novo. Quixo a mala sorte que fose parar ás gadoupas seguras dun home maduro: agarrouna coa man esquerda polos pés traseiros, pechou despois o puño da dereita e zorregoulle finalmente un golpe seco na cabeza. Non se lle ocorreu outra cousa.

Esta columna publicouse orixinalmente o 14 de marzo de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un pecado oculto

14 de diciembre de 2017 a las 0:35

Poñamos por caso que un policía está na comisaría, aburrido e estomballado nun sillón, co dedo no nariz á pesca da carraña, esbragolado e coa barriga a medio saír por entre o cinto e a camisa. Non é unha escena difícil de imaxinar nin entre policías nin entre xentes de calquera outro oficio, excluídos executivos e outras persoas obrigadas a manter de forma permanente a rixidez do decoro por cuestións de imaxe. Supoñamos que cando o citado policía se atopa nesta situación descalabrada, pasa un xefe ao seu lado.

¿Que sucede nese caso? Pois non sucede nada. O derreado pode seguir na súa laxa actitude, acenar se quere cunha man, rosmar polo baixo un saúdo gutural incomprensible ou simplemente comportarse como se o xefe que pasa diante del fose vento. Por suposto, no caso de que o citado individuo sexa unha persoa educada, se quere, tamén pode saudar como é debido. Queda ao seu arbitrio.

É o que se desprende dunha sentenza recente, na que se di que os policías non cometen falta por non saudar os seus xefes poñéndose de pé e empregando a frase de rigor que establecía o regulamento. Quizais deba ser así e talvez estea mellor que os policías non teñan obriga de saudar os seus superiores (pido perdón pola palabra), pero o sentido común e a sensatez, que os gregos consideraban regalo dos deuses, séntense agredidos, como se sorprendésemos a un esfarrapado correndo a couces a lóxica pola rúa.

Esta columna publicouse orixinalmente o 14 de decembro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Delitos

13 de diciembre de 2017 a las 0:30

A un poeta catalán a quen coñecemos Celso Emilio Ferreiro e mais eu en Barcelona, alá pola primavera do ano 1975, nun piso do Paseo de San Xohán, estiveron a punto de empapelalo despois da guerra civil porque a alguén se lle ocorreu denuncialo por blasfemo. A causa da denuncia era un poema que empezaba dicindo: “No nome do Pai do Fillo do Espírito Santo”, escrito así, todo seguido, sen comas. O denunciante entendía que, eliminada ou alterada a puntuación, aquel verso pasaba a dicir que había alguén que era pai do fillo do Espírito Santo, o cal supuña unha blasfemia, ademais doutras intencións descoñecidas.

Algo parecido acaba de suceder en Kuwait, onde alguén pasou varios anos estudando a obra de dúas escritoras para encontrar inmoralidades e blasfemias, que apareceron por fin. Grazas a que no mundo, a pesar de todo, hai máis sentido común do que parece, un tribunal acordou que os cargos non eran delito, aínda que poden ser falta.

Naquel país non é delito, non obstante, que as mulleres non poidan conducir un coche ou que non teñan dereito ao voto. A unha amiga miña, casada cun embaixador daquela zona, un día déronlle un vergallazo nunha perna por amosar, ao recoller a roupa para non pisar nela, uns centímetros da parte baixa do nocelo, xusto rente do zapato. O comportamento bárbaro do agresor tampouco é delito. O curioso foi a resposta que lle deron ao home da miña amiga, cando este, ao protestar suavemente, dixo que aquilo era coma se en Madrid alguén lle arrincase o veo pola forza a unha muller islámica. Dixéronlle: “Ten razón, pero é que vostedes son demócratas, pero nós non cremos na democracia”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 13 de decembro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O gato e a auga

12 de diciembre de 2017 a las 0:12

Non sei de onde lle vén ao gato da casa este costume feo que ten de andar bebendo nos vasos da xente. É o que me acaba de facer hai uns instantes, xusto pouco antes de que eu me sentase na miña mesa de traballo para empezar a escribir as cousas do día. Bastou que me ausentase do cuarto durante uns minutos para que se puxese a beber pola calada, actuando de maneira raposa e con disimulo. Cando me escoitou pisando nas escaleiras, pegou un salto e marchou correndo a botarse por riba dun sofá, facendo que durmía.

Como dispón de varios cacharros para el só, distribuídos aquí e acolá, o mesmo dentro que fóra da casa, hai quen pensa que non se trata de necesidade, senón de vicio. O certo é que esa auga, da mesma que bebe o resto da familia, non a proba, mesmo que pase moito tempo antes de que poida atopar un vaso perdido.

Eu estou disposto a comprender que o bicho teña chegado á conclusión de que a auga sabe mellor nun vaso de cristal que nun barreño de barro cocido e que non se resigne a prescindir do pequeno pracer que lle poida producir esa práctica, probablemente descuberta de maneira casual. O que non me gusta é o xeito de proceder, tan tramposo e zorrainas, actuando sempre ás agachadas,  con tan pouca claridade. Non me gusta, sobre todo, porque é un comportamento que me parece máis propio das persoas que dos gatos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 12 de decembro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Carolina e o Hotel Negresco

11 de diciembre de 2017 a las 0:20

As edicións Raíña Lupa, que dirixe Rocío Santa Cruz en París, acaban de sacar unha rareza bibliográfica, en edición de cen exemplares, sobre La Bella Otero. Esta muller nacida en Valga ocupou parte das nosas conversas destes días, pois o periodista galego Ramón Chao, presente nas tertulias, coñeceu a Carolina Otero en Niza, cando ela pasaba dos noventa anos. Daquela xa non ocultaba a súa condición de galega e tampouco tiña interese en manter a mentira, que defendeu sempre, de ser filla dunha xitana andaluza e dun militar grego. Cando Chao a visitou, vivía na pobreza, aínda que conservaba boa parte das xoias que recibira dos moitos homes, reis e emperadores incluídos, que perderon a cabeza por ela.

Polo visto, segundo se puido comprobar despois de morta, as xoias eran falsas, o cal non fala nada ben dos amantes que llas regalaron nin da perspicacia da propia Carolina, incapaz de distinguir un cacho de cristal dun diamante. Se cremos a Ramón Chao, na lista de amantes da moza de Valga estaban tipos como Joseph Kennedy, o pai da dinastía que el mesmo inaugurou, o rei Leopoldo II de Bélxica ou o mariscal Pétain. Todos uns tramposos.

Non se podería incluír en cambio na lista dos que a engañaron con bixutería a un dos fundadores doutra famosa dinastía americana, os Vanderbilt, que lle regalou un iate impoñente, que a Otero perdeu na ruleta e que o seu amigo mercou de novo para regalarllo por segunda vez. Tampouco entraría na lista dos aproveitados aquel millonario que se suicidou diante dela e que morreu cun broche de brillantes auténticos na man. Eran os días de gloria de Carolina, cando reinaba nos salóns do Hotel Negresco de Niza. O mesmo hotel que acolle estes días os xefes de goberno europeos. Seguro que ningún deles sabe que as cúpulas en forma de peito que os acubillan foron construídas como homenaxe a aquela muller. Para min é como se o futuro de Europa se decidise desde Valga.

Esta columna publicouse orixinalmente o 11 de decembro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Pedirlle cousas raras a Deus

10 de diciembre de 2017 a las 17:30

Tiña eu un compañeiro de estudos que estudar non estudaba moito, pero que xogaba moi ben ao fútbol. Un día, ao rematar un partido, que perdimos por un gol de diferenza, entroulle tal ataque de rabia que se puxo a chorar desconsoladamente, con saloucos e con impo. Entre todos tratamos decalmalo e cando por fin o conseguimos, díxonos que a culpaera do director espiritual, que lle rifara no confesionario e lle prohibira que antes de cada encontro fose á capela para pedirlle a Deus que lle axudase a gañar.

Eu pensei que o confesor levaba razón, pois se os rapaces do equipo contrario facían o mesmo, metían a Deus nun compromiso, converténdoo en forofo dun dos bandos e contrario ao outro. Exemplos non moi diferentes acabo de atopalos nun fermoso libro inédito sobre Deus, escrito por Torres Queiruga, que lin estes días.

Por certo que nas súas páxinas atopei tamén, nun apartado dedicado á oración, unha noticia ben curiosa. No ano 1833, un tal Francis Galton fixo un estudo estatístico para comprobar se aquelas persoas polas cales se rezaba moito nas igrexas, pedíndolle a Deus longa vida para eles, como era o caso dos reis, vivían máis que o resto da xente. Chegou á conclusión de que non. Con todo, o máis sorprendente foi unha crítica, elaborada como réplica, que demostraba que aquel traballo non estaba feito con rigor.

Esta columna publicouse orixinalmente o 10 de decembro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Recordos esquecidos

9 de diciembre de 2017 a las 0:20

En Venecia, no Hotel Danieli, viviron unha aventura amorosa o poeta Alfred de Musset e a escritora George Sand. Todas as guías o recordan. Incluso, no propio hotel, a dirección encárgase de que os hóspedes que hoxe ocupan o cuarto número 10 saiban que foi alí onde o autor de As confesións dun fillo do século estivo postrado, con febre e delirando, mentres ela se daba bicos co médico que o atendía, facéndolle crer a aquel pobre infeliz enfermo que o que vían os seus ollos non eran máis que froitos da alucinación.

Xa dixen onte que en Zürich non quedan rastros de Dada nin as guías de turismo encamiñan o visitante cara á Spiegelgasse, onde estivo o famoso café Voltaire, que Vicente Risco tratou de homenaxear cando bautizou co mesmo nome o bar do Tucho, na antiga praza do Eirociño dos Cabaleiros, fronte da casa de María Andrea.

O mesmo se pode dicir doutras cidades suízas. Por exemplo, quen se aloxe no Hôtel des Bergues de Xenebra, onde estiven hai uns días, inutilmente buscará nos folletos ou nas paredes ningunha referencia ás moitas páxinas literarias que alí redactaron Chateaubriand, Paul Claudel, Rilke ou René Crevel. Por certo que este último escribiulle un día a un amigo desde un daqueles cuartos: “Vou chamar ao camareiro a ver se podo facer o amor con el”. Por suposto, isto está ben que non o recorden nunha placa.

Esta columna publicouse orixinalmente o 9 de decembro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha discusión

8 de diciembre de 2017 a las 0:15

Nunha tertulia nocturna de amigos, animados polo aroma excitante do café e empuxados pola forza amable dunhas copas que nos volvían a todos máis imprudentes do que normalmente somos en estado de repouso, puxémonos a perder o tempo de xeito agradable nunha acalorada discusión sen fin. En realidade tratábase de resolver a aposta imposible que encerra a seguinte pregunta. Canto tempo tardarán os idiotas que empezan a xurdir por toda Europa en acabar co oasis de paz e prosperidade que se foi edificando co traballo e a prudencia de todos nos últimos 40 anos?

Alguén recordou un xogo semellante que se facía na tertulia de don Pío Baroja, despois da guerra, respecto da supervivencia do réxime de Franco. Alí facíano ademais con votación, para o cal utilizaban unhas papeletas que se gardaban nunha caixa e que se abrían uns meses máis tarde. As respostas situábanse sempre no arco dun amplo abano que ía desde o irremediable pesimismo «barojiano», que falaba de cincuenta anos, ata a présa nerviosa e optimista do célebre Edmundo Estévez, máis coñecido por «Alambritos»,, que nunca lle daba a Franco máis dunha poucas semanas ou unas cantos meses de supervivencia.

Levados poloo entusiasmo anarcoide da discusión, nós descoidamos os seus aspectos organizativos e non chegamos a votar. Podo contar, aínda que non vala de moito, a miña posición. Creo que esto se acaba, como sucedeu sempre, aínda que non resulta fácil averiguar cando. Agora empezan os máis burros e violentos a dicir e facer parvadas, ata que un día lle queda un morto espetado na punta do cóitelo, como se fose unha salchicha, e tíranse de risa pola gracia, o cal os incita a seguir pasándoo ben. Despois veñen os votantes cabreados, que apoian a eses políticos pintorescos de discurso estúpido, pero divertido. O resto, como é coñecido de todos, non fai fallo contalo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 8 de decembro de 1991.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 1 de 22112345...102030...Última »