Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

As razóns dun xesto

30 de junio de 2016 a las 0:15

Unha vez, haberá dez ou doce anos, ía eu paseando por Glasgow, sen rumbo, só para pasar o tempo. De pronto, no adro dunha igrexa vin unha voda e quedei mirando, máis por despiste ou inercia que por auténtico interese. Entón, un señor que estaba vestido coa tradicional saia escocesa, volveuse de costas cara a min, fixo un movemento rápido e amosoume a parte  menos nobre da súa oronda anatomía, que era branca e sonrosada, tipo marisco cocido. Case de inmediato, tres ou catro compañeiros fixeron o mesmo.

Onte pola noite, por casualidade, atopei na televisión un canal alemán que estaba dando imaxes desde Londres, tomadas inmediatamente despois do partido de fútbol que perderon os británicos. Un grupo de mozos desgustados co resultado adverso, ao ver que eran gravados, baixaron os pantalóns e posaron daquela maneira.

É un xesto que nunca conseguín entender. Quero dicir que non comprendo o seu significado profundo, aínda que nunha ocasión escoiteille dicir a Ian Gibson que algunha relación pode ter co costume de pegarlle coa vara de avelá aos estudantes nos colexios, aínda vixente. Nun libro que anda por aí, dedicado a estudar estas prácticas do gamberrismo xuvenil, aventúrase unha teoría sobre a homosexualidade. Pode ser certo. Claro que tampouco habería que descartar que fose un simple problema de mala educación.

Esta columna publicouse orixinalmente o 30 de xuño de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un romántico

29 de junio de 2016 a las 0:19

O xuízo do que falamos hai uns días, motivado porque ao meu amigo dentista lle queimaran o sombreiro cun puro, estivo cheo de anécdotas curiosas, en parte debido á actuación insólita do bo do fiscal. Aquel pobre home non entendía como se podía acusar a un rapaz da vila, fillo dunha familia coñecida e respectada, por queimarlle o sombreiro a un tipo diaparatado, pouco socianlee con fama de tolo e descreído. Por iso se dedicou a acusar sen escrúpulos á vítima e a defecder con contundencia, polo menos no xesto e na forza da voz, ao acusado. Parecíalle o máis razoable.

Despois de dicir que a cousa non fora para tanto e que o dano que sufrira o sombreiro parecía máis ben escaso, púxose a recordar ao pai do perdulario. Eloxiou as súas virtudes cristianas, entre as que destacou a caridade, falou dos donativos que fixera, especialmente a cota que entregaba cada ano cando os da comisión lle ían pedir para celebrar as fectas, e recitou un rosario de boas obras que repercutiran dun xeito moi claro na mellora da vila. A conclusión non carecía de lóxica: non se podía condenar ao fillo dun home tan excelso, pois sería como condenalo a el mesmo.

Polo que respecta á vítima, estaba claro que non se podía comparar co pai do malandrín. Nesta parte da súa argumentación, sen embargo, víase que o fiscal de paz non se quería comprometer, pero buscando unha palabra que resumira con brevedade e contundencia a personalidade pouco exemplar do dentista, dixo: «Xa sabemos todos que este señor é máis ou menos romántico». Era unha forma fina de chamarlle tolo. Sen perder o sorriso, divertido polo espectáculo que conseguira montar, o meu amigo dixo que lle quería dedicar uns versos ao fiscal. Pero non o deixaron.

Esta columna publicouse orixinalmente o 29 de xuño de 1991.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

De Pavía a Poitiers

28 de junio de 2016 a las 0:18

Se chega a vivir don Manuel Pena, antigo profesor meu, que entendía as clases como unha festa para aprender cousas curiosas, e descubrira que eu lle confundía a súa querida batalla de Poitiers coa de Pavía, como me sucedeu no artigo de onte, seguro que levaba un desgusto. Non sei ben que cousas importantes se decidiron na segunda das batallas, nin as  consecuencias históricas que tivo, pero na primeira, Europa librouse do dominio musulmán grazas á sabedoría estratéxica de Carlos Martel e do conde Eudes.

Metidos de novo no asunto, hei recordar que en Poitiers, segundo o meu profesor, ademais da posición do exército dos francos, decidida de maneira intelixente polo seu xefe, tiveron unha grande importancia as célebres franciscas, machadas de mango longo que fixeron unha enorme desfeita nas cabezas dos mouros.

Tamén foi importante o lume, aínda que non recordo ben por que. Só sei que na explicación de don Manuel algo ardía de pronto, e que aquel incendio provocado polas tropas francas causaba desconcerto no exército do califa. Creo que foi esa situación a que aproveitou a cabalería do Conde Eudes, que estaba agochada nun bosque próximo, para caer por sorpresa como un trebón sobre as liñas inimigas. Debo confesar que esta manobra, que o profesor consideraba xenial, a min sempre me pareceu un pouco tramposa.

Esta columna publicouse orixinalmente o 28 de xuño de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Noticia

27 de junio de 2016 a las 0:17

Desde hai unhas semanas, algunhas persoas pregúntanme pola mazá, co mesmo interese e a mesma curiosidade que outros me preguntan con frecuencia polo gato Samuel. A verdade é que non sei que contar, apenas que hai uns minutos, cando volvía da rúa, despois de saudar os cans, fun ata a mazaira para ver como estaba ese meu froito único e solitario. Salvo unha formiga que trepaba por ela, e que lle sacudín dun sopro, atopeina estupendamente, gordiña e medrada, de color verde, medio escondida entre as follas.

Hoxe tivo un bo día, sen as néboas de aí atrás, que supoño non lle debían gustar; fixo algo de sol e caeron unhas pingas de chuvia. O malo é que lle vou ter que aplicar sulfato, cousa que non me gusta, pero dáme a impresión de que vai ser necesario. As follas están tristes, coma se tivesen roña, unha peste que por aquí é bastante frecuente. Chamarei o meu amigo Antonio, que é quen entende de plagas e me aconsella nestas cousas, pois eu, como se pode desprender facilmente de canto vou contando nesta columna, non teño moita idea.

Pensándoo ben, é como se tivese un neno malo e chamase polo médico. Neses casos a ninguén nos gusta que nos receiten inxeccións ou xarabes ou pastillas para os pequenos. Pois iso mesmo é o que me sucede a min co sulfato. Estou seguro de que á miña mazá lle fará tan pouca graza como a unha persoa que se ve obrigada a tomar un comprimido deses que saben mal. Hai, ademais, outro problema: que o día que regale este exemplar único, gustaríame dicirlle ao agraciado ou agraciada que se trata dunha froita de confianza, non sometida a ningunha clase de manipulación química. Se non pode ser así, desde logo, o mundo non anda ben.

Esta columna publicouse orixinalmente o 27 de xuño de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha épica malograda

26 de junio de 2016 a las 0:16

Viñeron da televisión galega a preguntarme sobre Antón Avilés de Taramancos, o poeta recentemente desaparecido. O que querían saber era algunhas cuestións relacionadas coa súa poesía, especialmente a comuñón coa natureza e o senso metafísico dos seus versos, así como os problemas da existencia que se transparentan neles. Non está mal, pois é certo que todo iso e moito máis pode estar presente na obra deste poeta. Tratábase, sen dúbida, dun escritor fondo, dado á reflexión sobre o mundo, a xente e as cousas, e cunha enorme experiencia, que é o que, en definitiva, leva a un poeta a mergullarse no espesor denso da vida.

A min gustaríame máis falar da biografía do escritor ou, polo menos, do que el mesmo contaba. Nunhas cartas que causaron sensación cando se publicaron no ano 1971, Avilés de Taramancos dicía que nos anos de emigración pasados en Colombia fora pirata, contrabandista, traficante de cabezas reducidas, domeador de cabalos, cazador de tigres para venderlle a pel aos gringos ricos, afiador e vendedor de churras nas feiras. Tiña feito, ademais, traballos no campo sen fortuna, pois aseguraba que non houbera ceifa nin colleita que non fose queimada pola peste, pola xeada ou polo destino.

Esta é unha parte da súa vida que ten entidade épica dabondo para ser posta con grandeza á altura da súa poesía. Non sei que Antón Avilés de Taramancos escribise nunca unha crónica sobre estes feitos ocorridos durante a súa aventura americana, o cal ha ser unha mágoa irremediable para as nosas letras, nas que non abundan os relatores de grandes peripecias humanas. Aínda recoñecendo o alto valor literario da obra poética deste autor, a un quédalle no labio o sabor daquelas cartas, nas que se insinuaban un mundo poderoso e unha xesta digna dos conquistadores.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de xuño de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha recepción

25 de junio de 2016 a las 0:15

O cónsul de España, que está empeñado en converter a miña estancia aquí nunha especie de terremoto agradable, onte organizou unha recepción na súa residencia á cal convidou a unhas corenta persoas. Había escritores, periodistas, profesores, un cura e dous galegos moi interesantes. Un deles, un antigo piloto no exército republicano durante a Guerra Civil  española, deixoume dunha peza cando me contou que un irmán seu, da mesma profesión, foi o que lanzou as famosas bombas da basílica do Pilar, en Zaragoza.

Cando eu era neno, na escola aínda se nos falaba daquel episodio, sobre todo para destacar o milagre, pois os artefactos, como se sabe, non estouparon. Parece que o propio piloto, que era de Ponteareas, axudou ao ceo naquela ocasión co propósito de que as cousas saísen ben: quitoulles as espoletas ás bombas antes de tiralas.

O mundo está cheo de xente curiosa. Foi tamén a impresión que me causou o cura que asistiu á recepción, un home grande, con aspecto de boxeador, vestido de traxe e gravata, sabio en varias materias, ademais de namorado de Santiago de Compostela. Por certo que me dixo que nunha ocasión, mentres se refuxiaba da chuvia na rúa do Vilar, viu pasar unha chea de rapaciñas con paraugas e que lle pareceron todas guapísimas. Antes de despedirse, fíxome unha caricatura nunha servilleta. Quitoume uns vinte anos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de xuño de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O gato, o paxaro e a mioca

24 de junio de 2016 a las 0:14

Estou observando o gato, que desde hai uns minutos tratade sorprender un paxariño que anda peteirando miocas no medio da herba. Aplasta o cazador a barriga contra o chan, pon as orellas dereitas e segue con atención os leves movementos da súa presa. Cada vez que esta se move, queda el desconcertado, perdido o esforzo paciente e ben medido de dispoñerse para o asalto final. Entón volve empezar. Supoño que trata de calcular o momento exacto, a distancia propicia que lle convén para papar a vítima.

A defensa do paxaro está na súa propia lixeireza. É tan pouquiña cousa que resulta imprevisible saber en que dirección se vai desprazar. Unhas veces salta para a dereita, outras dá un pequeno rodeo e volve ao sitio onde estaba, outras máis sobe uns poucos centímetros no aire, bate as ás suavemente e póusase de novo.

Hai un instante en que penso que o paxariño está perdido: coa cabeza metida na terra, parece que lle custa arrincar do seu toco o verme que acaba de atopar. É a ocasión do gato, que pon os músculos en tensión, encolle o corpo e lánzase polo aire igual que un tigre. O pardao sálvase polos pelos, non a súa presa, que leva prendida no pico. Nese momento doume conta de que eu estaba a favor do paxaro e en contra do gato, pero que me esquecera da pobre mioca. Seguramente porque é pequena e fea.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de xuño de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un pastel

23 de junio de 2016 a las 0:13

Onte, despois de escribir o artigo que falaba dos lagartos que descubrín en Moguer, alá polo ano 1970, a lembranza de Juan Ramón Jiménez, natural daquela pequena vila andaluza,  levoume de novo a evocar unha tertulia que tivemos o outro día en Trujillo, sentados pola noite, despois de cear, nunha terraza da praza maior. Aproveitando o fresquiño e rodeados polas cegoñas que durmían nos tellados da igrexa e das casas das inmediacións, cunhas cervexas diante, falamos de mil cousas, cambiando dun tema a outro, como adoita suceder neste tipo de xuntanzas informais. Foron horas gratas, desas que pasan a ser inesquecibles.

Un dos asuntos dos que se falou foi o da personalidade de Juan Ramón Jiménez. Como ocorre case sempre que se trata dun escritor, houbo opinións contraditorias, desde aqueles que o atacaron dicindo que era un mal poeta, ata aqueles outros que o defenderon como a un dos máis grandes de toda a historia da literatura española. Vese que nisto das valoracións, non é fácil saber onde está o disparate.

No que houbo case unanimidade foi en dicir cousas malas do poeta: cotilla, vago, malvado, miserable. Para quen coñeza a biografía deste home, non lle quedará máis remedio que aceptar que algo diso era certo. Con todo, a min sempre me gustou unha historia que conta a súa muller, a sufrida Zenobia Camprubí, no seu diario. Despois dunha longa tempada de enfado entre os dous, sen falarse, ela regaloulle un libro dun dos poetas predilectos de Juan Ramón. Este, emocionado e con precipitación, quitou dun peto un dólar que lle sisara, pois non gañaba un duro, e díxolle: “Se queres, vouche comprar un pastel”. E ela botouse a chorar.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de xuño de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un adeus con turistas

22 de junio de 2016 a las 0:12

Hai quen di que non se pode pasar por Heidelberg sen visitar o seu famoso castelo. Desde logo, eu non tiña intención de subir ata alá, só por non pensar nas riadas de turistas que me imaxinaba andarían de paseo en grandes grupos organizados, foto vai e foto vén, entre as ruínas. Por outra parte, desde a fiestra do meu cuarto, no hotel, case a tiro de pedra, tiña unha estampa magnífica do monumento. Non obstante, os amigos da Universidade decidiron amablemente que había que cumprir co rito da visita.

Por suposto que a excursión foi agradable e interesante, aínda que non me equivoquei en absoluto co dos turistas. Desta vez, ignoro por que razón, eran case todos hindús, o mesmo mulleres vestidas co traxe tradicional que homes fateados á moda europea, sen que faltasen dous ou tres cubertos con turbante.

Cando volvimos á cidade, entramos nun restaurante cheo tamén de xente, supoño que turistas. De xeito que o meu propósito de non abandonar Heidelberg sen tomar unha cervexa no Seppl, unha das tabernas estudantís máis célebres do mundo, parecía disiparse. Aproveitei para facer unha escapada cando os amigos me deixaron na porta do hotel. Non tiña sono e ademais o avión do día seguinte non saía ata media mañá. Paguei o pecado: no tugurio, ben fermoso por certo, non había máis que xaponeses.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de xuño de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Hannover

21 de junio de 2016 a las 0:21

Chegamos a Hannover onte pola tarde, coa mesma calor tórrida que pasamos en Dortmund, algo raro nestas terras do norte. Aquí estaremos un par de días e faremos unha visita á Expo, que polo visto non está saíndo tan ben como esperaban os alemáns. Unha cousa é ir a Sevilla ou a Lisboa, que xustifican unha viaxe por si soas, e outra moi diferente é vir a esta cidade que non ten, nin moito menos, o carácter daquelas. Nada máis desembarcar do tren, pasamos polo hotel e xa nos levaron a unha recepción no Concello.

Nas recepcións oficiais, os colegas comen como limas e beben como esponxas. Para min, que son máis ben parco, resulta todo un espectáculo. Os máis activos de dente son os da Europa do Leste, especialmente os rusos, os bielorrusos e os armenios. Cun par de excepcións, sen embargo, non están gordos. Xa coincidín varias veces almorzando cun destes virulillas e dá gusto velo gozar tanto, coa cara dun neno metido nunha pastelería. Tan neno que o outro día me amosou a foto da súa muller, que é moi guapa.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de xuño de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 1 de 16812345...102030...Última »