Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Un home triste

1 de octubre de 2014 a las 0:10

Hai uns días, durante unha cea cun grupo de amigos e amigas, unha parte da conversa que mantivemos estivo dedicada a falar dun home feísimo que coñecían todos os presentes, excepto eu, que nunca o vin diante. Polo que contaban entre risas, debe de ser horroroso. Segundo puiden deducir, trátase dunha persoa de pouco máis de trinta anos, sen deformidade física de ningún tipo, pero moi feo, aínda que ninguén conseguiu describir para min, dunha maneira eficaz e clara, en que consistía tanta fealdade.

Ao final, cheguei á conclusión de que máis que feo, o señor do cal falaban era triste. Porque as características que me deron del insistían sobre todo en aspectos da súa maneira de ser ou da súa personalidade antes que en características de tipo físico. É dicir, que se referían a un individuo zulú, aburrido e calado. Iso que chaman un gafe.

Creo que é o escritor Francisco Ayala quen di que o gafismo consiste fundamentalmente nunha forma degradada da tristeza que, en xeral, se traduce en falta de graza. A min paréceme unha boa definición. Case todos os gafes que coñecín respondían a ese esquema. Por iso sempre sentín compaixón por eles. Por outra parte, a mala sorte que se lles atribúe, deixando á parte casos escandalosos, nunca pasa de pequenas trapalladas. Como moito, fundir unha bombilla ou rachar un prato. De aí nunca pasan.

Esta columna publicouse orixinalmente o 1 de outubro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Museo

30 de septiembre de 2014 a las 0:20

Hai poucos días recordei aquí unha señora de Ourense que tiña na súa casa unhas chafalladas fantásticas, entre elas, as zapatillas de Viriato e uns calzoncillos do Cid Campeador ou algo parecido. En Zaragoza, alá polos anos sesenta, apareceu un cura vello dicindo que gardaba na sancristía, pechada nunha pequena caixa de cristal, un cacho dunha uña de César Augusto. Polo visto, a reliquia levaba anos enterrada no lugar e apareceu co motivo dunha reforma ou escavación. O señor abade, temeroso de que alguén puidese empregar o descubrimento en contra da Igrexa Católica, sobre todo pola idea de que a parroquia estivese edificada sobre un templo pagán anterior, mantivo agachado o descubrimento durante máis de trinta anos.

Esta afección polas reliquias, sexan santas ou non santas, está bastante estendida, tanto que se podería dicir que é universal. Por exemplo, na antiga Unión Soviética, onde oficialmente non se permitía a práctica da relixión, había moitos cidadáns que se chufaban en privado de dispoñer de obxectos relacionados con Lenin, especialmente botóns das súas chaquetas.

Con todo este material poderíase facer seguramente un museo fantástico, dos máis atractivos  do mundo. Esta idea xurdiu o outro día na Coruña, mentres un grupo de amigos ceabamos co escritor Jorge Edwards. Foi el quen nos contou que no seu país, un grupo de vellos divertidos e ociosos, cun sentido do humor intelixente e cáustico, tiñan organizado un museo desas características. Nel exhibían, por exemplo, a Caixa de Pandora, a Carabina de Ambrosio, a Espada de Damocles e outros obxectos míticos semellantes. Os galegos, que somos tan ambiguos, poderiamos aportar a ese museo Os Tempos de María Castaña.

Esta columna publicouse orixinalmente o 30 de setembro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Por cinco mil pesetas

29 de septiembre de 2014 a las 0:19

Un amigo que acaba de regresar de Colombia dime que a vida dunha persoa, naquel país, vale arredor de cinco mil pesetas, que é o prezo que cobra un sicario por desfacerse de alguén por encargo. Outras veces nin sequera hai que pagar, tírase de pistola, dispárase e xa está. O motivo pode ser trivial. Por exemplo, protestar porque algún individuo prepotente e ben situado se salta unha cola no aeroporto ou en calquera outro sitio, práctica que polo visto é bastante habitual entre os que mandan.

Naturalmente, quen manda non é o Estado, senón a mafia, unhas bandas de tipos armados que van e veñen coas pistolas evidentes e visibles, exactamente igual que os policías. Non hai forza no país que lles gañe nin en diñeiro nin en audacia nin en poder. Se quixesen, poderían facer de Colombia o país máis rico do mundo e seguir sendo eles inmensamente ricos tamén.

Non queren. Como Ánxel Fole, que cando chovía e andaba en coche valoraba aínda máis a súa sorte ao ver aos que ían a pé mollándose polos camiños, tamén os mafiosos gozan con luxuria da súa riqueza mastodóntica ao contemplar a porca miseria dos demais. De cando en vez, collen a un rapaciño de trece anos, danlle unha pistola e encoméndanlle unha misión. É moi fácil, apútanse de cerca, apértase o gatillo e xa está. Cobrar, cobran por adiantado. Despois de todo, aínda que fallen, cinco mil pesetas non son nada.

Esta columna publicouse orixinalmente o 29 de setembro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Gastronomía e circo

28 de septiembre de 2014 a las 0:18

Barcelona cheira a allo. Non me tiña fixado ata agora, pero dada a miña incompatibilidade absoluta con esta agresión culinaria, onte erguinme como vítima da súa presenza insidiosa e masiva na cea da véspera. Non sei se este condimento forma parte diso que agora se chama a dieta mediterránea, moi boa para o corazón, polo que se di, pero fatal para a cousa gástrica. O caso é que desde entón percibo o seu cheiro ata nas rúas, o cal, por outra parte, me aforra traballo e preguntas á hora de buscar un restaurante.

En cuestións de cociña, a pesar do allo, os cataláns son inventores dunha miudeza magnífica: o pan con tomate. Non coñezo a ninguén que renegue desta marabilla humilde, tan natural e simple que parece froito saído dunha árbore ou dunha planta. Sempre fago o propósito de implantalo na casa, pero nunca persevero.

Observo que están de moda os restaurantes de comer todo o que se queira polo mesmo prezo. O xoves pola noite estivemos un grupo de amigos nun deses sitios. En termos económicos non son recomendables para xentes de pouca ración, como é o meu caso, pero teñen a vantaxe de que un pode observar a máis de cen persoas como se fosen actores practicando o exceso. Cerca de min había un tipo de corenta quilos que parecía un león esmirriado. Non sei como non teñen un servizo de ambulancias posto na porta.

Esta columna publicouse orixinalmente o 28 de setembro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Leda

27 de septiembre de 2014 a las 0:17

De Leda, a miña cadela labradora, falei varias veces nesta columna. Como saben as persoas que coñecen esta raza, trátase de animais moi intelixentes, pacíficos e tranquilos, amigos dos nenos e outras moitas virtudes, entre elas a de seren moi bonitos, pero sen parecer nin raros nin empalagosos: son simplemente cans, incluso a xente non experta pode confundilos con palleiros, eles que pertencen á aristocracia do xénero. Leda, ademais, ten unha árbore xenealóxica documentada que equivale, salvas sexan todas as salvidades, á da duquesa de Alba.

Unha das frustracións que teño con esta cadela marabillosa é que nunca deu descendencia. En varias ocasións trouxémoslle exemplares preciosos, como ela, da mesma raza e condición, acreditada por papeis, pero desprezounos altivamente, como se tivese feito voto de castidade. O outro día, sen embargo, vina xogando moi feliz cun can miseria, un pura birria, feo e ridículo, con cara de peixe afogado. Deume unha indignación arrebatada. A min, que nunca me tiven por racista…

Esta columna publicouse orixinalmente o 27 de setembro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha rapaza algo cabra

26 de septiembre de 2014 a las 0:16

Onte escoitei na rúa unha señora que lle chamaba cabra a unha rapaza nova, probablemente a súa filla. Non me sorprendeu a nomeada, que xa escoitara noutras ocasións, senón oíla de novo despois de tantos anos. Cando eu era rapaz empregábase bastante, sempre para referirse a mozas lixeiras de cascos e algo aloucadas, pero desde hai tempo estaba en desuso. Agora utilízase con carácter universal a palabra idiota, que non é máis que un desafogo irado, carente de calquera vontade descritiva.

Resulta evidente que o campo semántico dos insultos se empobreceu de xeito considerable nos últimos anos. Foise reducindo practicamente ao capítulo menos brillante dos vocábulos relacionados coa falta de intelixencia: estúpido, subnormal, retrasado… Mesmo a palabra burro, algo máis expresiva, está tamén en retroceso.

E desapareceron formas como nena cagada, reservada para as rapazas que non se deixaban peitear polas avoas; e vaca, para as gordas sen graza; ou loba, que designaba sempre a unha muller forte e temible por calquera razón. Das nomeadas que se lles aplicaban aos homes, recordo con agrado a de chimpafigos, que incluso levaba de forma permanente na miña vila un tipo pequeño e pándigo, algo chisgarabís. Se o chegan a bautizar hoxe, seguro que quedaba en parvo, o cal sería inxusto e inexacto.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de setembro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Por unha prenda

25 de septiembre de 2014 a las 0:15

Non darei moitos datos para que non se identifique o protagonista que, por outra parte, xa morreu. Era avogado de profesión, solteiro e solitario. Contábase del que tiña paixón polos libros feos e as revistas guarras e que viaxaba a Portugal para ver o cine licencioso que daquela aínda non se proxectaba en España. Eu falei con el un par de veces e saquei a conclusión de que non estaba ben da cabeza, por máis que se tratase dun señor intelixente e educado. Polo aspecto, podía pasar por unha persoa normal.

Por casualidade, ou talvez con premeditación aleivosa, un día fíxose coa prenda dunha veciña á cal sorprendeu nun mal transo, en pleno campo. Non se lle ocorreu outra cousa que agardar por aquela muller no portal, exhibindo o trofeo, que prometeu entregar a cambio de algo que non será necesario aclarar moito máis.

A señora suplicoulle que lle devolvese a proba do desliz a cambio de nada, por compaixón, pero o tipo negouse en redondo. A escena durou tempo, sumida a vítima nun mar de lágrimas e envalentonado o elemento pola seguridade dunha vitoria ao alcance da luxuria. A esperanza acabou no momento en que a pecadora, como unha gata, pasou ao ataque: deixouno feito un cristo. Cando vexo a esta muller, tan pequeniña, penso na forza da dignidade e trato de convencerme de que o criminal non sempre gaña.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de setembro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Dous homes

24 de septiembre de 2014 a las 0:14

Onte pola tarde, cando volvía do Soho de ver un par de exposicións, unha delas moi interesante de Laurie Anderson, unha artista do círculo de Vito Acconci, parei un momento en Bryant Park para descansar da longa camiñada que, case sen darme conta, acababa de dar. Cando xa estaba sentado, non lonxe de min, a uns catro metros, vin que durmía un mendiño, cousa rara neste sitio.

Atopábase no chan, descalzo, debaixo dun paraugas vello, sen dúbida recollido nun cubo do lixo, e tiña arredor del o que debían de ser as súas propiedades: tres bolsas de plástico vellas, cheas de roupa e obxectos imposibles de identificar, a non ser como pura miseria. Pouco despois, en dirección contraria, pero tamén moi preto do lugar que eu ocupaba, vin un negro nunha postura que nun principio me pareceu propia de alguén que tiña problemas de saúde: estaba de xeonllos, coa cabeza cravada no chan, movéndose para os lados alternativamente, como se lle doese algo. Tirei a conclusión de que podía ser un drogadito ou un borracho.

Non obstante, despois dalgún tempo, decateime de que o home estaba rezando. Pola posición, en dirección sureste, miraba cara á Meca. Botou así unha media hora. Despois ergueuse e sentouse nunha das cadeiras do parque: tiña un aspecto excelente, ben vestido, aínda que con roupa deportiva, duns trinta anos. Pasados algúns minutos, foise, pero ao pasar por diante do mendiño inclinouse cara a el e díxolle algo. Como resposta recibiu o movemento dunha man que parecía significar algo así como “¡Déixame en paz!” Deixouno. Xusto nese mesmo instante,  apareceu a policía para botar o mendiño do parque.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de setembro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A lóxica e o sentido común

23 de septiembre de 2014 a las 0:13

Coñecín varias persoas que estiveron condenadas a morte, dúas das cales seguen gozosamente vivas: o escritor e político vasco Mario Onaindía e o meu paisano Camilo Dios,  guerrilleiro despois da Guerra Civil. Outro máis, o Xudas, pastor de ovellas alá nas terras da Limia, morreu hai anos de morte natural. Creo que xa teño contado algunha vez como salvou a vida por simple sentido común: cando o xuíz ditou a súa sentenza fixo un xesto co brazo, como ofrecéndolle unha labazada, e preguntoulle se estaba mal da cabeza.

O sentido común salvou o meu veciño. A lóxica, que é cousa moi diferente, permítelle a un americano gordo, segundo contan os periódicos, ir aprazando a execución que ten decretado un tribunal. Como pesa máis de douscentos quilos, hai o risco de que a corda da forca lle arrinque de raíz a cabeza no momento de colgalo.

A lóxica conducirá tamén a este home ata a morte dunha forma irremediable. O xuíz di que a decapitación violaría a dignidade do reo, un grave problema moral que ten unha solución sinxela, xa apuntada por alguén: pódese aforcar o condenado na cama; tecnicamente é posible. Aínda hai outras solucións igualmente lóxicas: reducir a dieta do home; calquera médico tería argumentos para demostrar que con douscentos quilos hai perigo de infarto. Quedaría a solución do sentido común, pero a lóxica é máis poderosa.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de setembro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Pintadas

22 de septiembre de 2014 a las 0:12

Estiven en Madrid para participar nun dos xurados do Premio Nacional de Literatura e aproveitei as horas que me sobraron para facer algúns recados. Mentres ía pola rúa, decateime de que no centro da cidade abundan as pintadas, pero case ningunha de tipo político, a non ser un par delas que dicían: “Malasaña contra el fascismo”. Pola color deume a impresión de que eran resesas, restos quizais dalgún problema con bandas violentas ou algo polo estilo.

A maior parte das pintadas, non obstante, son firmas de aspecto ilexible, parecidas a aquela do rapaz que se fixo famoso pintando un muelle nas paredes de media España. Supoño que esta moda está copiada de Nova York, onde antes, hai uns anos, empezou no metro e acabou pasando despois ás furgonetas de reparto, que se converteron nunha especie de muros ambulantes, o retrato das cales figura agora en libros onde se estuda aquel fenómeno social. Non esquezamos que Keith Haring, o célebre pintor, se iniciou dese xeito.

Se digo a verdade, ningunha das pintadas me pareceu destinada a durar demasiado tempo, aínda que case todas poderán permanecer anos e anos nas paredes das casas onde foron pintadas. No medio de toda esa parafernalia gráfica, vin unha única excepción. Nunha tapia enorme, fronte dun edificio de aspecto nobre, había un escrito en letras grandes e negras que dicía: “Manoli, eres una estúpida y vete a la mierda”. Supuxen que Manoli debía vivir por alí, quizais no edificio aludido. Vese que esta rapaza, da que non sabemos absolutamente nada, tivo moita menos sorte que outra veciña do mesmo barrio, á cal lle escribiron naquela tapia: “Chiqui, te quiero”. Excelente para Chiqui, pero a min quen me cae ben é Manoli.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de setembro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 1 de 10412345102030...Última »