Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Malentendido

20 de agosto de 2014 a las 0:20

Desde hai uns días teño un problema con Buba, unha das cadelas da casa. Por algunha razón que descoñezo, cando lle poño a comida, non come. O que fai é cheirala, remover un pouco nela cos fociños sen probar bocado e logo deitarse a dous ou tres metros do barreño, manténdose pendente del, pero sen intención ningunha de inxerir o seu contido. A simple vista, non parece que a cadela estea enferma, pois segue a facer festas coa xente, corre dun lado para outro polo xardín, espanta os gatos intrusos e ladra con forza cando escoita a outros cans do contorno.

O que máis me amola non son os problemas que poida ter de saúde, os cales dou por inexistentes, senón un feito que me desagrada por absurdo. Cada vez que entro na casa e paso á beira da comida da cadela, esta érguese para protexela, talmente como se pensase que eu lla quixese comer. Era o que faltaba, que un animal crese iso de min. Ignoro que mecanismo a leva a actuar dunha maneira tan estúpida. Ela non sabe as traxedias que poden saír de malentendidos como este. Polo menos entre persoas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de agosto de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cousas de loros

19 de agosto de 2014 a las 0:19

Eu de loros non sei nada, por máis que teña escoitado moitas historias deles, sobre todo daquel famoso que había nunha botica en Pontevedra, do que aseguran que lle chamou golfa, pero de forma máis dura, a dona Emilia Pardo Bazán. En xeral, paréceme que a xente que fala destes paxaros esaxera. Polo que me concerne, os que coñecía non dicían máis que esas tonterías que todo o mundo sabe, é dicir, “lorito guapo” e outras polo estilo, coa excepción dun que me presentaron en Sarria durante unha cea e que falaba algo máis.

Onte, un amigo de Ourense estívome contando peripecias dun loro portugués, propiedade dunhas tías. Polo visto, e non teño motivos para dubidar da palabra do meu interlocutor, rezaba o rosario en familia e recitaba outras oracións, seguramente por influencia das donas, que eran xente relixiosa. Como é lóxico, nunca dicía pecados.

O máis divertido da historia era o ben que o meu amigo imitaba a voz do loro, especiamente á hora de reproducir os rezos en portugués. Se comprendín ben, o bicho debía ter unha voz de seda, quizais algo madamita, pero doce e suave, como de monxa noviña, un pouco infeliz: a viva estampa dun animal tranquilo e caseiro, ao cal soamente lle faltaba calcetar. Cando eu xa imaxinaba, polo tanto, un ser educado, boa persoa e xentil, vai o meu amigo e dime de golpe que o loro era caníbal. Vese que nunca se pode fiar un.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de agosto de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O poder dos homes

18 de agosto de 2014 a las 9:04

Hai arredor de catro anos, nunha viaxe aos Estados Unidos, regresando unha mañá pola estrada que leva desde Providence ata Nova York, un grupo de amigos paramos en Bridgeport para comer na casa dun galego que era íntimo amigo de George Bush. Precisamente este último fora elixido presidente o día anterior. Comimos nun comedor que presidía unha inmensa foto do político abrazando o anfitrión e como é lóxico unha boa parte da conversa estivo referida a tan ilustre personaxe.

Un dos nosos acompañantes estaba máis interesado que os demais en saber cousas sobre Bush, especialmente detalles da súa personalidade humana. Despois de contar algunhas historias bastante grises, o amigo galego do presidente acabou dicindo que este era unha persoa normal, non moi diferente de moitas outras que coñecía, coa particularidade singular de que era o primeiro maxistrado do país.

Por suposto que a un non lle custa entender que o presidente da nación máis poderosa da Terra sexa un home normal e nin sequera que poida chegar a ese cargo un individuo inculto e non demasiado intelixente, como foi o caso de Ronald Reagan. Onde está a sorpresa é no inmenso poder do que dispón un simple mortal. Ás veces deben sentir a tentación de empregalo en beneficio propio, como parece que lle ronda estes días pola cabeza a Bush, disposto a bombardear Iraq para conservar a presidencia.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de agosto de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Paciencia

17 de agosto de 2014 a las 12:03

Onte falei aquí da afección de Nikita Kruschev polas palabras gordas, un costume que non ocultaba nin sequera en público, polo menos en reunións restrinxidas, aínda que estas fosen con diplomáticos doutros países. Esa maneira de falar, entre a mala educación e a espontaneidade, non é rara nos políticos, por mais que en xeral a reserven para a intimidade. O meu amigo Paco Uriz, que era intérprete de Olof Palme para asuntos hispanos, fíxome algunha confidencia sobre o político sueco asasinado. Non falaba mal, pois en Suecia ninguén emprega ese tipo de palabras, pero fumaba sen parar, cousa que nunca facía en público por razóns de imaxe.

Hoxe sabemos, por cintas e outros documentos, que Nixon dicía unhas burradas tremendas dos seus adversarios. Unha das súas expresións favoritas era “bastardo”, que en inglés soa peor que en  español, e “fillo de tal”, que nunha ocasión utilizou para referirse  ao mesmo Kennedy. Este, non obstante, só recorría aos tacos cando falaba de mulleres, un tema que, como din en Cataluña, lle facía perder o oremus.

Con todo, á persoa peor falada do mundo coñecina eu en Estocolmo, hai xa bastantes anos, nunha cea en casa duns amigos. Andaba polo medio un señor pequeniño, miúdo e nervioso, con aspecto de virulillas, simpático e aloucado, un verdadeiro terremoto. Dicía unhas blasfemias en castelán que a min me fixeron temer pola súa vida, pois cheguei a pensar que Deus en persoa o ía fulminar cun raio en calquera momento, tan bruto era. Dixéronme que se trataba do xeneral Modesto, aquel da guerra. Saín de alí admirado da paciencia do Altísimo, que aguantou a pé feito aquela loucura. Eu non aguantaría tanto.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de agosto de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Xente de conviccións

16 de agosto de 2014 a las 0:16

Non sei que sería de sor Pilar, a monxa fanciscana que de neno me levaba a facer visitas ao sagrario, na igrexa de Beiro, e non se enfadaba comigo cando me daba a risa, que me daba case sempre. Limitábase a mirarme con ollos doces de boa persoa e a facer un xestos cos labios, como indicándome que tivese un pouco máis de xuízo na casa de Deus. Con ela aprendín que as cousas da relixión non debían ser dramáticas. Despois, por extensión, sucedeume o mesmo co restos dos ideais e das crenzas, incluídas as políticas.

Hai xente que pensa exactamente ao revés. Escoitei hoxe na radio un idividuo que dixo, falando da novelista esa que queren matar, que el mesmo estaría disposto a facelo coas pro- pias mans. Segundo explicou, trátase dun mandato que lle impón a fe que profesa a todo crente que aspire a ser un bo musulmán.

Prefiro os frouxos de corazón, mesmo os cínicos, antes que este tipo de xente iluminada. O mesmo Tolstoi, que sendo un gran novelista era tamén un home de conviccións, dixo unha vez que se alguén lle preguntase por un enderezo e soubese que da súa resposta se ía derivar o asasinato dun ser humano, aínda así sería incapaz de contar unha mentira. Á parte da estupidez do exemplo e da escasa sinceridade que encerra, a min paréceme que un mentirán sería, polo menos neste caso, bastante máis decente.

Esta columna publicouse orixinalmente o 16 de agosto de1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un poema

15 de agosto de 2014 a las 0:15

Onte falei aquí do tenderete que vin o outro día en Panxón, no que vendían versos. Esquecín dicir que se chamaba “Cirano, S. A., poemas por encargo” e que o prezo, ademais de estar expresado en pesetas, aparecía tamén en euros. Se non recordo mal, polo que respecta a esta moeda, eran uns sesenta céntimos. O venres pola noite, instaláronse de novo no paseo marítimo. Cando os descubrín, pasaba da unha e media da mañá e alí estaban atendendo os clientes, que seguían sendo, como sucedera o día anterior, xente nova, igual que os propietarios. Estes, unha mociña e dous mozos, comportábanse dunha maneira seria, profesional.

Fixen o que non fixera a primeira vez, que foi converterme en cliente, en parte porque tiña curiosidade por saber algo máis. Ocorreu, non obstante, que cando ía formular a miña peti- ción, un dos poetas me advertiu de bos modos, pero dun xeito terminante, que había que respectar a vez. Non me decatara de que naquel momento había uns rapaces sentados diante deles, agardando. A distancia prudente que me impuña a cortesía impediume escoitar unha soa palabra do que falaban os titulares do negocio cos demandantes dos versos por encargo.

Só me fixei en que un daqueles, precisamente o mozo que ocupaba o centro, manexaba unha libreta de boa aparencia, quizais de coiro con cantos dourados ou algo semellante. Finalmente, optei por marchar, máis que nada pola urxencia que traía un dos amigos que me acompañaba. Con todo, non descarto volver un día destes. Se chego a tempo, pedirei un poema dedicado a un verán feliz. Sería para colgar no meu estudio, como se me prestasen o sol para axudar a pasar o inverno.

Esta columna publicouse orixinalmente o 15 de agosto de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un demócrata

14 de agosto de 2014 a las 15:31

Eran dous nenos xogando na praia, un con cara de abisinio, pelo pincho e mocos caídos: un terremoto. O outro, máis tranquilo, quizais un infeliz na vida diaria, pero seducido naquel momento pola actividade atolondrada do compañeiro, ao cal imitaba sen graza e da peor maneira posible, é dicir, tirando area ao aire, pisando por riba da xente e berrando como calquera animal molesto e salvaxe. Arredor deles, as persoas maiores seguían o espectáculo con fastío, cunha irritación cada vez máis clara e visible.

Sen dúbida, o pai do primeiro dos nenos era un tipo que descansaba á sombra dun parasol, pois ambos resultaban cuspidiños: o mesmo tipo de pelo crecho e imposible, as mesmas cellas abarrotadas, a mesma cara de bruto. Tan burro que non se decataba da tensión que se estaba creando por culpa do seu fillo, ou non lle importaba. Ata que un señor se ergueu enfadado para rifarlle ao pequeno.

Naturalmente, armouse un pequeno follón. O cidadán ofendido, sempre correcto, limitouse a recordar unha regra elemental da convivencia: non se pode molestar aos demais nun lugar que é de todos. O outro, en contradición coa aparencia un pouco primaria do seu aspecto, púxose culto e responsable. Recordounos a todos que estabamos nunha democracia e que podiamos cambiar de sitio. A Deus grazas. Peor sería que nos prohibise movernos de alí ou que nos pegase.

Esta columna publicouse orixinalmente o 14 de agosto de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Empeños

13 de agosto de 2014 a las 15:30

Eu non sabía que aínda existe iso que se chama o Monte de Piedade, onde a xente empeña cousas a cambio de diñeiro. Pensei que ese tipo de institucións xa desapareceran, pero o outro día dixéronme que non, aínda que, polo visto, están algo modificadas. Na miña época, algúns estudantes empeñaban libros, reloxos de certo valor e outros bens semellantes, pero quen en realidade recorría con frecuencia a ese mecanismo de préstamo para pobres era a xente sen posibles. Deixaban alí roupa, incluso as sabas e os cobertores.

Podíase facer un libro espléndido sobre os empeños e quizais aínda se está a tempo, pero pronto será difícil. Cando me falaron do asunto, sorprendeume coñecer os obxectos raros que se levaban ó Monte de Piedade, pero ningún tan estrafalario como o dun estudante, compañeiro do doutor Corredoira, da Coruña, que usaba un paladar (mellor dito, un padal) dun metal valioso, por ter o labio leporino, e que o empeñaba todos os fins de mes. Supoño que habería ollos de cristal, porque por un de verdade seguro que non daban nada.

Esta columna publicouse orixinalmente o 13 de agosto de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Milagres de amor

12 de agosto de 2014 a las 0:12

Leo nun periódico a noticia de que se acaban de publicar en Alemaña varios libros sobre Milena, a amante de Franz Kafka, do nacemento da cal se cumpriron cen anos este sábado. Non é certo que se soubese pouco da vida desta muller. Había xa un libro espléndido, escrito por Margarete Buber-Neumann, que foi a súa compañeira de infortunio no campo de concentración nazi de Ravensbrück, onde morreu menos dun mes antes de que os aliados puxesen fin á maldade de Hitler e os seus seguidores.

Polo libro de Margarete sabemos como foron os últimos días de Milena. Polas noites, retorcéndose de dor sobre o xergón da cama, dicía: “¡Ai, se puidese estar morta sen ter que morrer…!” Outras veces pedíalle á súa amiga que non a deixase morrer soa como un can. Finou o 17 de maio de 1944, despois dunha operación.

Da súa relación con Kafka quédannos as cartas. Foi unha relación difícil, case imposible. Ela vivía en Viena co seu home, Ernst Pollak, un imbécil a quen amaba a pesar das moitas faenas que lle facía, incluso meterlle amantes na casa, pero tamén quería  ao escritor, co cal se encontraba a escondidas. Mentres o marido pontificaba nos cafés, Milena, que era periodista, fregaba pisos para axudarse. Aínda así non tiña roupa. Un día escribiulle a Kafka: “Só teño dous vestidos, pero síntome bonita”. Milagres do amor.

Esta columna publicouse orixinalmente o 12 de agosto de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Leda

11 de agosto de 2014 a las 0:11

A Leda, a cadela labrador, saíulle un vulto enorme nun costado, detrás da perna dereita de adiante, e houbo que levala ao veterinario. Polo visto, tiña líquido dentro e era necesario abrirlle o saco para que drenase ben e evitar a infección. A intervención durou case unha hora e foi feita a pelo, é dicir, sen anestesia nin calmante de ningún tipo, a pesar de que consistiu en darlle un corte de bisturí na pel, dun par de centímetros de lonxitude, bastante doloroso, segundo a rapaza que realizou a operación. Sorprendeume, porque é a primeira vez que me vexo nunha destas, que non atasen o animaliño, senón que mo mandasen coller a min, coma se fose un neno.

Polo que puiden observar, nin iso era imprescindible, pois a cadela estivo tranquila todo o tempo, igual que unha señora maior que fose capaz de aturar con tranquilidade as perrerías que lle facían para curala. Só de cando en vez, cando a dolor debía ser máis intensa, se atrevía a amosar un lixeiro xesto de contrariedade, pero reservado para si mesma, nunca con hostilidade nin con indignación.

En poucas ocasións vin a ninguén tan sufrido nin tan estoico nin tan digno. Mesmo daba a impresión de que sabía que todo aquilo que estaba pasando era polo seu ben e que debía colaborar como colaborou. No remate, cando a baixamos da mesa de metal, sentouse no chan con idéntico estoicismo e estivo esperando pacientemente mentres a veterinaria me explicaba como había que facerlle as curas e a que horas e en que doses lle había que dar a medicación. Logo, marchamos no coche para a casa. Nada máis chegar, aproveitando que estaba só, deixeina botarse nunha cama, cousa que ten prohibida. Mesmo me deron ganas de contarlle un conto.

Esta columna publicouse orixinalmente o 11 de agosto de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 1 de 10012345102030...Última »