Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Unha aclaración

23 de abril de 2014 a las 0:15

Ese can anano do que falei onte non mordeu a dous curas, como dixen, senón a un só. A equivocación debeuse a que, no transcurso da conversa, o señor abade propietario do animal, que foi quen me contou o suceso, faloume de dous colegas e eu mesturei ambas as dúas historias, a pesar de que eran diferentes.  O mordido foino nunha perna, na parte baixa, cousa lóxica tendo en conta o tamaño do can, e o outro sufriu tamén un accidente nun pé, pero este último foi a consecuencia dun disparo de escopeta.

Sucedeu que unha noite o crego escoitou voces preto da casa, a unha hora na que a xente da aldea adoita estar durmindo, e maliciou, parece que con fundamento, que se trataba de ladróns. Por se acaso, colleu a Sarasqueta coa intención de pegar un par de tiros ao aire, con tan mala sorte que se feriu desa maneira.

De aí xurdiu a confusión do can, porque o abade accidentado ten un mastín enorme, que non deu cos bandidos, o cal quere dicir que non garda a casa como a debía gardar. Polo que se ve, as reitorais xa non son o que eran, cando os curas dispuñan de cans bravos, capaces de comerlle unha perna ao primeiro que se atrevese a traspasar a porta do patio con malas intencións, e que sabían disparar. Naturalmente, non se trata de reivindicar a volta daqueles curas, pero tampouco está ben que os de agora se disparen nos pés.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de abril de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Mulleres sabias

22 de abril de 2014 a las 0:15

Onte, cando viña da biblioteca pública, baixando por unha rúa estreita cara á Alameda, batín de fronte con tres mulleres do pecado. As tres eran grandes e gordechas, de pernas anchas e poderosoas, e as tres vestían unhas saias tan absolutamente raquíticas que acababan chamando a atención máis por feas que por propiamente escandalosas. Unha delas fumaba con boquilla, talvez para acentuar o carácter cinematográfico da súa propia imaxe: botas altas, saia negra de coiro e chaleco da mesma color.

Polos arredores, a pesar de que non eran máis das once da mañá, rebulía un tipo con pinta indefinida, non sabería dicir se un desgraciadiño escornado pola vida ou un golfo de medio pelo con pinta de chuleta. Miraba a distancia, coas mans nos petos, a cabicha pendurada nos labios e os ollos vidrosos cravados na luxuria.

Parei diante dun escaparate para seguir as evolucións do individuo: con maneiras de galán, inflando o peito e endereitando os músculos da súa débil figura, pretendía chamar a atención das rapazas, igual que un galo. Nin caso. Entón optou por achegarse un pouco máis e dicirlles algo: peor aínda; déronlle as costas. Nese momento decateime de que a dúbida que eu tiña, desgraciado ou zascandil, era certeza clarísima para elas. Apoiadas contra os muros da biblioteca, aquelas mulleres parecéronme auténticas sabias.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de abril de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Os sete misterios

21 de abril de 2014 a las 12:30

Estiven escoitando na televisión un grupo de rapaces e rapazas que durante dous anos viviron cuns anxos. Todo ese tempo pasárono, segundo eles mesmos contaron diante das cámaras, escribindo un libro ao ditado. Non parece un prazo demasiado longo, se temos en conta que se trataba dunha obra de máis de dúas mil páxinas, probablemente escritas a man, pois un non pode imaxinar unha criatura celestial, espírito puro, ditando uns folios a unha secretaria para que esta os copiase a máquina ou nun ordenador.

Teño que confesar que a declaración dos rapaces me decepcionou. En vez de falar de detalles importantes, perdéronse en consideracións abstractas e aburridas. De maneira que nada dixeron de como eran os anxos, se axudaban na casa e ían facer  as compras voando, por exemplo, se lles gustabas as uvas ou se durmían no aire.

Tampouco dixeron en que consistía ese libro de dúas mil páxinas, pois o seu contido non se pode dar a coñecer ata dentro de cincuenta anos. Paréceme todo tan raro que non me estrañaría que estes rapaces estivesen sendo enganados por calquera pandilla de golfos sen escrúpulos, sen dúbida disfrazados. Só así se explicaría ese asunto enorme do libro, unha cousa tan gorda e desmesurada. Para explicar a vida, incluídos os sete misterios do home e do universo, a un anxo bastaríalle cunha soa palabra.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de abril de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O pequeno

20 de abril de 2014 a las 0:15

Nalgún sitio teño contado que cando Antón Tovar, un dos grandes poetas galegos deste século, sacaba a petaca, partía un papel de fumar ao medio, transversalmente, e con aquela  lámina estreita liaba un cigarro perfecto, non máis gordo cunha palla, o escultor Antonio Faílde comentaba rindo e divertido: “Xa está o Tovar fumando unha das súas caralladiñas”. Dicíao con tal simpatía que non quedaba dúbida de ningunha clase sobre as intencións o seu comentario. Era unha maneira cariñosa de referirse a un escritor ao que estimaba, quizais tamén porque o propio Faílde sabía que o seu talento escultórico brillaba sobre todo nas pequenas obras.

E sen embargo, ás veces, Faílde sentía a tentación do grande, como lle ocorreu cando fixo unha Virxe de Fátima enorme para unha parroquia do barrio do Couto, en Ourense, ou cando, diante de min, falando con Risco, lle dixo en relación cunha exposición colectiva que se preparaba: “Que non me cabreen, que lle mando unha peza de vinte toneladas!”

Agora vexo comentados nunha revista americana tres libros que tratan sobre o pequeno. Un deles consiste nunha historia das cousas de escaso tamaño, outro é unha guía do invisible e o terceiro versa sobre a miniaturización, esa poesía da técnica que permite meter varios millóns de transistores no espazo dunha chincheta. A pena é que non poidamos ver case nada desa marabilla, desde os espermatozoides ou os óvulos, ata os xenes ou os dentes dun piollo. A min sempre me fascinou máis ese mundo invisible que aquel que vemos a simple vista. A non ser a xente, naturalmente, incluso os mangallóns. Por estes sinto simpatía. Debe ser unha desgraza ser tan grande.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de abril de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha conferencia

19 de abril de 2014 a las 8:22

O sábado pola tarde estabamos invitados, os escritores e as escritoras participantes no Salón do Libro, a un cocido galego que nos daban nunha sociedade de aquí. Cando eu cheguei, cun atraso de quince minutos, notei caras longas entre algúns dos anfitrións, pedín desculpas e senteime na mesa cos meus compañeiros para cear. Despois de case unha hora, acercouse un camareiro para preguntarnos se nos servía antes ou despois da conferencia. Mirámonos con cara de estrañeza uns aos outros, ata que se aclarou o que pasaba. Polo visto, eu tiña que dar unha charla, cousa que ignoraba. Cando o souben eran case as dez e media da noite.

Recoñezo que son despistado e que probablemente me chamaron un mes antes para falar do asunto, pero a verdade é que non me acordaba. Por suposto, entre as bromas dos meus colegas, acordamos que daría a conferencia despois do cocido, o cal foi anunciado polos altavoces. Entón sentinme como un pesado ou un aburrido, capaz de molestar a toda aquela xente que estaba alí para pasalo ben.

Ás doce da noite, a cea aínda andaba polos postres, algúns dos comensais xa pediran os primeiros whiskys e nun recuncho do outro lado que ocupabamos nós, empezaban a cantar. Foi entón cando se acercou un dos organizadores, perto da unha da mañá, e me dixo se non me importaba que se suspendese a conferencia, dándome mil explicacións. Naturalmente, quedei feliz. A historia rematou cun baile, no que me vin obrigado a participar por non desairar unha xentil bailarina. De xeito que foi a primeira vez na miña vida que fun dar unha conferencia e acabei bailando. O raro é que isto me sucedese nun país contrario a calquera improvisación.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de abril de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Adeus a José Luis Aranguren

18 de abril de 2014 a las 0:15

Ademais dun mestre, José Luis Aranguren era para min un amigo querido. Compartín con el moitas horas, desde que a policía nos detivo no ano 1967 e nos mandou ao Tribunal de Orden Público. Aquela historia contouna el moitas veces nas súas conferencias, pero nunca falou, porque quizais non o sabía, da rabia que eu sentín cando o vin cos dedos enzoufados de tinta, no momento en que nos tomaron as marcas dactilares na ficha que nos abriron diante do público, mentres a xente nos miraba como se fósemos delincuentes.

Pareceume que non lle importaba, pois era home de espírito mozo. A última vez que estivo na casa, nunha cea agradable como todas cando el viña, díxome que tiña a ilusión de pasear en barco pola ría. Ao día seguinte, con máis de oitenta anos, pilotou un barquiño por primeira vez na súa vida, como se fose un rapaz, completamente feliz.

O trato con el era unha delicia, sempre tan cortés, aínda que ás veces, moi raramente, podía amosar un carácter do cal non carecía. Recordo unha vez a disputa que tivo coa súa discípula Amelia Valcárcel, tamén na casa, a propósito de Heidegger, a quen aquela atacaba duramente. A cousa rematou cun aloumiño, pedindo desculpas. En realidade non fixera máis que falar con máis présa que de costume. A contundencia del non estaba na voz, que nunca se lle alteraba, senón no corazón, que o tiña firme para as ideas e suave para as persoas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de abril de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Temas de café

17 de abril de 2014 a las 9:27

Acabo de escoitar nun programa de radio un home altamente indignado, caído nesa fondura abisal que teñen sempre as indignacións cando son auténticas, trastornado por un fastío que o fería e o obrigaba a falar en público da situación de postración anímica na que se atopaba. Empezou confesando sen pudor o seu estado de ánimo porque non lle cabía dentro a furia que sentía, que el mesmo describiu como unha irritación desbordada e que os oíntes, polo menos no meu caso, percibiamos como un descontento desparramado.

Pois a cousa era que o tal individuo non aturaba que a xente utilizase a palabra “animal” como insulto. Foi a primeira sopresa. A segunda, que tampouco podía tolerar que algunhas persoas empregasen a expresión “cabeza de alcornoque”. A terceira, que a indignación non estaba motivada polos insultos contra as persoas, senón pola desconsideración que supuña fronte aos animais e as árbores.

Non me pareceu que o citado señor fose un tolo, aínda que falaba como un home excesivamente emocionado, talvez comido pola intensidade dos sentimentos. Hai moitos individuos coma el, o cal non ten nada de sorprendente nin perigoso,  pero non se acaba de entender ben por que razón os teñen que levar a predicar pola radio. Dotados de púlpito e con audiencia asegurada, estes personaxes acaban por crer que son donos dun pensamento orixinal e que a súa mensaxe merece ser escoitada. Por suposto, pero nos cafés.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de abril de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Dous mundos

16 de abril de 2014 a las 0:15

Estiven vendo na televisión unha entrevista cunha señora ucraína que perdeu o seu home e un fillo de vinte anos na catástrofe mineira do outro día, na que morreron máis de cen persoas. Era unha muller de cara redonda, con esa feitura de pan que só se dá entre a xente do campo. Debía de ter uns cincuenta anos de idade, aínda que aparentaba dez ou quince máis, e vestía de pobre, fóra de calquera moda, como se a roupa non fose máis que un aditamento imprescindible para non andar espida e gardarse do frío.

Estaba moi triste, pero enteira e digna, consciente de que non debía chorar diante das cámaras. Dixo que ela presentira a desgraza pola mañá, no momento de despedirse: era como un desacougo opresivo no corazón, igual que se tivese unha vaca sentada no peito. Por iso, cando os homes se foron, púxose a rezar.

As ambulancias non fixeron máis que confirmar o que xa sabía. De maneira que non acudiu ás oficinas da empresa para ver a lista dos mortos. Acendeu unhas candeas e agardou a que lle trouxesen os corpos dos seus. O resto foi todo normal: o velorio, o enterro e o día despois. A explicación do ocorrido, moi sinxela: pagar por algunha culpa cometida, non por ela, senón por todos. Nese momento eu estaba pensando máis ben en causas de tipo técnico. Dous mundos, o dela e o meu. Pero unha soa inxustiza verdadeira.

Esta columna publicouse orixinalmente o 16 de abril de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Monumento

15 de abril de 2014 a las 0:15

Onte pola tarde, mentres agardaba dentro do coche por unha persoa, estiven mirando durante varios minutos, que calculo que non foron menos de quince ou vinte, para o alto dun edificio en construción. Alá arriba, a moitísimos metros do chan, sobre o bordo dunha cornixa, había un home traballando, que se movía con axilidade e sen temor aparente, como se estivese paseando en terra firme. Dunha maneira espontánea experimentei un sentimento de admiración. Tamén pensei que se el coñecese o que eu sentía naquel momento, probablemente lle parecería excesivo. Supoño que o medo, para esta xente, é tan raro como para un tigre ou un león.

Quen teñan estado en Nova York ou en Los Angeles, seguro que terán reparado nas lexións de persoas que andan limpando as ventás dos rañaceos, encaramados naqueles andamios que se moven como árbores azoutadas polo vento, a centos de metros de altura. Polo visto, moitos son do Concello de Muros, segundo me contou alguén.

O medo é unha cousa importantísima na historia. Grazas a que hai xente que non o ten, ou que o supera, podemos comer peixe collido en augas terroríficas, ou extraer minerais sacados do fondo da terra, ou salvar vidas nas catástrofes, ou facerlle fronte aos tiranos aturando con frecuencia torturas insufribles ou atender a enfermos que poden contaxiar enfermidades mortais. Que eu saiba hai monumentos a toda clase de heroes, especialmente a aqueles que se comportaron con valentía nos campos de batalla. Non coñezo ningún a estes outros, dos que dependen tantas cousas nas nosas vidas. Eu fágollo hoxe aquí, só con palabras, simbolizado naquel home que vin onte alá no alto.

Esta columna publicouse orixinalmente o 15 de abril de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Sobre a vellez

14 de abril de 2014 a las 6:51

Onte pola tarde, cando volvía de Santiago, fun saltando de radio en radio, escoitando un pouco aquí e outro pouco alá, á procura dun programa que me entretivese durante a viaxe. Escoitei varias cousas interesantes. Por exemplo, unha serie de opinións sobre a vellez, tanto de xente nova como de persoas maiores. Unha destas últimas dixo que ser vello consistía en durmir pouco, comer pouco e tusir moito. Outra delas definiu esa mesma idade da vida como unha etapa tranquila e bastante feliz. Finalmente, unha rapaza, estudante universitaria en Madrid, dixo que os vellos non lle gustaban, que por iso mesmo ela non esperaba chegar alá.

Nalgunha outra ocasión xa teño contado aquí iso de que un empeza a ser vello cando ve os futbolistas e os soldados como rapaces novos. Nunca estiven moi seguro desa apreciación, en parte porque os xogadores de fútbol, como as atletas en xeral, representan case sempre máis anos dos que teñen. Polo que respecta aos soldados, o uniforme dálles unha aire de seriedade que os avellenta un pouco.

Polo que a min respecta, aínda que non son un vello, vou cumprindo anos e isto nótase na maneira de pensar. Desde hai tempo sucédeme, por poñer un caso, que me resulta moi difícil non sorrir ao escoitar as grandes palabras ou as declaracións radicais. Tendo a ver, detrás de todo iso, unha golfería que me soa a música celestial. Non quero dicir con isto que eu teña razón, senón que imaxino que a miña vellez vai ser, lamentablemente, a dun home escéptico. Por sorte sempre quedará un amigo con quen falar, un libro para ler e calquera cousa pequena con que alegrarse. Un tivo xa tantos e tantos entusiasmos que supoño que non lle virá mal descansar.

Esta columna publicouse orixinalmente o 14 de abril de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 1 de 8812345102030...Última »