Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Devoción e carraxe

29 de julio de 2015 a las 0:15

Non recordo ben o ano, pero puido ser en 1963. Eu viaxara ata Madrid para asistir a unha reunión clandestina no despacho de Gregorio Peces-Barba, onde nos iamos xuntar un pequeño  grupo de estudantes de toda España que daquela estabamos empeñados en acabar co Sindicato Español Universitario. Para despistar a policía, infeliz de min, púxenme a dar voltas polo barrio, coa pretensión de que, se me viñan seguindo, podía convencelos de que andaba buscando o Café Gijón, alí cerca, lugar de encontro de escritores e artistas.

Nesas estaba, cando de pronto, pola ventá doutro café, o Teide, vin o rostro inconfundible do periodista César González-Ruano. Non sei por que, eu tíñalle tirria a aquel señor, quizais por identificalo coa cultura oficial de entón. Non digo que o mirase con odio, pero algo de furia debín poñer nos ollos. Por suposto, el nin se decatou.

Onte, en cambio, quedei feliz cando, na feira do libro antigo, atopei dúas obras daquel escritor. Hai tempo que, derrubado o sindicato estudantil e saldadas as contas co pasado, descubrín o grande articulista que era González-Ruano. Os dous libros pertenceron, segundo vexo, a un tal señor Morán, de Cartaxena, que me transmitiu tamén, entre as páxinas, montóns de artigos do autor, recortados de periódicos da época. Así que a miña carraxe de entón estaba compensada pola devoción deste home. Está ben que ao final nos acabemos xuntando.

Esta columna publicouse orixinalmente o 29  de xullo de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un rapaz inocente

28 de julio de 2015 a las 0:20

Atopeime con el o outro día na rúa. Está gordiño, igual que cando era neno, e ten o mesmo rostro beatífico que tiña na infancia. É un inocente. Sabía todas as letras menos o “a”. Como este era o primeiro da serie no silabario, non conseguía arrancar, de maneira que debía esperar a que o mestre lle dixese como se chamaba aquela letra para proseguir logo coas demais. Entón xa podía dicilas de corrido: e, i, o, u… Para volver ao principio, necesitaba axuda de novo, que nunca lle negaban, pero que lle prestaban a berros.

Nos recreos arrimábase a unha parede, abría a boca, debuxaba un sorriso de anxo e miraba como xogaban os outros rapaces. Nunca o vin participar en nada, a non ser un día que, para completar o número que faltaba nunha disputa entre indios e vaqueiros, aceptou facer de cabalo dun destes. Chamábase Rayo de Plata.

Non era un bo cabalo: demasiado gordo, demasiado infeliz e pouco competitivo. Perdeu o posto diante dun ladilla de pelo rapado, tipo mioca, que corría descalzo e facía trampas. Non creo que lle importase en absoluto. Nacera coa cabeza apagada e carecía de calquera recurso que fose máis alá da pura inocencia na que vexetaba. Nunca vin uns ollos cunha bondade tan limpa, sen malicia de ningunha clase. Estou seguro de que ás persoas que o queren ben non lle importaría que fose un pouquiño máis malo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 28  de xullo de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Julio Gimeno

27 de julio de 2015 a las 0:15

Probablemente o tipo máis pintoresco de todos cantos asistían á tertulia de Vicente Risco era o periodista Julio V. Gimeno, un humorista intelixente e amargado, de indudable talento, volteriano e gozador, moitas veces embarrancado en amores por correspondencia con mulleres absolutamente disparatadas. Nunca coñecín a ninguén máis propenso a poñerse en situacións absurdas como aquel home. Enfadouse comigo porque un día me neguei a axudalo a dar un golpe de estado na súa casa para adonarse de dúas habitacións, aproveitando unha viaxe da súa muller, coa que vivía hacía anos sen falarse.

Houbo unha época en que lle deu por dicir que tiña medo de que se lle aparecese a Virxe de Fátima, cando unha madrugada volvía da redacción do periódico para a súa casa. Andaba tan obsesionado con aquelo, que mesmo tiña pensado que o que lle ía contestar se, como temía, a Virxe lle pedía que rezase un rosario pola conversión de Rusia. Máis ou  menos, se as cousas chegaban a ocorrer como imaxinaba, a súa resposta ía ser: «Mire, señora, déixese de bromas». Logo pensaba seguir o seu camiño, como se non pasase nada.

Creo que noutra época andivo anguriado cos raios, aínda que eso escoiteino de terceiros. O que si recordo ben, alá polo 1961, foi a preocupación que lle entrou porque uns astrólogos orientais predecían a fin do mundo para o vintedous de outubro daquel ano. Todas as tardes, Gimeno consultaba con Risco sobre o problema. Como don Vicente, medio en broma, medio en serio, non acababa de deixar claras as cousas, aquel bo home pasou uns días de nerviosismo. Cando chegou o día sinalado e non se producira o cataclismo, púxose a facer burla dos profetas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 27  de xullo de 1990 .

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O Potiño

26 de julio de 2015 a las 0:15

Outro cura da miña infancia foi o Potiño. Era un home gordo e colorado, que pechaba os ollos cando falaba coa xente, supoño que por razón da timidez. Presumía de bruto. Unha vez, nas festas da súa parroquia, ao chegar a hora do café, algúns dos seus colegas descubriron que había pouco azucre na azucareira. Sabedores da súa fama de anfitrión espléndido, dado á fartura, decidiron gastarlle a broma de acusalo de tacaño. Sen dubidalo, o señor abade marchou á despensa, colleu un saco de azucre de sesenta quilos e chantoullo na mesa, invitando aos seus amigos, case todos eles cregos das parroquias de arredor, a que se servisen.

Para cultivar a sona de bárbaro que lle atribuían, bebía o viño pola botella, aínda estando na mesa, e a continuación limpábase coa manga da sotana. Levaba sempre o pelo moi cortado, cunha perrera trasquilada en redondo, o cal lle confería un aire inequivocamente romano. Con frecuencia utilizaba un gorriño raro, entre bonete e kipá xudea, que recordaba a un dómine antigo, da estirpe do célebre Cabra.

Era gran xogador de tresillo e participaba naquelas timbas nocturnas que a min me tiñan asombrado e que case nunca me permitían presenciar ata máis alá das doce da noite. Despois, escoitábaos desde a cama. O día seguinte, ao levantarme para ir á misa, eu tiña a sospeita de que eles pasaran a noite en branco. Nunca me pareceu mal, nin sequera cando puiden comprobar, uns anos máis adiante, que as encíclicas que eu lía, eles as ignoraban. Un día, confesándome precisamente co Potiño, decateime de que era persoa delicada, moi diferente do que pretendía parecer. Deume un consello que me serviu de moito, pero que non vou contar.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26  de xullo de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

As ideas e as ilusións

25 de julio de 2015 a las 0:20

Teño observado que cada vez que se fala da morte de Kennedy, todo o mundo recorda con precisión o lugar e a hora en que soubo da noticia. Eu baixaba da facultade, en Santiago, camiño dun café, e foi unha compañeira de estudos que me informou do atentado. Estaba tan nerviosa, a pobre, que me pediu que a acompañase ata a casa porque tiña medo a desmaiarse na rúa. Despois volvín cara ao centro da cidade e xa vivín o acontecemento como o vivimos todos: pegado ao televisor e absolutamente pasmado.

Houbo un detalle, non obstante, que me perturbou durante tempo. Daquela, vivía na mesma pensión onde eu residía, un rapaz americano inmensamente alto, tanto que lle tiñan que poñer un caixón supletorio aos pés da cama para que puidese dormir enteiro. Comentando aquela morte, dixo que Kennedy era un cretino.

Foi a primeira crítica que escoitei. Despois xa se fixeron públicos os seus amores furtivos, coas mulleres de pecar entrando e saíndo da Casa Branca. Tamén se puxo en cuestión a súa categoría de estadista; mesmo se falou de relacións coa mafia. É a rebaixa inevitable que se fai sempre de calquera mito. Pese a todo, onte lin nunha revista americana un dos mellores eloxios que se poden dedicar a un político. Falando de Kennedy, un dos seus colaboradores oíulle definirse un día como un idealista sen ilusións.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25  de xullo de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A gloria

24 de julio de 2015 a las 0:15

A primeira imaxe que eu tiven do ceo, nos primeiros anos da miña infancia, foi a dun sitio onde era sempre día de santo Antón. A cousa ten a súa explicación. Nesa data celebrábase a festa do patrón de Sabucedo, alá na Limia, que tiña para min un sentido de alegría absoluta. En primeiro lugar polo clima: normalmente facía sol. Despois porque a misa era preciosa: cantaban varios curas, cantaban algunhas mulleres e unha banda de música tocaba a Marcha Real mentres o celebrante alzaba a hostia consagrada. Logo, á hora do xantar, a casa enchíase de xente, chegaban parentes e amigos e os rapaces recibiamos diñeiro da xente maior.

O diñeiro, naturalmente, incrementaba a felicidade. Podíanse comprar xeados de vainilla, de nata, de fresa e de chocolate. Podíanse dar varias voltas nas barcas e subir nos cabaliños ou achegarse ata unha barraca, pagar unha peseta e disparar catro tiros. Logo, viña a verbena e os foguetes de colores. Por último, xa coa noite andada, os primos durmiamos todos xuntos, ás veces en colchóns botados no chan.

Recordo todo isto porque onte pola tarde, revolvendo na biblioteca, atopei un libro que falaba da vida eterna. Saqueino do estante e púxenme a ler nel, alí no sitio, de pé, sen máis intención que follear un pouco. Uns minutos despois, non obstante, estaba no porche, sentando ao aire libre, metido enteiramente na súa lectura. Desde logo, o ceo do libro non se parecía nada ao meu ceo de neno, pero resultaba igualmente atractivo, sobre todo porque deixaba entender que nestas cousas ou se cre ou non se cre, pois nada se sabe. De maneira que cheguei á conclusión de que a tarde que estaba pasando se parecía bastante á gloria. Completeina cun xeado.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24  de xullo de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O silencio das xentes do norte

23 de julio de 2015 a las 0:13

Onte aproveitei a tardiña para ir dar unha volta cuns amigos pola cidade, curioso por coñecer esta novidade da que xa falan os periódicos suecos e que vai camiño de transformar o centro das vilas, ata hai ben pouco un conxunto de rúas baleiras e mortas pola noite, nuns lugares abarrotados de xente nova bebendo e comendo en bares e terrazas ou formando coros inmensos á porta dos establecementos, cos vasos na man, de pé, metidos de cabeza niso que nós chamamos o mogollón.

Despois de varios intentos fracasados, encontramos sitio nun restaurante moi concorrido, nunha praza que nunca antes me chamara a atención, pero que agora, tan animada de xente, me pareceu que adquiría unha beleza biolóxica e suada, moi humana.

Desde o principio notei unha sensación indefinida, nin  agradable nin desagradable, soamente rara. Tratei de averiguar a que se debía aquel pequeno desacougo, que conforme pasaba o tempo ía en aumento. Por fin deime conta de que no comedor había un ruído insoportable e de que a xente falaba a berros, como en España, como en Italia. Vese que á hora de importar costumes non se pode escoller e separar o bo do malo. Ou que simplemente os rapaces suecos se fartaron do silencio dos seus pais.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23  de xullo de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O palangana

22 de julio de 2015 a las 0:20

Había tempo que non sabía do Pepito Palangana, vello amigo meu que tiña a característica de arrincarlle as ancas ás ras vivas cos dentes. Como se sabe, o mellor cebo para pescar eses animais faise coa pel dun deles, de maneira que a única forma de iniciar a tarefa consiste en pillar primeiro un exemplar, esfolalo, formar unha pelotiña, atala despois na punta da sedela e lanzala a continuación á auga. Os clásicos matan a primeira ra cun pau e logo separan o corpo das ancas cun corte de tesouras. Todo bastante brutal xa de por si, sen necesidade de engadirlle aínda por riba esa crueldade innecesaria de substituír a folla dobre da tesoura polos dentes.

Un amigo común contoume o outro día que estivo co Pepito Palangana en Amsterdam, trinta anos despois de lle ter perdido o rastro. Polo aspecto, aínda que o outro non lle dixo a que se dedicaba en concreto, a non ser unha vaga alusión a unha imprecisa e inquietante “cousa de negocios”, tirou a conclusión de que non vivía mal: ía ben vestido e levaba pulseira grosa de ouro no pulso da man dereita.

Alegreime moito da novidade, pois eu daba por morto o personaxe, do que escoitara dicir que morrera en distintos sitios, todos raros e moi lonxe de aquí. Unha das versións aseguraba que morrera nunha pelexa ocorrida nun barco, en augas de Oriente; outra dábao por desaparecido en México, despois de pasar por cura e dicir misa durante anos sen ser crego. Calquera delas sería posible. Estouno vendo, pequeno e negrote, cos dentes brancos de sacho, mirando de través, coma se fose un gato. Era listo e un pouco bruto. Unha vez quixo impresionar unha  rapaza comendo un sapo. A mociña vomitou co noxo e el deulle un bico. Pero xa era tarde.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22  de xullo de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Leica

21 de julio de 2015 a las 0:15

No tren coñecín xente xenerosa, máis que egoísta ou insolidaria. Entre todos, os mellores, a parella formada polo poeta Alberto Porlan e súa muller, Gloria Mengual, que actuaba como asistenta de españois e alemáns. Pasaban o día mercando regalos para os amigos, cun entusiasmo e unha alegría que mesmo parecía que estivesen comprando cousas para eles. Un día, paseando pola rúa Arbat, en Moscova, eu descubrín nun mercado, como se fose un soño, unha preciosa cámara Leica antiga e apresureime a adquirila por cen dólares.

Como había outra, díxenlle a Alberto que aproveitase a ocasión, xa que era unha xoia. Entón confesoume que tiña un amigo fotógrafo e que lla levaría para el. Cando chegamos a Berlín, fun a unha tenda de cámaras antigas e preguntei o prezo das Leicas que trouxéramos de Rusia. O tendeiro mirou o meu exemplar con cara de sorpresa, abriu un catálogo e amosoume o prezo: o equivalente a setecentas mil pesetas. Comuniqueillo ao meu colega Alberto, que me dixo: “¡Pois vaia alegría que vai levar o meu amigo!”

Esta columna publicouse orixinalmente o 21  de xullo de 2000 .

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Os santos e os milagres

20 de julio de 2015 a las 0:20

En relación co artigo de onte, no que falaba dun autobús que fai a liña de Fátima a Lourdes e que se derramou nunha costa, un amigo cura faime un leve reproche e recórdame que en cuestión de milagres, Deus non participa en miudezas de taller mecánico, ademais de que non actúa nunca a través de causas segundas. É tamén a segunda vez que alguén me amoesta por este motivo. A primeira foi hai xa moitos anos, cando o meu confesor me rifou porque lle pedira a Deus que me axudase a gañar un partido de fútbol.

A bronca non serviu de moito, porque nin con esas conseguín librarme da idea de que os milagres que máis me interesan son os pequenos, é dicir, atopar as chaves, acender o coche polas mañás ou sandar unha dor de cabeza sen pastillas para poder acudir a unha cea. Tampouco se trata de meter en apuros aos santos.

Por certo que un tío meu, que foi cura moitos anos na parroquia de Beiro, a mesma que rexentara Basilio Álvarez, atreveuse un día a celebrar unha novena a santo Antón, encargada por algunhas velliñas do lugar, lucindo unhas verrugas escandalosas na man dereita. Unha das devotas foino ver á sacristía para dicirlle que non estaba ben que el tivese aquel mal que elas pretendían curar coa axuda do santo e que debía rezar con máis fervor para que lle pasasen. A cousa era tan razoable que santo Antón lle botou unha man.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20  de xullo de 1994 .

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 1 de 13412345102030...Última »