Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Dous mundos

16 de abril de 2014 a las 0:15

Estiven vendo na televisión unha entrevista cunha señora ucraína que perdeu o seu home e un fillo de vinte anos na catástrofe mineira do outro día, na que morreron máis de cen persoas. Era unha muller de cara redonda, con esa feitura de pan que só se dá entre a xente do campo. Debía de ter uns cincuenta anos de idade, aínda que aparentaba dez ou quince máis, e vestía de pobre, fóra de calquera moda, como se a roupa non fose máis que un aditamento imprescindible para non andar espida e gardarse do frío.

Estaba moi triste, pero enteira e digna, consciente de que non debía chorar diante das cámaras. Dixo que ela presentira a desgraza pola mañá, no momento de despedirse: era como un desacougo opresivo no corazón, igual que se tivese unha vaca sentada no peito. Por iso, cando os homes se foron, púxose a rezar.

As ambulancias non fixeron máis que confirmar o que xa sabía. De maneira que non acudiu ás oficinas da empresa para ver a lista dos mortos. Acendeu unhas candeas e agardou a que lle trouxesen os corpos dos seus. O resto foi todo normal: o velorio, o enterro e o día despois. A explicación do ocorrido, moi sinxela: pagar por algunha culpa cometida, non por ela, senón por todos. Nese momento eu estaba pensando máis ben en causas de tipo técnico. Dous mundos, o dela e o meu. Pero unha soa inxustiza verdadeira.

Esta columna publicouse orixinalmente o 16 de abril de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Monumento

15 de abril de 2014 a las 0:15

Onte pola tarde, mentres agardaba dentro do coche por unha persoa, estiven mirando durante varios minutos, que calculo que non foron menos de quince ou vinte, para o alto dun edificio en construción. Alá arriba, a moitísimos metros do chan, sobre o bordo dunha cornixa, había un home traballando, que se movía con axilidade e sen temor aparente, como se estivese paseando en terra firme. Dunha maneira espontánea experimentei un sentimento de admiración. Tamén pensei que se el coñecese o que eu sentía naquel momento, probablemente lle parecería excesivo. Supoño que o medo, para esta xente, é tan raro como para un tigre ou un león.

Quen teñan estado en Nova York ou en Los Angeles, seguro que terán reparado nas lexións de persoas que andan limpando as ventás dos rañaceos, encaramados naqueles andamios que se moven como árbores azoutadas polo vento, a centos de metros de altura. Polo visto, moitos son do Concello de Muros, segundo me contou alguén.

O medo é unha cousa importantísima na historia. Grazas a que hai xente que non o ten, ou que o supera, podemos comer peixe collido en augas terroríficas, ou extraer minerais sacados do fondo da terra, ou salvar vidas nas catástrofes, ou facerlle fronte aos tiranos aturando con frecuencia torturas insufribles ou atender a enfermos que poden contaxiar enfermidades mortais. Que eu saiba hai monumentos a toda clase de heroes, especialmente a aqueles que se comportaron con valentía nos campos de batalla. Non coñezo ningún a estes outros, dos que dependen tantas cousas nas nosas vidas. Eu fágollo hoxe aquí, só con palabras, simbolizado naquel home que vin onte alá no alto.

Esta columna publicouse orixinalmente o 15 de abril de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Sobre a vellez

14 de abril de 2014 a las 6:51

Onte pola tarde, cando volvía de Santiago, fun saltando de radio en radio, escoitando un pouco aquí e outro pouco alá, á procura dun programa que me entretivese durante a viaxe. Escoitei varias cousas interesantes. Por exemplo, unha serie de opinións sobre a vellez, tanto de xente nova como de persoas maiores. Unha destas últimas dixo que ser vello consistía en durmir pouco, comer pouco e tusir moito. Outra delas definiu esa mesma idade da vida como unha etapa tranquila e bastante feliz. Finalmente, unha rapaza, estudante universitaria en Madrid, dixo que os vellos non lle gustaban, que por iso mesmo ela non esperaba chegar alá.

Nalgunha outra ocasión xa teño contado aquí iso de que un empeza a ser vello cando ve os futbolistas e os soldados como rapaces novos. Nunca estiven moi seguro desa apreciación, en parte porque os xogadores de fútbol, como as atletas en xeral, representan case sempre máis anos dos que teñen. Polo que respecta aos soldados, o uniforme dálles unha aire de seriedade que os avellenta un pouco.

Polo que a min respecta, aínda que non son un vello, vou cumprindo anos e isto nótase na maneira de pensar. Desde hai tempo sucédeme, por poñer un caso, que me resulta moi difícil non sorrir ao escoitar as grandes palabras ou as declaracións radicais. Tendo a ver, detrás de todo iso, unha golfería que me soa a música celestial. Non quero dicir con isto que eu teña razón, senón que imaxino que a miña vellez vai ser, lamentablemente, a dun home escéptico. Por sorte sempre quedará un amigo con quen falar, un libro para ler e calquera cousa pequena con que alegrarse. Un tivo xa tantos e tantos entusiasmos que supoño que non lle virá mal descansar.

Esta columna publicouse orixinalmente o 14 de abril de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Rávena

13 de abril de 2014 a las 0:13

Para min, Bolonia ten varias vantaxes. A primeira, que é unha cidade moi fermosa, a pesar do cal está bastante alonxada dos circuítos turísticos. A segunda, que ten varios quilómetros de soportais, un elemento construtivo non só útil cando chove, que por fortuna non é o caso destes días senón tamén agradable para pasear polas noites, ao abrigo de ventos e resíos. Aínda podería engadir o asunto do tráfico, ordenado dunha maneira intelixente por un alemán que parece que sabe moito destas historias tan complicadas e que acertou coa solución.

Non obstante, un dos atractivos máis claros de Bolonia é a súa situación estratéxica, que a converte nun lugar ideal para facer excursións que non requiren moito tempo para desprazarse. Está preto de todos os lados. Venecia, Verona, Módena, Rímini, Florencia, Sierna, Pisa… Esa é a razón de que un poida aproveitar as tardes para ver algúns destes lugares e contemplar as moitas marabillas que garda.

O outro día, por exemplo, achegueime cos amigos ata Rávena, que se atopa a media hora de camiño. Os mosaicos das igrexas de San Vitale, San Apolinar e o mausoleo de Galla Placidia son, para o meu gusto, unha das cousas máis fermosas que teño visto na miña vida. Nunca mirei os turistas máis parados, observando e volvendo observar os mosaicos, sen esas présas a paso de carga con que se comportan noutros sitios. En fin, o ceo entrevisto por un buraco. Polo demais, en Rávena está a tumba de Dante, que morreu aquí, lonxe da súa querida Florencia. Por certo que en canto poña punto e final a este artigo, aproveitando a fin de semana, voume para alá.

Esta columna publicouse orixinalmente o 13 de abril de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cousas de santos

12 de abril de 2014 a las 0:15

Na madrugada do martes pasado, cando xa era de noite e non se vía xente pola rúa, perdinme cuns amigos na cidade de Padua, camiño de Milán, onde tiñamos que coller o avión ao día seguinte. O curioso é que o enderezo que buscabamos contaba cunha boa referencia, a igrexa de Santo Antón, patrón da cidade, pero non había maneira de dar con ela. Cada vez que o coche enfiaba o rumbo que nos marcaban os letreiros indicadores, acababamos dando voltas e  máis voltas, ata aparecer no extremo oposto da vila.

Despois dunha hora, como se estivésemos metidos nun labirinto estúpido, ideado polo Demo para rirse de nós e impedir que durmísemos aquela noite, acordeime de que santo Antón é o encargado de atopar as cousas perdidas, pero tamén me decatei de que nunca souben o responso que hai que rezar para pedirlle favores.

Así que seguimos dando voltas durante media hora máis. Entón, visto que nin o ceo nin o santo estaban en condicións de botarnos unha man, ocorréusenos entrar no primeiro hotel que atoparamos e pedir axuda. Atendeunos un señor amabilísimo, que nos marcou nun mapa a ruta que había que seguir e que nos acompañou ata a metade da rúa, a pesar do frío. resultou perfecto: en poucos minutos chegamos ao noso destino. Non sei se aquel home tería algo que ver con santo Antón, pero gardaba certo parecido con el.

Esta columna publicouse orixinalmente o 12 de abril de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha moda

11 de abril de 2014 a las 1:20

No pasado mes de febreiro, segundo conta o The New Yorker, que é onde eu leo estas cousas, celebrouse en Nova York a presentación dunha moda que vén este ano, inspirada na roupa militar, pero que foi bautizada como Utility Chic, quizais para non espantar a clientela pacifista. Non convén esquecer que durante a guerra de Vietnam, moitos pacifistas ían vestidos de militares. O caso é que, entre as prendas que se van levar agora, abundarán os anoraks de color caqui, as chaquetiñas de piloto, as camisas verdes de camuflaxe e outras roupas polo estilo. Para a praia, o modelo ideal será, polo visto, o “tankini”, palabra feita a base de tanque e bikini.

A modelo elixida, quizais sería mellor dicir recrutada, para presentar a nova moda, foi Laetitia Casta, esa rapaza de Córsega que domina nas pasarelas e que algúns consideran a muller máis fermosa do mundo, cualificativo este que, a pouco que se pense, resulta claro que non ten sentido, pois ese ser ideal ou número un non existe, simplemente está representado por miles de mozas, incluso señoras.

Polo que conta a revista, Laetitia Casta está escribindo as súas memorias, a pesar de que non ten máis de vinte anos. Nelas di, por exemplo, que ás veces é fermoso aparecer espida nunha revista. Non se trata dun pensamento moi profundo, pero iso non impide que Laetitia se relacione con persoas moi intelixentes, como o doutor Renato Dulbecco, premio Nobel de Medicina, un home de oitenta e cinco anos que no festival de San Remo bailou con ela, coas caras moi xuntiñas. Máis tarde, o ilustre premiado diría que lle gustaría clonar a Laetitia. Non parece tampouco unha idea demasiado profunda, pero pode explicarse polas circunstancias.

Esta columna publicouse orixinalmente o 11 de abril de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha biblioteca

10 de abril de 2014 a las 23:15

Moitos amigos repróchanme ás veces a visión positiva que teño dos Estados Unidos. Un deles, que me ten censurado cariñosamente por isto que el entende como unha extravagancia, pasoume onte a edición internacional do Herald Tribune do venres pasado co propósito de que lese unha noticia capaz de demostrarme o equivocado que estou. A verdade é que me conmoveu, pois é desas historias que parecen confirmar o tópico dunha América bárbara, ignorante, infantil e manipulada pola televisión.

Neste caso, a brutalidade empezou por culpa dun locutor de radio, moi popular en Texas, que dixo no seu programa diario que na biblioteca pública da cidade, nun lugar indeterminado dos estantes, entre as follas dun libro, esondera el dez mil dólares, máis de un millón de pesetas, que eran para quen os encontrase.

Unha multitude enlouquecida asaltou a biblioteca, empezou a subir polos estantes, arrincando as follas dos libros en busca do diñeiro escondido. O resultado foi o arrasamento do local e a destrución de miles de volumes. A estas horas a noticia debe estar dando a volta ao mundo como unha proba máis da estupidez norteamericana. Ignoro se os periódicos recollerán en cambio a explicación do locutor: el só pretendía que a xente fose máis á biblioteca. Ninguén lle negará que aínda sendo parvo, é un parviño culto.

Esta columna publicouse orixinalmente o 10 de abril de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un obsequio

9 de abril de 2014 a las 0:09

Pasei a tarde de onte lendo dúas das revistas que chegan á casa a primeiros de mes. En xeral, viñan saborosas. Divertinme bastante cunha reportaxe sobre Ciro’s, un club nocturno famoso no Hollywood dos anos posteriores á Segunda Guerra Mundial, frecuentado polas figuras máis populares do cine e da canción daquela época. Se cito uns poucos nomes coñecidos, como Marilyn Monroe, Frank Sinatra, Cary Grant ou Ava Gardner, non será necesario dar máis datos para imaxinar o ambiente que se respiraba naquel célebre local.

Polo que respecta ás falcatruadas que facían, abonda con soltar un pouquiño a imaxinación. Nestas cuestións relacionadas co corpiño non resulta difícil imaxinar nada, por moito que naquel club se desen circunstancias especiais, como o día en que o director de cine Anatole Litvak e Paulette Goddard pecaron na pista de baile.

Con todo, confeso que levei algunha sorpresa. Na lista dos divertimentos daquela xente, similares a moitos outros xa coñecidos por lecturas anteriores, houbo polo menos un que nunca atopara. Refírome á historia protagonizada por un sedutor chamado Greg Bautzer, amante disputadísimo, a quen Joan Crawford, propietaria dunha popular bebida refrescante, lle regalou un Cadillac despois dunha noite de amor. Polo bo nome desa actriz tan admirada gustaríame que fose así; non un pago previamente acordado.

Esta columna publicouse orixinalmente o 9 de abril de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Orellas

8 de abril de 2014 a las 0:08

Anda estes días por aquí unha amiga sueca a quen coñezo desde hai máis de vinte anos. Ademais de ser guapísima, Eva é unha muller moi intelixente, que escribe sobre gastronomía nas revistas máis importantes do seu país. Precisamente veu a Galicia hai unha semana, xunto cun fotógrafo, Stewen, e outra compañeira, Lillemor (nome que, por certo, en sueco significa Naiciña), para facer unha serie de reportaxes sobre a cociña galega. Percorreron, ou están percorrendo, o noso país de arriba a abaixo, visitando restaurantes de distintas categorías. A impresión que levan é fantástica, tanto da calidade da comida como da amabilidade da xente.

Unha das cousas que sempre me chamaron a atención de Eva, á parte de saber que cando tiña dezaoito anos nunca contara unha mentira, é que unha muller de aparencia tan delicada, de carácter doce e fala suave e melosa, estivese especializada no porco. Mesmo escribiu un importante libro sobre ese animal, do que sabe practicamente todo.

Non é raro, polo tanto, que o outro día, cando había que realizar unha rolda polos bares de tapas, co fin de incluír na reportaxe  ese costume da nosa gastronomía menor, eu lle preparase unha sorpresa que consistiu en visitar un lugar típico, onde o tradicional é comer orellas de porco. Estaba cheo de xente dando conta de pratos dese bocado que algúns consideran exquisito. Discretamente, a miña amiga fíxose a sueca, dedicouse a observar e non comeu nada. Eu pregunteille se non pensaba probar, baixou a voz e díxome: “En Suecia, os orellas de porco son comida exclusiva dos cans”. Logo comentou que a xente berraba moito. Aclareille que unha cousa non tiña nada que ver coa outra.

Esta columna publicouse orixinalmente o 8 de abril de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha mentira

7 de abril de 2014 a las 0:07

O domingo pola mañá, despois de almorzar, pecheime no estudio para comprobar se estaba alí, no lugar que máis ou menos lle correspondía, un libro que andaba buscando e que necesitaba consultar para facer un pequeno traballo. Como ocorre case sempre, non se atopaba no seu sitio. Na súa praza figuraba outro do cal me tiña esquecido e que abrín por curiosidade. Nada máis ler a primeira liña na que bateron os ollos por azar, quedei tan cativado pola lectura que xa non puiden parar ata a hora de comer.

O autor falaba do pintor Amedeo Modigliani, a quen coñeceu en París e con que compartiu horas de tertulia, nas que participaba tamén Jeanne Hébuterne, a muller daquel. A descrición das veladas pareceume espléndida, así como as alusións ás borracheiras, tanto que acabei buscando unha biografía do célebre artista italiano.

De pronto, xurdiu a sorpresa. A crónica que lin estaba datada en marzo de 1920 e a primeira conversa con Modigliani tivo lugar, segundo confesa explicitamente o autor, nese mesmo mes. Se non se trata dunha confusión, ten que ser unha mentira, pois Modigliani morreu o 24 de xaneiro daquel ano e a súa muller tirouse por unha ventá dez días despois, é dicir, un mes antes da suposta entrevista. Dada a calidade da reportaxe, inclínome pola mentira. No fondo importa tan pouco como as trampas que fan os ilusionistas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 7 de abril de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 1 de 8712345102030...Última »