Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Unha práctica perigosa

20 de octubre de 2014 a las 0:20

Estes días pasados, co motivo da campaña electoral, conteino varias veces, polo menos en dúas emisoras de radio. É unhahistoria que circulou en Lisboa hai anos e que o protagonista lle confirmou como rigorosamente certa a un amigo meu. Sucedeulle a Mário Soares nunha das campañas que fixo para a presidencia de Portugal e a culpa do disparate foi dos seus asesores de imaxe, empeñados en que o candidato debía de cultivar a  práctica, polo demais bastante frecuente, de bicar os nenos en público.

O acto estaba programado e previsto. Os expertos dixéronlle a Soares que nunha vila onde tiña que falar, ao pé da tribuna prevista para a ocasión, estaría colocado un rapaciño, xusto un par de metros antes das escaleiras. Cando chegou o momento, o famoso político portugués cumpriu de maneira disciplinada comandado.

A sorpresa xurdiu cando tiña o neno alzado nos brazos, á altura do rostro, e se dispuña a darlle o bico. Nese instante, Mário Soares descubriu horrorizado uns bigotes espesos e negros. Era  un señor anano. Co nerviosismo, o candidato á presidencia da República, en vez de deixalo no chan, tirou con el. Menos mal que non se decatou case ninguén. Supoño que Soares non volveu caer nesa tentación, do cal me alegro. Como método publicitario resulta bastante cursi. Por sorte, na campaña galega apenas se utilizou.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de outubro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A utilización do cerebro

19 de octubre de 2014 a las 0:19

No xuízo que se celebrou hai xa tempo contra Totó Riina, un dos xefes da mafia italiana, o fiscal acusouno de ser o cerebro da organización. Coa voz suave que adoita usar cando fala en público, poñendo cara de paisano infeliz e maltratado, o criminal respondeu que a honorable sociedade non estaba rexida por ningún cerebro, senón por un gran corazón. O fiscal, irritado polo cinismo do elemento, pero sen perder a calma, aproveitou para facer unha reflexión: quizais era certo o que dicía, pero seguro que se equivocaba de víscera.

Onte mesmo, os periódicos falaban dun terrorista exipcio que a policía do seu país considera tamén un cerebro, neste caso o que dispuxo o atentado contra o escritor Naguib Mahfuz, Premio Nobel de Literatura, a quen lle pegaron unha navallada de cabrito no pescozo e estiveron a punto de mandalo para o outro barrio.

En principio, concibir un crime así non require demasiado cerebro. A calquera se lle ocorre que se alguén peta na porta dunha casa cun ramo de flores na man, as probabilidades de que lle abran son bastante altas. A segunda alternativa, en caso de que falle a primeira, como sucedeu, tampouco resulta excesivamente  complicada: agárdese a vítima nun lugar propicio e méteselle unha puñalada na gorxa. Para este tipo de accións, o cerebro vale pouco; máis ben sobra, polo menos para matar un vello de oitenta e tres anos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de outubro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Problemas inventados

18 de octubre de 2014 a las 0:18

Hai anos coñecín na casa de Ramón Piñeiro un home educado e culto, de porte elegante e trato moi agradable. Era na época de Franco e viña en viaxe política clandestina, aínda que non recordo a misión concreta que traía. Lémbrome, iso si, de que o personaxe me cativou pola súa sensibilidade e a súa intelixencia. Anos despois, convertido nunha figura relevante da vida política española, empezou a dicir e facer insensateces e desatinos a tal velocidade que moi pronto se converteu para moitos nun tipo moi pintoresco.

Agora leo nos periódicos que o partido do que forma parte acordou iniciar unha campaña para poñer en cuestión a monarquía. Ou moito me equivoco ou a proposta saíu da cabeza daquel home. Como se sabe, as cabezas non serven para todo. Dicía Unamuno, por exemplo,  que a vantaxe de xogar con frecuencia ao xadrez é que desenvolve moitísimo a intelixencia para xogar ao xadrez.

Un entende que un político debe ser unha persoa que resolva problemas, pero a miúdo sucede que hai políticos que os inventan.  Este é un caso moi evidente. Se algo funcionou ben neste país nos últimos anos é precisamente a monarquía, tanto que a cuestión da xefatura do Estado deixou de ser, por fortuna, un asunto polémico. Agora, cunha enorme falta de sentido da oportunidade e a responsabilidade, os colegas daquel home intelixente queren revolver no avispeiro. Vese que a intelixencia non serve para todo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de outubro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha mirada

17 de octubre de 2014 a las 0:17

Cando eu era neno e pasaba algúns días en Lamas, preto de Xinzo de Limia, estaba fascinado polas escaleiras de pedra dunha casa que había ao lado da igrexa parroquial. Alí, uns anos antes, un home matara a súa muller cun coitelo de sangrar os porcos. Desde entón, o asasino estaba en presidio cumprindo a pena de cárcere. Un día, pouco tempo despois, correu a noticia de que o puñan en libertade. Naturalmente, eu sentía curiosidade por velo, aínda que debo dicir que tiña del a imaxe do que debía ser un monstro.

A primeira vez que o vin, creo que ía atravesando a ponte sobre o río Limia, alá polo campo da feira. O aspecto non era malo, aínda que gardaba certa semellanza cunha alimaña, non por cousas da alma, senón porque parecía un bicho esquivo e cauto, coa mirada nerviosa, como se temese un asalto ou unha emboscada.

Daquela, eu non entendía como a un home que mata a súa muller non o mataban tamén a el. Xa se sabe que os nenos utilizan unha lóxica simple e que confunden a xustiza coa crueldade. Nestas cuestións, en cambio, os maiores sérvense da lóxica e tratan de adecentar con argumentos formais sentimentos de vinganza. O outro día, nos periódicos viñan as fotos duns deputados de non sei onde votando a favor da pena de morte. Un deles, coa man alzada, miraba de esguello a un compañeiro. Espero que fose amigo seu.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de outubro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Técnicas

16 de octubre de 2014 a las 7:48

Xa falei tantas veces do que vou contar que case me dá apuro repetilo. Refírome á profecía máis cómica de toda a historia, que foi feita polo célebre MacLuhan hai xa moitos anos, cando el pensaba, como Orwell, que os oitenta quedaban tan lonxe que se podía pensar neles como nunha especie de futuro utópico e máxico. Agora que aquela década pasou e imos empezar a terceira desde entón, observamos que o mundo avanza moitísimo, pero máis a paso de elefante que a velocidade de avión. O caso foi que o citado MacLuhan prediciu, alá polos anos sesenta, que en 1984, se non recordo mal, desaparecería o libro. Quen desapareceu foi el, que morreu ademais o 31 de decembro daquel ano, xusto para comprobar canto se tiña equivocado.

Onte pasei un par de horas no pavillón número 4 da feira do libro de Frankfurt, onde se expoñen todos os avances e as novidades sobre o que se chama o libro electrónico. Nada especial que salientar: pantallas e máis pantallas de ordenador, cámaras ultramodernas, miles de discos dixitais e, sobre todo, señores moi seguros que tratan de vender como poden os seus produtos.

Eu confeso que non son un fanático de nada, nin sequera dos libros, a pesar de que constitúen unha das paixóns santas da miña vida. Non obstante, creo que teñen un futuro espléndido por diante, aínda que deban compartilo nos anos que veñen con outros sistemas de lectura. Resulta normal, da mesma maneira que andar en coche non supón nin a desaparición das bicicletas nin a dos cabalos nin, moito menos, o costume de camiñar a pé. Por certo que isto de andar podíase mellorar un pouco: uns zapatos con rodiñas e motor incorporado, cousa que non debe ser difícil tecnicamente. Nesta feira enorme, desde logo, agradeceríase.

Esta columna publicouse orixinalmente o 16 de outubro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Dous homes

15 de octubre de 2014 a las 0:25

Pasei un par de horas fascinado no comedor dun restaurante. Na mesa máis próxima á que ocupabamos un grupo de amigos, estaba un home pequeno e delgado esperando alguén. Vestía de gris escuro, planchado e impecable, correctísimo de roupa, coas colores perfectamente combinadas, aínda que quizais demasiado cargado de ouro para ser elegante: un par de aneis empedrados na man dereita, unha cadea maziza no pulso do mesmo lado e un reloxo grande e gordo no outro.

Pareceume un home triste. Dúas ou tres veces cruzamos a mirada sen querer e durante eses poucos segundos puiden ver uns ollos melancólicos e apagados, máis volcados cara á fondura íntima do espírito que cara ao mundo exterior que o rodeaba. Daba a impresión de ser un individuo débil e atormentado.

Ata que chegou a persoa que agardaba: un barrigán esbragolado. Saudáronse, pediron o xantar e todo cambiou de repente. O pequeno e triste tiña unha voz de tumba que atronaba, ao contrario do barrigudo, que falaba con voz de grilo. En punto de comer, igual: comellón o delgado; mixiricas, o gordo. Durante dúas horas todo foi ao revés. Só o diñeiro, esa verdade absoluta, puxo as cousas no seu sitio. Á hora de pagar, o virulillas ensumiuse na cadeira e desapareceu. Por suposto, pagou o grande.

Esta columna publicouse orixinalmente o 15 de outubro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Heroe

14 de octubre de 2014 a las 0:24

O meu pai, que era un home moi tranquilo e que raramente perdía a calma por nada, era ao mesmo tempo unha persoa dunha gran valentía e de moita coraxe. Un día, non obstante, vino completamente demudado e nervioso e branco por culpa dun rato. Estabamos en Sabucedo, alá polos anos cincuenta, sendo eu rapaz, falando na adega da casa, todos contentos, con outras persoas da familia. De pronto, el púxose a correr dun lado para outro, diante do pasmo de todos os presentes, que non sabían que lle pasaba.

Tardamos en sabelo ata que nos dixo, aínda pálido polo susto, que un rato lle subira pola perna arriba, por dentro dos pantalóns. Desde entón, cando vexo un rato, e aquí na aldea vense bastantes e con moita frecuencia, non podo reprimir a sensación de que me vai facer o mesmo que aquel colega da súa especie lle fixo ao meu pai. Só o sentido do ridículo me impide subirme no alto dunha cadeira, pero ese pensamento cómico e case instintivo xa me pasou varias veces pola cabeza en circunstancias semellantes.

De momento, resistín. Onte pola noite, cando todo o mundo durmía, quedei só no salón lendo un pouco. Lía un libro sobre o holocausto, duro e fascinante. De súpeto, nunha esquina da cheminea, apareceu un rato, tranquilo e descarado, observando. Para o caso, foi coma se aparecese o lobo, máis ou menos. Eu empezaba a notar ese arreguizo frío que se sente no corpo en situacións de medo, cando xurdiu coma un lóstrego, ignoro de que parte da casa, o gato Samuel. Botouse ao intruso como unha centella, aínda que non conseguiu máis que espantalo.  O que sentín debe parecerse moito ao que experimenta un home só diante dun tigre e aparece un heroe para salvalo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 14 de outubro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Fotos

13 de octubre de 2014 a las 0:23

O venres pola noite, nun acto literario, atopeime cun vello amigo que me fixo entrega dun regalo: un sobre con dúas fotografías dentro. Abrino e alí estaba eu co equipo de fútbol da miña vila, o Antela, nesa instantánea característica na que os xogadores aparecen colocados en dúas filas: atrás e postos de pé, o porteiro cos tres defensas e aqueles outros dous que entón se chamaban medios, e diante, agachados, os cinco dianteiros. Nunha das fotos aparezo eu cunha abundante melena, cousa que non recordo, e situado nunha posición que non era a miña.

Tiña dezaoito anos. Na outra, estou agachado, pero levo unha camiseta distinta dos demais, o cal quere dicir que non xoguei, polo menos ao principio. Pola data que figura no dorso, estaba a punto de cumprir os vinte. Así como na primeira foto di que corresponde a un encontro co Verín, sen mencionar o resultado, na segunda pon claramente que foi un partido co Maceda e que nos gañaron 1-2, é dicir, na nosa casa. Onde quedaría a rabia pola derrota? Xa me gustaría sentila aínda.

Esta columna publicouse orixinalmente o 13 de outubro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cousas do medo

12 de octubre de 2014 a las 0:22

O outro día escoiteille dicir a unha señora que nunca, polo que ela pode recordar, se atreveu a retirarse a durmir sen mirar antes detrás das cortinas e debaixo da cama, en busca de non se sabe que clase de fantasmas. Eu tiven unha parenta que facía o mesmo, pero hai xa moitos anos, nunha casa inmensa, na que ademais non había luz eléctica e onde se cometera unha morte, precisamente nun salón que había que atravesar de forma inevitable para retirarse pola noite, cada un á súa alcoba, cun quinqué na man.

Un tío meu, que viviu só durante moito tempo nesa mesma casa da que falo, dicía que o medo axudaba a soportar a soidade. Ignoro o significado que lle daba a esta frase, porque nunca llo preguntei, pero dáme a impresión de que debía ser unha maneira de fuxir da monotonía. Despois de todo, daquela non había tanta diversión.

Hai medos que se parecen a grandes novelas. Non recordo agora onde lin unha historia, contada como certa, sucedida nun castelo da Bretaña, polos corredores do cal se paseaba todas as noites a perna de madeira dun conde morto, acompañada dun gato negro. Xa me gustaría a min crer nesas cousas e pasar horas na escuridade dunha casa vella vendo e escoitando esa clase de visións de ultratumba. Desgraciadamente, xa non é posible. O medo consiste agora en ver tripas e vísceras na televisión.

Esta columna publicouse orixinalmente o 12 de outubro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O lugar da noticia

11 de octubre de 2014 a las 0:21

O xoves estaba invitado a cear en Madrid con Carlos Fuentes. Os organizadores da reunión, na que nos xuntamos un pequeno grupo de amigos, pensaban que podiamos celebrar a concesión do Premio Nobel de Literatura ao novelista mexicano, un dos candidatos que máis soaban xunto co portugués José Saramago. Eu era escéptico, pois teño a impresión de que nunca gañan os escritores que ocupan o primeiro lugar nas quinielas que se fan nas vésperas do fallo. Finalmente, como todo o mundo sabe, o galardón foi para Dario Fo.

Non sei que pensaría o propio Fuentes, pero a verdade é que non se vía contrariado. Estivo contento e divertido. Pareceume que quen máis o sentiu foi o corresponsal do New York Times para Europa, que se sentaba ao meu lado e que se desprazou desde París só para estar no lugar apropiado, caso de acertar. Fallou.

Pola contra, Dario Fo non contaba con ningún periodista importante que o seguise, tanto que foi avisado por un automobilista que o sorprendeu conducindo na autoestrada de Florencia, con cara de despiste. Como nese momento daban a noticia pola radio, o home escribiu en letras grandes o que acababa de escoitar e amosoulle o cartel ao interesado a través do cristal. Puido provocar un accidente. Se non ocorreu, foi porque en Italia a vida é un milagre continuo, desde a política ata a literatura. Incluído o propio Dario Fo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 11 de outubro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 1 de 10612345102030...Última »