Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

O diario dun neno

28 de enero de 2012 a las 0:01

O sábado pola tarde, un amigo estívome contando o que lle sucedera o día anterior, despois de pasar varias horas revolvendo entre papeis vellos, tratando de poñer orde nun caos de moitos anos. Nunha caixa de cartón comida polos ratos atopou unha libreta pequeniña de pastas negras, xa esquecida, na que fora escribindo un diario, alá nos seus tempos de estudante no instituto. Púxose a lelo con curiosidade e acabou deprimido. Tirou a conclusión de que, xulgando polas cousas simples que anotaba, era bastante parvo.

Non o dicía por dicir, senón que se vía triste, como se descubrise de pronto que era menos intelixente do que pensaba. Un día escribiu, por exemplo, que lle encantaría ver o Papa e que esa sería a primeira cousa que faría cando fose maior e dispuxese de cartos para ir a Roma. Outro día puxo que non lle gustaba o salchichón.

Eu díxenlle que o mesmo unha cousa que outra me parecen moi ben para figurar no diario dun neno. Naquela época, todos os rapaces queriamos ver o Papa, o cal resultaba lóxico: era o representante de Cristo na terra. Polo demais, o mundo está tan cheo de xente empeñada en dicir orixinalidades, tal como se ve todos os días na pantalla dos televisores, que atopar a alguén que simplemente escribe nun diario que non lle gusta o salchichón, pois parece un alivio. Dito sexa de paso, a min tampouco me gusta demasiado.

Esta columna publicouse orixinalmente o 28 de xaneiro de 1996 .

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un paseo pola lagoa

27 de enero de 2012 a las 0:01

Pasei as últimas horas da tarde do domingo na Lagoa de Antela, percorrendo as pistas con dous amigos de Xinzo de Limia, o Quico e o Luís, ambos namorados daquelas fermosas paraxes, que vixían celosamente, sobre todo no que respecta ás cegoñas. O segundo deles, por exemplo, construíu un niño de guizos no alto dun poste de ferro e unha das zancudas debeulle quedar agradecida porque se instalou alí con toda a familia, como xente que entra nun piso amoblado e non se ten que preocupar de nada máis.

Polo tempo en que chegamos, non vimos as cegoñas, pois era a hora da caza. O que vimos foi centos e centos de patos e un par de garzas voando. Non son as únicas especies que moran nas brañas e nas charcas da lagoa, pois alí hai de todo: ras, londras, lebres, perdices… Unha tentación permanente para calquera desaprensivo.

Por certo que estes amigos meus coñecen cada recuncho daquelas terras, saben dos niños, a historia dos cactus que naceron ao pé do canal, en que sitio un cazador furtivo cometeu un crime… Contáronme os dous que ás veces se esconden nun valado e se poñen a imitar o canto das perdices, sobre todo o Luís. Entón xúntanse bandadas que acoden ao reclamo. Eles conténtanse con miralas, pois parécenlles bonitas. A min, debo confesar que esa actividade me dá bastante medo. Por se alguén, armado de escopeta, os confunde.

Esta columna publicouse orixinalmente o 27 de xaneiro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Boa xente

26 de enero de 2012 a las 0:01

Non sei se haberá moita xente que se acorde daqueles autobuses que levaban viaxeiros no alto, ao aire libre, tapados con lonas para defenderse do frío. Nunha ocasión, sendo eu rapaz, viaxei desa maneira en compañía do meu pai e un amigo seu, que era xuíz. Tiña este o aspecto severo dun home envarado, sempre vestido de escuro. Creo recordar que eu sentía medo na súa presenza, quizais porque un día, cando os meus pais souberon que lle fora á froita ao señor Ramón Bubelo, ameazáronme con levarme ao xulgado.

Naquela viaxe, non obstante, atopeime cun home distinto.Pola conversa, que eu escoitaba en silencio e con atención,souben que o señor xuíz era lambonciño polo lado dos amorodos, o flan e incluso os caramelos. E para maior sorpresa aínda, aprendín que na casa tiña un clarinete. Perdinlle respecto pero collinlle simpatía.

Estes días pasados, en plena crise, escoitei uns empresariosamigos falando da incompetencia dalgúns políticos. Polo medio, na marxe da conversa, citaron tamén un colega que se entretén escoitando por unha radio especial as conversas dos pilotos de aviación cando aterran en Vigo. Sorprendido, un dos contertulios dixo que iso era un avance, pois antes, o citado pasaba as mañás lendo tebeos no despacho. Non o coñezo nada pero seguro que é boa persoa. Por outro lado, un inútil máis, que lle importa ao mundo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de xaneirode 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha tufarada do demo

25 de enero de 2012 a las 0:01

En Turín, o demo queimou unha señora. Non lle prendeu lume cun misto nin lle incendiou a casa, senón que lle botou o alento. Foi de noite e na cama, ás escuras, mentres a muller durmía. Espertou axitada e nerviosa, sen saber por que, escoitou ruído de cazolas que caían na cociña e cando se quixo erguer para ver que pasaba, sentiu unha tufarada podre que primeiro enchía o cuarto dun aire quente, como calor de verán, e que logo se converteu en lume insoportable á altura do seu pescozo. A pel quedoulle totalmente chamuscada.

O que ten de raro esta noticia non é a actuación do demo, un comportamento do cal hai noticias abundantes ao longo da historia, desde Lutero, que lle tivo que lanzar un tinteiro á cabeza para librarse del, ata santa Mariña, á cal lle dicía parvadas nunha orella para que a santa rise mentres recibía a comuñón.

O sorprendente é que o demo actúe desa maneira en Turín, que é a cidade onde vive, segundo aseguran os expertos. Ata agora, alí só se aparecía nos miles de templos satánicos que tanto abundan na cidade e sempre en son de paz, nunca para facer mal. Mesmo se di que ten amizade con algúns curas e que nin sequera se mete cos que lle fan exorcismos. Tamén é posible que a tufarada da que fala a señora presuntamente atacada non proceda do demo, senón de causa natural. Non é probable, pero tampouco sería imposible.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de xaneiro de 1994 .

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

En colores grises

24 de enero de 2012 a las 0:01

Estes días pasados que estiven en Madrid para presentar a versión castelá do meu último libro, un periodista preguntoume se tiña algunha teima especial á hora de escribir. Respondinlle sen moito entusiasmo a verdade, é dicir, que escribo sentado nunha cadeira, utilizando un pequeno ordenador portátil, igual que calquera oficinista, normalmente polas tardes, sen música e sen tabaco.

Cando levaba a resposta pola metade, decateime de que o meu interlocutor xa non tiña interese ningún no que lle estaba dicindo. A continuación preguntoume se, no caso de que se producise un incendio no Museo do Prado, e eu tivese que elixir entre salvar un vello de noventa anos, enfermo e alelado, ou un dos cadros de Velázquez, a cal dos dous salvaría. Pasoume pola cabeza a tentación de contentalo dicindo unha burrada, pero non me atrevín.

O resto das preguntas foron parecidas, incluída unha respecto de se me gustaba máis o pan ou as uvas. Cando rematou a entrevista, sentinme unha persoa vulgar e sospeito que esa foi tamén a idea que sacou de min o entrevistador. Debeu ser igualmente esa a razón de que, ao facer as fotos, me pedise por favor que quitase a chaqueta. Nese momento sentín o desexo de que a camisa estivese rota nalgún sitio ou que me saíse da cintura, en plan baldrogas desaliñado. Pois nin esa pequena sorte tiven aquel día.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de xaneiro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Dúas conmemoracións

23 de enero de 2012 a las 0:01

De todos os personaxes públicos que ao longo da historia poden ser catalogados como miserables, un dos que sen dúbida merece tal título é aquel duque de Orléans, primo do rei de Francia, que durante a Revolución cambiou de nome e pasou a chamarse Citoyen Philippe Égalité, é dicir, Cidadán Felipe Igualdade. Era un mal bicho. Cando a convención deliberou sobre a sorte do monarca, o seu parente foi un dos 387 deputados que ergueron a man para condenalo a morte. Non quixo ser dos 334 que votaron en contra.

Fosen cales fosen as ideas daquel tipo atravesado, un sentimento de decoro persoal debía obrigalo a comportarse dunha maneira, senón máis humana, polo menos algo máis elegante. Inútil, non obstante, pedirlle a un individuo tan ruín que fixese algo diferente do que fixo: foi dos que máis berraron na reunión e parece que celebrou o resultado cunha pandilla ruidosa de exaltados coma el.

Acaban de cumprirse douscentos anos do suceso. O pasado día 21, na Praza da Concordia, no mesmo lugar onde rodou polos chans a cabeza do infeliz Luís XVI, xuntouse unha enorme multitude para rezar pola alma daquel rei débil e desgraciado. Ao mesmo tempo, un grupo de republicanos celebraba tamén a execución enarborando a cabeza dun porco cravada na pica dunha lanza. Sen entrar na polémica que discute aínda sobre a morte daquel home, nesta ocasión, polo menos, a razón parece estar do lado dos que rezaron.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de xaneiro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un principio sinxelo

22 de enero de 2012 a las 0:01

Acórdome moi ben do día que lle compraron uniformes aos gardas municipais da miña vila, alá polos anos cincuenta. Foi un domingo, despois da saída da misa das doce. A xente parábase a miralos, non só pola roupa nova, que incluía guantes brancos, ou luvas, se se quere dicir en galego correcto, senón tamén porque levaban pito e dirixían o tráfico con xestos recentemente aprendidos, algo ríxidos e teatrais, pero dunha profesionalidade reconfortante. Exactamente o contrario do que viña sucedendo desde había anos.

Polo que respecta á roupa, ata aquel domingo cada un andaba vestido como lle cadraba. O xefe, por exemplo, que se chamaba Calixto, levaba unha zamarra zarrapastrosa. En punto a traballo, pouca cousa: vixiar as bandas de rapaces para que non rachasen cristais ou coller os cans vagabundos de cando en vez.

O malo foi cando un dos gardas, atrevido e moderno, discorreu que había que regular o tráfico na curva do centro da vila. Ao principio, cando os coches eran poucos, os problemas non foron graves, pero conforme aumentaba o parque, o asunto empezou a complicarse. Así ata que un día ocasionou un triple choque. Daquela historia sempre me quedou a idea de que un non debe meterse onde non debe, o cal non é un principio especialmente sagaz, pero serve para entender por que no caos se notan tanto os incompetentes.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de xaneiro de 1995 .

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O espía enigmático

21 de enero de 2012 a las 0:01

Creo que xa dixen aquí algunha vez que os espías, ó revés do que sucede cos piratas, non me fascinan en absoluto. Aínda recordo a cara de infeliz (lembrábame ó Toñito Patata de Ourense) do xefe dos servicios de intelixencia suecos, cando tivo que testificar no parlamento con motivo do asasinato de Olof Palme. Dixo con xesto compunxido que os axentes eran un desastre, pois en canto os mandaba a algunha misión especial a Londres ou París, perdíanse no metro. Semella cousa de Mortadelo e Filemón. Agora leo que máis da metade da información que Anthony Blunt lle pasou ós soviéticos, estes nin sequera a miraron.

O británico Blunt forma parte da aristocracia dos espías do seu país, brillantes intelectuais de Oxford que traballaron para a URSS. Foron traidores á súa patria, non por diñeiro, senón por ideoloxía. Todos se confesaron marxistas convencidos e, polo tanto, antiimperialistas e antibritánicos. Sen embargo, no caso de Anthony Blunt, polo menos, quedan algúns cabos sen atar, tal como se deduce dunha biografía que acaba de aparecer.

En primeiro lugar, Blunt é un experto en arte de prestixio universal e foi comisario dunha exposición sobre Poussin que se celebrou no Louvre no ano 1960. Polo que respecta ó seu marxismo, debeu ser puramente teórico: unha vez abandonou unha reunión de intelectuais antifascistas porque tiña que tomar o te no seu Club. Por outra parte, os maiores servicios prestados por este home como espía consistiron no invento dun sistema para abrir as maletas dos diplomáticos sen que se notase e na súa extraordinaria capacidade para roubar nos despachos. Eu creo que para descifrar o chamado enigma de Blunt habería que seguir por aí.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de xaneiro de 2002.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Grandes incendiarios

20 de enero de 2012 a las 0:01

Era un rapaz que non pasaba desapercibido, en parte porque se comportaba dunha maneira bastante teatral, moi estudada. Pasaba as horas no Café Derby, en Santiago, con grosos libros en inglés diante, por máis que eramos moitos os que tiñamos a sospeita de que descoñecía completamente esta lingua. En política situábase nun radicalismo total, que lle permitía, sen moverse do café, descualificar altivamente todo canto facían os seus compañeiros na loita política universitaria. Eu sempre pensei que era un cuco.

Unha vez, despois dunha manifestación convocada na Praza do Toural, en parte instigada por el, sentado no café pola noite dixo que aquilo fora un xogo de nenos, unha actividade inocente, sen eficacia, pois non houbera nin cargas policiais nin detencións. Alguén, nervioso e indignado, chamoulle Capitán Araña.

Era unha boa definición do personaxe. Encaixou a nomeada con desgusto, consciente de que o seu conto lle acababa de ser destripado. Iso non lle impediu moverse despois pola vida, sen renunciar aos grandes incendios verbais, coa habilidade escorregante dunha anguía. Esta xente, que polo demais adoita ser simpática, pon lume arredor de si, pero nunca se queima. Como ese xefe dos chechenos que saíu indemne, el si, da furia  enlouquecida de Ieltsin. Estaba cantando que non ía ser doutra maneira.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de xaneiro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A verdade da bruxa

19 de enero de 2012 a las 0:01

Desde neno, coñecín varios bruxos e bruxas. A primeira foi unha señora que se alimentaba só da comuñón, como xa contei aquí, e a quen o meu tío Benito, que era republicano e racionalista, lle fixo vomitar unha ración enteira de polbo. O segundo foi un individuo que curaba todo a base de avemarías, gasosa e uns pos secretos, quizais pemento morrón mesturado con azafrán. A este desmontoulle o tinglado un comunista da miña vila que lle deu un  cachete por senvergonza, o día que soubo que se dedicaba a curar o cancro.

En xeral, detrás dun bruxo hai sempre un negocio. Isto vale para todos,  incluído un veciño meu, boa persoa, que se limitaba a receitar xabón, para quitar a roña, e vitamina C, esta comprada obrigatoriamente na farmacia de Milia, en Maceda, como compensación por un favor recibido por don Tomás, sen que este fose consciente.

Ignoro por que a policía non cre que esa señora que detiveron en Tenerife non tivese o propósito de conducir ao suicidio aos seus seguidores. Ela asegura que non tiña tal intención e que a idea de subir ao Teide, onde debía de recollelos unha nave para trasladalos a outro planeta, non pasaba de ser un xogo. Estou seguro de que a bruxa non mente. Se leva gañados trescentos millóns a custa dos seus clientes, non parece razoable que pensase en matar a galiña dos ovos de ouro. A non ser que estivese tola, que non está.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de xaneiro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 214 de 222« Primera...102030...212213214215216...220...Última »