Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es
Á marxe do tempo

Milagre

21 de agosto de 2016 a las 0:15

No ano 1931, Stalin mandou derrubar a catedral de Cristo Redentor para erguer, sobre o solar que o citado templo ocupaba desde o século XIX, o palacio dos Soviets, unha mole de máis de trescentos metros de altura rematada cunha estatua de Lenin de outros cen. Non sei por que razón, aquel proxecto faraónico nunca se levou a cabo. Finalmente fíxose algo bastante máis modesto, unha piscina. Pero pouco despois da caída do réxime comunista, a catedral volveuse reconstruír e custou uns douscentos millóns de dólares, que pagou case enteiros o goberno.

Eu estiven visitando a nova catedral recentemente, na miña última viaxe a Moscova. Estaba chea de fieis, persoas educadas no ateísmo desde a súa infancia. Pareceume un símbolo transparente da inutilidade e o fracaso dun sistema que teoricamente naceu para facer a xente máis feliz e que en realidade encheu o país de desgraciados. Entre eles, eses rapaciños que xacen no fondo do mar, atrapados nun submarino. Incapaces de seren salvados pola técnica dos seus xefes, onte quedaron en mans do patriarca Alejo, que rezou por eles na catedral reconstruída pedindo un milagre.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de agosto de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cousa de medo

20 de agosto de 2016 a las 0:19

Unha amiga francesa que está veraneando en Panxón, Louise Roux, dime que non soporta esa nova maneira de matar moscas que consiste en asalas nuns aparatos electrónicos que agora se ven en moitas cafeterías e restaurantes, e que cada vez que atrapan unha vítima desprenden un ruído característico, como de carne queimada, que resulta tan desagradable como se un presenciase no inferno os tormentos dos condenados.  Aínda que as moscas a min non me son simpáticas, non obstante estou de acordo coa miña amiga.

As diferenzas na discusión xorden cando ela defende aquelas vellas tiras de papel que se penduraban do teito e que funcionaban cunha especie de pegamento no que os pobres bichos quedaban prendidos polas patas. Ademais do espectáculo en si, que tiña un aire triste de miseria guarra, supoño que debía ser bastante cruel.

Outro amigo presente na conversa infórmanos de que o último procedemento para loitar contra as moscas xa non consiste en asalas, senón en meterlles medo. Trátase, polo visto, dun invento venezolano. A cousa, tal como nola explicou, depende dunha bolsa de agua que se colga no medio dun cuarto e que actúa como un espello que agranda, ata convertela nunha imaxe monstruosa, a cabeza das moscas. Estas, asustadas de si mesmas, foxen espavorecidas. Se non morren do susto, non está mal.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de agosto de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Impresión

19 de agosto de 2016 a las 0:18

Foi unha impresión tan forte a que recibín daquela, que agora mesmo, moitísimos anos despois, podo recordar con todo detalle as circunstancias en que se produciu. Non sei cal sería a miña idade, pero seguro que era pouquísima. Estaba na Praza Maior de Xinzo de Limia, collido da man de Maruxa, a rapaza que me coidaba e me sacaba a pasear e que acabou sendo como unha nai para min, mirando uns coellos brancos que daban a sorte polo procedemento de meterse nunhas celas pequeniñas, marcadas con números. Non debía interesarme demasiado o espectáculo, porque estaba máis ocupado no drama que acababa de descubrir.

De pronto, non sei como nin por que, decateime de que a morte tamén sería un día para min. Ata entón, nunca pensara que me podía afectar, en parte porque tiña a idea estúpida de que só morría a xente enferma e eu estaba convencido de que podía vencer calquera enfermidade, sobre todo grazas á ciencia do meu tío Benito, médico de Sabucedo, que eu consideraba capaz de curar todas as doenzas.

Estes días, aproveitando a paz do verán, estou lendo libros sobre o tema este da morte. Non se trata de ningunha afección morbosa, senón de que Domingo García-Sabell acaba de publicar un libro espléndido sobre o tal asunto e encargáronme que lle fixese unha entrevista para o suplemento de cultura deste periódico. Niso ando. O curioso é que as lecturas ás cales me refiro non me producen inquietude nin desacougo nin temor, senón que mais ben me causan certo pracer. Polo que levo lido, a morte é unha cousa natural, máis difícil, en xeral, para quen a contempla desde fóra que para quen a pasa desde dentro. En todo caso, temos un verán que invita a vivir.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de agosto de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A causa dos accidentes

18 de agosto de 2016 a las 0:15

Estiven lendo un informe que recolle as declaracións de distintos automobilistas implicados en accidentes de tráfico. Unha  boa parte deles explican o suceso desde un punto de vista máxico. Por exemplo, un que asegura: “Un coche invisible saíu da nada e desapareceu”. Outro di: “Cando cheguei ao cruzamento, apareceu de pronto un stop que antes non había e non puiden parar”. Un terceiro afirma: “Estiven todo o día comprando plantas e cando cheguei ao cruzamento, un arbusto xurdiu de repente e non puiden ver o coche que viña”.

A ese mesmo capítulo pertence a declaración dun señor que dixo que viu “como un poste se ía achegando cara a min e cando fixen unha manobra para apartarme do seu camiño, choquei frontalmente”. Ás veces, a culpa é dos peóns, como no seguinte caso: “O peón chocou contra o meu coche e acabou meténdose debaixo”.

O dos peóns culpables é bastante frecuente: “O peón non sabía en que dirección coller, así que lle pasei por riba”. A culpa tamén pode ser dunha mosca: “Tratando de matar unha mosca, choquei contra un poste de teléfonos”. Ou dunha señora: “Saquei o coche da beira onde estaba estacionado, mirei a miña sogra e fun de cabeza polo terraplén”. Ou dunha urxencia: “Parei por unha urxencia fisiolóxica, metinme entre unhas xestas e cando estaba cos pantalóns baixados, veu o contrario e deume por detrás”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de agosto de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha ventá máxica

17 de agosto de 2016 a las 0:16

Na televisión puñan unha película de guerra. De pronto, na pantalla apareceu un avión que polo ruído do motor e o ronsel de fume que deixaba, víase ben que tiña problemas. No rostro do piloto, que presentaron uns instantes en primeiro plano, pintábase a angustia dunha traxedia inevitable. Finalmente, o aparato picou en barrena e precipitouse en torniquete contra o chan, provocando unha explosión pavorosa. Entón, unha velliña que estaba vendo a película, volveuse e dixo: “Ese caeu aí cerca”.

Explicáronme que a señora tiña a idea de que a televisión era unha ventá e que todo canto ocorría na pantalla era como se ocorrese do outro lado. Respecto dos locutores, estaba convencida de que a vían e a escoitaban, por iso contestaba sempre  de maneira moi educada cada vez que dicían “bos días” ou “boas tardes”. Noutras ocasións reclamaba silencio para evitarlles o bochorno de non seren atendidos.

O aspecto da señora, pulcra e digna, transmitía alegría e serenidade. Apoiada sobre a empuñadura de prata dun elegante bastón tiña un aire de muller antiga, como sacada dun camafeo. Non estaba esclerótica nin tola, pero tampouco lle era posible pola súa idade entender algúns adiantos ocorridos nos últimos anos da súa vida. De maneira que se pode dicir que, respecto da técnica, esta dama vive nunha inocencia doutro tempo, cando a maxia non procedía dos aparatos, senón da propia imaxinación.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de agosto de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O predicador pedicado

16 de agosto de 2016 a las 0:16

Unha cousa que sempre me chamou a atención en Suecia foi a disciplina da xente en relación co alcohol á hora de conducir. Eu mesmo, que son pouco bebedor, téñome brindado moitas veces a servir de chofer a amigos e parentes cando acudimos a unha cea fóra da casa. De non atopar este tipo de axuda, alguén tería que pasar a velada sen probar máis que auga, o cal, para unha persoa daquel país, onde o licor se considera como un anticipo do ceo, sería unha desgraza. Aínda así, raramente se saltan esa norma.

A min paréceme ben que os suecos sexan tan estritos, así como me parece mal que aquí sexamos exactamente o contrario. O único accidente de automóbil que tiven na miña vida ocorreume en Ourense, hai anos, cando unha amiga me fixo aterrar nun prado. Coas copas que bebera, en Suecia pasaría un par de anos no cárcere.

Os que non resultan simpáticos, en cambio, son os que converteron en profesión a loita contra o alcohol. Pertencen á raza universal dos fanáticos, xente tramposa en xeral, pois cando un está seguro das cousas nas que cre, non necesita berrar tanto. Onte mesmo publicaron os periódicos a noticia de que un dos abandeirados daquela causa, un tipo célebre en Suecia, Kenneth Hagberg, acaba de ser pillado nas patacas. Irá dous anos ao cárcere. Aínda tivo sorte, porque el era dos que pedían que as penas fosen maiores.

Esta columna publicouse orixinalmente o 16 de agosto de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Maldades

15 de agosto de 2016 a las 0:15

O outro día pedíronme que definise a maldade. Non fun capaz, pero acordeime da novela O primo Basilio, de Eça de Queirós, onde hai un personaxe perverso, a criada de Luísa, que somete a esta a unha chantaxe dunha ruindade refinada, todo porque sabe do adulterio da señora co seu primo. Trátase, sen embargo, dunha maldade negra, nacida nos abismos escuros da alma, como se fose o arroto dunha víbora ou dun sapo. Como tal, produce noxo e esperta sentimentos de desprezo. Pero a maldade non sempre é tan mala.

Poñerei outro exemplo. Un día, unha señora presentouse no estudio dun pintor coa intención de que este lle fixese un retrato. Non lle impuxo condición, a non ser que lle pintase unha diadema de diamantes e outras pedras preciosas, así como un colar igualmente fastuoso. Rematado o traballo, o artista quixo saber a razón daquel capricho e obtivo a seguinte resposta: “É para que os meus fillos se pelexen entre eles, despois de morta, buscando unhas xoias que non existen”. Maldade pura, pero salvada pola graza cínica da intelixencia.

Esta columna publicouse orixinalmente o 15 de agosto de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A poesía

14 de agosto de 2016 a las 0:14

Este verán vense moitos negocios ambulantes atendidos por rapaces novos. Algúns empezan a ser clásicos, como os que consisten en vender coios ou cunchas co nome do comprador, posto no momento cun bolígrafo especial. O outro día, na Ramallosa, un deses recordos valía quince pesetas. Non abundan tanto, polo menos nesta zona de aquí abaixo, os retratistas, que noutros lugares son lexión. O ano pasado, en Panxón vin un tragalumes e dúas rapazas que facían bicicletas pequeniñas, de distinto tamaño, con arame. Merquei unha tan minúscula, non moito maior que unha faba, que a perdín. Lamenteino porque era bonita.

A última vez que estiven en Santiago, antes das vacacións, vin un señor que vendía un rato mecánico moi ocorrente. En primeiro lugar, parecíase aos de verdade polo aspecto, pero ademais movíase coma eles. Pareime un momento a mirar e quedei alí parado durante algúns minutos, non só porque resultaba gracioso, senón porque dubidei se debía mercar un para o gato. Logo deume apuro.

O mércores pola noite, despois de cear, no paseo de Panxón puxeron un tenderete cun cartel no que facían a propaganda da mercancía. Vendían versos a noventa e nove pesetas. Os poetas encargados do negocio eran un par de mozos que despachaban sonetos e outras estrofas a petición dos consumidores. Estes eran, en xeral, xente nova que pasaba por alí e que non se limitaba a mirar, senón que compraba. Non sei cal era a calidade do produto e tampouco quixen averigualo. Preferín volver para a casa coa ilusión romántica de que se vendía poesía na rúa. Aínda que aos rapaces lles viría moito mellor que lles comprase algo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 14 de agosto de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha santa que non foi

13 de agosto de 2016 a las 0:13

A poucos santos lle recei eu máis na miña vida que a santa Mariña de Augas Santas. En primeiro lugar porque é a patroa da miña vila; en segundo, porque na biografía dela que nos lían na escola había unha frase que me parecía impoñente: “Pensaba el impío pretor romano que podía burlar la voluntad de Dios”. Por último, porque eu mesmo vin, na aldea que leva o seu nome, o buraquiño minúsculo por onde saíu do forno onde a meteron para queimala e a orella que deixou impresa nunha pedra para refrescarse.

Revolvendo entre os libros antigos da feira que se está celebrando estes días en Vigo, descubrín un tomiño titulado Santos que no fueron, no que se asegura, paréceme ademais que con argumentos ben fundados historicamente, que a santa da miña parrroquia, á cal tantas avemarías lle mandei, non figura no santoral.

Non me preocupa que se perdesen esas oracións, pois supoño que no ceo haberá algún santo ou anxo encargado de resolver este tipo de extravíos, senón un problema máis complicado. Resulta que un ano presenteime a un exame de matemáticas sen ter estudado practicamente nada. Como último remedio, xa diante do papel branco, recorrín á santa. Ata agora, sempre lle atribuíra a ela un aprobado que consideraba de orixe sobrenatural. Despois do que lin onte, gustaríame saber quen foi o artífice daquel milagre.

Esta columna publicouse orixinalmente o 13 de agosto de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

En carroza

12 de agosto de 2016 a las 0:12

Non recordo se teño contado aquí as vicisitudes polas que atravesou a banda de música da miña vila, que foron desde o feito de que non sabían tocar andando porque o seu primeiro director, don Pedro el Cruel, era coxo e ensaiaba cos músicos sentados, ata o escándalo de ter que disolver a agrupación pola simple razón de que os seus compoñentes comían tanto que acabaron por non seren contratados en ningún sitio. Como se sabe, os membros das bandas eran acollidos nas casas do lugar onde se celebraba a festa.

De maneira que, durante a miña infancia, nos festexos de verán traían sempre bandas de fóra. Eu recordo como habituais a de Alongos e a Lira de Ribadavia. Tocante a números fortes, gardo na memoria a lembranza dunha banda militar de León e unha portuguesa de Chaves, esta última creo que formada por bombeiros voluntarios.

Esa é a razón, quizais baseada na nostalxia dun ben perdido, de que as bandas de música fosen recibidas na miña vila sempre con entusiasmo e que os concertos da praza maior xuntasen moitísima xente. Algo parecido ao que vin onte pola mañá pasando por Coruxo. Chegaban os músicos para a festa e había grande expectación na rúa. A maioría deles ían andando, cos instrumentos na man, pero aos bombeiros levábannos nun tractor. Gordos e colorados, solemnes, ían tan felices coma se marchasen en carroza.

Esta columna publicouse orixinalmente o 12 de agosto de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net