Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es
Á marxe do tempo

Un inimigo de Deus

21 de julio de 2016 a las 0:15

Continuando co tema dos milagres, do que falamos nos últimos días, creo que xa recordei aquí nalgunha ocasión o que me dixo un día o Camilo Vaca, veciño da miña vila que non cría en Deus, a quen odiaba. Para reforzar o seu ateísmo, polo cal esperaba ferventemente ir ao inferno, sostiña que todos os milagres eran sempre unha trapallada: devolver a vista, curar unha enfermidade, apartar unha tormenta… Pero que non coñecía ningún que fose serio. Por exemplo, que a unha persoa sen un brazo lle volvese nacer outro.

Cando eu lle dixen que Elías fora arrebatado ao ceo nun carro de Lume e que Lázaro fora resucitado despois de morto, díxome que tiña o cerebro dun grilo, que pensando así non había tardar en quedar calvo de tanto discorrer. Sentinme máis impotente que humillado, pero un día tiven ocasión de vingarme e fíxeno con rabia.

Alguén empezou a correr pola miña vila que nalgúns libros devotos, como os misais, realizando non recordo qué operacións matemáticas, nunhas páxinas concretas aparecía un pelo. Fixémolos varias veces entre os amigos e nunca nos fallou: saía mallado. Cunha proba tan contundente e irrebatible nas mans, alá fomos ver o descrido. Explicámoslle en que consistía o prodixio e pedímoslle que o comprobase por si mesmo Cando apareceu o pelo, colleuno cos dedos e díxome: “Gárdao para cando quedes calvo”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de xullo de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un trapecista

20 de julio de 2016 a las 0:20

Onte recordei aquí os títeres que ían polas vilas alá polos anos cincuenta, cando aínda non existía a televisión. Agora recordó varios: un grupo que daba como número forte un espectáculo de forza bruta, no que a un home vello, con aspecto de pobre e desnutrido, lle partían a mazazos unha pedra enorme sobre o peito; outro que tiña como graza principal un trapecio situado no alto de dous postes, no que actuaban un mozo pequeño e robusto e unha rapaza delgada e guapa, cunha trenza que namoraba.

Os títeres da pedra daban algo de lástima, pois o home que puña o peito, mentres duraba a súa actuación, miraba para os lados con cara de aburrido. Logo, para saudar, puña xesto de cansa zo. Os do trapecio, en cambio, rían, vestían ben e parecían xente contenta. A mociña da trenza, ademais, rompeu na vila un par de corazóns.

Por aqueles días, un compañeiro de escola que se chamaba Benigno, decidiu imitar os trapecistas. Apareceu un día no recreo cun cable gordo, enganchouno a dúas árbores, na parte de atrás da Casa do Concello, e púxose a facer monadas. Por suposto, pegou unha zoupada de bastante consideración. Iso, polo menos, pensamos nós, porque quedou tirado no chan, coa cabeza entre as mans. O mestre trataba de quitarllas para ver as feridas, pero el resistíase. Por fin, dixo: “Non teño nada; é que me dá vergonza”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de xullo de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un home feliz

19 de julio de 2016 a las 0:15

Desde hai un par de días coincido cun señor polas mañás, á hora do café, nunha cadeira do centro de Vigo. Chega nun coche, báixano nunha cadeira de rodas e colócano na terraza, diante dunha mesa. É un home inválido, cunha man retraída por unha parálise superada con dificultades. Unha vez que está no seu sitio, acende o primeiro cigarro, que lle vai servir para acender o seguinte e todos cantos se poden fumar durante varias horas seguidas, sen parar un segundo. Logo pide unha copa de licor e varias cervexas.

Cada vez que pasa unha muller por diante del, o señor bótalle unha ristra de piropos galantes en voz altísima, especialmente ás gordas, que son as que máis lle gustan. Onte chamoulle guapa a unha moza noviña, duns vinte anos, e ela quedou tan contenta que ao pasar ao meu lado non puido evitar dicir en voz alta: “Algo é algo”.

A pesar da traxedia, o home parece feliz. Debeu ser un punto cheo de graza andaluza, cordobesa por máis datos, segundo lle oín contar. A súa perdición, polo que di, foron o licor e as mulleres. Non ten que xuralo. Aínda estando como está, do primeiro non prescinde, por máis que debe saber que clase de bomba mete dentro da cabeza cada vez que bebe. En canto ás segundas, quédanlle os ollos para miralas, o entusiasmo para piropealas e a imaxinación para soñar con elas. Pois non é pouco.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de xullo de 1996

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O inventor do futbolín

18 de julio de 2016 a las 0:15

Cando era neno, Ramón Piñeiro estaba desconcertado coa idea de que unha locomotora puidese andar de seu, tal como lle aseguraba seu pai, sen ser arrastrada por bois ou cabalos. A razón desta obsesión tiña que ver co feito de que el, que vivía na aldea, non coñecía outros vehículos que os de tracción animal. Un día, na escola, púxose a pintar no encerado unha máquina de tren vista por dentro, da mellor maneira que a podía imaxinar. Cando o mestre descubriu o debuxo, díxolle: “Ti vas ser deses que inventan a pólvora”.

A brutalidade do profesor contrastaba coa delicadeza proverbial de Ramón. Un día atopeino parado na rúa, no centro de Santiago, mentres escoitaba pacientemente, con bondade franciscana, un señor que tiña a teima de ser inventor de cousas raras, entre elas, un aparato para pasar as páxinas dos libros sen usar as mans.

Este tipo de inventores adoitan ser boa xente: non piden máis que uns minutos de atención para expoñer o que eles consideran ideas xeniais e que non pasan de ser disparates, xeralmente concibidos con bastante enxeño e doses non pequeñas de loucura pacífica. Eu coñezo un señor que foi editor en México e testamenteiro de León Felipe, que pretende ser o inventor do futbolín. Sempre que lle conto isto aos amigos, pasada a primeira sorpresa, prodúcese unha especie de escepticismo xeral. Si, pero alguén o tivo que inventar.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de xullo de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Promesas como delitos

17 de julio de 2016 a las 0:14

Onte, no telexornal da noite, apareceron os resultados dunha enquisa. Se hoxe se celebrasen eleccións en Suecia, a dereita perdería o poder e subirían de novo os socialistas ao goberno. Se non se producen cambios importantes na economía do país de aquí a catorce meses, ese será o resultado en setembro de 1994. Os conservadores gañaron hai dous anos coa promesa de acabar co paro. Foi unha equivocación: nese tempo triplicouse o número de persoas sen traballo. E aínda non se ve o final.

Esperemos que os socialistas non cometan o mesmo erro. Como é probable que tampouco eles vaian resolver o problema, terían os días contados. Ademais deixarían o electorado mirando perigosamente para o ceo, esperando un milagre, é dicir, unha catástrofe.

Escoitando o outro día na televisión unha rapaza en paro, a súa posición resultaba  absolutamente impermeable ás explicacións dos técnicos. O que ela quería era traballar, o demais parecíalle retórica sen sentido, palabrería dos políticos para xustificar a súa incapacidade. Un muro desa natureza non hai argumento que o traspase. E menos que ningún, as promesas, pura chatarra que, se non se corta, acabará convertendo a democracia en cousa de desguace. En política, prometer debíase considerar un delito.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de xullo de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

No coche

16 de julio de 2016 a las 0:16

Onte pola tarde, cando viña do carpinteiro de facer un recado, un home miroume con cara de odio. Estaba eu facendo unha manobra co meu coche para dar a volta e volver para a casa, cando pasou el no seu e sentiuse ofendido, probablemente porque tiña razón. Entón miroume coma se quixese fulminarme coa mirada e dixo algúns insultos, que polo movemento dos labios eran fáciles de identificar. Un deles, con total seguridade, foi “burro”; o segundo non o entendín ben, pero debía ser algo semellante, quizais “animal”. O terceiro, de maneira inequívoca, foi o clásico, ese tan común no fútbol contra os árbitros, e que non vou reproducir aquí.

Estou convencido de que, se en vez de ser un asunto menor de tráfico, como foi en realidade, se tratase, por exemplo, dun incidente de proporcións similares na rúa, os dous andando polo noso pé, poño por caso, o señor aquel tan ofendido non o estaría tanto, iso en primeiro lugar; en segundo, non sería capaz de dicir as barbaridades ou as bobadas que dixo. Hai cousas que só se din desde dentro dun coche.

Nunca souben entender a que se debe ese tipo de comportamento dos condutores, que ademais está bastante estendido. Un amigo meu, que sabe algo de psicoloxía e ten estudado este tipo de condutas violentas, asegura que a causa de tales actitudes hai que buscala no feito de que o coche se considera un reducto privado, case íntimo, e que con calquera incidente, por pequeno que sexa, moita xente séntese como agredida. Resulta curioso, non obstante, que unha cousa tan moderna como o automóbil, que nos deu tanta libertade, nos iguale tamén, e tanto, coa maior parte dos animais, que son especialmente agresivos na defensa do seu territorio.

Esta columna publicouse orixinalmente o 16 de xullo de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

As maneiras de Induráin

15 de julio de 2016 a las 0:15

Unha vez, en Estocolmo, hai xa bastantes anos, asistín cuns amigos á representación dunha obra de Fernando Arrabal. Era en pleno franquismo e o dramaturgo español gozaba daquela dun alto predicamento en toda Europa, en parte porque acababa de xer xulgado en España por un presunto delito de blasfemias. Non recordo da obra outra cousa que había un actor que defecaba materialmente no escenario, o cal me provocou un ataque de risa que a punto estivo de sacarme do teatro para evitar un escándalo. Esta miña actitude deu motivo para que ao final da representación, na casa dun dos amigos que nos acompañaban, tivésemos un amplo coloquio.

Eles empeñábanse en dicir que a obra que acababamos de ver era un exemplo magnífico do que eles entendían por cultura española, opinión que eu non podía compartir por moitas razóns, entre outras porque me negaba a aceptar que o español tivese nada que ver co exceso expresionista, fose este o dos esperpentos de Valle-Inclán, o dos caprichos de Goya ou as defecacións dos actores que representaban a Arrabal. Por suposto, eles tiñan unha visión deformada, claramente pintoresca, de España.

Acórdome de todo isto vendo correr a Induráin na etapa contra reloxo do Tour de Francia. Se non fose polo exceso da súa fortaleza e o poder desmesurado exhibido fronte aos seus máis cualificados rivais, poderiamos dicir que o comportamento do corredor navarro está na cara oposta do que por aí fóra se entende por español. Quen dá esta imaxe é o italiano Chiapucci, fanfarruñeiro, golfo e temperamental, pero non Induráin, que é un home comedido, frío e tranquilo, capaz de planificar a carreira de forma cerebral e sen improvisacións. Ese foi o motivo de que moitos afeccionados españois non soubesen entender o seu intelixente comportamento nas primeiras etapas do Tour.

Esta columna publicouse orixinalmente o 15 de xullo de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Einar

14 de julio de 2016 a las 0:14

Hoxe, venres, pola tarde chegaremos a Berlín, punto final desta longa viaxe de seis semanas que empezamos en Lisboa o pasado 5 de xuño. O problema dos organizadores, conscientes do rebumbio informativo que nos agarda, é como facer para evitar que Einar Örn Gunnarsson, o representante de Islandia, non beba demasiada cervexa no camiño. En Moscova montou un espectáculo mandándolle bicos ás cámaras e poñendo orellas de burro. Ao día seguinte, un xornal ruso titulaba: “Un tren cheo de borrachos”. Os organizadores tomárono a mal.

Eu teño falado con Einar, que é un bendito, tanto que cando está bébedo segue sendo moi educado. O que lle pasa, segundo me contou, é que ten medo de que acabe a viaxe e volver logo ao país, na súa opinión, máis aburrido do mundo. Díxome que en Islandia teñen tres presos, e sabe o nome dos tres, unha prostituta, que tamén sabe como se chama, e unha muller negra. Cando esta chegou á illa, paraban os coches para mirala. Eu díxenlle que me parecía un país divertido; el preguntoume se estaba tolo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 14 de xullo de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A conciencia

13 de julio de 2016 a las 0:14

Cando a miña nai era unha rapaza, simpática e bonita, namorada, un día, durante a guerra, foi destinada a unha oficina na que tiña que ler as cartas que escribían os soldados. Compartía o traballo con outras mozas coma ela, supervisadas ou dirixidas por tres ou catro xefes soberbios e bárbaros. Unha mañá, diante delas, estes individuos fixeron alarde, con bromas incluídas, dunha fazaña realizada na madrugada anterior: mataran tres homes no Monte do Furriolo, preto de Celanova.

A miña nai, inocente e xusta, afeoulles a conduta e chamoulles asasinos. Salvou a vida de milagre. O santo que intercedeu por ela foi un tío, arcediano na catedral de Ourense, que conseguiu parar a barbarie con moitos esforzos. Cando o cóengo tiña controlada a situación, foi ver un dos canallas e preguntoulle, desde a súa condición sacerdotal, senón lle remordía a conciencia. O outro mirouno con cara de cínico e preguntoulle: “A conciencia, ¿en que parte do corpo está?”

Anos máis tarde, cando xa era vello, aquel tipo daba uns berros espantosos de noite, que asustaban aos veciños. A conciencia sempre volve. Un día pegouse un tiro na boca. Non sei se o individuo que lle disparou onte a Miguel Ángel durmiría tranquilo despois do acto indigno que cometeu. É probable que si. Nese caso, que se vaia preparando para cando sexa vello: terá os soños repletos de fantasmas do pasado. Pode estar seguro de que será así. Non obstante, eu non lle desexo que acabe como o seu colega, alma xemelga, de Ourense. Entre outras cousas porque non me quero parecer a el.

Esta columna publicouse orixinalmente o 13 de xullo de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un campionato de palabras

12 de julio de 2016 a las 0:15

A un home enfermo e vello, aínda que non aqueixado de gravidade de ningún tipo, oínlle dicir nunha ocasión, diante dun cabrito da cor do ouro, ben feito e perfectamente esturruxado, que desde había anos, por estrita prescrición dos médicos, non comía máis que cos ollos. Dicíao con melancolía, non con amargura, soamente coa nostalxia de quen gozou moito na mesa. Un periodista que asistía ao xantar contestoulle que nos praceres dos sentidos o mellor momento correspóndese sempre coa fase inmaterial.

Escuso engadir que deseguida se montou unha discusión. Mentres os comensais, excepto o enfermo, iamos debullando con gula naquela carne saborosa, as opinións defendíanse con ardor. Por certo que os máis comellóns eran tamén os máis radicais, partidarios da tese que sostiña que o verdadeiro pracer estaba na imaxinación.

Para apoiar a súa teoría, o periodista citou o título dun libro que trata da gastronomía a través da literatura: Un festín de palabras. Non me pareceu un argumento contundente, pero pareceume un exemplo fermoso. Posteriormente escoiteille un día a Alfredo Bryce unha conferencia, na que sostiña a idea de que no fútbol hai dúas fases: o partido propiamente dito e o partido que vén despois, feito de palabras. Se Salinas chega a tirar un pouco máis á esquerda… Cunha pouca imaxinación, aínda se pode xogar a final.

Esta columna publicouse orixinalmente o 12 de xullo de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo 1 Comentario
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net