Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Candidatos

8 de Septiembre de 2016 a las 0:20

No artigo de onte, no que falaba da miña experiencia como correspondente deportivo do diario Ya diante da selección española de fútbol, cando esta se concentrou en Santiago para preparar o campionato mundial que se ía celebrar en Inglaterra, tróuxome á memoria algúns episodios que tiña case esquecidos. Recordo sobre todo a historia que me sucedeu naqueles días cun xogador moi famoso naquela época, verdadeiro ídolo da afección, ao cal entrevistei para o citado periódico. Era un home que se expresaba con corrección, afeito a falar diante dos micrófonos, aínda que era sabido que se trataba dun rapaz de orixe humilde, sen formación nin estudos.

Iso polo menos foi o que me contou un dos seus admiradores, Francisco Taboada, que entón estudaba medicina en Compostela e que na actualidade é médico non sei onde. Tiña tantas ganas de coñecer o futbolista dos seus soños que me pediu que, o día que me tocase entrevistar aquel célebre xogador, o levase comigo ata o hotel onde se atopaba concentrada a selección, para poder velo de preto.

Despois de vivir un suceso dramático, cando vimos unha señora tirada no chan, na Rúa Nova, onde fora asasinada un par de minutos antes, chegamos ao bar do hotel, que era o lugar no cal eu citara o futbolista que ía entrevistar. Intercambiadas as primeiras preguntas e respostas, estivo moi simpático, falando cunha voz grave que parecía darlle autoridade ao que dicía. De pronto, cando lle preguntei cales pensaba el que ían ser as dúas seleccións que xogarían a final, respondeume: “Dos grandes países hispanoamericanos, Brasil y Hungría”. O peor de todo foi que nos deu a risa e que tivemos que disimular e que disimulamos moi mal.

Esta columna publicouse orixinalmente o 8 de setembro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Memoria da posguerra

7 de Septiembre de 2016 a las 0:15

Estes días, lendo o serial sobre a posguerra que se está publicando como suplemento do periódico, seguindo as peripecias de maquis e guerrilleiros, estanse revolvendo na miña memoria historias e persoas que tiña case xa borradas. Acórdome, por exemplo, da casa de Epifanio, alá en Sabucedo, no reborde alto das terras da Limia, que un día queimou a Garda Civil e que eu vin arder desde lonxe pensando nas mazás e as cereixas que me daba o seu dono, coñecido tamén polo Seisdedos.

Salpicadas aquí e alá nas conversacións dos maiores eu ía aprendendo as razóns daquelas cousas. Enfiando palabras e silencios conseguín saber que a casa do Epifanio servía de refuxio aos do monte e que estes conseguiran fuxir no último instante, xusto uns minutos antes de que os gardas lle fixesen o cerco, para ir queimarlle en respresalia a casa ao cura de Couso, case na raia de Portugal.

Anos máis tarde coñecín, tratei e fíxenme amigo dun dos homes que estaba escondido naquela casa, Camilo Dios, actualmente residente en Sandiás e unha das memorias vivas daqueles tempos. É un homón alto e loiro, aínda novo, que merecería ser protagonista de calquera novela sobre a época. Con el aprendín a outra metade da historia. Nela hai, como na metade de aquí, actuacións criminais, pero tamén nobreza, ilusión e xenerosidade. Destas últimas está aínda feita a luz azul dos ollos de Camilo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 7 de setembro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Ladróns sen responsabilidade

6 de Septiembre de 2016 a las 0:45

Estiven comendo cun amigo, diplomático de profesión, que aproveitou a circunstancia de que non nos escoitaba ninguén para falar desas cousas que normalmente non pode dicir sen que se organice un conflito. Está destinado nun país pobre, receptor de axudas inmensas que lle chegan a través diso que se chama a cooperación internacional. A palabra “inmensas” significa exactamente, en termos económicos, varios centos de miles de millóns de pesetas, unha cifra capaz de arrincar da miseria a ese país.

Non obstante, segue fundido nela: cada ano é máis pobre. Hai pouco aínda, unha nación amiga envioulle alimentos por toneladas, pero unha parte substancial desapareceu sen deixar rastro, a pesar de que equivalía a un par de trens longos cargados de diversas mercadorías. A explicación oficial foi tan simple como desvergonzada.

Conteille despois a outros amigos estas cousas e case todos reaccionaron da mesma maneira, botándolles as culpas aos que dan a axuda, non aos que a rouban e dilapidan. O argumento era moi simple: mesmo os ladróns do terceiro mundo son unha consecuencia tardía da barbarie colonizadora. Eu podería estar de acordo en parte, se os meus interlocutores aceptasen condenar coa mesma forza a golfería política actual que segue vivindo a conta daquela ignominia histórica. Ás veces, os ladróns non son xente honrada.

Esta columna publicouse orixinalmente o 6 de setembro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha charca

5 de Septiembre de 2016 a las 0:15

Unha das cousas nas que me entreteño aquí, polas mañás, é na lectura do periódico, especialmente cos asuntos do Presidente e os líos nos que anda metido por culpa dos seus pecados. Non é que me interese a historia en si, senón a convulsión que está creando na vida política americana. Onte, por exemplo, un dos senadores que teñen sido máis duros con Clinton, Dan Burton, avisaba aos seus electores de que hai unha revista que vai publicar unha reportaxe escandalosa contra el. Parece que o aviso non lle vai servir de nada. Polo visto, a este campión da decencia pública acaban de collelo ben collido nas patacas.

Segundo contaba onte The New York Times, en Washington, entre a clase política, que aquí está formada por non poucos tiburóns de pel de aceiro, empeza a haber medo. Moitos dos senadores que máis falaron do mal exemplo do Presidente e que reclamaron a necesidade de poñer en primeiro plano os valores da familia, teñen unhas vidas privadas bastante calamitosas.

Vese que os tiburóns de Clinton empezaron a investigar as biografías dos seus adversarios e que vai haber sangue para todos. O espectáculo é fascinante, porque todo isto naceu aparentemente dun problema moral e estase convertendo nunha charca. Eu confeso que sinto unha especie de debilidade invencible polos hipócritas. Quero dicir que me encanta velos predicando en voz alta, pois desde ese mesmo momento empezo a imaxinar qué estarán ocultando. Entendo que non sexan xenerosos cos pecados dos demais, pero non que sexan imprudentes. Como dicía onte alguén no periódico: “Quen vive en casa de cristal non debe tirar pedras”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 5 de setembro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Trabucaires

4 de Septiembre de 2016 a las 0:15

Ese amigo do que falei onte aquí, que andou fuxido no monte ata que o colleron en Ourense nun tiroteo que tivo lugar nas inmediacións do cuartel de San Francisco, botou anos no cárcere, despois de que lle conmutasen a pena de morte por ser menor de idade.

En prisión, mentres agardaba o indulto, bateu cun cura malo, que cada vez que pasaba por diante da cela dicía en voz alta o nome do preso para que este mirase, momento que o crego aproveitaba para levar as mans á altura da gorxa e facer un xesto expresivo respecto do futuro que lle desexaba.

Xa antes desta experiencia desgraciada, un día, cando fuxía dun cerco, arrastrando unha perna rota, o meu amigo tratou de esconderse no camposanto dunha aldea, entre as pedras dunha obra. Apenas atopara refuxio, apareceu o párroco na porta da reitoral, escopeta en man, e emprendeuna a tiros con el. Eu coñecín o tal abade, co que me levaba ben, e quero pensar que aquilo que fixo foi máis por bruto, que o era bastante, que por ruín, que non mo parecía. Anos despois, segundo me comentou o meu amigo, tomaron un vaso xuntos e falaron do incidente.

Esta columna publicouse orixinalmente o 4 de setembro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo 1 Comentario
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O vello Calcorra

3 de Septiembre de 2016 a las 0:16

O xoves pasado, cando estiven en Celanova, acordeime dun individuo daquela vila que ten pasado á pequena historia como un monstro, pero que eu non consigo velo como antipático. Refírome ao pai de Curros Enríquez, o escribán don Xosé María, máis coñecido polo alcume de Calcorra. En todas as biografías do poeta aparece pintado como un tipo pequeno e gordo, violento e fanático, sen entrañas, que batía na familia como se fosen animais. Mesmo hai unha lenda que asegura que un día lanzou un braseiro ardendo á cabeza do fillo.

É posible que todo isto sexa certo, e outras cousas aínda peores que chegaron ata nós, como a frase que lle atribúen, dita ao seu fillo Antonio cando este estaba morrendo: “Non teñas pena   de morrer, que che están facendo unha caixa da mellor madeira de Celanova”. Mesmo non custa crer que tivese un montón de fillos bravos.

O que resulta inaceptable, non obstante, é que o vello Calcorra non tivese ningunha virtude, aínda que fose de paso, por máis que ninguén lla recoñecese ata agora. Incluso se ten utilizado contra el o feito de que fora a Ourense a interceder polo carlista Romero, condenado a morte como consecuencia dos crimes cometidos na comarca e executado no campo da feira. Pedir clemencia por alguén, aínda que sexa un canalla, non debe ser un acto fácil, sobre todo para un corazón tan duro. Digámolo en defensa de Calcorra.

Esta columna publicouse orixinalmente o 3 de setembro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A gloria literaria

2 de Septiembre de 2016 a las 0:18

O domingo pola mañá, en vez de facer a tertulia en Baiona, fomos a Panxón. Sentámonos nunha terraza, aproveitando que ía bo tempo, e estivemos de palique ata a hora de xantar. Moita da xente que pasaba, ao recoñecer a Torrente, sinalaba co dedo ou facía comentarios. Os máis atrevidos achegábanse a saudar, só para confesarlle ao escritor a súa admiración e o seu cariño. El, case dun xeito rutinario, dicíalle a todos que xa está moi vello ou que sente que as pernas non lle responden ben.

Entre os que se achegaron, houbo un almirante, que foi alumno de Torrente no instituto de Ferrol. Tamén se presentou unha nena moi guapa, Elena, que traía un papel para que lle firmase un autógrafo. Outra rapaciña, igualmente bonita, viña cunha libreta para o mesmo, aínda que desta última non recordó como se chamaba.

Un can lanudo, duns amigos que pasaban, serviu de pretexto para que o novelista recitase uns versos de Góngora dedicados a un exemplar da mesma especie. Así que a tertulia converteuse hoxe nunha homenaxe espontánea de admiradores, persoas que non teñen inconveniente en confesar de forma desinteresada a súa devoción por un home que lles terá regalado moitas horas de lecer. O curioso é que, en vez de presentarse elas, mandasen os fillos. No ceo da gloria literaria de Torrente non podían faltar os anxos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 2 de setembro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha música estimulante

1 de Septiembre de 2016 a las 0:20

Estou pechado no meu cuarto do LCB, que é como aquí lle chaman, para abreviar, á casa onde vivimos. Pola fiestra, apenas a dous ou tres metros do cristal, un frondoso tileiro impide que o sol, intenso e brillante a estas horas da mañá, me obrigue a mover a mesa do escritorio, como sen dúbida terei que facer pola tarde para evitar que a luz me cegue e non me deixe ver o que escribo. O silencio, celosamente protexido por unha dobre ventá, é case monacal.

De cando en vez, cando fago unha pausa no traballo, por debaixo da porta entra un lixeiro rumor de pequenos golpes secos e rápidos que chegan ata min cun ritmo intermitente, a veces en cadencias separadas por longas pausas. Se saio ao tránsito, por exemplo, este leve traqueteo faise máis intenso, pero nunca desagradable.

Son os compañeiros que están escribindo nos seus cuartos. Xusto ao lado, unha escritora alemá, Uta-Maria Heim, que traballa nunha nova novela. Detrás da porta que lle segue, o poeta Friedrich Ani. Algo máis alá, un novelista rumano con quen coincidimos todas as mañás no comedor. Un pouco máis lonxe aínda, Víctor Freixanes. Aos do piso de abaixo non os escoito, pero non me importaría tampouco percibir desde aquí ese rumor. É unha música grata, na que se percibe o pálpito calado de moitos soños.

Esta columna publicouse orixinalmente o 1 de setembro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Soprar no globo

31 de Agosto de 2016 a las 0:16

A uns amigos panameños, negros de cor e refuxiados políticos en Suecia, un día parounos a policía de tráfico para sometelos a unha proba de alcohol. Como beberan bastante e estaban seguros de dar positivo, tiveron que exprimir o enxeño para evitar ir ao cárcere ou seren expulsados do país. Coñecedores da aversión dos suecos polo racismo dixeron que xa sospeitaban que ían ser controlados. Con inocencia nórdica, o policía preguntoulles a razón. “Porque somos negros”, dixeron eles.

Naturalmente, salváronse da sanción. Un dos dous anda agora por España e séntese feliz porque a norma española de tráfico en materia de alcohol é moito máis liberal que a sueca.

Aprendeuno nun folleto ao saír de vacacións e ademais tivo a ocasión de comprobar que os controis son moito menos frecuentes: desde Irún a Sevilla e desde Sevilla a Galicia non viu unha soa vez a un cidadán soprando no globo. Se o meu amigo parase nalgúns bares de Asturias, tería ocasión de asistir ao nacemento dun novo xogo relacionado cos globos. Nalgúns chigres e tabernas hai artiluxios destes a disposición do público, pero non para facer probas de autocontrol e practicar a moderación antes de sentar de novo ao volante do automóbil, senón para ver quen é o primeiro que chega á cor vermella, proba definitiva de que o agraciado está completamente borracho. Despois conducen ata as súas casas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 31 de agosto de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Aniversario

30 de Agosto de 2016 a las 0:15

Os afeccionados ao cine recordarán aquela escena dunha película de Fellini na que un home se quere suicidar na cociña da súa casa polo procedemento insólito de meter as mans na boca e desencaixar a mandíbula, como tratando de separar a pelo e pola forza a metade de abaixo da metade de arriba. Por suposto que se trata dun suicidio con dedicatoria, é dicir, desa clase que consiste en anuncialo en voz alta diante daqueles contra os cales se perpetra, a fin de que impidan que se leve a cabo. Dese mesmo tipo debeu ser o intento de suicidio de Jorge Luis Borges, o escritor arxentino nacido hai agora cen anos, de quen se celebra estes días o aniversario.

Polo visto, o escritor quíxose suicidar nun hotel de Madrid, alá polo ano 1982, nun momento de depresión. O procedemento elixido foi bastante raro: encher a bañeira de auga quente, case fervendo, e logo meterse dentro para escaldarse como quen pela un polo. Loxicamente, non conseguiu outra cousa que queimar un pé, o primeiro que introduciu no baño, pois saíu pegando berros de dolor e pedindo auxilio.

Este episodio certo retrata bastante ben a personalidade dun home raro, sen sentido práctico de ningún tipo, que unía á súa condición de escritor xenial a característica de ser ao mesmo tempo un individuo atrabiliario, algo infantil, capaz de rir coma se fose bobo. Estes días, ninguén di del máis que eloxios, pero en vida non houbo tanto consenso nin unanimidade. Agora, a polémica que o rodeaba está centrada na figura de María Kodama, unha muller corenta anos máis nova ca el, coa que casou antes de morrer, da que moita xente pensa que foi unha aproveitada. A verdade, resulta máis fácil pensar que simplemente estaba namorada.

Esta columna publicouse orixinalmente o 30 de agosto de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 30 de 204« Primera...1020...2829303132...405060...Última »