Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Pasatempo

24 de febrero de 2017 a las 0:22

Nun daqueles exámenes de reválida que era necesario pasar nos meus tempos de estudante, na proba de matemáticas puxérannos un problema que tiña pouco que ver coa materia estudada, na que había que había abundancia de teoremas e ecuacións. Por esa razón produciuse un grande desconcerto, sobre todo entre os alumnos denominados chapóns, pouco dados a calquera alteración que introducise o máis pequeno desorde na ben regulada mediocridade que con tanto esforzo cultivaran durante meses e meses de aplicación.

Excuso dicir que houbo máis que desconcerto, pois aos poucos minutos de que nos entregaran a papeleta coas preguntas, foise formando un xordo murmurio que pasou rapidamente da sorpresa á indignación e que rematou en pranto. Á miña beira tiña eu a un compañeiro que ao falar prendía no «erre» e que non facía máis que repetir , a maneira de interxeción, unha palabra escremental e fea, que por levar a letra da súa descracia estratexicamente colocada, convertía a súa irritación nun asunto bastante cómico.

A proba consistía nun dese xogos que aparecen agora nos libros de pasatempos matemáticos e que requiren, para resolvelos, unha pouca de atención e uns gramos de lóxica. Non resisto as ganas de reporducila aquí, coa esperanza de que os lectores se divirtan un pouco e esquezan por uns momentos a televisión. Trátase de substituir por números as letras que aparecen nos factores e o produto da seguinte suma: SEND + MORE =  MONEY. Con algo de paciencia, un lápis e un papel, está feito. Tanto ten o tempo que se tarde.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de febreiro de 1989.

Marxe
Escrito por amarxedotempo 1 Comentario
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un crego

23 de febrero de 2017 a las 0:15

Hai un par de días, cando ía de paseo por diante do convento dos padres Franciscanos Portugueses, aquí ao lado da miña casa, un crego que estaba falando cuns nenos no adro da igrexa e ao cal non coñecía de nada, saudoume moi cortés. Detívenme para responderlle, porque no saúdo del adiviñei que ía implícita unha invitación a que parase un momento, como se pretendese dicirme algo. Quería presentarse e loxicamente eu tamén me presentei. O caso foi que acabou dicíndome se me podía acompañar no paseo que supuña estaba dando. De maneira que alá fomos os dous, durante un par de quilómetros, falando e falando sen parar.

En xeral, os curas son bos conversadores e este non era unha excepción. Deseguida atopamos intereses en común, como a música. Confesoume que é un apaixonado de Bach, a pesar do cal e tendo máis de sesenta anos de idade, non dispuxo dun equipo reprodutor de música ata hai pouco, concretamente ata a última festa de Reis. Alma de Deus! Polo demais, este home estivo nas misións en América durante anos e coñece moi ben Perú. Pregunteille e faloume da súa experiencia.

De todo canto me contou, chamoume a atención a enormidade das distancias e as dificultades para percorrelas. Por exemplo, por cumprir coas súas obrigas relixiosas, con frecuencia tiña que andar a cabalo catorce horas seguidas polo monte, unha parte delas cabalgando a unha altura de catro mil metros, expoñéndose ao soroche, que pode ser mortal e que resulta fatigante pola falta de osíxeno, cando os músculos se volven como de goma. Escoitando estas cousas, pensei que o home, se non é un tolo, ten que ser un santo. E tolo non mo pareceu.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de febreiro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A morte de John

22 de febrero de 2017 a las 9:58

Cando estralou a Primeira Guerra Mundial, o poeta Rudyard Kipling, bardo inmortal do imperio británico, presionou ao seu fillo John, que daquela tiña dezaseis anos, para que se alistase como voluntario no exército do seu país. O mozo foi rechazado por corto de vista, pero o pai valeuse das súas amizades e influencias para conseguir o que pretendía: o rapaz foi á guerra. Morreu unhas semanas despois na batalla de Loos e o seu corpo non foi identificado. Kipling dedicoulle non poucos dos seus poe mas.

Recentemente, por unha serie de circunstancias felices e grazas a un meticuloso traballo, xa se sabe cales son os restos de John. Sobre eles, nunha planura do norte de Francia, unha lápida recorda que alí repousa aquel mociño, do que o seu pai sempre se sentiu orgulloso, pois estaba convencido de que morrera como un heroe.

Non obstante, non morreu como pensaba aquel: rindo deportivamente. Hoxe sábese que un compañeiro o viu atravesando un campo, coa boca destrozada polos restos dunha granada, medio cego, e chorando como un neno abandonado. Non é seguro que esta fose a imaxe que Kipling tiña do heroísmo, sobre todo se xulgamos por algúns dos escritos nos que fala do seu fillo. A pesar de todo, dificilmente se pode pensar que a morte dun rapaz sexa diferente que esa. Demasiado humana para un pai inmortal.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de febreiro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un motivo de preocupación

21 de febrero de 2017 a las 0:20

Ao principio pensei que me estaban falando dunha tola, pero conforme avantaba a conversa non tardei en decatarme de que se trataba dunha señora normal. A historia ten que ver cunha casa e a protagonista é unha muller de idade mediana, empeñada en conseguir unha vivenda de protección oficial nun barrio determinado dunha cidade galega, nas inmediacións dun fermoso xardín público. O problema radicaba en que non tiña dereito, pois xa lle fora asignado un piso noutra parte, que polo visto  non era do seu agrado.

Durante meses, a aspirante ía e viña de oficina en oficina, tratando de convencer a autoridades e funcionarios de que a razón  estaba do seu lado. Pouco a pouco, a lóxica implacable dos argumentos legais foi destruíndo sen piedade a febleza das alegacións da interesada. Entón empezou a falar da saúde e dos nervios.

Nin por esas: a burocracia é o último lugar do mundo onde tería acollida un corazón triste. Debeu ser por iso que a señora decidiu cambiar de estratexia e botar man do auxilio do ceo. Presentouse nun despacho oficial dicindo que se lle aparecera Deus en soños e que lle impuxera o deber de vivir o resto dos seus días naquel barrio apetecido. Tampouco lle valeu de nada, pero saíu do lugar advertindo ao responsable dos riscos que lle corría a salvación da alma. Se eu estivese na pel deste, andaría preocupado.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de febreiro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Outro amigo fogueteiro

20 de febrero de 2017 a las 0:20

Onte, ao falar aquí do Fuego Fijo y Volador, citei ao Eladio Paz Benítez, do mesmo ramo dos fogueteiros. Dixen que o primeiro deles non lle tiña moita estima ao segundo, ao cal  consideraba máis partidario do ruído que da arte. Era un pretexto para non contar descarnadamente a verdade, é dicir, que se trataba de problemas de ciumes entre profesionais. O certo, non obstante, é o contrario: o Eladio Paz e o seu cuñado Chimpafigos compuñan unha parella de fogueteiros artistas, nas que o ruído, iso si, xogaba tamén un papel.

Eu oínlle dicir ao Eladio que unha bomba tiña que ter potencia, da mesma maneira que un dianteiro centro debía ter pepinazo, ou sexa, forza na perna para tirar á porta. Non me foi difícil estar de acordo cunha teoría tan razoable, baseada no sentido común, que por outra parte concordaba bastante ben coa filosofía dos nosos paisanos.

Este fogueteiro amigo, que non sei se vive aínda, era home sensible, de grandes abrazos na rúa, de invitacións fulgurantes a calquera hora do día, de visitas cordiais, cheas de emoción, aos enfermos, con toda clase de ofrecementos incluídos. Devoto de varios santos, especialmente da mártir Santa Mariña, pola que sentía adoración, era home fondamente relixioso, inxenuo e limpo, consecuente. Un día, nas festas de Lamas, dixo: “O único malo das bombas que boto é que me daría pena que espertasen a Deus Noso Señor”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de febreiro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

As mentiras do xeneral

19 de febrero de 2017 a las 12:14

Un día, hai xa moitos anos, un cidadán de Leipzig chamado W. Liebeschütz foi sacado da súa casa a punta de pistola e conducido a un edificio destartalado para recibir patadas, puñazos e paus durante varias horas. Posteriormente, despois de ser sometido a un fusilamento simulado, foi internado nun campo de concentración, onde padeceu os horrores que todos sabemos, excepto a morte, un requisito final que alguén impediu, quizais porque naquelas circunstancias a vida valía tan pouco que incluso se podía regalar a cambio de nada.

Moitos anos máis tarde, W. Liebeschütz escribiu un libro para falar da experiencia máis amarga de todas cantas vivira, que non foi a que pasou no campo nazi, senón outra que veu despois. Nun debate de televisión no cal participou como invitado, tivo que soportar durante máis dunha hora a insolencia dun mozo, metade encanallado e metade estúpido, que dixo que os campos nunca existiran.

Para mozos como aquel acaba de falar o xeneral serbio Ratko Mladic, que con toda seguridade é un tipo ruín, pero que non carece de intelixencia. Ao negar a realidade evidente das violacións de mulleres musulmás por parte dos milicianos que el mesmo comanda, está chapotando na auga para xuntar a porcallada. Sabe que hai xente, como aquel rapaz alemán, que se alimenta desa clase de desperdicios e non ignora que sementado mentiras, a verdade medra desnutrida. Tampouco debe ser ese un mal mundo para el.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de febreiro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cousas da desmesura

18 de febrero de 2017 a las 0:18

Non coñezo a ninguén que bebera máis viño e máis copas de coñac na súa vida que o Lisardito Tatarí, un vago ocorrente e simpático, encanallado no licor podre e barato das tabernas. Non era un home grande, senón todo o contrario, un miscarda pequeño e insignificante, tipo piollo. Dicía que o peor de non ter moito corpo era a falta de espazo para meterlle máis tralla polas noites, cando marchaba para a casa dando tombos polas rúas porque non lle quedaba sitio nin sequera para un groliño final. Morreu de exceso.

Non son raros estes individuos pequenos e delgados cunha capacidade desmesurada para beber ou comer. Xa teño falado aquí dalgúns tragóns de poucos quilos, peito escaso e cintura minguada, capaces de papar eles sós un cabrito enteiro, dar conta de varias tortillas de pataca ou lamber unha ducia de ovos cocidos.

Falando de desmesuras, onte saíu na televisión unha señora berrando de indignación contra o señor Vera na porta do xulgado. Estaba tan arrebatada que parecía que xogaba a vida no asunto. Unha conduta tal vehemente como esa pode ser a consecuencia dunha pureza ética que se sente escandalizada. Mellor así, porque sería feo que, tal como ocorre cos comellóns e os bebedores antes citados, unha irritación tan inmensa se acabase correspondendo cunha conciencia moral autenticamente tuberculosa e esmirriada.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de febreiro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Inventos

17 de febrero de 2017 a las 0:17

Cando eu era rapaz, nos sermóns e nos exercicios espirituais citábase moito o escritor italiano Giovanni Papini. Unha vez, escoiteille dicir a un cura que este home, na súa casa de Florencia, tiña unha pequena estatua do demo na  biblioteca, coa cal discutía en voz alta, coma se fose xente, e que ás veces arrebolaba con ela contra a parede, dicíndolle insultos, e que un día lle chamou “cabrón” e a estatua desapareceu. Don Vicente Risco, que igual que Papini escribira un libro sobre o Demo, cría nesa historia, pois estaba convencido de que Satanás andaba solto polo mundo. Mesmo tiña a seguridade absoluta de que nunha ocasión se metera con el.

A min, Papini nunca me gustou demasiado, sobre todo polo dramatismo e a paixón con que escribe, pois prefiro os escritores serenos, incluso os arbitrarios, antes que eses outros que utilizan o látego ou que pelexan coa humanidade enteira, á cal consideran un montón de lixo. Non obstante, como persoa, Papini resúltame atractivo. O ser humano, no seu caso, era superior ao home de letras.

Digo isto porque pasou os últimos anos da súa vida practicamente privado de todos os sentidos, é dicir, cego e xordo, pero coa cabeza intacta e escribindo sen descanso. Só por iso merece respecto e admiración. Non merece tanto, en cambio, porque dixera aquilo de que a igualdade dos homes é unha ilusión, pois uns nacen máis listos que outros ou máis altos e outros nacen cegos, enfermos ou tolleitos. Lin esa frase onte pola tarde, por casualidade. Naturalmente, sería estúpido negar a evidencia. O que ocorre é que esa porcaría que anda de pé, que somos a xente, inventou unha cousa xenial: a lei, para que listos e parvos sexamos iguais.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de febreiro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Anarquistas

16 de febrero de 2017 a las 20:12

Hai uns días, escoiteille a un amigo algunhas historias relacionadas con anarquistas, que sabía moitas. Eu, pola contra, non lle puiden ofrecer case nada, porque sei moi poucas. En realidade, só tratei a un daqueles homes, o Epifanio de Sabucedo, coñecido tamén polo Seisdedos, a quen lle queimaron a casa porque dicían que escondía dentro dela, nun soto construído debaixo da cociña, os atracadores, que era o nome que na miña terra lles daban aos que noutros sitios chamaban os fuxidos e que máis tarde tamén se chamaron os maquis. Era certo que estaban alí, como me confirmou anos despois un deles, Camilo Dios.

O periodista Landeira Yrago, que sabía moitas historias compostelás, faloume varias veces dun anarquista que había en Santiago antes da guerra e que desfacía as procesións cun bote de pementos morróns, non polo bote en si, senón porque lles facía crer aos devotos e ás devotas que se trataba dunha bomba de man. Naturalmente, matárono.

Das cousas que me contou o amigo do outro día, quedoume especialmente gravada a historia dun anarquista, non recordo se aragonés ou valenciano, que acudía todos os días ás reunións do grupo no cal estaba encadrado, cunha bomba, pero esta de verdade, non como o bote de pementos do seu correlixionario galego. Un día, alguén con sentido común díxolle que alí, por votación, non estaban pola violencia, de xeito que era mellor que deixase aquel artefacto perigoso na casa. O aludido, todo cheo de razón respondeulle: “Prefiro traela comigo e tela disposta xa para o día que se aprobe por maioría facer algún atentado”. Oxalá que aquel toliño non correse a sorte do compostelán.

Esta columna publicouse orixinalmente o 16 de febreiro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha parella civilizada

15 de febrero de 2017 a las 0:15

Hai anos, paseando unha tarde por Alicante, diante de min ía unha parella formada por unha señora gorda e amoblada, chea de metais e colgantes, e un señor pequeno e delgado, de bigote breve, moreno como os mouros e vestido cunha camisa branca e uns pantalóns encarnados. Camiñaban collidos do brazo, moi xuntiños, coa muller desbordando as súas abundantes carnes sobre o corpo esquelético do home. Vistos de lonxe, debían de parecer xente tranquila, mesmo un matrimonio en boa relación.

Pura aparencia. A señora chamáballe “asqueroso” e “miserable” ao seu marido e culpábao de facerlle a vida imposible, de amargarlle as tardes dos domingos e de tratala como se fose unha verza. Todo dito sen soltalo do ganchete, apretada contra el e sen alterar o paso, igual que se andasen relaxadamente de paseo.

Mentres a muller lanzaba a súa furia, o home ía mirando para outro lado: só lle faltaba asubiar. Nada parecido a ese individuo do que falei onte aquí e que reza para non facer un disparate co coitelo das patacas. Aquel señor de Alicante comportábase dunha maneira civilizada, aceptando os insultos como a chuvia dun día de tronos. Ela tampouco debía de ser rancorosa porque pouco despois o marido parou diante dun carriño de xeados, mercou un par de cucuruchos e seguiron xuntos, cada un comendo no seu.

Esta columna publicouse orixinalmente o 15 de febreiro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 30 de 220« Primera...1020...2829303132...405060...Última »