Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Coellos, raposos e cobras

6 de Julio de 2016 a las 0:15

Hoxe veume ver un veciño que anda metido entre papeis e burocracias, un enigma que sobrepasa a súa escasa formación escolar e que o obriga a pedir unha axuda que un, máis ben ignorante nestas cuestións que veñen explicadas en prosa de albarda, tampouco está en condicións de dar. Ao final, ambos chegamos á conclusión de que o asunto é tan complicado que parece máis prudente acudir a un experto. Despois, aproveitando a calor, tomamos unhas cervexas e puxémonos a falar.

Este home tense a si mesmo por ignorante e así o declara. A morte do seu pai, cando el era aínda un rapaciño de poucos anos, impediulle seguir na escola, pois había que botar una man. Andou embarcado, traballou nunha fábrica, pero o que lle gusta é o campo.

No tempo que estivemos de conversa faloume de cómo entoca o coello e dos costumes do raposo, pero tamén decomo fuman os morcegos e da querencia que teñen as cobras polo leite, unha gula que ás veces as leva a meterse na corte onde se gardan ovellas, coa intención de mamar. Cando levábamos un par de horas de cháchara, decateime de que o meu interlocutor só falaba de cousas concretas e tanxibles, nunca de ideas. Ignoro o que isto pode significar, pero produce un alivio que se agradece.

Esta columna publicouse orixinalmente o 6 de xullo de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Música

4 de Julio de 2016 a las 23:42

En San Petersburgo hai que pagar por todo. Por exemplo, se un pide un café e quere leite, este último vai nunha factura aparte, o mesmo que o azucre. Tamén se un necesita un taxi, antes de subir debe negociar o prezo, pois o que marca o taxímetro non serve para nada. Por suposto, convén discutir, pois pódese conseguir unha rebaixa de máis da metade. En todo caso, sempre queda o recursode parar calquera coche particular e contratalo como taxi. Case todos aceptan e cobran moitísimo menos.

Para entrar no museo de L’Ermitage, o mellor, en vez de pasar pola taquilla, onde se paga o equivalente a 1.800 pesetas, é atender as suxerencias dos policías que están na porta, metralleta en man; eles mesmos ofrecen entradas por unha cuarta parte. De todos os xeitos, o máis curioso foi o que nos pasou onte nun restaurante. Na factura puxeron un concepto que non entendiamos e preguntamos: era pola música ambiente. Algúns propuxeron declararnos xordos. Eu paguei feliz. Pareceume poético.

Esta columna publicouse orixinalmente o 5 de xullo de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Martha

4 de Julio de 2016 a las 0:14

Hai catro meses ou algo así, nunha fermosa casa de campo, en Inglaterra, unha das persoas que vivía na planta baixa espertou sobresaltada pola noite, xa cando empezaba a clarexar o día, ao escoitar algo parecido ao berro dun paxaro descoñecido. Nese momento, na parte de arriba da mansión entregaba a alma unha muller xa velliña, case cega, periodista excelente e persoa complicada: Martha Gellhorn.

Dela escribiu Ernest Hemingway, que foi o seu home durante algúns anos, que tiña o pelo loiro como un trigal, aínda que tamén lle dixo nunha ocasión: “A ti gústache a Humanidade, Martha, pero a túa desgraza é que non soportas a xente”. Era certo. Martha Gellhorn pasou a vida pelexando con todo o mundo: cos amigos, cos editores, cos políticos, coas mulleres… Tiña un carácter endiañado, que ás veces a levaba a montar escándalos enormes por cousas aparentemente insignificantes ou que a conducían ao xulgado como denunciante dos seus mellores amigos por culpa de calquera miudeza, incluso unha simple palabra.

A Hemingway cortoulle os peores traxes que se lle poden cortar a ninguén. Dixo del que era un mentirán, que facía o amor por necesidade, como quen toma unhas vitaminas, que estaba sempre calado e que a súa paixón polas mulleres non pasaba de simple aparencia: diante delas estaba asustado. Cando morreu o escritor, alguén lle preguntou a ela que sentía. Respondeu: “Nada”. Dixo empre que lamentaba telo coñecido e ter casado con el. Con todo, admirábao como escritor. Como lle pasa a tanta xente. Supoño que sucederá igual coa propia Martha Gellhorn, ese demo rabudo, ese toporroutou, esa furia que escribía reportaxes como Deus.

Esta columna publicouse orixinalmente o 4 de xullo de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O verán

3 de Julio de 2016 a las 0:16

Da mesma maneira que o cuco anuncia a primavera e que a caída da folla nos sitúa diante da realidade do outono, para min o verán coincide coa chegada de Gonzalo Torrente Ballester e a súa familia á casa da Romana, a uns centos de metros en liña recta do lugar onde vivimos nós. Onte pola tarde, unha chamada telefónica de Fernanda deunos a boa noticia. Así que, despois de acabar algúns traballos, alá fomos de visita, a pasar a tarde con eles. Este rito repítese ano tras ano, desde hai moitos, e non obstante nunca se acartoa, aínda sabendo que acabaremos falando de cousas das que temos falado centos de veces.

Sempre hai algo diferente. Nesta ocasión, ademais dese poema que Gonzalo ten continuamente disposto na memoria para cada vocábulo que se diga, como ocorreu onte coa palabra “impertinentes”, que lle recordou unha vella canción, música incluída, o escritor traía a preocupación de varias palabras galegas. Tratábase de coñecer matices de “fedellar” e “calliqueiro”, a ver se coincidían cos que el sabía desde neno. Para min, “fedellar” significa fundamentalmente “enredar”, e un “calliqueiro” é algo semellante ao que en español se chama un “quisquilloso”. Niso estivemos de acordo, pero xa cando nos despediamos, Torrente díxome: “Temos que falar da palabra ‘porche’”.

Non engadiu nada máis, aínda que supoño que lle debe chamar a atención que eu empregue este termo, que non é propiamente galego, senón catalán. Falaremos diso o próximo día. Como se ve, son pequenas cuestións. Os grandes temas, a Torrente xa non lle interesan. Supoño que estará aburrido de ver como se repiten e non teñen solución. Unha garantía de que pasaremos un verán divertido.

Esta columna publicouse orixinalmente o 2 de xullo de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un accidente de moto

2 de Julio de 2016 a las 16:45

Leo nos periódicos que o conselleiro Cuíña Crespo acaba de ter un accidente nada menos que nunha Harley-Davidson, a mítica moto que se fabrica en Milwaukee, nos Estados Unidos, e que ten dado orixe a tantas lendas entre os afeccionados de todo o mundo. Os harlistas adoitan dicir que a Harley é unha moto e o resto son cousas que corren. Tamén aseguran, para responder á acusación de que as Harley de antes perdían moito aceite, que simplemente marcaban territorio. Poderíase escribir un longo ensaio sobre a mitoloxía destas máquinas fermosas e elegantes, tan fermosas e ben deseñadas que un dos seus exemplares xa figura en varios museos de arte moderna.

A min preocúpame o que lle acaba de suceder ao señor conselleiro de Obras Públicas.  Preocúpame, en primeiro lugar, polo percance e as súas consecuencias, aínda que todo parece indicar que non van ser importantes. Pero tamén me preocupa pola mala imaxe que se pode estender sobre as Harley, eses cabalos grandes e pacíficos que raramente lles causan problemas aos seus usuarios, pois non están feitas para correr como as demais motos que hai no mercado, senón para pasear tranquilamente.

Coido que o error de Cuíña foi meterse pola herba. Cando un monta sobre unha Sporster Hugger 883 como a que eu pensó que el pilotaba no momento do accidente, hai que ter moito tino co pavimento que se pisa. É unha norma de ouro para non derrapar. Iso sábeo ben Xosé Luís Barreiro, por exemplo, que desde hai tempo conduce con seguridade unha potente BMW e que non a saca nunca do asfalto, pois sabe por experiencia que para andar en moto non hai mellor ruta que a das estradas. O curioso é que a Cuíña, que é o responsable destas últimas, lle dese por probar a fermosa máquina do seu amigo dentro dunha leira e non ao aire libre, que é onde as Harley se mostran fascinantes.

Esta columna publicouse orixinalmente o 2 de xullo de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Falar francamente

1 de Julio de 2016 a las 7:16

O xornalista do que falamos estes días pasados non era o único intelectual ourensán que tiña preocupacións teóricas sobre a lingua. Houbo unha época na que tamén se interesou por estas cuestións Luís Trabazo, escritor, pintor e xogador empedernido de xadrez. Non recordo por que razón, pero durante unha boa tempada empeñouse en falar sempre co artigo masculino. A unha señorita que un día lle fixo un comentario sobre o mal que movera un cabalo sobre o taboleiro, espetoulle Luís: “Haga el favor de cerrar el boca”.

Non se trataba dun capricho, senón da realización práctica dunha teoría. Nela, ademais desta cuestión, incluía un apartado sobre o que el chamaba “adverbios propinales”, é dicir, a adverbializacióndos nomes propios de maneira que había cousas que se podían facer “luisamente”, “antoniamente” ou mesmo “fernandezmente”.

Tiña un problema, que de Franco saía “francamente”, o cal sonsideraba el unha contradición; optou entón por unha palabra difícil e complicada: “francobahamondemente”. Aseguraba que esa complexidade correspondía mellor coa retranca do xeneral que cunha franqueza que de ningún xeito se podía contar entre as características psicolóxicas do personaxe. O entusiasmo de Trabazo pola linguaxe cesou o día que decidiu facer do dedo índice da súa man dereita o dedo máis potente de Europa. Pero esa é outra historia.

Esta columna publicouse orixinalmente o 1 de xullo de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

As razóns dun xesto

30 de Junio de 2016 a las 0:15

Unha vez, haberá dez ou doce anos, ía eu paseando por Glasgow, sen rumbo, só para pasar o tempo. De pronto, no adro dunha igrexa vin unha voda e quedei mirando, máis por despiste ou inercia que por auténtico interese. Entón, un señor que estaba vestido coa tradicional saia escocesa, volveuse de costas cara a min, fixo un movemento rápido e amosoume a parte  menos nobre da súa oronda anatomía, que era branca e sonrosada, tipo marisco cocido. Case de inmediato, tres ou catro compañeiros fixeron o mesmo.

Onte pola noite, por casualidade, atopei na televisión un canal alemán que estaba dando imaxes desde Londres, tomadas inmediatamente despois do partido de fútbol que perderon os británicos. Un grupo de mozos desgustados co resultado adverso, ao ver que eran gravados, baixaron os pantalóns e posaron daquela maneira.

É un xesto que nunca conseguín entender. Quero dicir que non comprendo o seu significado profundo, aínda que nunha ocasión escoiteille dicir a Ian Gibson que algunha relación pode ter co costume de pegarlle coa vara de avelá aos estudantes nos colexios, aínda vixente. Nun libro que anda por aí, dedicado a estudar estas prácticas do gamberrismo xuvenil, aventúrase unha teoría sobre a homosexualidade. Pode ser certo. Claro que tampouco habería que descartar que fose un simple problema de mala educación.

Esta columna publicouse orixinalmente o 30 de xuño de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un romántico

29 de Junio de 2016 a las 0:19

O xuízo do que falamos hai uns días, motivado porque ao meu amigo dentista lle queimaran o sombreiro cun puro, estivo cheo de anécdotas curiosas, en parte debido á actuación insólita do bo do fiscal. Aquel pobre home non entendía como se podía acusar a un rapaz da vila, fillo dunha familia coñecida e respectada, por queimarlle o sombreiro a un tipo diaparatado, pouco socianlee con fama de tolo e descreído. Por iso se dedicou a acusar sen escrúpulos á vítima e a defecder con contundencia, polo menos no xesto e na forza da voz, ao acusado. Parecíalle o máis razoable.

Despois de dicir que a cousa non fora para tanto e que o dano que sufrira o sombreiro parecía máis ben escaso, púxose a recordar ao pai do perdulario. Eloxiou as súas virtudes cristianas, entre as que destacou a caridade, falou dos donativos que fixera, especialmente a cota que entregaba cada ano cando os da comisión lle ían pedir para celebrar as fectas, e recitou un rosario de boas obras que repercutiran dun xeito moi claro na mellora da vila. A conclusión non carecía de lóxica: non se podía condenar ao fillo dun home tan excelso, pois sería como condenalo a el mesmo.

Polo que respecta á vítima, estaba claro que non se podía comparar co pai do malandrín. Nesta parte da súa argumentación, sen embargo, víase que o fiscal de paz non se quería comprometer, pero buscando unha palabra que resumira con brevedade e contundencia a personalidade pouco exemplar do dentista, dixo: «Xa sabemos todos que este señor é máis ou menos romántico». Era unha forma fina de chamarlle tolo. Sen perder o sorriso, divertido polo espectáculo que conseguira montar, o meu amigo dixo que lle quería dedicar uns versos ao fiscal. Pero non o deixaron.

Esta columna publicouse orixinalmente o 29 de xuño de 1991.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

De Pavía a Poitiers

28 de Junio de 2016 a las 0:18

Se chega a vivir don Manuel Pena, antigo profesor meu, que entendía as clases como unha festa para aprender cousas curiosas, e descubrira que eu lle confundía a súa querida batalla de Poitiers coa de Pavía, como me sucedeu no artigo de onte, seguro que levaba un desgusto. Non sei ben que cousas importantes se decidiron na segunda das batallas, nin as  consecuencias históricas que tivo, pero na primeira, Europa librouse do dominio musulmán grazas á sabedoría estratéxica de Carlos Martel e do conde Eudes.

Metidos de novo no asunto, hei recordar que en Poitiers, segundo o meu profesor, ademais da posición do exército dos francos, decidida de maneira intelixente polo seu xefe, tiveron unha grande importancia as célebres franciscas, machadas de mango longo que fixeron unha enorme desfeita nas cabezas dos mouros.

Tamén foi importante o lume, aínda que non recordo ben por que. Só sei que na explicación de don Manuel algo ardía de pronto, e que aquel incendio provocado polas tropas francas causaba desconcerto no exército do califa. Creo que foi esa situación a que aproveitou a cabalería do Conde Eudes, que estaba agochada nun bosque próximo, para caer por sorpresa como un trebón sobre as liñas inimigas. Debo confesar que esta manobra, que o profesor consideraba xenial, a min sempre me pareceu un pouco tramposa.

Esta columna publicouse orixinalmente o 28 de xuño de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Noticia

27 de Junio de 2016 a las 0:17

Desde hai unhas semanas, algunhas persoas pregúntanme pola mazá, co mesmo interese e a mesma curiosidade que outros me preguntan con frecuencia polo gato Samuel. A verdade é que non sei que contar, apenas que hai uns minutos, cando volvía da rúa, despois de saudar os cans, fun ata a mazaira para ver como estaba ese meu froito único e solitario. Salvo unha formiga que trepaba por ela, e que lle sacudín dun sopro, atopeina estupendamente, gordiña e medrada, de color verde, medio escondida entre as follas.

Hoxe tivo un bo día, sen as néboas de aí atrás, que supoño non lle debían gustar; fixo algo de sol e caeron unhas pingas de chuvia. O malo é que lle vou ter que aplicar sulfato, cousa que non me gusta, pero dáme a impresión de que vai ser necesario. As follas están tristes, coma se tivesen roña, unha peste que por aquí é bastante frecuente. Chamarei o meu amigo Antonio, que é quen entende de plagas e me aconsella nestas cousas, pois eu, como se pode desprender facilmente de canto vou contando nesta columna, non teño moita idea.

Pensándoo ben, é como se tivese un neno malo e chamase polo médico. Neses casos a ninguén nos gusta que nos receiten inxeccións ou xarabes ou pastillas para os pequenos. Pois iso mesmo é o que me sucede a min co sulfato. Estou seguro de que á miña mazá lle fará tan pouca graza como a unha persoa que se ve obrigada a tomar un comprimido deses que saben mal. Hai, ademais, outro problema: que o día que regale este exemplar único, gustaríame dicirlle ao agraciado ou agraciada que se trata dunha froita de confianza, non sometida a ningunha clase de manipulación química. Se non pode ser así, desde logo, o mundo non anda ben.

Esta columna publicouse orixinalmente o 27 de xuño de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 30 de 197« Primera...1020...2829303132...405060...Última »