Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Unha alemá gorda e colorada

8 de julio de 2012 a las 0:02

En España, a pesar das aparencias, os alemáns caen peor que os franceses. A xente di que son xentes de cabeza cadrada, eficaces e precisos como máquinas, pero fríos e sen imaxinación. Naturalmente, todo iso non é certo, pero ten o mesmo valor que se o fose. Ocorre igual que as estatísticas. Está claro que os socialistas españois tiñan razón cando na última campaña electoral repetían unha e outra vez que nos últimos dez anos crearan non sei cantos postos de traballo. A xente pensaba no desemprego.

A min, os alemáns sempre me caeron ben, ao revés do que me sucede cos franceses. Como falo de sentimentos, resulta evidente que non pretendo ser obxectivo nin racional. Xa dixen onte que en cuestións de prexuízos manda máis o corazón que a cabeza.

Hoxe pola mañá, en Aachen, é dicir, na cidade que nós chamamos Aquisgrán, nunha cervexería tocounos unha camareira gorda, fea, colorada e antipática. En ningún momento me pasou pola cabeza que aquela muller sonrosada, con cara de porquiño de debuxos animados, fose ela soa Alemaña enteira. Estou seguro de que a mesma señora, en Francia, sería para min o símbolo exacto dunha maneira de ser que aborrezo. Case dá vergonza confesar estas cousas, pero as vacacións tamén serven para isto.

Esta columna publicouse orixinalmente o 8 de xullo de 1993

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha sorpresa

7 de julio de 2012 a las 0:02

Hai cousa de dous anos contei aquí unha historia que me sucedeu un día comendo con V. S. Naipaul, ese escritor británico, eterno candidato ao premio Nobel, de quen a prensa do Reino Unido di sempre que é o máis importante novelista vivo. A cousa foi que lle dixen unha mentira cando me preguntou se o riquísimo caldo que estaba comendo con deleite admirable de lambonciño inocente tiña carne de porco. Por non arruinarlle a festa, botei sobre as miñas costas un pecado do que nuncame poderei librar.

Onte pola tarde lin en The New Yorker un amplo artigo sobre este grande escritor. Por el souben que o meu admirado novelista é tamén, ao mesmo tempo, un home terrible, intolerante, de xenio rabudo, neurasténico, durísimo cos periodistas, cos camareiros, cos empregados dos aeroportos, co servizo dos hoteis, cos editores…

Nunha ocasión foi enviado polo seu editor a Holanda e na primeira rolda de prensa que concedeu, irritado pola primeira pregunta que lle fixeron, levantouse diante das cámaras de televisión e dos fotógrafos, marchou ao aeroporto e volveu a Londres. Un auténtico demo, polo que se ve. E non obstante, non semella iso. Polo contrario, durante os tres días que tratei con el, a min pareceume un home amable, delicado, cortés, inocente, incluso alegre e divertido. O que menos me imaxinei entón é que me estiven xogando a vida.

Esta columna publicouse orixinalmente o 7 de xullo de 1994

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un amigo de Deus

6 de julio de 2012 a las 0:01

A revista Vanity Fair deste mes dedícalle unha ampla reportaxe ao famoso predicador americano Pat Robertson. Este home, un día recibiu un aviso do ceo para que se dedicase a difundir a verdade polo mundo, é dicir, en América, e púxose a dicila en voz alta. É bastante sinxela: as feministas son unhas bruxas, os árabes son aínda peores que os negros e os xudeus, e Satanás anda solto pola terra adiante. Millóns de persoas quedaron extasiadas con este discurso e Robertson ten agora a consideración dun profeta.

En realidade é un home inmensamente rico, millonario en dólares moitos centos de veces. Cando empezou, hai preto de cincuenta anos, soamente tiña o equivalente a unhas dez mil pesetas e un soño, segundo el mesmo ten confesado. Non debe ser fácil averiguar se a riqueza naceu da multiplicación do diñeiro ou do outro.

O que non está claro é que Deus fose o inspirador directo de Pat Robertson. Non o digo pola doutrina impartida polo predicador, nin sequera polos cartos que gaña. O que me fai desconfiar é o medo deste home, que vive nunha casa rodeada por un muro, rodeado por un valado de madeira, rodeado por unha alambrada electrificada, rodeada por uns sensores, rodeados por cámaras que finalmente están rodeadas por policías. Aforraría bastante diñeiro utilizando o ollo de Deus, tan amigo seu, que todo o ve.

Esta columna publicouse orixinalmente o 6 de xullo de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un infeliz

5 de julio de 2012 a las 0:01

O sábado pola tarde paseino lendo a revista Granta, unha alegría que me chega por correo desde Cambridge cada tres meses. Fíxeno sentado ao aire libre, gozando da alegría azul e cálida do día, aproveitando a tranquilidade de que non tiña, en toda a xornada, outras obrigacións que cumprir. Unha das cousas que lin con máis atención e interese foi unha entrevista cun mozo inglés, residente en Londres, que se chama Terry Cole e que ten como única profesión a de superar marcas para saír no Guinness, sobre todo as que fai un americano, un tal Ashrita Furman, rival ao cal non coñece persoalmente, a pesar de que o seu éxito depende do fracaso del.

Unha das primeiras marcas que superou este home foi a de transportar non sei cantos paquetes de leite, uns por riba dos outros, en forma de torre, aguantados só co queixo. Tamén figura no primeiro posto do mundo polo número de pezas de ouro que leva na dentadura: catorce. Custaron unha pequena fortuna, pero el non tivo que pagar nada, pois correu con todos os gastos un compinche.

Figura igualmente como campión na modalidade de percorrer varias millas coa cabeza dando voltas nunha roda e polo número de flexións abdominais que fixo apoiándose nun único brazo: oito mil en cinco horas. En realidade esta última marca acaba de perdela por moi pouco hai apenas unhas semanas, aínda que non descarta recuperala. Antes diso ten que intentar un novo desafío, que está preparando agora para pasar en Olimpia, e que vai consistir en comer xeados durante seis días. Na entrevista, o citado Terry Cole asegura que, a pesar de todos estes éxitos, é bastante infeliz. Este detalle impídeme acabar este artigo doutra maneira.

Esta columna publicouse orixinalmente o 5 de xullo de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un diario inédito

4 de julio de 2012 a las 0:01

Este ano, no mes de outono, vai aparecer en varios idiomas un libro sobrecolledor. Trátase dun diario. Foi escrito en China durante o ano 1937 por un empresario alemán, membro do partido nazi. Naquela época, este home residía en Nankín, onde representaba os intereses dunha importante empresa do seu país. En setembro daquel ano, os xaponeses invadiron a cidade e cometeron toda clase de atrocidades. Desde entón, existe alí un monumento conmemorativo, no que figura o número das vítimas: trescentas mil.

Cando o citado empresario, que se chamaba John Rabe, regresou a Berlín, entregoulle o seu diario a Hitler, para darlle a coñecer os crimes cometidos polos xaponeses. Como consecuencia, a Gestapo meteuno no cárcere e prohibiu a difusión dos datos que figuraban naqueles cadernos, un total de dúas mil páxinas.

Nas súas notas, que hai pouco foron depositadas no monumento aos mortos de Nankín, Rabe vai contando o que el presenciou, hora a hora, día a día, semana a semana. Unha parte da documentación, ademais, consiste en películas. As persoas que coñecen este material aseguran que se trata dun relato horripilante. Naturalmente, eu non o lin, porque aínda non se publicou, pero tampouco o penso ler. Non por ningunha clase de prexuízo, senón porque estou seguro do que vai dicir. O horror é sempre igual.

Esta columna publicouse orixinalmente o 4 de xullo de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un castelo

3 de julio de 2012 a las 0:01

A pouco menos dunha hora de Estocolmo, atópase a pequena cidade de Mariefred, unha vila de casiñas de madeira pintadas de color granate, algunhas do século XVIII; tranquila como se estivese construída nunha esquina do ceo e famosa por ser a sede do célebre castelo de Gripsholm, un pazo do século XVI moi ligado á historia da monarquía sueca. Onte andamos por alí, percorrendo os confortables salóns do palacio, que inclúe un pequeno teatro como de xoguete, capricho simpático dun rei ilustrado. No edificio abundan os retratos dos soberanos, as pinturas en teitos e paredes e os mobles de época, incluído un retrete portátil de porcelana.

Polo que respecta aos retratos, no mesmo cuarto pódense admirar os de Erik XIV, un soberano que cortou cabezas, entre elas as dos membros da familia dos Sture. O eclecticismo dos suecos levounos a situar no mesmo cuarto o verdugo e as vítimas, iso si, tendo coidado de non poñelos na mesma parede, senón uns en fronte dos outros. O tempo case sempre transforma a historia nunha comedia.

Case sempre non quere dicir sempre. En Gripsholm, por exemplo, está tamén representado Carlos XII, un tipo violento e belicoso, moi louro e de ollos azuis, que despois de participar en mil batallas morreu como consecuencia dun botón que lle dispararon por falta de balas; un botón, por certo, que vin eu hai anos no museo de Varberg, se non recordo mal. O caso é que o tal monarca, que para min sempre tivo pinta de aguia, converteuse agora no símbolo dos nazis suecos, que aínda o outro día puxeron unha bomba en Malmö. Polo tanto, aquí a historia non se volveu comedia, senón bobada. Como se a Helena dos gregos coidase porcos en Troia.

Esta columna publicouse orixinalmente o 3 de xullo de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un pescador

2 de julio de 2012 a las 0:01

Desde hai unha semana, todas as noites vou ata o peirao de Panxón para falar cun señor que coñecín o martes pasado. É un home duns setenta anos, gordecho e con lentes, que baixa cada día desde Belesar para pescar luras e chocos. Chega a iso das nove, abre unha cadeira de lona que sitúa ao bordo do dique, tres metros por riba do nivel da auga, monta unha cana moderna, de fibra de vidro, séntase comodamente e ponse á faena. Esta non remata nunca antes das doce da noite, moitas veces sen resultados.

A pesca das luras e os chocos é asunto de moita paciencia. Nótase ben na pachorra bondadosa deste vello tranquilo. Bota o cebo unha e outra vez, tira del para limpalo de lixo vexetal cada pouco tempo, lánzao de novo uns metros máis alá, sempre desde o mesmo sitio, e agarda durante horas a ver se pica algo.

Mentres pesca, falamos. Non sei moito do seu mundo, pero coñezo xa algunhas cousas. Por exemplo, que na corte da súa casa hai un niño de andoriñas, que foi cazador de coellos e perdices cando era máis novo, que os xabaríns lle arrasaron unha leira de patacas hai uns días, que xa non se ven lagartos nos camiños, que o cuco cantou pouco este ano e que a un canario que ten nunha gaiola se lle foi a voz. Gústame falar con este señor, sobre todo porque fala distinto e de cousas das que non fala case ninguén.

Esta columna publicouse orixinalmente o 2 de xullo de 1995.

Nota: O pasado luns recibimos a visita na Fundación Carlos Casares de Teresa Rodríguez Martínez, filla do protagonista desta “marxe”. Queremos agradecerlle que nos proporcionase o nome do pescador, que non é outro que Delmiro Rodríguez Táboas, un home moi activo e moi coñecido na vila.

Marxe
Escrito por amarxedotempo 1 Comentario
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Homenaxe a un amigo

1 de julio de 2012 a las 0:01

Había anos que non tiña noticias de Pepe Guante, peluqueiro de señoras en Xinzo de Limia e amigo meu desde hai moito tempo. O sábado, na Coruña, sentados nunha terraza, estivemos recordando, un amigo común e mais eu, historias deste personaxe tan interesante que, entre outras cousas, foi dama de compañía dunha señora suíza. Cando se foi naquela ocasión, notouse a súa falta na vila, pois non había quen vestise mellor a Virxe nin organizase a procesión de Corpus con máis porte e distinción.

El encargábase de todo: de recrutar os nenos que tiñan que facer de San Pedro, coas chaves; de San Xoán Bautista, vestido con pelica de ovella; de Xustiza, cun pano tapándolle os ollos; de Prudencia, cunha cobra de mentiras na man. Este papel quíxeno facer eu, pola cobra, pero Pepe díxome que era papel de nena.

Segundo me contou este amigo que atopei na Coruña, este ano volveron organizar a procesión, desaparecida desde había décadas. Os responsables, polo visto, tiveron o acerto de parar diante da casa de Pepe Guante, como homenaxe e proba de gratitude. El, que pasa xa moito dos oitenta anos, saíu ao balcón para agradecer e botarlle uns piropos á imaxe da Dolorosa, pero entre a vellez e a falta de saúde, armouse un lío e confundiu a Virxe con San Xoán. Non podía ser menos nun home que foi calquera cousa menos vulgar.

 Esta columna publicouse orixinalmente o 1 de xullo de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un retrato

30 de junio de 2012 a las 0:01

Falei onte aquí do pintor Xavier Pousa e dos anos que pasamos en Ourense, alá polo principio dos sesenta, cando formabamos, xunto con outros amigos, un pequeno grupo de artistas novos e escritores en tempo de aprender. Unha parte non pequena das nosas vidas transcorría en bares, tabernas e cafés. E outra parte non menor desenvolvíase fundamentalmente polas noites, ata as primeiras horas da madrugada. Ou ata as últimas. Creo que todos tiñamos a sensación de que durmir equivalía a perder o tempo, pois había que falar moito, discutir e arranxar o mundo. Ás veces, tamén, cumpría divertirse, incluso a base de bordear varios precipicios.

Naquela época non era demasiado difícil. Unha noite, por exemplo, un dos pintores púxose a pintar do natural, nunha das rúas da cidade, mentres os demais permaneciamos arredor. De alí a pouco, apareceu un garda que se empeñou en incordiar: permiso, carné e todos os inconvenientes legais que se lle ocorreron para facer fronte a algo que a el lle debía parecer unha subversión.

O autor do cadro, que non recordo quen era, mentres o resto discutiamos co augafestas, foi pintando a este en caricatura nunha esquina: bigotes e cara de bruto. Sacouno cuspidiño. O compañeiro, ao descubrir o atentado, pasoulle aviso de que lle acaban de tirar un retrato e que o sacaran ridículo, como se o tomasen de coña. Ambos os dous axentes entenderon entón que se trataba dunha cousa grave e decidiron a detención do pintor. A cousa rematou nunha oficina macabra, onde había un xefe gordo que resolveu o incidente pedíndolle ao artista que lle recortase os bigotes ao pintado. Da cara de bruto non dixo nada. Era imposible retocala.

Esta columna publicouse orixinalmente o 30 de xuño de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Gastronomía política

29 de junio de 2012 a las 0:01

Cando no mes de xaneiro pasado, o chanceler alemán, Helmut Kohl, visitou os Estados Unidos, a opinión pública do país quedou conmocionada ao descubrir a través dos periódicos que o político visitante e o presidente Clinton, no transcurso dun xantar, comeron unha cantidade tan grande de pasta que con ela se podería encher un colchón. Por se fose pouco, á hora dos postres liquidaron entre os dous sós un carriño enteiro de lambonadas: varios pasteis de mazá, catro tortas de queixo e un número indeterminado de flans.

Son talvez os dous mellores dentes do circuíto político internacional. No caso de Kohl, abonda velo: cento corenta e seis quilos de masa muscular, un pescozo enorme de boi e unhas costas que para medilas de extremo a extremo fai falla unha cinta métrica de ración. Polo que respecta a Clinton, a cousa resulta máis sorprendente.

O presidente americano non ten o aspecto de zampabolos do seu colega xermano, pero debaixo da aparencia dun home normal, escóndese un auténtico depredador. Antes de cada xantar, toma un aperitivo a base de hamburguesas, salchichas, salsas, patacas fritas… Mentres tanto, o seu cociñeiro francés comproba desconsolado que Clinton prefire estas trapalladas culinarias antes que os pratos refinados que el lle prepara. A opinión pública está tamén preocupada; non tanto pola gastronomía como polo gasto.

Esta columna publicouse orixinalmente o 29 de xuño de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 194 de 218« Primera...102030...192193194195196...200210...Última »