Neuras
Hoy me he despertado con una especie de neblina dentro de mi cabeza y más ojeras de lo habitual. Estoy cansada. El cuerpo me responde (menos mal), pero el cerebro parece que ha apretado el “pause”. Y pese al cansancio, estoy nerviosa, eléctrica, acelerada. Cada día más.
A tres semanas del día D, ya han aparecido las primeras neuras. Las tengo de todo tipo:
Tipo 1: “¿Realmente seré capaz de aguantar corriendo 42 kilómetros (y 195 metros) o tendrá que recogerme una ambulancia?”
Tipo 2: “¿Y si la rodilla derecha (mi talón de aquiles) me hace crac solo unos días antes del maratón?”
Tipo 3: “A que pillo yo la gripe A”
Tipo 4: “Y si no, seguro que la coge el Sr.Miyagi”
Tipo 5: “A que la pilla Pedrito (mi hijo) y tampoco podemos ir”
Tipo 6: “A que cualquiera de los 3 pilla la gripe común, menos famosa que la A, pero igual de traicionera”
Tipo 7: “¿Y si se me estropea el iPod nada más empezar a correr?”
Tipo 8: (la que más me quita el sueño) “Dios, ¿qué hago si durante la carrera me entran ganas de ir al baño?”
PD: ¿Alguien tiene algún consejo? ¿Te pones también de los nervios antes de una carrera?
Etiquetas: gripe A, iPod, Sr. Miyagi
octubre 2nd, 2009 at 18:25
A veces conviene verlo todo más simple:
Lo peor que te puede pasar es que nada más empezar se te estropee el iPod, que a los 10 km te empiece a doler la rodilla, que a los 20 km te des cuenta que se te caen los mocos de la gripe XX, que a los 30 te entren unas ganas de mear locas, y que a los 40 el cuerpo te pida parar porque no aguantas más. En ese momento te darás cuenta que SOLO te quedan 2 km 195 m, y entonces aparece una cualidad del cuerpo humano que te permite decir, ahora voy a disfrutar de mis 2195 m de gloria, ¡¡ PORQUE SÍ , SÓLO PARA Mí !!. y ahí tu cabeza sólo estará pensando en lo que sientes por dentro, sólo uno mismo…
¡vaya!, parezco un predicador de Tv Show barato, pero espero que te sirva para aligerar, tú disfruta, no hay ni una sóla posibilidad de que algo vaya mal, todo es para mejor, incluso si no terminas.
[Responder]
susana Reply:
octubre 3rd, 2009 at 21:52
Gracias
[Responder]
octubre 2nd, 2009 at 19:06
Consellos! buf! As neuras son parte do espectáculo, se as temos é pro qu realmente nos importa o que estamos a facer. Despois de tanto esforzo o
[Responder]
Xose Reply:
octubre 2nd, 2009 at 19:09
que máis te fastidiaría é non poder realizar a competición coa que levas tempo soñando. Eu non son supersticioso pero antes das carreiras que preparo con máis interese sempre sigo a mesma rutina, istoé unha neura!!
Saúdos
[Responder]
susana Reply:
octubre 3rd, 2009 at 21:53
Después de un año y pico con esta historia, por supuesto que me importa. Cruzaré los dedos.
[Responder]
octubre 2nd, 2009 at 20:35
Respuestas a todos tus tipos de neuras:
1. Eres capaz de eso y mucho más
2,3,4,5, 6 .Excusitas y solo Excusitas ¿ no será que no quieres dejar al peque ?
7. Pues, te imaginas que te funciona y ya está….
8. Haces lo que hacen los ciclistas…….
ánimo mi niña que todo va a salir bien
[Responder]
Susana Basterrechea Reply:
octubre 3rd, 2009 at 17:33
Eso espero. Bicos
[Responder]
octubre 3rd, 2009 at 13:24
¡Ánimo, Susana!
Seguro que arrasas… si yo pude acabar (aún siendo el último) el maratón en los pirineos sin haber corrido en mi vida más de 10 minutos, para ti es pan comido!! Espero que Mr. Miyagi no te deje tirada por la campiña italiana… ya sabemos como se las gastan él y compañía (tampoco me olvido de los demás y lo digo por propia experiencia) jejejeje!!!
Disfrutalo mucho!!! Yo iba sin música y esas horas sólo, me sirvieron para hacer balance sobre todo lo imaginable.
[Responder]
Susana Basterrechea Reply:
octubre 3rd, 2009 at 17:32
Gracias, Anca. Buena idea esa la de hacer balance si te quedas sin música, a solas con la cabeciña. Un saludo
[Responder]
octubre 5th, 2009 at 8:15
Susana:
No sé que edad tendrás el día y la hora que comience el maratón. No me importa. Cuando acabe tendrás la misma más las cinco horas que tu dices que vas a intentar hacer. Si ponerse nervios@ sirviese de algo, yo me hubiese puesto muy nervioso en cualquiera de mis 17 maratones. Sólamente me puse nervioso en mi primera media (bueno eran 20 kilómetros aquel año) y no valió de nada.
Por lo que veo, parece que vas a correr con Ipod. No tengo nada contra con qué o cómo corre la gente. Allá ellos si les va bien. Pero me parece que deberías disfrutar de la campiña véneta, los pueblos y los gritos de ánimo de la gente además de que te olvidarías de un aparato y te concentrarías sólo en tu cuerpo y tus pies que es lo que realmente importa.
Si lo que más apuro te da es la de ir al baño, tengo dos experiencias sobre el tema;
1) Existen esquinas muy discretas de todo tipo en todo cuanto maratón he corrido y a nadie le importa. Nadie ha llamado a la policía porque un corredor haya “evacuado” en sitios no adecuados para tal menester. Se hace y punto. Te recomendaría llevar unos “kleenex” en el pantalón por si acaso. No creo que el maratón de Venecia sea como en Nueva York en los que la obsesión por la limpieza hace que haya WC químicos en cada kilómetro.
2) Maratón masculino de la Olimpiada de Atlanta 1996. Los corredores ya han salido a la pista y Martín Fiz muestra una cierta inquietud. Los componentes del equipo español le miran sorprendidos; respuesta fisiológica, en los primeros cuatrocientos metros (la vuelta a la pista) Martín Fiz deja huella aunque un poco “amoniacal” (ejem, ya me entiendes).
Relájate y disfruta. Cruzar la meta de un maratón es mucho mejor que otras cosas.
[Responder]
Susana Basterrechea Reply:
octubre 5th, 2009 at 16:50
Gracias por el consejo para la neura de ir al baño. Ya me las apañaré. Respecto a lo del Ipod, lo cierto es que cuando hice medio maratón o cuando hago los entrenamientos largos no voy siempre con la música puesta. De hecho, hasta hablo con el Sr. Miyagi.
[Responder]
octubre 8th, 2009 at 13:49
Ostras Su estás paranoica….
Corre, coño y deja de pensar. Corre, imagina que te persiguen…… Y que si llegas al 40 y a los 40 no te pillarán…. Coooooooorrrreeeeee!!!!
[Responder]
Susana Basterrechea Reply:
octubre 8th, 2009 at 17:31
Tienes razón, Antonio. Empiezo a rozar la paranoia. Voy a imaginar que no paro de correr porque me persigues tú. A ver si nos vemos el domingo en A Coruña 10. Besos
[Responder]