La Voz de Galicia lavozdegalicia.es - blogs | Inmobiliaria | Empleo | Mercadillo

Entradas etiquetadas como ‘Praga’

A Galicia inconcebible

sábado, abril 5th, 2008

Onte foi un deses seráns onde se confirma que o rictus severo non é a calificación que máis lle acae aos checos, lonxe da impresión que lle queda ao turista ocasional en Praga. Os checos son xente de farra, como calquera outro pobo, se ben á súa maneira e á súa hora… A isto último, que mo perdoen, aínda non acabo de pillarlle o tranganillo. Unha cea de profesores que comeza ás catro da tarde, cando nesta época do ano quedan aínda tres horas e media de luz por diante… Pois, que se lle vai facer, o ritual é así. Botei de menos o xantar do curso pasado do noso ex-centro de secundaria, no outono, nunha taberna de aldea… con soliño, pero frío frío alá pola tardiña do mes de San Martiño. Teñen unha grande eiva os lacazáns dos carniceiros aquí, pois o pobo non sabe a que sabe, a non ser que un críe o ranchiño no cortello da casa, así que para min, nin orella nin rabo, ¡que canallada! Pero como xa dixen doutra volta, o da comida mellor deixámolo para outro capítulo. 

Volvendo ao conto. Comemos, bebemos –„más comiéramos si hubiera qué…“, como me aprendeu Carme, da Guarda-, eu botar non lle botei mais que dúas pezas, porque bailador non son, niso non saín aos Peilaos. Nisto do baile máis ben „me gusta menear…“, como canta Manu Chao, así que para min non foron mais que dez minutos apoteósicos, e aí coincidiu que Stepanka, a xefa de linguas, subiu ao cenario botarlles unha mao á parella que amenizaba, cunha caixa de ritmos facendo chimpún-chimpún, e púxose a cantar „I will survive“… e Jana pillou a Jirka polos pións desde atrás –aaaai!… a Jana ha de ter uns corenta, e o Jirka, de educación física, que non baixa dos cincuenta, é todo un personaxe, pequeneiro, con calva monacal, mostacho e os dentes coma Ronaldo, pero máis único que o whisky Dyc. E os checos pulando todo ao redor deles. Para que despois me digan que os checos son secos! 

(más…)

Luns de Páscoa (enteiro)

sábado, marzo 29th, 2008

Foi un luns de Páscoa frío. O que, por estas latitudes, aínda se deixa entender. Pero a xente queda coa boca aberta, porque os signos da natureza andan desorientados. Hai xa unhas semanas que comezaran a abruñar nos xardíns as campaíñas brancas, que saen coas últimas neves e que anuncian a fin do inverno. E por se aínda non fose pouco, ao pé das campaíñas empezaron a sair as lilas. Do que queda de primavera xa non me lembro porque encima diso caeu a neve e queimou todo. Para a semana dise que vai subir o termómetro ata onde lle corresponde nesta época. Déixome sorprender.

O luns de Páscoa, á parte de ser un festivo agradecido por todos para o “dolce fare niente” ou para prolongar a estadía no monte para esquiar, é na República Checa unha data para a folía, desde hai séculos, ou cando menos unha alegría para os nenos, a xente do campo en xeral, e máis particularmente na Moravia. Explicarlles aos checos a nosa forma de celebrar a semana santa, paseando santos polas rúas, é deixalos arrepiados, á vista dos capuchóns, pois todo o máis próximo que coñecen é a indumentaria do Ku-Klux-Klan.

Unha vez salvada a explicación das nosas costumes para os bohemios, convírtome desta volta no traductor para os galegos do ritual pagán de celebración da primavera, que é a explosión florida da Páscoa checa.

Erguinme nugallán, como corresponde á desgana do fin de semana prolongado. De estar aquí, a miña compañeira teríame berrado por ter estraviado ou non ter comprado unha vara nova. Como para un gaiteiro perder o instrumento! Porque escusa non teño, pois nos días próximos á Páscoa véndense por calquera esquina… e especialmente na feiriña que se instala cada ano na praza diante da casa do concello, onde ademáis de escorrentar o frío con licor de mel, un pode facerse con toda caste de ovos de toda cor, fitas, coelliños, pitiños en innúmera representación, artesanal e industrial. Todos os que aprobeitaron algunha vez a ponte para voar á centroeuropa, tiveron a oportunidade de contemplar este espectáculo, masificado para turistas, na praza da cidade vella de Praga, perto do reloxo. A Páscoa checa respira primavera, vida nova. Pero como estou so agora e non teño quen me critique esta deserción á cultura checa –noutras circunstancias sería imperdoable-, contenteime con mollar no café o carneiro pascual de chocolate, de pasas e noces tronzadas. É tan bonitiño que da pena papalo. Xa pola fiestra vin desfile de pequenos, e barbados, pola rúa, cun cesto medio cheo na man e unha vara na outra.

(más…)

Un galego na República Checa

viernes, marzo 21st, 2008

[Outro correo recibido no buzón de Global Galicia] 

Ivám Cozinha, desde a República Checa, escribió:

“Xa van alá catro invernos, mas parece que foi onte cando me pegou nos fuciños o frío seco da Centroeuropa. Co tempo acabei descobrindo que aínda cando o termómetro marca negativo, a friaxe é máis levadeira que a nosa, o que para un checo resulta difícil de concebir, cando toda imaxe que ten sobre a península é a da Costa Brava ou das Canarias. Un veciño dos Sudetes non pode imaxinar que a súa terra garda certas semellanzas coa cornixa cantábrica –salvando as distancias co mar, as estatísticas sobre xeadas… E cando digo Sudetes arrisco ante eles o pelello, porque é unha concepción facilmente transgredible despois do que aconteceu aquí ao redor da II Guerra. Non se pode negar a cultura xermánica: non hai máis que mirar os apelidos, a cociña, a arquitectura popular e o folk –elementos que, nas miñas viaxes pola Europa, vin repetidos ata a Alsacia.

Vivo en Liberec, unha cidade dunhas 120.000 persoas perto da fronteira coa Polonia e a Alemaña –a unha hora da Praga cosmopolita e a hora e media de Dresde. Ata o Celtiña nos seus mellores tempos chegou aquí. Para perder. E aínda que hai dous anos gañamos a liga, este ano no que nos defendemos é no hoquei sobre xelo.

A dicir verdade, aquí non chegaron mais galegos. Cando quero falar con un pouco máis de tempo vou ver á miña amiga Lenka, que anda a facer unha tese sobre o noso paradigma sociolingüístico, con Enrique, de Guadalajara (México), profesor na universidade, con Pilar e a súa familia, de Valladolid, ou cos vascos que chegan alguns meses de prácticas a unha factoría. Xa somos todos. Non dubido que en Praga haxa moita máis xente, pero a capital ten outro nivel. Praga é Praga, e isto é a República Checa. Tampouco temos tanta necesidade da capital, salvo no que se refere á vida cultural. En Liberec, onde dou aulas de español no ensino medio, pódese atopar case de todo, incluso feismo, boom urbanístico e comercial, como lle corresponde a unha vila industrial vinculada ao sector da automoción. Despois da reconversión do socialismo e o fenómeno da deslocalización industrial, aquí asentouse unha potente industria que traballa para a Skoda e, en xeral, para a Alemaña, realmente o motor económico do país. O cristal de Bohemia e a bisutería, que tamén sae desta zona, xa pasou por tempos mellores. Neste país, de dimensións como Portugal, todo queda máis ou menos perto. As comunicacións tamén nos fan entender por que todo vai tan febrilmente lanzado. Por que a xente practica a vida rápida –”¿España? ¡Mañana, mañana!”, como me din. Visto o panorama, é fácil comprender por que se respira optimismo, pero tamén estrés.

Así que, envío un SMS, concerto unha cita e procuro chegar á hora acordada, senón fáltolles ao respeito, sentamos todo o tempo no mesmo bar e chuzámoslle unhas “pivo”, que baixan como Dios. E entre cervexa e cervexa sacamos a retranca gris, á que só se pode acceder despois de graduar neste curso bareiro de checo oral, lingua complicada como o Dios que a fundou. Despois de catro anos aquí un pode asegurar que a lingua é o único pasaporte realmente válido para poder acceder aos checos, rirte e discutir con eles, entón é cando podes dicir que estás como na casa, cando tenden a mao e abren o corazón, pois senón, de boas a primeiras, os checos cumpren tamén co noso paradigma galego: serios e desconfiados. Pero canto máis un a coñece, mellor descobre que o checo é unha lingua riquísima, con tal aplicabilidade de sufixos afectivos que o noso “-iño” quedaríase moi curto, cun vocabulario dual onde moita palabra formal ten o seu equivalente oral, que é o que se emprega na práctica, ou toda unha restra de palabras que se usan só para os nenos e nunca se escoitarán nun contexto referido aos adultos. Que o autobús vai a todo gas dise exactamente igual, “na plny plyn”, e pescozo dise “krk”. E a que non sabedes que o galego non é o único himno do mundo que comeza por pergunta: “Kde je domov muj?”, onde está o meu fogar? Boa pergunta. Grande pergunta.”.