La Voz de Galicia lavozdegalicia.es - blogs | Inmobiliaria | Empleo | Mercadillo

Entradas etiquetadas como ‘lago glaciar’

Paul Valery e o lago de Starnberg

lunes, abril 21st, 2008

Pasan corenta minutos do mediodía deste 20 de abril e as tres cerdeiras da rúa indican calladas de frores brancas que hai un mes estamos en primavera. Imos en bicicleta pola veira da igrexa de Santa Cunegunda e o asilo de vellos de San Xosé, e despois chegamos á zona dos chalés cheos de flores no xardín antes de chegar ao río das miñocas chamado Würm aquí.

As paisaxes son de ensoño con bidueiros, castaños de indias, sauces chorós a veira dun río de augas cristalinas descendo dos Alpes. De cando en vez, campos enormes de trigos recén nados e chans como na meseta.

Agora una igrexia con cúpula de cebola e interior barroco. Acola a roda hidráulica dun muiño que xa non moe en aras do progreso, despois unha casa do século dazanove, reconstruida porque na guerra quedou todo arrasado, con dous pináculos invitando as bruxas a vivir nela. Unha hora despois de lenta pasexada entramos no costaneiro val dos muiños. Costa arriba, costa abaixo sempre na compaña de castaños de indias que abrochan con forza, e doutros que están aínda medio calvos sin enterarse que o frío quedou atrás.

Alí na volta número cen quedan dous pescadores de troitas. O camiño esta cheo de ciclistas pletóricos de forzas e de familias que sobre as dúas rodas disfrutan das raiolas de sol que pasan entre das ramas estiradas coma bruxas en danza de nouturnio xa equinocial. Pasamos pola fonte de Perico (Petersbrunnen), cecais ca igrexa barroca máis pequena do mundo, disque amais do cura so cabe un feligrés e ten que estar de pé.

Ao fin do camiño (27 a 30 kilometros) a xoia da coroa, o lago glaciar mais romántico que se poida imaxinar. Imaxínate veleiros e iates a 600 metros de altura sobre o nivel medio do Atlántico. Ponlle un paseo marítimo cheo de xente exótica. Augas límpidas, vívidos e presumidos charráns artigrados asubían máis que piar, cisnes enparellados poñen acentos de conto dos irmáns Grimm á postal de ensoño.

E como trasfondo a impoñente figura do xigante entre das montañas o emperador salvaxe (Wilder Kaiser), que orgulloso mostra a súa figura sobresaíndo sobre dos outros xigantes de pedra cual primus inter pares. Si fora poeta e francés, e para máis siñais se chamase Paul Valéry e tivera xurado desexar ser enterrado en Sète frente aou Mediterráneo e vira desde o ceo esta postal, abxuraría inmediatamente da miña promesa e trasladaría eu mesmo a miña tumba hasta este paraíso na terra para ver os veleiros, os lagos, ao Wilder Kaiser e aos seus irmáns. Nesta tumba non sería o primeiro romántico, xa foi elexida hai unha xeira por o rei romántico mecenas de Wagner, que por incomprendido pasou por tolo, sí o Luis segundo de Baviera.

Desgraciadamente non son francés e moito menos poeta e estou atado como Prometeo encadeado e mórdenme as entranas as aguias de levares na miña sangue escrita a obriga de ser enterrado en plan polígono industrial en Feáns. Deus me colla confesado.