La Voz de Galicia lavozdegalicia.es - blogs | Inmobiliaria | Empleo | Mercadillo

Entradas etiquetadas como ‘Irlanda’

O’Bama

Martes, Enero 20th, 2009

Irlanda é terra de emigrantes, ben o saben os americanos. Unha lenda urbana di que case todos eles teñen algo de sangue verde correndo polas veas. Ninguén diría que Barack Obama ten raíces irlandesas, pero escaravellando un pouco na súa xenealoxía alguén chegou, como non, a un humilde inmigrante irlandés, Falmouth Kearney (nacido en Moneygall, condado de Offaly), que chegou a Indiana fuxindo da Gran Fame que asolou Irlanda entre 1845 e 1852.

There is no one as Irish as Barack O’Bama, cantan en Moneygall. Non será para tanto, pero o caso é que o novo presidente americano xa se auto-convidou a tomar unha pinta da black stuff no pub da vila.

Na mesma época tamén chegaba aos Estados Unidos outro mozo irlandés chamado Patrick. As razóns de Patrick eran moi parecidas ás do seu paisano Falmouth. Demasiada xente vivindo nunha pequena granxa (o galpón que vedes na foto) da aldea de Dunganstown, moi perto de New Ross, no condado de Wexford. Patrick non tiña opción, xa que na Irlanda da época so herdaba o fillo primoxénito e el era o terceiro vástago de James e Maria. Se a iso lle sumamos o clima de posguerra (a rebelión contra os ingleses de 1798 que tinguiu de sangue o condado de Wexford aínda era moi recente) e a Gran Fame, podemos imaxinar que a Patrick, con 25 anos e sen futuro, non lle quedaba outra que subirse a un barco-cadaleito (coffin ship) en New Ross para emigrar a América en decembro de 1848.

A vida en Boston tampouco foi fácil, pero Patrick contaba co apoio do seu futuro cuñado, tamén chamado Patrick e tamén orixinario da mesma vila. Xuntos comezaron no negocio da fabricación e venda de cubas e bocois, oficio no que xa traballaran en Irlanda.

Patrick Kennedy acabou por casar con Bridget Murphy en Boston uns meses despois da chegada, pero morreu de cólera en 1858. O único fillo varón que lles sobreviviu á epidemia de cólera foi Patrick Joseph, que fixo fortuna no comercio de bebidas alcólicas e acabou metido en política. Patrick Joseph iniciou a saga política máis exitosa da historia dos Estados Unidos, a que todos vós coñecedes e que culminou coa chegada do neu neto John F. Kennedy á Presidencia do país en 1961.

Por certo, A ver canto tardan os irlandeses en restaurar o pendello de onde saíu o tal Falmouth Kearney para convertilo nunha especie de Barack Obama Homestead Heritage Centre (ou algo así) e cobrarlles uns euros a todos os gringos despistados que pasen por alí.

O tigre que miaña

Martes, Diciembre 9th, 2008

O Tigre Celta xa non é o que era. Agora non ruxe, miaña como un gatiño doente. Aquela economía que crecía a un ritmo nunca visto en Europa (7% nos anos 90) e era a envexa de medio mundo xa non dá máis de si e foi a primeira en sufrir as consecuencias desta crise mundial. Habería que ser economista para saber por que Irlanda foi un dos primeiros países do mundo en entrar en recesión, pero aquí van algúns datos.

Todas aquelas virtudes do suposto milagre irlandés foron caíndo como un castelo de naipes. No fin das contas, víuse que a industria do software (na súa maior parte americana) non era tan proveitosa e facía ao país demasiado influenciable polas fluctuacións da economía do amigo americano. Tamén se viu que, como en España, o principal sector productivo, a construcción, estaba hipotecando o país con prezos irreais e un crecemento económico virtual. E claro, tampouco se pode vivir toda a vida dos subsidios e a xenerosidade da UE.

Calquera que pase polos arredores de Dublín e os condados veciños, por poñer un exemplo, pode encontrarse con ducias de edificios de apartamentos, algúns vacíos e outros sen rematar. En Sandyford ou Dundrum, por exemplo, un apartamento de dous cuartos e os luxos xustos, pasaba do medio millón de euros un ano atrás. Agora moitos están baleiros e os donos vense negros para afrontar a hipoteca. E xa non digamos para vender…

Ademáis da crise inmobiliaria e os efectos deste desastre global iniciado nos Estados Unidos, o problema irlandés está agudizado polo descenso do consumo e os prezos desorbitados dos alimentos ou a gasolina. Porque é toda unha odisea facer a compra no Dunnes ou no Tesco… E o goberno non tivo mellor idea que subir o IVE ata un 21.5%. Esta medida, unida ao afundimento da libra (moeda en curso en Irlanda do Norte, onde ademáis o IVE é do 15%) fai que moitos residentes da República acudan en masa ás cidades fronteirizas do lado norirlandés para facer a compra, especialmente nos fins de semana, agudizando a crise do comercio local dos condados republicanos. En Newry (cidade norirlandesa a medio camiño entre Dublín e Belfast), podes pasar unhas cantas horas facendo cola no coche para entrar nos centros comerciais ateigados de irlandeses (do sur) facendo as compras do Nadal. E isto a pesar dos anuncios do goberno chamando ao patriotismo e ao consumo nas tendas e mercados do barrio de toda a vida.

Non fai falta dicir que esta crise no consumo vaise ver acentuada co aumento do paro (xa se ven colas nas oficinas do FÁS), e coa fuxida de boa parte da comunidade inmigrante (máis do 10% da poboación).

E cando parecía que as cousas non podían enguedellarse máis, chegou a crise da industria porcina, que ficou paralizada despois de que se encontrasen mostras de productos derivados de porco irlandés contaminadas con dioxinas, supostamente procedentes dos piensos. En total, 6000 empregos penden dun fío e varias industrias cárnicas comezaron a pechar as portas.

E hoxe mesmo parece que tamén encontraron as famosas dioxinas en mostras de carne de vaca… Definitivamente, este importante sector na economía local entrou en barrena.

Tan so unha boa noticia, parece ser que os publicans (os donos dos pubs) decidiron conxelar os prezos das pintas de cervexa e demáis beberaxes alcólicas para axudar aos cidadáns a esquecer os efectos da crise nos seus locais. Algo é algo.

Xa vedes, en todas partes cocen fabas.

Emigrantes de vacacións

Domingo, Agosto 10th, 2008

Estamos acostumados a ver aos emigrantes chegar ás nosas aldeas no verán. Veñen en coches alemáns, franceses, suizos… de todas partes. Tamén veñen esoutros máis velliños e aínda con máis morriña (con menos frecuencia), falando con un acento porteño ou venezolano que aínda está mesturado co galego. Son emigrantes que pasan as vacacións en Galicia, nas aldeas, nas casas familiares. E moitos que quedan alá, especialmente no otro lado do Atlántico porque non conseguen xuntar os cartos para o billete. 

No tempo dos meus pais, o da emigración a Europa, os galegos aforraban todo o que podían durante todo o ano para logo voltar a casa, dar algo para a familia, gardar algo para comprar unha casiña en Galicia algún día e pasar un mes o máis folgadamente posible na aldea. Preferiblemente, escollíase un período no que coincidisen as festas da parroquia propia e as veciñas, botar uns bailes cas mozas do lugar e uns viños cos amigos de sempre.

Así era antes. Os novos emigrantes (os que estudamos en Galicia e saímos por motivos profesionais) somos algo diferentes, é outra xeración con outra visión do mundo, pero tamén voltamos á casa no verán, visitamos os amigos e todo iso… Moitos destes novos emigrantes estamos fóra non por necesidade nin obriga, máis ben facer o que non podemos facer nos noso país, e tamén por viaxar, coñecer outros lugares e culturas… e ver mundo. Isto leva consigo un cambio nos hábitos vacacionais. Os novos emigrantes non gastan todos os seu días no seu lar, tamén gardan uns días ou semanas (depende das posibilidades de cada un) para viaxar un pouco máis, coñecer mellor o país de acollida ou otros máis lonxe. Eu, polo menos, aproveitei todo o que puiden.Esta reflexión vén a conto dunha viaxe que están facendo os meus pais por Suíza xunto a outros catro ex-emigrantes da nosa familia. O que non puideron facer nos seus anos de traballadores en Suíza si o poden facer agora: pasear, cear nun restaurante, durmir nun hotel, alugar un coche para viaxar de cidade en cidade sen perder detalle… Son luxos que poucos galegos se podían permitir naqueles anos 60-70 de moito traballo para aforrar uns francos.Polo menos, agora xa poden sacarse a espiña de non coñecer ben un país no que viviron tantos anos. E seguro que moitos emigrantes da sua xeración están na mesma situación.

Non ao Tratado de Lisboa

Viernes, Junio 13th, 2008

A política irlandesa évos unha cousa bastante complicada, e cada día a entendo menos. Onte foi o día no que os irlandeses se daban cita nas urnas para decidir se apoiaban ou non o famoso Tratado de Lisboa, para moitos unha especie de Constitución Europea disfrazada dunha cousa menor. O resto dos países da Unión Europea decidiron aprobar o Tratado nos seus respectivos parlamentos nacionais, algo moito máis seguro e limpo, un proceso rápido e indoloro no que se aforraban o difícil trance de preguntarlles aos cidadáns a sua opinión sobre un acordo, tratado, lei ou constitución (llamádelle como queirades) que ben podería cambiarlles a vida para sempre. Na República de Irlanda, case todo ten que pasar pola peneira dos cidadáns en forma de referendum… e así foi.

A pregunta era fácil: Si ou Non. Fai un mes, a resposta tamén era fácil.

Todos os partidos políticos do arco parlamentario (excepto o Sinn Féin) apoiaban o Si cun fervor inusitado. Millóns de euros en carteliños, anuncios na radio e na televisión, miles de voceciñas taladrando as nosas cabezas todos os días nos medios de comunicación, no transporte público, na rúa: Vote Yes, Vote Yes, Vote Yes… Era imposible permanecer alleo. Si, Vote Yes pero… por qué? Nin un penique para explicar aos irlandeses a razón do Yes. Nin un minuto entre tanta publicidade para explicar as medidas concretas que se ian tomar neste Tratado, os cambios, as restriccións, as novidades… so ideas abstractas, como É bo para Irlanda, Melloraremos, Foinos ben ata agora… cousas así que non convencían a ninguén. Por se acaso, durante a campaña electoral, varias medidas que se presumían perxudiciais para os intereses de Irlanda (en materia agrícola e gandeira), foron paralizadas na Unión Eropea por orde do propio José Manuel Barroso, non fose ser o demo que os irlandeses as apreciasen como consecuencias negativas da europeidade.

E o Non? Por que o Non? Se Irlanda é o que é e o Tigre Celta ruxiu con forza durante os últimos dez anos é gracias á manchea de eurocartos que chegaron dende Bruxelas. So o Sinn Fein, con moi mala imaxe para unha gran parte da poboación, e algunhas organización sociais e foros cidadáns nacidos precisamente para a ocasión, como Libertas, estaban pedindo o Non. A pesar do escaso orzamento da campaña do Non e da pasividade inicial dos irlandeses, os do Non conseguiron levar o debate á sociedade, con moito traballo e moitos voluntarios, falando de medidas concretas e cambios que parece que van a afectar á vida dos cidadáns despois da aplicación do Tratado. Conseguiron meterlles o medo no corpo aos irlandeses que non queren máis cambios dos que xa hai na sociedade nin perder a sua independencia con respecto ás decisións de Bruxelas. Porque ese foi precisamente o cabalo de batalla nesta campaña: a independencia.

O resultado: gañou o Non. Era visto, despois do acontecido nas últimas semanas. Os principais líderes políticos non foron quen de aportar ideas ao debate. Non axudaron as corruptelas do Fianna Fáil, o partido no poder, nin a pouca capacidade da oposición. Tampouco axudaron as famosas 65 horas semanais de traballo aprobadas nesta mesma semana en Europa, cando en Irlanda traballamos 35-40 horas. Os do Non conseguiron convencer a moitos cidadáns de que esta nova Europa que queren construir dende o tellado é pouco democrática, pouco participativa e demasiado orientada ao beneficio económico de certos sectores.

Xa Francia e os Países Baixos tiñan votado Non á Constitución Europea e a Comisión tivo que anular o proxecto, repensalo e forzar este Tratado de Lisboa. E non sei cales serán a consecuencias do Non irlandés. Pero é unha mensaxe. Que o único referendum sobre o Tratado teña un resultado negativo ten que facer reflexionar a máis de un. Seica os cidadáns non queren este modelo de Unión Europea. Seica os líderes políticos deberían de consultarnos máis sobre o que queremos que sexa Europa.

Unha de rugby

Sábado, Junio 7th, 2008

Hai un par de anos facíame eco no meu curruncho virtual da victoria do equipo de rugby de Munster na final da Heineken Cup, que vén sendo algo así como a Copa de Europa de rugby. Pois ben, estes irlandeses veñen de conseguir recentemente unha nova Heineken Cup, a segunda, desta vez despois de vencer na final aos franceses do Toulouse.

Cómpre lembrar que o Munster Rugby non é un clube. É un equipo que representa á antiga provincia de Munster (o sur da illa de Irlanda) e agrupa a 15 clubes da Liga Irlandesa. O mesmo fan nas outras antigas provincias: Munster, Ulster e Connacht. Estes equipos xogan, ademáis da Heineken Cup, a Celtic League, na que compiten cos viciños galeses e escoceses.

Munster xoga os seus partidos de local en dous campos, os de Cork e Limerick, para poder repartirse entre as cidades principais da rexión. Existe dende 1879, ainda que o primeiro éxito non chegaría ata 1979, cando conseguiron bater nada menos que aos mismísimos All Blacks. Pero a gloria definitiva so chegou nos últimos anos, cas finais europeas perdidas de 2000 e 2002 e os triunfos finais de 2006 e 2008, que convirten aos do Munster no mellor equipo europeo da actualidade.

A verdade é que eu, antes de chegar a Irlanda, non sabía moi ben o que era o rugby. Tiña algunha idea máis ou menos idealizada dun deporte de tipos regordechos e bonachóns, que despois de mallarse ben uns aos outros na lama, quedaban para tomarse unhas pintas a conta do equipo local no mítico terceiro tempo.

O feito de ser un deporte minoritario (incluso en Irlanda) e pouco preofesionalizado fai que haxa un ambiente especial nos partidos, onde rara vez se escoitan insultos ou se lembran da familia do árbitro. O bo ambiente tamén está favorecido pola actitude dos xogadores e dos medios de comunicación.  E é que o fútbol ben podería aprender moitas cousas do rugby… Este é un deporte no que priman outros valores, como o traballo en equipo (eres tan bo como o pior dos teus compañeiros) e a solidariedade. Na alta competición todo é posible, como nos demostraron os Pumas no último mundial, se os xogadores cumplen esas premisas e aproveitan a riqueza táctica do xogo para buscarlles as cóxegas aos rivais.

En Irlanda, o rugby non chega á popularidade dos deportes gaélicos, pero o país vólcase totalmente nas datas importantes, cando xoga a Selección do país ou algún dos equipos privinciais. Por certo, que cando digo país digo a illa enteira e porque este é o único deporte no que a República de Irlanda e Irlanda do Norte xogan xuntos na mesma seleccón, baixo as mesmas cores e os mesmos símbolos. E non pasa nada. E por iso o rugby é un deporte ainda un chisquiño máis especial na illa de Irlanda.

An Gaeltacht

Domingo, Abril 27th, 2008

Este palabro que titula o post identifica as rexións irlandesas nas que o idioma maioritario é o gaélico irlandés. Estas rexións están situadas nas beiras máis isoladas e lonxanas da costa oeste irlandesa, onde os sinais de tráfico están en gaélico, a educación é totalmente en gaélico e mesmo os novos veciños teñen a obriga de saber gaélico e demostrar o seu coñecemento mediante un exame cando compran a casa.

Ata aquí, a teoría. Na práctica, a desidia dos políticos e do ministerio encargado de velar polos intereses do Gaeltacht e a conservación da lingua, xunto coa presencia asoballante do inglés en tódolos eidos da cultura e a sociedade irladesa foron menguando as áreas gaélico-falantes ata o punto de que hoxe xa só o falan de xeito natural uns cantos milleiros de persoas, moitas delas de avanzada idade, nos currunchos máis recónditos dos condados de Donegal, Mayo, Galway e Kerry.

Non foi sempre así. O gaélico foi a lingua da illa de Irlanda durante moitos séculos, ata que a longa colonización da illa por parte dos ingleses comezou a ter efecto na lingua irlandesa. A partir do XVIII, o gaélico pasou a ser a lingua da aldea, dos incultos, dos pobriños que non sabían falar otra cousa e o inglés impúxose como lingua da cultura e do comercio. Tivo unha grande influencia neste contexto a incorporación masiva de colonos británicos, que ocuparon as terras dos irlandeses, que estaban obrigados a morrer, someterse, ou emigrar. A situación da lingua empiorou co paso do tempo, e a independencia pouco valeu. O dano xa estaba feito e a lingua do país xa estaba ferida de morte.

É certo que existen unha emisora de radio e unha canle de televisión en gaélico que emiten en todo o país, pero fican diluidas no mar de medios de comunicación irlandeses e británicos que só se expresan en inglés. É certo que o ensino do gaélico é obrigatorio na República durante os doce anos que dura a educación primaria e secundaria, pero os rapaces falan inglés cando saen da clase, falan inglés na casa, namoran en inglés… Tamén é certo que o gaélico tamén é co-oficial na Unión Europea, os sinais de tráfico son bilingües fora do Gaeltacht, as matrículas dos coches son bilingües, todos os documentos oficiais son bilingües… pero todo iso forma parte dun universo virtual, o do bilingüismo, que non existe no universo real.

No universo real, na Irlanda do Celtic Tiger, é difícil escoitar gaélico na rúa, mesmo viaxando polo Connemara. Os políticos falan inglés, tamén os máis nacionalistas, os nomes e apelidos irlandeses están deturpados para adptalos á fonética inglesa, os curas din misa en inglés e mesmo o hino nacional ten versión inglesa… para que se entenda.

Non existe no mundo un país no que convivan armoniosamente, como lles gusta dicir a algúns, dous idiomas no mesmo territorio. Se cadra un por cada pedazo do territorio, como en Bélxica e Suiza. Sempre acaba por impoñerse un, o que ten máis forza, o que falan os novos, o que falan os famosos na televisión, o que está escrito nos xornais, o que mola

Isto o estamos vendo na nosa propia casa, non temos que ir lonxe. Se isto acontece en Irlanda, país independente e dono da súa política lingüística dende 1922, que futuro nos agarda en Galicia? Que futuro queremos para nós e para o galego? Teremos un Gaeltacht de aquí a pouco na Costa da Morte e nas montañas de Lugo e Ourense? Por desgracia para o galego, iso vai depender dos galegos.

Identity Works

Miércoles, Abril 2nd, 2008

No soy expatriada laboral, no soy mejicana emigrada, no soy boricua, ni cubana, ni latinoamericana, y me llamo María Esther pero no me llamen María, Esther no es mi segundo nombre, es mi nombre. Sí, tengo dos apellidos y no pone Sra. Balliet en este documento porque no me he cambiado el apellido al casarme pero ese hombre de ahí es mi marido, ¡se lo juro!

 Soy española, y dentro de eso gallega, y dentro de eso vengo marcada por la idiosincrasia de haberme criado en la bonita ciudad de A Coruña teniendo una madre madrileña y un padre lazano (por si queda duda yo pongo en las postales que le mando a mi tía Rosa: Laza-Verín-Ourense-Spain). Mi marido tiene un apellido francés, pero es de Wisconsin. La familia por parte de su madre proviene de Cork, en Irlanda, así que como muchos americanos, se siente algo irlandés y desde que vino a Galicia de mi mano piensa que nuestra unión no es fortuita y que nuestra tierra lo devuelve a sus raíces (si buscan un americano que hable español con acento gallego yo se lo presento).

Uno entiende bien de dónde viene y al llegar a América necesita que los demás también lo entiendan. Abre un restaurante y vende filloas de sangre en la quinta avenida si le parece, o compra un cerdo y lo mata en noviembre en el patio de su casa sin vallar ante la mirada estupefacta de los vecinos. Yo el primer año me lo pasé haciendo tortillas y empanadas. Un día hice tres empanadas seguidas, no podía parar.

 No se confundan por favor, yo hablo español pero vengo de Europa, Spain, Spain, el país de la paella y los toros! no hace falta que me miren con lástima como si hubiese pasado grandes penurias para llegar aquí, ni que me regalen una barra de labios pensando que en España esas cosas no se encuentran, como ya hizo una pobre ama de casa acomodada amiga de mis suegros hace unos años movida por su ignorante vida a las afueras de Milwaukee. Esa misma mujer no quiso asistir a mi boda en Betanzos porque consideraba España un lugar peligroso, lleno de terrorismo y violencia. ¿Cómo le explicamos a Sharol que en Galicia no vamos armados, que comemos y vivimos igual o mejor que ella y que yo uso maquillaje profesional desde que tengo pestañas?  Se aceptan sugerencias.

O primeiro emigrante galego

Sábado, Marzo 29th, 2008

Non sei se Amergin foi o primeiro emigrante galego, mais este bardo-guerreiro celta, orixinario do lugar que logo os romanos chamaron Brigantium saiu da sua terra hai moitos anos, tantos que os monxes irlandeses que escribiron a súa historia perderon a conta, aínda que algúns sitúan a sua chegada a Irlanda no 1530 a.C.

Amergin era bisneto de Breogán e un dos oito fillos de Míl, os chamados Milesios, que segundo a tradición recollida polo Libro das Invasións de Irlanda (Leabhar Gabhála, isto non se pode tomar como fonte histórica!), foron os primeiros celtas en chegar á illa. Despois de guerrear cos antigos poboadores, e dun combate naval con cantos de druidas e tormentas máxicas incluídos no que Amergin demostrou os seus poderes, os Milesios conseguiron conquistar Irlanda, entrando primeiro por Kerry e despois polo estuario do río Boyne, na actual Drogheda.

O noso Amergin era un bardo, o poeta do grupo, mais tamén era un guerreiro e o xuíz escollido para decidir os destino dos perdedores e mesmo as leis que debían seguir os seus paisanos. A tradición tamén sitúa a súa tumba nun lugar chamado Millmount, en Drogheda, e moi pertiño de Tara, centro do poder na antiga Irlanda.

Todo isto vén a conta dun ruxe-ruxe que anda percorrendo a illa nos últimos días. Trátase das obras no novo porto da puxante Drogheda, que acaban de ser interrompidas debido á riqueza arqueolóxica do lugar. Políticos e patrociadores do novo porto do estuario do Boyne se excusaron pola demora nas obras dicindo que encontraran os restos do que podería ter sido o primeiro asentamento permanente en Irlanda de Armegin e os seus irmáns, os bisnetos de Breogán.

Finalmente, parece que esas historias de lendas e seres mitolóxicos que recopilaron aqueles monxes medievais no Libro das Invasións de Irlanda non eran todo lerias, ou si?

San Patricio

Domingo, Marzo 16th, 2008

Como cada 17 de marzo, mañana celebraremos el San Patricio, el patrón de Irlanda, quien trajo el cristianismo a la isla y es protagonista de tantas leyendas e historias increíbles. Es también un día especial para los irlandeses de todo el mundo, que lo celebran llenando las calles de verde y los pubs de clientes ávidos de Guinness. En Nueva York, el desfile de San Patricio concentrará a millones de descendientes de irlandeses que aun creen que esta isla verde está llena de leprechauns y que sus ancestros eran guerreros celtas con sangre azul.

En la Irlanda de verdad, el acto central también es un desfile, con mucha música y cerveza, donde lo de menos es la misa de la catedral. Es el día en que más alcohol se consume (los pubs tendrán que cerra antes de tiempo por falta de stock), el día esperado por todos en cada ciudad y pueblo del país, con carrozas, música y gaiteros, pero también con sambistas, ritmos africanos y dragones chinos.

En Dublín el desfile es el acontecimiento turístico del año, por eso no valieron de nada las peticiones de la Iglesia de adelantarlo un par de días para que el desmadre etílico no coincidiese con la Semana Santa. Pero la pela es la pela, aquí también, y si hace falta disfrazar al arzobispo de leprechaun, pues se hace y punto.

San Patricio es algo así como nuestro Santiago, y la peregrinación anual a Croagh Patrick se parece mucho a la nuestra del Pico Sacro, una más de las muchas similitudes entre Irlanda y Galicia, dos países unidos por un pasado de tienieblas y separados por un mar.