La Voz de Galicia lavozdegalicia.es - blogs | Inmobiliaria | Empleo | Mercadillo

Entradas etiquetadas como ‘derechos’

“Ese oscuro objeto de deseo”

sábado, febrero 21st, 2009

Sí, refírome o voto emigrante, ese do que case ninguén fala pero todos queren, todos protestan polo seu funcionamento pero ninguén fai nada para arranxalo.

Estes días o blog móvese bastante e por suposto o tema principal non podía ser outro, as Eleccións Autonómicas. Non me gustaría meterme demasiado en loar ou criticar a uns ou a outros, ou en tódalas polémicas e trapos sucios que se están a sacar para perxudica-lo contrario. Por desgracia, as campañas electorais rematan sempre sendo máis unha loita barrio baixeira en lugar dunha loita de ideas. O tema que me está de verdade a interesar e polo que vexo tamén a outros “blogueiros” e “foreiros” é o do voto emigrante. Tampouco me quero meter a criticar o caos e desorganización que case que sempre o protagoniza, senón máis ben a cuestión filosófico – política de si deberiamos votar os Galegos do exterior.

Hai unha tendencia a relacionar a xuventude actual con apatía, non só pola política senón por todo tipo de movementos sociais que requiran pensar, mobilizarse ou protestar. Somos as veces considerados como unha xeración de desinteresados, incluso malcriados, nós non vivimos unha dictadura e parece que todo nos foi máis sinxelo. Non podo estar máis en desacordo, coñezo e detecto moito interese na xente xoven por involucrarse, ou polo menos interesarse polo que acontece no país. Non recordo moi ben cales foron as primeiras eleccións nas que puiden votar, penso que foi no 1997, pero recordo moi ben a ilusión que me fixo, considereino case un deber, se queres protestar e esixir, tes que participar, pensaba eu, e prometinme a min mesmo que eu votaría sempre, sen escusarme no clima, na resaca do día anterior (¡e daquela éranche boas!) ou na desilusión que cando pasan os anos e as sucesivas eleccións un vai acumulando porque todos prometen pero poucos cumpren. O que non sabía eu no 1997 cando comezaba na Universidade era que esa escusa podería ser o vivir noutro país.

Deixei Galicia no 2004 para virme para Escocia, e nas primeiras eleccións que me colleron fóra, fixen todo o posible para poder votar, no 2005, as históricas autonómicas nas que Fraga perdeu o poder, ¡como non iba a eu a colaborar!. Só levaba 9 meses en Escocia, isto parecía máis unha aventura que unha decisión a longo prazo. Cinco anos despois e aquí sigo, feliz no meu traballo e instalado, comprando a primeira vivenda e coche da miña vida despois de estar sempre de prestado na terra dos meus antergos. Non se pode negar que se vai perdendo un pouco o contacto, os correos e chamadas ca familia e amigos vanse espaciando, e non tódolos días pode un sentarse tranquilo e conectarse a Internet para ver que se coce por alá. Cousas que antes considerabas unha estrañeza como conducir pola esquerda, beber unha pinta de cervexa negra ou que berren tanto cando hai un corner no fútbol coma se marcaran un gol, son normais. Fas os teus amigos, empezas a paga-los teus impostos, pides unha hipoteca e berras en Inglés – Escocés por teléfono cos do gas porque non che viñeron a arranxar a caldeira. Vives entre dous mundos, co teu traballo e vida aquí, e aproveitando ata o último día de vacacións para visitar Riveira. Os de alí estráñanse polo de aquí, os de aquí preguntan polo de alí. “¿E que fas en Escocia co bonito e o bo clima que tedes en España?, e “¿cando pensas volver?, ¿non quedarás alí toda a vida?”. Un síntese un pouco apátrida, feliz e agradecido a este país pero sempre cun ollo en Galicia. Ata que un día recibes unha carta da oficina do censo electoral comunicándoche que podes votar nas próximas eleccións ó Parlamento Escocés e o Concello de Stirling. Unha vez máis fíxome a ilusión de 1997, coma se tivera outra vez 19 anos, vou decidi-lo futuro de Escocia, ¿e por que non?. Pero eu é que non podo facer nada sen darlle moitas voltas á cabeza así que empezo a sentir vértigo, ¿quen son eu para votar aquí? Nin máis nin menos que nas eleccións nas que un partido que pode gañar e que en condicións normais, por ideoloxía, eu votaría, pretende convocar un referendo pola ruptura do Tratado de Unión que en 1707 uniu a Escocia con Inglaterra. Demasiada responsabilidade pensei eu. Despois de moita falar e filosofar con amigos Escoceses e Ingleses, case que pedíndolle permiso, decidín votar, eu tamén teño dereito a decidir.

Estamos no 2009 e atopámonos cas mesmas discusións neste tema que fai catro anos. Xente que opina que non deberiamos votar, que xa non vivimos aí, nin pagamos impostos, só os residentes deberían escoller os políticos que terán que aturar. Outros pensan que a condición de emigrante, aínda que sexa permanente, non che ten porque facer perder os teus dereitos de cidadán galego, si, pero ¿que pasa cos galegos noutras comunidades españolas?, din outros.

E un que se sinte aínda máis apátrida, moitos dos da miña terra síntense incómodos ca idea de que os de fóra decidamos unhas eleccións, moitos de aquí aínda máis incómodos con que estranxeiros decidamos as súas. E eu penso, que aquel ilusionado rapaz de 19 anos que votou por primeira vez en 1997 e se prometeu a si mesmo que nunca perdería unha cita terá que ter o seu dereito a voto nalgures, ou que pasa, ¿son de verdade un apátrida?, ¿ou son Escocés?, porque moi contento e agradecido estou, pero Galego son e serei toda a vida.

Recoñezo que nisto vou dando tumbos e cambio de opinión, teño coma un conflicto interno, especialmente despois de ler opinións ben argumentadas como algunhas dos foros estes días. Pode que o meu problema sexa que lle dou demasiadas voltas, así que espero que un asiduo do blog me permita coller prestada e utilizar aquí a frase dun do seu profesor: “philosophy tells you a lot of things -but it doesn’t solve any problems for you” (Sousa-Pousa dixit) e facer o que considero máis correcto sen importarme o que outros pensen do tema porque ó final neste asunto non hai correcto ou incorrecto, un ten que facer o que lle pide ó corazón e a cabeza.

Pode que a pesares de levar xa varios ano fóra (¡e os que quedan!) e de sentirme un pouco apátrida, a pesares de estar contento en Escocia, que me deu as oportunidades que non atopei en Galicia na miña profesión, e a pesares de que aquí teño agora a miña casa,  non deixo de sentir un profundo desexo de intervir e opinar todo o que poida nas cousas de alá, incluso aínda que as veces trate de evitalo porque sinto que xa non me corresponde. Ou pode que si que me corresponda e que o que goberne vaia a mellorar sustancialmente a inversión en I+D para que xente coma eu poidamos atopar traballo aí ou pode que sinxelamente siga estando ilusionado como en 1997 a pesares de que ninguén o fixo e sempre o prometen. O caso é que alí vai o meu voto unha vez máis, esperando que desta vez vala para moito, e cumprindo a miña promesa de nunca poñer escusas para non cumprir co meu dereito (e a miña obriga) de cidadán Galego.

Pasa el día y pasa la romería.

martes, junio 3rd, 2008

Estos días hemos andado de celebraciones, el Día de África el 25 dFiesta escolar del 2 de junioe Mayo, el Día del Niño, 02 de Junio y el día 5 que será el Día del Ambiente.Entre plantación y plantación de árboles, limpieza de playas y concurso de dibujo me ha quedado la sensación de que solo nos acordamos de Santa Bárbara cuando truena.

 La fundación de lo que es hoy la Unión Africana en el año 1963 en Addis Abeba fue la esperanza de un continente en pleno proceso de descolonización. Todavía con Selassie en su imperial corte recuerdo las fabulosas crónicas de Kapuzinsky relatando los grandes discursos de prometedor futuro para África.  

Hoy en día y después de más de 7 millones de muertos sólo en Sudán y RDC, el Día de África sigue siendo un día de votos de esperanza, de discursos de desarrollo y de danzas y trajes típicos. Al menos  en Sao Tome.  

Promover sus derechos y reconocer lo importantes que son es el objetivo fundamental de El Día Internacional  del niño. Aquí se festejó durante dos días, el domingo todas las escuelas tuvieron su fiesta y el lunes cerraron para poder limpiar. Este día es el único en el que muchos padres se acuerdan de sus hijos, les compran ropa o les regalan una tarta. De nuevo, pasa el día y pasa la romería…

 Y ahora el Día del Ambiente, marcado este año por la huella de carbono. Plantamos más árboles y limpiamos, se hacen grandes discursos de protección de la naturaleza pero…¿Quién es el que renuncia a viajar en avión por su huella de carbono?   ¿Quién va a pagar por sus emisiones? Para Sao Tome la pregunta debería ser: ¿Quien deja de cortar árboles para cocinar? ¿Para construir su casa?