La Voz de Galicia lavozdegalicia.es - blogs | Inmobiliaria | Empleo | Mercadillo

Entradas etiquetadas como ‘Breogán’

O primeiro emigrante galego

sábado, marzo 29th, 2008

Non sei se Amergin foi o primeiro emigrante galego, mais este bardo-guerreiro celta, orixinario do lugar que logo os romanos chamaron Brigantium saiu da sua terra hai moitos anos, tantos que os monxes irlandeses que escribiron a súa historia perderon a conta, aínda que algúns sitúan a sua chegada a Irlanda no 1530 a.C.

Amergin era bisneto de Breogán e un dos oito fillos de Míl, os chamados Milesios, que segundo a tradición recollida polo Libro das Invasións de Irlanda (Leabhar Gabhála, isto non se pode tomar como fonte histórica!), foron os primeiros celtas en chegar á illa. Despois de guerrear cos antigos poboadores, e dun combate naval con cantos de druidas e tormentas máxicas incluídos no que Amergin demostrou os seus poderes, os Milesios conseguiron conquistar Irlanda, entrando primeiro por Kerry e despois polo estuario do río Boyne, na actual Drogheda.

O noso Amergin era un bardo, o poeta do grupo, mais tamén era un guerreiro e o xuíz escollido para decidir os destino dos perdedores e mesmo as leis que debían seguir os seus paisanos. A tradición tamén sitúa a súa tumba nun lugar chamado Millmount, en Drogheda, e moi pertiño de Tara, centro do poder na antiga Irlanda.

Todo isto vén a conta dun ruxe-ruxe que anda percorrendo a illa nos últimos días. Trátase das obras no novo porto da puxante Drogheda, que acaban de ser interrompidas debido á riqueza arqueolóxica do lugar. Políticos e patrociadores do novo porto do estuario do Boyne se excusaron pola demora nas obras dicindo que encontraran os restos do que podería ter sido o primeiro asentamento permanente en Irlanda de Armegin e os seus irmáns, os bisnetos de Breogán.

Finalmente, parece que esas historias de lendas e seres mitolóxicos que recopilaron aqueles monxes medievais no Libro das Invasións de Irlanda non eran todo lerias, ou si?

Breogán y Valle-Inclán en Madrid

jueves, marzo 27th, 2008

breogan.jpg

Mientras camino por la avenida Donostiarra, viene a mi mente aquella cita de la Sonata de Otoño que reza: “Son las palabras espejos mágicos donde […] se aprisiona el recuerdo de lo que otros vieron y nosotros ya no podemos ver por nuestra propia limitación mortal”.

Atravieso sin prisa el puente Calero, sobre la M-30, hoy calle 30. Observo el incesante fluir de automóviles, Las Ventas a tiro de onda y Torrespaña a lo lejos. Sigo avanzando y acabo por desembocar en el parque de Breogán. Heme aquí en una pequeña isla poblada de pinos que quieren trasladarme a la vieja y querida esquina verde que esperan representar y que filtran el aire del entorno. 

Igual que desde la torre que nuestro mitológico padre Breogán construyó en Brigantia podía divisarse Irlanda, desde esta desconocida atalaya madrileña, el visitante puede ver con los ojos del alma —“los siglos no pasan”, pronunció don Ramón— aquella quinta desvencijada próxima a Las Ventas del Espíritu Santo a la que el llamado poeta melenudo se trasladó algún tiempo después de su llegada a Madrid. 

E igual que los bisnietos de Breogán conquistaron Irlanda navegando desde Brigantia, Valle-Inclán, desde esta esquina capitalina, desbordado de libertad, libertad que, en palabras de Gómez de la Serna, le llevó a que “su vida de artista y su hambre fueran santas”; desde esta esquina, digo, conquistó el Olimpo de las Letras