La Voz de Galicia lavozdegalicia.es - blogs | Inmobiliaria | Empleo | Mercadillo

Entradas etiquetadas como ‘’

“Que inventen ellos”

lunes, mayo 5th, 2008

Últimamente síntome aludido con frecuencia cada vez que fago o meu repaso diario por diferentes xornais tanto galegos como nacionais en internet. Diferentes titulares, comentarios e cifras chaman a miña atención: “Las ofertas de empleo cerca de casa por favor”; “España no aprovecha a sus titulados”; “Queremos atraer a los mejores científicos, españoles o no” (todos en El País); “Los graduados españoles entre los más baratos de Europa”; “El empuje de la investigación gallega” (La Voz de Galicia); “Cuarenta científicos gallegos que trabajan en el extranjero solicitan regresar a España” (Faro de Vigo). Todos estos titulares xunto ca xa por fin recoñecida crise económica e a decisión do Presidente Zapatero de crear o Ministerio de Ciencia e Tecnoloxía fíxome pensar moito nos últimos dous meses sobre a realidade económica de España e como ésta afecta á miña forma de vida.

Empecemos polo principio, o meu nome é Loís Bello Fernández de Sanmamed, nacín en Santa Uxía de Riveira (A Coruña) fai trinta anos e despois de acabar no instituto decidín ir para Santiago de Compostela a estudiar o que sempre quixen, Bioloxía. Disfrutei a miña vida na capital da nosa terra, como disfrutei tamén estudiando a miña carreira, e fun un deses idealistas que pensaba que malo sería que a situación non mellorara e houbera un bo traballo para min aí fora, a pesar dos comentarios sempre pesimistas da maioría dos meus profesores. Quedou grabado na miña memoria un comentario da miña profesora de Viroloxía que considerei simpático aínda que exaserado no seu momento. Ela que traballo no prestixioso Instituto Pasteur de París con Luc Montagnier, descubridor do virus do sida, dicía que o problema era que en España “la gente piensa que los Biólogos somos cazamariposas”, e agora entendo o que quería dicir. No 2002 acabei a carreira na especialidade de Bioloxía Molecular e Biotecnoloxía, e a pesar do ben que soa, de todo o que tiven que traballar e de todo o que aprendín, decateime de que eso era realmente o que me consideraban no meu país, un “cazamariposas”.

Despois de dous anos buscando traballo, unha entrevista, moitos cursos, algún traballo basura en diferentes cousas e incluso unha pérdida momentánea de esperanza e autoestima que me levou a despreciar a miña profesión e presentarme os exames de Controlador aéreo, decidín que eu non iba a tirar a basura a miña formación e busquei algún país onde os Biólogos moleculares non foramos “cazamariposas”. Así que o 11 de Setembro do 2004 cheguei a Glasgow (Escocia) para ver si en este pequeno país que tantas veces salía en libros e artigos científicos atopaba o que me negaban no meu país. Despois de nove meses traballando na cociña dun hotel de fregaplatos (onde por certo firmei o primeiro contrato da miña vida, xa que nos poucos traballos que tiven aí nunca vin un diante) e aprendendo o idioma empecei a facer entrevistas e a terceira conseguín un traballo como científico no departamento de I+D de Stirling Medical Innovations.

Para os que esteades a ler esto, non pensedes que quero aquí reivindicar a miña decisión, experiencia, sorte ou o que se lle queira chamar. Cada situación persoal é diferente, non me considero nen mellor nen peor que outros na mesma situación, sinxelamente pensei que despois de ler todos eses artigos falando de todo o que presuntamente mellorou a ciencia en España últimamente e sendo este un blog onde os galegos no estranxeiro temos o luxo de expresar a nosa opinión nun medio como La Voz de Galicia, sería oportuno decir alto e claro que desgraciadamente non son o único, existe unha nova emigración, moi diferente a que afectou a Galicia no pasado, centos de titulados que escapan das condicións laborais do noso país, ca conseguinte perda de talento e diñeiro que conleva. Alguén se parou a calcular algunha vez a de cartos que invirteu o goberno central e autonómico en formarnos para que despois paguemos impostos e creemos riqueza, ideas, novos productos, etc en Escocia, Inglaterra, Irlanda, Alemania, Francia ou os Estados Unidos. Estou seguro de que é unha sangría de cartos pero parece ser que é agora cando a burbuxa económica na que vivía España se desinflou que se acordan a pesar dos numerosos avisos que tiveron. Xa non vale adicar tódolos esforzos a construcción, ó turismo ou á mellora de infraestructuras para obxectivos estratéxicos tan importantes como conectar Ferrol con A Coruña cun tren de alta velocidade. Agora a ciencia é importante e aparentemente, España vaise converter nunha potencia nunha lexislatura, de feito algúns pensan que xa o é.

Todos estes titulares nos que se dignifica a ciencia no país falando do “empuje de la investigación gallega” quédanse na superficie, a realidade, na miña opinión, é que este empuxe non é tal, baixo o epígrafe I+D+i en España escóndese investigación maioritariamente fundamental, xeradora de publicacións, necesaria por suposto pero de pouca aplicación a maioría das veces. Sen embargo, o apoio o innovador e pioneiro é escaso e a investigación na empresa privada caseque nula e sempre pensando en obxectivos cercanos. Gústame por suposto a decisión de ZP de crear ese novo ministerio e gústame que inclúa as Universidades para tratar de vincular a investigación cas empresas e a actividade económica pero teño a impresión de que fai falla en España e máis aínda nunha rexión tradicionalmente conservadora (non só na súa acepción política) como Galicia moito maís que ministerios de nova creación e cartos, senón tamén un cambio de mentalidade importante nunha sociedade que segue sen ter “espíritu científico”.

Mentres tanto, como tantos outros, eu seguiréi feliz no estranxeiro, e podo dicir que cando estás contento, valorado e ben pagado, a morriña disminúe proporcionalmente. A decisión que tomei fai xa catro anos foi sen dúbida a mellor da miña vida, por eso animo a tódolos galegos estudiantes de ciencias que se sintan tratados como “cazamariposas” que non se den por vencidos, as nosas carreiras importan e merecen ser tratadas con respeto como por exemplo se fai en Escocia.

E si non para traballar porque pertencedes a ese outro titular que puxen ó principio (“Las ofertas de empleo cerca de casa por favor”), polo menos animádevos a visitala, porque merece a pena. De eso falarei no meu seguinte texto que prometo será menos serio, para tentar de levarvos nunha viaxe imaxinaria por este fermoso e orgulloso país.

Saúdos e encantado de falar con todos vós.