La Voz de Galicia lavozdegalicia.es - blogs | Inmobiliaria | Empleo | Mercadillo

Entradas para la categoría ‘Irlanda’

An Gaeltacht

domingo, abril 27th, 2008

Este palabro que titula o post identifica as rexións irlandesas nas que o idioma maioritario é o gaélico irlandés. Estas rexións están situadas nas beiras máis isoladas e lonxanas da costa oeste irlandesa, onde os sinais de tráfico están en gaélico, a educación é totalmente en gaélico e mesmo os novos veciños teñen a obriga de saber gaélico e demostrar o seu coñecemento mediante un exame cando compran a casa.

Ata aquí, a teoría. Na práctica, a desidia dos políticos e do ministerio encargado de velar polos intereses do Gaeltacht e a conservación da lingua, xunto coa presencia asoballante do inglés en tódolos eidos da cultura e a sociedade irladesa foron menguando as áreas gaélico-falantes ata o punto de que hoxe xa só o falan de xeito natural uns cantos milleiros de persoas, moitas delas de avanzada idade, nos currunchos máis recónditos dos condados de Donegal, Mayo, Galway e Kerry.

Non foi sempre así. O gaélico foi a lingua da illa de Irlanda durante moitos séculos, ata que a longa colonización da illa por parte dos ingleses comezou a ter efecto na lingua irlandesa. A partir do XVIII, o gaélico pasou a ser a lingua da aldea, dos incultos, dos pobriños que non sabían falar otra cousa e o inglés impúxose como lingua da cultura e do comercio. Tivo unha grande influencia neste contexto a incorporación masiva de colonos británicos, que ocuparon as terras dos irlandeses, que estaban obrigados a morrer, someterse, ou emigrar. A situación da lingua empiorou co paso do tempo, e a independencia pouco valeu. O dano xa estaba feito e a lingua do país xa estaba ferida de morte.

É certo que existen unha emisora de radio e unha canle de televisión en gaélico que emiten en todo o país, pero fican diluidas no mar de medios de comunicación irlandeses e británicos que só se expresan en inglés. É certo que o ensino do gaélico é obrigatorio na República durante os doce anos que dura a educación primaria e secundaria, pero os rapaces falan inglés cando saen da clase, falan inglés na casa, namoran en inglés… Tamén é certo que o gaélico tamén é co-oficial na Unión Europea, os sinais de tráfico son bilingües fora do Gaeltacht, as matrículas dos coches son bilingües, todos os documentos oficiais son bilingües… pero todo iso forma parte dun universo virtual, o do bilingüismo, que non existe no universo real.

No universo real, na Irlanda do Celtic Tiger, é difícil escoitar gaélico na rúa, mesmo viaxando polo Connemara. Os políticos falan inglés, tamén os máis nacionalistas, os nomes e apelidos irlandeses están deturpados para adptalos á fonética inglesa, os curas din misa en inglés e mesmo o hino nacional ten versión inglesa… para que se entenda.

Non existe no mundo un país no que convivan armoniosamente, como lles gusta dicir a algúns, dous idiomas no mesmo territorio. Se cadra un por cada pedazo do territorio, como en Bélxica e Suiza. Sempre acaba por impoñerse un, o que ten máis forza, o que falan os novos, o que falan os famosos na televisión, o que está escrito nos xornais, o que mola

Isto o estamos vendo na nosa propia casa, non temos que ir lonxe. Se isto acontece en Irlanda, país independente e dono da súa política lingüística dende 1922, que futuro nos agarda en Galicia? Que futuro queremos para nós e para o galego? Teremos un Gaeltacht de aquí a pouco na Costa da Morte e nas montañas de Lugo e Ourense? Por desgracia para o galego, iso vai depender dos galegos.

O primeiro emigrante galego

sábado, marzo 29th, 2008

Non sei se Amergin foi o primeiro emigrante galego, mais este bardo-guerreiro celta, orixinario do lugar que logo os romanos chamaron Brigantium saiu da sua terra hai moitos anos, tantos que os monxes irlandeses que escribiron a súa historia perderon a conta, aínda que algúns sitúan a sua chegada a Irlanda no 1530 a.C.

Amergin era bisneto de Breogán e un dos oito fillos de Míl, os chamados Milesios, que segundo a tradición recollida polo Libro das Invasións de Irlanda (Leabhar Gabhála, isto non se pode tomar como fonte histórica!), foron os primeiros celtas en chegar á illa. Despois de guerrear cos antigos poboadores, e dun combate naval con cantos de druidas e tormentas máxicas incluídos no que Amergin demostrou os seus poderes, os Milesios conseguiron conquistar Irlanda, entrando primeiro por Kerry e despois polo estuario do río Boyne, na actual Drogheda.

O noso Amergin era un bardo, o poeta do grupo, mais tamén era un guerreiro e o xuíz escollido para decidir os destino dos perdedores e mesmo as leis que debían seguir os seus paisanos. A tradición tamén sitúa a súa tumba nun lugar chamado Millmount, en Drogheda, e moi pertiño de Tara, centro do poder na antiga Irlanda.

Todo isto vén a conta dun ruxe-ruxe que anda percorrendo a illa nos últimos días. Trátase das obras no novo porto da puxante Drogheda, que acaban de ser interrompidas debido á riqueza arqueolóxica do lugar. Políticos e patrociadores do novo porto do estuario do Boyne se excusaron pola demora nas obras dicindo que encontraran os restos do que podería ter sido o primeiro asentamento permanente en Irlanda de Armegin e os seus irmáns, os bisnetos de Breogán.

Finalmente, parece que esas historias de lendas e seres mitolóxicos que recopilaron aqueles monxes medievais no Libro das Invasións de Irlanda non eran todo lerias, ou si?

San Patricio

domingo, marzo 16th, 2008

Como cada 17 de marzo, mañana celebraremos el San Patricio, el patrón de Irlanda, quien trajo el cristianismo a la isla y es protagonista de tantas leyendas e historias increíbles. Es también un día especial para los irlandeses de todo el mundo, que lo celebran llenando las calles de verde y los pubs de clientes ávidos de Guinness. En Nueva York, el desfile de San Patricio concentrará a millones de descendientes de irlandeses que aun creen que esta isla verde está llena de leprechauns y que sus ancestros eran guerreros celtas con sangre azul.

En la Irlanda de verdad, el acto central también es un desfile, con mucha música y cerveza, donde lo de menos es la misa de la catedral. Es el día en que más alcohol se consume (los pubs tendrán que cerra antes de tiempo por falta de stock), el día esperado por todos en cada ciudad y pueblo del país, con carrozas, música y gaiteros, pero también con sambistas, ritmos africanos y dragones chinos.

En Dublín el desfile es el acontecimiento turístico del año, por eso no valieron de nada las peticiones de la Iglesia de adelantarlo un par de días para que el desmadre etílico no coincidiese con la Semana Santa. Pero la pela es la pela, aquí también, y si hace falta disfrazar al arzobispo de leprechaun, pues se hace y punto.

San Patricio es algo así como nuestro Santiago, y la peregrinación anual a Croagh Patrick se parece mucho a la nuestra del Pico Sacro, una más de las muchas similitudes entre Irlanda y Galicia, dos países unidos por un pasado de tienieblas y separados por un mar.