La Voz de Galicia lavozdegalicia.es - blogs | Inmobiliaria | Empleo | Mercadillo

Entradas para la categoría ‘Estados Unidos’

E-Sports, ¿el futuro fútbol?

Domingo, mayo 17th, 2009

Durante mi último año, algo que pude presenciar en Francia fue una convención de videojuegos en París dedicada al mundo de videojuegos de Blizzard, la Worldwide Invitational 2008, donde aparte de probar futuros lanzamientos y poder hacer preguntas a los desarrolladores entre otras muchas cosas, hubo torneos de E-Sports de varios juegos de la compañía. E-Sports es abreviación de “Electronic Sports” en inglés, o sea deportes electrónicos aunque el culo no se mueve mucho, más bien los dedos y manos a una velocidad vertiginosa.

El juego más popular del momento y de la compañía es World of Warcraft. La particularidad de este videojuego es que te permite jugar con otras personas en un mundo virtual donde en grupos de hasta 40 jugadores se puede ir de aventuras en servidores repletos de miles de exploradores (si, soy una viciada de World of Warcraft, o WoW como se llama para abreviar).

El principal torneo de la convención fue de Arenas de World of Warcraft, donde dos equipos compiten contra el otro hasta eliminar los jugadores del equipo contrario. Este torneo fue a nivel mundial de hecho donde múltiples equipos de varios países compitieron y el equipo “Improved Clicks” quedo de subcampeón contra un equipo profesional coreano.

Hay que decir que “Improved Clicks” está formado por 3 españoles, entre ellos, un gallego, Néstor (no estoy segura de donde son los otros dos y no he encontrado nada en Google, lo siento), que de hecho ya ganó en el pasado junto otro gallego en la modalidad de 2 jugadores contra 2 jugadores a nivel mundial como pudimos leer en la Voz a finales de 2007. En esa ocasión el duo gallego se llevó 30.000 dólares, unos 20.000 euros, tranquilamente el sueldo anual de muchos y en ese torneo que presencié no la recuerdo, pero el equipo campeón se llevó 36.000 dólares así que el segundo no se llevaría una cantidad despreciable.

Lo último que sé es que “Improved Clicks” fue en Octubre del año pasado a Aneheim, cerca de Los Angeles en Estados Unidos a otro torneo pero esta vez quedaron quintos. Espero verles en un torneo pronto y que arrasen esta vez.

Aunque parezca que por el momento esto no es gran cosa, ya hay compañías que se dedican a respaldar a estos equipos y en países como Corea, esto va a un nivel bastante serio, ya que los videojuegos son parte de la vida cotidiana de muchos y donde se puede vivir de esto.

A nivel espectador, este tipo de torneos son más entretenidos de lo que esperaba  si sabes de que va un poco el tema. Si no, como el fútbol o la Formula 1, que si no te interesa o no sabes un poquito de como va, cambias de canal del tirón. Pero cuando estuve en la convención, no tenía intención de verlo porque pensé que me aburriría, yo soy más de participar que de mirar. La verdad es que me equivoqué. Los comentaristas eran los José M. García de los E-Sports, le dieron bastante emoción y comentaron cosas que hay que saber MUCHO del tema para poder hacerlo bien, aunque es cierto que porque los partidas de arenas son muy rápidas y dinámicas. Otro tipo de juegos que sean más lentos pueden hacerse soporíferos.

Los E-Sports llevan ya una temporada en España, prácticamente desde que tenemos Internet disponible a nivel personal, haciendo partidillas entre los colegas o ya sea en la Campus Party. Y ahora que Internet está muchos más accesible para todo el mundo, la cosa no hace más que aumentar.

Galicia ya tiene una buena cantera para los E-Sports, como ya ha quedado demostrado a nivel mundial. Tengo curiosidad de que nos depara el futuro y si dentro de 20 años nos sentaremos delante de la pantalla a ver la partida del momento retransmitida en la TVG (o en el canal que nos toque para los que estén fuera). ¿Será Néstor en unos años una figura reconocida a nivel nacional y oiremos de  él a menudo en las noticias de las 3? No lo sé, pero desde luego él y todos los jugadores que han logrado dejarnos un buen nombre en el mundo de los E-Sports se merecen y tienen al menos mi reconocimiento.

Sachando na leira

Jueves, abril 30th, 2009

Con esto de la crisis estoy viendo como los USA redescubren practicas que en mi infancia eran el pan de cada día. Por ejemplo, los cupones del súper. Ayer estaba viendo a una señora que en las noticias explicaba como ahorraba cada semana 50 dólares en su compra, utilizando los cupones del periódico. Quien no recuerda las súper ofertas de compra dos y paga uno que hacían que todo el pueblo se fuera al Continente de Coruña a hacer la compra del mes?

 

Otro ejemplo son los cursos de gestión financiera en varias ONGs de la ciudad en las que te enseñan a  ahorrar, hacer las cuentas del mes y a no excederse con la tarjeta de crédito. Recuerdo la paga semanal (100 pesetas, una fortuna!) y como la mitad iba para la hucha y la otra mitad para chuches.  Hay que ahorrar era la frase dominican que mis padres me intentaban grabar en el cerebro. Lo que a mi me enseñaron con diez años, aquí lo formalizan en Workshops de una semana.

Por último, lo que más vívidos recuerdos me trajo fue ver a Michelle Obama plantando un huerto en la casa blanca. Fue verla y recordar a mi abuela diciendo “Este fin de semana hay que ir a sachar as patacas”.

 

La venta de semillas se ha disparado y cada vez es más común ver crecer en los patios las  cebollas, lechugas  y los tomates que alimentan el sueño americano.

Abstención dun politólogo

Viernes, febrero 20th, 2009

Dicía un compañeiro meu de despacho que as longuísimas colas nas eleccións presidencias americanas de Novembro non eran un síntoma dunha ilusión popular por participar nuns comicios históricos. Eran, para el, un sinal inequívoco de que alguén non fixera ben o seu traballo. Que semellante ineficiencia en algo tan simple coma colocar suficientes urnas, non era algo do que gabarse.

Vou camiño de converterme nun abstencionista forzoso, coma tantos outros que testemuñaron neste blog que aínda non recibiron a documentación electoral. Igual é que non queren o meu voto. Igual fan ben e están a protexer a limpeza das eleccións, xa que a única garantía de que son eu quen emito o meu voto aquí no estranxeiro é unha fotocopia do meu pasaporte. Igual teñen bos motivos, xa que é coñecido que os votantes CERA nos comportamos de xeito diferente que os residentes no país, e visto que cando menos dous escanos poden depender dos nosos votos, pode non ser tan mala idea reducir o noso peso a base de dificultarnos o voto. Igual simplemente son un atallo de toutizos, que atopan complicado remitir unhas sacas de cartas ó estranxeiro. Pouco cambia a cousa en calquera dos escenarios. O resultado ó final é o mesmo: eu vou camiño de non poder votar e eso, queirámolo ou non, é un sinal preocupante de que "algo" non funciona como debera.

St. Andrew’s Church Inc.

Jueves, febrero 12th, 2009

Ha pasado más de un año desde que nos mudamos y todavía no sabemos absolutamente nada de los habitantes de este pueblo dormitorio de Filadelfia. Bueno, eso no es totalmente cierto, sabemos por observación que a nuestros vecinos les gusta ir en coche a todas partes, ocuparse del jardín, ir a correr o a pasear enfundados en sus ipods que los aíslan del mundo y les ahorran tener que saludarte.

Sabemos que tienen el jardín impecable pero que raramente lo utilizan, que las visitas no abundan, que durante el verano en la piscina comunitaria casi nunca hay nadie, que llenan el garaje de tantos trastos que tienen que aparcar los dos o tres coches q tienen en la calle, que les gustan sus perros, hablar de sus perros y no de ellos mismos y mucho menos de ti y que se toman muy en serio la decoración estival.

La gente acude a la iglesia por varios motivos. Por costumbre, por obligación, por celebración, por devoción, para rendir respeto, por miedo a ir al infierno, para dejarse ver. En nuestro caso, nos acercamos a la iglesia de nuestra parroquia en busca de contacto con nuestro lado espiritual y con nuestra comunidad, esos seres con los que compartimos carretera, banco y supermercado.

El primer paso fue acudir a la parroquia a conocer al cura. Para asegurarme del éxito del encuentro decido acudir entre semana cuando puedan atenderme. Al llegar me encuentro con que la puerta de la iglesia está cerrada y frente a la puerta un hombre de mantenimiento se dedica a pulir una puerta en perfecto estado. – ¿les sobrará el dinero? De pronto, se aproxima un coche que se detiene en la zona de estacionamiento del edificio contiguo. Me acerco para preguntarle a la mujer que acaba de bajarse del coche si sabe cómo localizar al cura y se presenta como Ruth, su secretaria.

Ruth me informa de que el cura hoy no está y que para hablar con él hay que llamar a este número 1-800-xxx.xxx y pedir cita, como si del dentista se tratase.  Algo confundida, acepto la tarjeta de visita que me extiende y me voy, pensando si la llamada tendrá que hacerse también dentro del horario de oficina. Llamo inmediatamente, más por curiosidad que por urgencia y ya menos sorprendida escucho el mensaje de voz grabado con múltiples opciones: para confesarse pulse 1, para concertar una cita pulse el 2, para entierros pulse asterisco, etc. Selecciono lo que me corresponde y cuelgo satisfecha. Tenemos una cita.

Llega el día. Acudimos puntualmente por miedo a que se nos pase el turno. Le pido a mi marido que deje su café en el coche por miedo a parecer irrespetuosos. Hoy hay más de 15 coches estacionados. ¿Pero cuánta gente trabaja aquí?

Nada más entrar nos encontramos a Ruth detrás de un mostrador. Nos recibe con amabilidad y nos entrega dos tablillas con varios papeles para rellenar. Por un momento olvido dónde estoy y busco en el bolso casi por inercia, la tarjeta del seguro médico. Nos sentamos a leer y a responder las preguntas. ¿Dónde vives? ¿A qué te dedicas? ¿Nombre de tu empleador? ¿Ingresos?

Mientras nos disponemos a responder sentados junto al mostrador vemos aparecer a un joven cura que acompaña a la puerta a otro joven que venía en busca de unos papeles para la escuela. El cura habla muy alto y parece nervioso. Lo despide apresuradamente y se vuelve hacia nosotros:

<!–[if !supportEmptyParas]–> <!–[endif]–>

<!–[if !supportLists]–>-         <!–[endif]–>Hi! You have the 11 o’clock right? Come on back!

<!–[if !supportLists]–>-         <!–[endif]–>Well, we have not finished filling out the paperwork…there are still..

<!–[if !supportLists]–>-         <!–[endif]–>Don’t worry about that! Follow me!

<!–[if !supportEmptyParas]–> <!–[endif]–>

Al doblar la esquina podemos ver que hay varios despachos llenos de gente al teléfono, una sala de reuniones vacía, una sala de conferencias enorme perfectamente equipada y también vacía, una maquina para café, ordenadores con pantalla plana por todas partes, impresoras, ruido de oficina. Al llegar a nuestra oficina de destino lo primero que me sorprende es el reluciente monitor Apple de 32 pulgadas del padre X, la misma que yo no me pude comprar hace unos días, lo segundo su enorme taza de café Starbucks reinando encima de la mesa…

O principio fundamental dunha República

Martes, febrero 3rd, 2009

Será que teño espírito de polemista, pero en canto vexo aseveracións rotundas que apelan ó sentido democrático, sinto a profunda necesidade de adoptar a posición contraria aínda que soamente sexa para convencerme eu mesmo de que aquelo é unha verdade evidente. Xa houbo quen deixou ben claro que o PSOE e o BNG, de formar goberno en coalición, deberían anuncialo con adianto para que os votantes saiban a que ateñerse. Non lembro ben se ademáis había unha apelación a algunha moral cívica, pero para o caso, que é unicamente polemizar, é o mesmo.

Dende logo semella obvio a primeira vista: se os partidos plantexan programas políticos nos que recollen as súas intencións e ademáis son esas promesas o que guía a decisión de voto dos cidadáns, parece claro que, se existe unha alta probabilidade de que o programa sexa modificado porque o partido vai ter que ceder nalgunhas políticas cos seus socios de coalición, o partido debería anuncialo con anticipación. No fondo, o programa debe reflectir o que vai acontecer cando o partido estea no goberno, e por tanto, se o programa se vai ver condicionado, eso debe ser anunciado, para que os votantes poidan votar sobre as propostas auténticas (e para maior gloria da Democracia). Pero é realmente así?

Esta lóxica parece indicar que, se o PSOE e o BNG non anuncian nada é que teñen intención de gobernar en solitario. Máis aínda, que independentemente do que digan as enquisas, ambos partidos tentarán un goberno en minoría. Non teño claro que esto sexa obvio. Debo asumir que a intención primaria de calquera partido (goernar en solitario) é a alternativa máis natural aínda cando é probable que se repitan, mutatis mutandis, os mesmos resultados electorais que deron lugar á coalición? Dende logo se a coalición terminase públicamente mal, podería ser o caso. Pero cando ambos partidos parecen manter un pacto de non-agresión, debo tamén dar por suposto que en realidade non se debe a unha aceptación tácita de que os partidos do mesmo espacio ideolóxico non se atacan entre si? Dito doutro xeito, de verdade o electorado de ambos partidos cre que a coalición non se vai repetir? Nótese aquí ese 40% de enquisados (segundo o informe de Sondaxe) que queren que a coalición se repita. O feito pois de que sexa unha información necesaria que os partidos deban aclarar e que  non é extraíble do que acontece no día a día político, non o acabo de ver.

Non obstante, esa chamada á ética democrática sempre ten algo máis que ver co aspecto normativo, do que debese ser. Esquezamos a estes dous partidos. En xeral, se dous partidos tivesen a opción de formar unha coalición no caso de obter suficientes escanos, deberían anuncialo? Podemos estar tentados a ver os gobernos de coalición ó xeito dos governos maioritarios: os cidadáns deben saber o programa da eventual coalición e por tanto, toda alianza debe ser preelectoral. Se non o fose, parece que o mínimo que debemos requerir é que ambos partidos contemplen no seu programa que políticas implementarán unha vez cheguen ó executivo. No fondo, esta argumentación asume que os resultados electorais poden ser predicidos e que polo tanto os dous partidos (volvámolos chamar PSOE e BNG) son quen de adiviñar cal será a súa forza relativa cando chegue o día de negociar o reparto de Consellerías. Se un dos partidos é o castigado, parece natural que perda forza no futuro pacto. Polo menos eso é o que parece requerir a representatividade. Se fose así, adiantar un programa de goberno pode ser arriscado e certamente inútil se por exemplo o PSOE pensa que vai sair das eleccións en idénticas condicións ás que tivo ata agora e as expectativas non se cumpren. O programa, nese caso, pode non ser un documenton tan útil.

Ademáis, son os programas listados das políticas que se van levar a cabo? Sen dúbida esperamos eso, pero tamén algo máis. Queremos que o partido nos dea pistas de cales serán as súas liñas xerais de actuación. Se non poden levar a cabo a política "A" que figura no programa, queremos saber a que se parecerá a política "B" que finalmente poñan en acción. É dicir, podería ser que prefiramos permitir que os programas non sexan contractos dos que os gobernos non se poidan sair, senón as trazas do seu obxectivo final, unha folla de ruta que recolecte os obxectivos ideais. Se fose así, en qué cambia o feito de negociar unha coalición? O que os votantes do partido quererán saber non é tanto o resultado da negociación, xa que se cadrá é demasiado dificil de predicir, como a posición que o partido adoptará na mesa de negociación cando teña que sentarse fronte ó seu socio de coalición. Se teño que delegar para que alguén me represente nunha decisión que se tomará mediante unha discusión con outros delegados pode resultarme máis útil coñecer onde está disposto a ceder e onde non o meu representante, que, por exemplo, o resultado que se vai obter da negociación (lembremos que a forza de cada parte é aínda descoñecida). Dito de outro modo, os votantes do PSOE ou do BNG poden non estar facendo máis que outorgar unha capacidade para negociar. Se ademáis lembramos que os votos se dan para un partido e non para calquera posible combinación de coalicións (podes votar polo PSOE e preferir que negocien co PP antes ca co BNG, pero lamentablemente a papeleta non vai recoller esa intención), aínda non teño de todo claro como se manifesta ese suposto "mandato" sobre as coalicións.

De todas formas que e o mellor para o colectivo, para o conxunto dos galegos? Naturalmente os partidos están máis cómodos sen ter que atarse sempre e cando eso non represente unha perda de votos, como parece ser este caso. Os votantes do BNG e o PSOE poden ter opinions contradictorias: o partido que se sacrificou máis durante a lexislatura poden esixir un acordo de anteman para decidir xa antes se o van aceptar, mentres que o beneficiado preferira o mesmo sistema. Agora ben, cal é o partido castigado non o sabemos aínda, e de feito, nin cos resultados na man o poderíamos saber. Así pois, asumo que ambos grupos estarán igual de satisfeitos/disatisfeitos que cantes. E os votantes do PP? Asumindo que non obteñen un beneficio político ou persoal de criticar a lexitimidade dos acordos dos outros partidos parlamentarios, é de supor que lles deberia resultar indiferente en tanto que non han afectar ás politicas se non obteñen maioría suficiente. E o resto dos partidos que poderían entrar no Parlamento? Eses merecen mencion aparte, pero este post xa vai moi longo.

La mortadela o el chóped

Lunes, febrero 2nd, 2009

Este mes de enero ha sido un mes de celebraciones en Estados Unidos. Yo llegaba con la resaca de las fiestas navideñas en Galicia, es decir, con unos kilos de más y pocas ganas de volver a la rutina. Y me encuentro con la inauguración el Obama, el día de Martin Luther King y miles de especiales, fiestas, viajes organizados a Washington y retransmisiones especiales del evento en la universidad. De repente  el mundo giraba en torno a ese día.Luego, cuando finalmente se acabó la toma de posesión y este país tenía a su primer presidente afroamericano, empezaron los especiales: el primer día de Obama, la primera semana, las primeras medidas, las primeras niñas negras en la casa blanca, etc.Y todo esto entre las noticias de que Boeing, Starbucks, Home Depot, Conocco Philips, Caterpillar y muchas más, están despidiendo y reduciendo costes. 

Si me preguntaran si yo noto la crisis aquí, diría que no se para de hablar de otra cosa en la tele y que conozco a algunos a los que el despido les ha pasado cerca, que dicen que se venden menos casas y que está más difícil encontrar trabajo. Sin embargo, las tiendas y los restaurantes siguen estando llenos. Y eso mismo fue lo que sentí durante mis vacaciones en Galicia, todo los sitios con filas para comprar y para tomarse un café.. En La Coruña, le pregunté a una amiga que trabaja en un supermercado si ella notaba la crisis. “Claro que sí, (me respondió) la gente tiene prioridades. Se sigue saliendo de copas pero cuando vienen al súper  en vez de comprar mortadela, ahora compran chóped”.

O’Bama

Martes, enero 20th, 2009

Irlanda é terra de emigrantes, ben o saben os americanos. Unha lenda urbana di que case todos eles teñen algo de sangue verde correndo polas veas. Ninguén diría que Barack Obama ten raíces irlandesas, pero escaravellando un pouco na súa xenealoxía alguén chegou, como non, a un humilde inmigrante irlandés, Falmouth Kearney (nacido en Moneygall, condado de Offaly), que chegou a Indiana fuxindo da Gran Fame que asolou Irlanda entre 1845 e 1852.

There is no one as Irish as Barack O’Bama, cantan en Moneygall. Non será para tanto, pero o caso é que o novo presidente americano xa se auto-convidou a tomar unha pinta da black stuff no pub da vila.

Na mesma época tamén chegaba aos Estados Unidos outro mozo irlandés chamado Patrick. As razóns de Patrick eran moi parecidas ás do seu paisano Falmouth. Demasiada xente vivindo nunha pequena granxa (o galpón que vedes na foto) da aldea de Dunganstown, moi perto de New Ross, no condado de Wexford. Patrick non tiña opción, xa que na Irlanda da época so herdaba o fillo primoxénito e el era o terceiro vástago de James e Maria. Se a iso lle sumamos o clima de posguerra (a rebelión contra os ingleses de 1798 que tinguiu de sangue o condado de Wexford aínda era moi recente) e a Gran Fame, podemos imaxinar que a Patrick, con 25 anos e sen futuro, non lle quedaba outra que subirse a un barco-cadaleito (coffin ship) en New Ross para emigrar a América en decembro de 1848.

A vida en Boston tampouco foi fácil, pero Patrick contaba co apoio do seu futuro cuñado, tamén chamado Patrick e tamén orixinario da mesma vila. Xuntos comezaron no negocio da fabricación e venda de cubas e bocois, oficio no que xa traballaran en Irlanda.

Patrick Kennedy acabou por casar con Bridget Murphy en Boston uns meses despois da chegada, pero morreu de cólera en 1858. O único fillo varón que lles sobreviviu á epidemia de cólera foi Patrick Joseph, que fixo fortuna no comercio de bebidas alcólicas e acabou metido en política. Patrick Joseph iniciou a saga política máis exitosa da historia dos Estados Unidos, a que todos vós coñecedes e que culminou coa chegada do neu neto John F. Kennedy á Presidencia do país en 1961.

Por certo, A ver canto tardan os irlandeses en restaurar o pendello de onde saíu o tal Falmouth Kearney para convertilo nunha especie de Barack Obama Homestead Heritage Centre (ou algo así) e cobrarlles uns euros a todos os gringos despistados que pasen por alí.

Difusión e contaxio

Martes, diciembre 23rd, 2008

Rompendo co principio de solidariedade, hoxe contribuirei a espallar a gripe por medio hemisferio occidental. Ou eso ou quedo aquí soiño en Nadal. Non é que sexa relixioso, pero a perspectiva de requentar un polo asado que habita a miña neveira dende hai dias no canto de deixarme coidar pola miña avoa, non é algo que me motive demasiado. En canto acabe este post, marcharei ó aeroporto para comezar a pequena aventura que, tras Londres, Madrid e Compostela, agardo que me leve á cea de Noiteboa en Ourense. E por todos eses sitios, levarei a gripe canda min. Descúlpenme os futuros afectados pero non penso entrar a debates sobre se é xusta esta redistribución de graos de febre e moqueo constante. É o que hai. Eu aquí non quedo en vacacións.

Aínda non sei ben como a collín. De feito, non mo explico. Levo os últimos días case sen sair da casa, rematando proxectos e as avaliacións dos meus alumnos. Estiven ó quente e me alimentei ben (da miña dieta estas últimas semanas de estrés, prefiro non facer comentarios). En fin, debeu vir co xornal ou con algunha das facturas. O importante é que acabo de saquear a farmacia (uns seres impresionantes as farmacias deste país, merecen un comentario futuro) e irei dopado as vindeiras 24 horas: o tempo que supostamente me ha levar ir do meu cuarto de aquí ó meu cuarto de casa de meus pais.

Tamén é mala sorte. Para dúas ou tres veces que volto a Galicia cada ano…

“Estiven no cumio do Padornelo”

Sábado, diciembre 20th, 2008

Comeza a carreira electoral en Galicia. Logo de ter pasado polas primarias norteamericanas e de que aquí os meus veciños escollesen a Obama, aínda que sone mal, hai que recoñecer que a competición Touriño-Quintana-Feijoo queda un chisco corta de glamour. De tódolos xeitos, haberá debate, haberá discusión sobre o voto dos emigrantes, volverán sacar o tema de “debe governar o que máis votos teña” (teima teñen con eso) e, como non, o da xestión da crise financeira internacional. Quen é o científico político que non se emociona con estas cousas? Visto ademáis o pouco que cómpre para facer de opinólogo, vaianseme preparando, que me sumo á lista.

E ademáis estou de vacacións!

Robin Hood era comunista

Martes, diciembre 16th, 2008

Texas es un estado de acérrima tradición republicana por lo que no es extraño encontrarse con señoras como la que me cruce hace unos días. La susodicha, que había por supuesto votado por McCain, me explicó sus temores ante lo que califico del Robin Hood que le iba a robar sus impuestos.

En primer lugar eso de repartir la pobreza nunca la había convencido ya que los pobres son pobres porque lo quieren. (Olé!). En segundo lugar tenía miedo de no poder comprarles una pistola a sus hijos de regalo de navidad, ya que Obama iba a cambiar la ley y, según ella “un tejano sin su pistola no es nadie”. Y en tercer y último lugar dudaba del lugar de nacimiento de Obama lo que lo invalidaría para ser presidente del Estados Unidos. Este argumento se ha estado escuchando últimamente. Hay una investigación abierta sobre si Barack Obama ha realmente nacido en Hawai o sobre si su madre lo inscribió allí después de haber nacido en Kenya. Si así fuese, según la constitución no podría ser presidente.

Resumiendo que Miss Mary, pongámosle un nombre,  está enfadada pensando que un personaje mitológico le va a robar sus pistolas y llevar al país a la quiebra. ¿En que términos pensará de Bush? ¿Será un duendecillo de bosque o la cenicienta a la búsqueda de su zapato?

ojd