La Voz de Galicia lavozdegalicia.es - blogs | Inmobiliaria | Empleo | Mercadillo

Bieito Ledo

Escrito por José Regueira | Desde el Campo de Gibraltar
10 de noviembre de 2008 a las 18:34h

           Advertencia previa: por primeira vez na miña vida vou a escribir en galego. Teño que decir que nunca o estudiei e que o galego académico que oigo na radio, na televisión ou vexo escrito en libros ou en este mismo blog, non é o galego que eu falaba (esporádicamente) nos meus anos de residencia na miña Galicia natal. De modo que escribiréi no idioma (chámese galego, castrapo, galego castellanizado ou como se queira decir) que falábamos na Coruña en tempos de aquel galego que mandaba en España e que tiña abolida a cultura galega.

           Pero hoxe pareceríame un sacrilegio non expresarme no noso idioma, xa que acabo de salir de un templo da cultura galega e de falar con un dos sumos sacerdotes que máis contribuiron (e contribúen) a difusión dela nos últimos trinta anos.

           O Pedroso é un monte o lado de Santiago ó que nos meus anos de estudiante compostelán subíamos as veces a contemplar unha esplendorosa panorámica da actual capital de Galicia. Este monte xa entonces empezaba a ter algunhas antenas de radio e agora está poblada de multitud delas: radio, TV, telefonía, etc. desde donde se recollen e retransmiten multitud de informacións en esta sociedad superinformada. Eu o que ignoraba entonces é que existira outro lugar en Galicia con nombre muy parecido, Padroso, e que en él celebrábase aqueles anos unha asamblea cuyo manifesto tería una enorme trascendencia para a difusión da cultura galega no último cuarto do siglo XX e primeiros anos do XXI. Éste é o  MANIFESTO:

           “En Padroso, Xunqueira de Ambía, Ourense, o trinta de setembro de 1956

           REUNÍRONSE de unha parte os habitantes de este cacho de mundo que se viñan chamando desde hay máis de mil anos: rula, bubela, merlo, miñoca, ra, toupeira, pega, alberca, curuxa, ourizo cacheiro, lagartiña, paspallás e carriza. E de outra Bieito Ledo Cabido, natural deste noso territorio e que ingresa mañá no seminario de Ourense.

           CONSTATAN: que na Enciclopedia Álvarez  na que tivo que estudiar Bieito, os habitantes chámanse doutra maneira: tórtola, bobilla, mirlo, lombriz, rana, topo… Por todo o esposto, os habitantes

           ACORDAN como punto único e por unanimidade transmitirlle a Bieito toda a forza telúrica almacenada a través de centos de anos para que no futuro publique libros e hasta una Enciclopedia onde aparezan os nosos propios nomes, para engradecemento e honor de todos os habitantes da terra”.

           Si non chegóu a ser cura, faltoulle pouquiño. O que é e licenciado en Filosofía e Letras. ¿Que si cumplíu o mandato? A forza telúrica acumulada en Padroso e transmitida  a Bieito debéu ser descomunal. Porque xuzguen ustedes: en 1975 abríu en Vigo a libraría Ir Indo, director xerente de Editorial Galaxia entre 1979 e 1985, co-fundador e presidente durante quince anos dos Premios de Crítica Galicia. En 1985 fundou Ir Indo Edicións. Alrededor de mil libros editados. En 1998 comenzou o extraordinario proyecto da Enciclopedia Galega Universal (EGU), xa finalizada.

           Eu, como supoño que a mayor parto dos lectores, conocía parte da trayectoria de Bieito, pero non tuven hasta ahora ocasión de conocelo personalmente. Ahora tuven o privilexio de charlar largamente con él na súa editorial, intercambiar publicacións (eu tamén fago os meus pinitos editoriales), falar de algún proyecto futuro e que me presentara personalmente a maravillosa Encilopedia a que dedicou largos  anos de esforzos e coa que coronóu o mandato  que lle fixeran os habitantes de Padroso hay nada menos que 52 anos. Nas súas mans o ratón iba trazando sobre a pantalla figuras e sonidos máxicos: si poñía a palabra instrumento sonaban a guitarra, o violín, a trompeta ou a nosa gaita, descompoñíanse os instrumentos nas diferentes partes e volvíanse a compoñer. Si o ratón merodeaba po la palabra esqueleto, aparecían un pez, un ave, un león, un primate ou un humano compoñéndose e descompoñéndose nos distintas huesos do esqueleto. Ahí vese a evolución da especie con claridad meridiana. Por si se dudaba da teoría de Darwin, aquí está a confirmación.

           Padroso e Xunquiera parece que quedaron satisfeitos: nombrárono fillo predilecto. Pero me temo que Galicia enteira sigue en deuda con este galego entrañable, entusiasta da terra, gran comunicador e extraordinario difusor da nosa cultura. Cerca de mil libros publicados e presentados por él co seu especial gracejo e retranca. Con eles intenta facer crecer “por dentro” a Galicia e os galegos. Ël dí, con razón, que intenta axudar a que os galegos sepamos quén somos, de donde vimos e a donde imos, con algunha máis profundidade que o paisano da viñeta de non sei qué debuxante, que sí sabía que se chamaba Antonio, viña da feira e iba pro Carballiño. De ahí o slogan co que abríu a librería en 1975:

                                    O caso é

                                    Ir Indo.

                        (Aquí dibuxada unha tortuga)

                         A librería que axuda a chegar.

Deja tu comentario