La Voz de Galicia lavozdegalicia.es - blogs | Inmobiliaria | Empleo | Mercadillo

“Típicos tópicos”

Escrito por Loís Bello | Desde Escocia
19 de octubre de 2008 a las 4:13h

Típica situación en Escocia (toma 1)

Levo xa catro anos en Escocia, e neste país obsesionado pola súa climatoloxía pasei xa innumerables veces pola mesma situación. No traballo, no supermercado ou pola noite nun pub, alguén sinte curiosidade polo meu inglés con acento estranxeiro e a conversación e inevitable:

–          “Where are you from?”

–           “de Galicia”

Ante a súa cara pensativa como querendo recuperar os seus vagos recordos de Xeografía no instituto sen moito éxito, véxome obrigado a puntualizar.

–          “En España, no Noroeste da Península, costa Atlántica”.

–          “Ahhh!, Catalonia, Barcelona is a beautiful city!”

–          “No, no, Noroeste, enriba de Portugal”.

Todo isto en inglés cas miñas mans debuxando no aire a nosa fermosa Península Ibérica, sinalando esa esquina na que se atopa a terra onde nacín. Non importa cantas veces sucede ou a situación, a conversación deriva case sempre os mesmos tópicos; “¿cómo viñestes dar a Escocia?, non te desesperas, sempre a chover”; “oh!, España, encántame o teu país, a pasada primavera estiven en Tenerife, que clima”. E aí sigo eu despois de catro anos, debuxando no aire a Península Ibérica para explicarlle a todo Escocés, Inglés, Irlandés ou Galés que se poña por diante que existe algo máis, debaixo dos Pirineos non todo o que se move baila flamenco, come paellas e pasa o ano enteiro a máis de 25ºC.

Sempre me considerei un home politicamente moderado, orgulloso de ser Galego, ansioso porque a nosa terra sexa mellor atendida, pero non excesivamente molesto por estar dentro de España, ese complicado puzzle de identidades. Digamos que un, pode que pola educación que tivo, nunca se parou a pensar demasiado si poderiamos estar mellor sós antes que mal acompañados, e ademais nunca tiven que xustificar tantas veces a miña procedencia, simplemente, un é de onde é, e teno claro, a non ser que a forza de ter que explicalo continuamente, un ata empece a dubidar. Pero dende que cheguei aquí, digamos que me din claramente conta de que ningún dos “típicos tópicos” cos que me relacionan e interrogan automaticamente, ten que ver nin de lonxe con quen son ou co que sinto.

Volto mentalmente a miña infancia e adolescencia en Riveira, os meus días na Universidade en Santiago e non atopo nin un só recordo que me faga sentir partícipe do que eles interpretan por España. Non é que me volvera máis galeguista do que xa era, máis nacionalista ou independentista, segue sen molestarme demasiado España, simplemente eu non son o que eles pensan que son pero agora entendo claramente o difícil que “explicar” España e aínda que pode que aí resida parte da súa beleza, eu estoume empezando a cuestionar algunha cousa.

  Típica situación en Galicia (toma 2) 

Estou de vacacións, volto a Riveira, vou paseando pola calle ou entro nun bar, e un deses semicoñecidos que nas cidades pequenas saben toda a túa vida párame e pregúntame.

–          Eh! ¿que tal? ¿como vai todo por Inglaterra?

E eu inocente como se non me decatara de en que país estou respondo.

–          Non, eu estou en Escocia, non en Inglaterra, pero ben, moi ben.

–          Xa, é o mesmo, Escocia, Inglaterra, xa empezamos cos nacionalismos.

–          Pois eso, como ti queiras, que vai ben.

–          ¿E que tal son? ¿raros non?, así, non moi abertos, ¿e sales de marcha alí?, ou de casa para o traballo como en todos estes países, e que como en España non se vive en ningún lado, botaralo de menos.

Non sei que me enfada máis, a absoluta demostración de ignorancia, botando por terra a milenaria e rica historia desta terra chamada Escocia, ou a obsesión española por pensar que os habitantes destas illas non falan, morden, non lles gusta beber e comer, cantar e bailar e traballan vintecatro horas o día.

Ou pode que en realidade o que máis me entristece sexa sinxelamente como de contado estereotipamos un país enteiro en base a unha idea equivocada. Os alemáns son eficientes, os españois paran o país enteiro para durmi-la siesta, os franceses arrogantes, os británicos hipócritas e reservados.

Eu vivo en Escocia onde me tratan mellor do que me trataron moitas veces no meu propio país; traballo para unha empresa americana que me respecta e me coida; colaboramos cunha alemana chea de ineficientes os que lle hai que dicir onde teñen os pés e onde a cabeza; non sei bailar flamenco (nin quero); non soporto os toros; cando vou a casa de vacacións de Nadal chove máis que en Glasgow; salo de festa en Escocia cando me peta; e os meus amigos ingleses, escoceses, irlandeses e galeses son sociables, simpáticos e saben disfruta-la vida como calqueira.

Tódalas nacións modernas son artificiais, invencións, construccións sociais, inventadas por seres humanos para satisfacer as súas necesidades, e é esto o que as fai interesantes e útiles. Cando estereotipamos, xeralizamos e globalizamos todo ata que a identidade dos pequenos máis débiles se dilúe dentro do océano do grande e poderoso, sexa España ou Inglaterra (que a xente utiliza continuamente como Reino Unido), pode pasar que incluso os que non estabamos incómodos dentro desa invención, empecemos a pensalo dúas veces.

Polo de pronto o que me queda é seguir poñendo Galicia e Escocia no mapa e tomar prestadas estás dúas frases de…………….

  James Kelman 

My culture and my language have the right to exist, and no one has the authority to dismiss that.
Speech accepting the Booker Prize (11 Oct 1994)

I come from a country called Scotland. I don’t need to ask for my independence.
Quoted in The Independent (8 Oct 1994)

Etiquetas: , ,

31 respuestas a ““Típicos tópicos””

  1. Ankami dice:

    I`m agree, my friend. Estupendo

  2. Pablo Carballada | Desde Irlanda dice:

    Leíchesme o pensamento, meu

  3. Ana Puga | Desde Australia dice:

    Loís, me ha encantado tu post, no puedo estar más de acuerdo contigo. Yo también opino como tú, orgullosa de ser gallega pero sin que me moleste ser española, y cualquier parecido cultural entre yo misma y un andaluz… inexistente (ojo, que no se ofendan los andaluces ahora ¿eh? que su mención no es negativa en absoluto). También odio los tópicos, España no es sólo toros y flamenco, sino que tenemos la suerte de que es eso y miles de cosas más que, desgraciadamente, no son tan conocidas.

    Yo también me suelo ver en la situación de tener que ubicar Galicia, la esquinita del noroeste, encima de Portugal (cuántas veces habremos repetido esta frasecilla…).

    Sigue escribiendo, Loís. Un saludo.

  4. Gonzalo Rivero dice:

    Atinaches de cheo!

  5. Ana de Snoo dice:

    Puede ser peor!!!
    He vivido entre Inglaterra y Holanda la última década y aparte de las preguntas sobre el clima,donde esta Galicia, que si el flamenco y los toros he recibido preguntas del estilo:
    ? Hay trenes, helados y pistas de squash en Galicia?
    Con estas aun te podrías reir pero ya miras raro si te preguntan si en Galicia y Espana en general tenemos literatura y lo que ya casi llegó a palabras mayores fue alguien que me pregunto como eran los hospitales, llenos de heces por las paredes y con cucarachas…? ehhh? la explicación, es que como en Africa, decía saber esta persona era asi, y Espana ( incluyendo Galicia) y Africa estan tan cerca…
    Eran estudiantes y gente con cultura media,!menos mal!

  6. carlos agullo dice:

    Este correo entróu na conta de correo de Global Galicia. Copio e pego:

    “Chámome Martín, teño 31 anos e dende fai tres anos vivo e traballo en Barcelona, despois de ler o blog de Lois Bello dende Escocia, sobre os típicos tópicos, non puiden máis que escribir tamén unhas cantas liñas sobre as miñas experiencias por Cataluña.

    Ten razón Lois, cando di, que a veces resulta dificil explicar España, somos un estado con bastantes diferencias, iso é verdade pero iso o mesmo tempo tamén é enriquecedor. O que pasa é que todos os pobos deste estado somos un descoñecidos, o coñecemento de Galicia en Barcelona ás veces resulta abrumador, unha vez preguntaronme se en Galicia tiñamos estradas, o que me fixo pensar se os cataláns pensan que os galegos vivimos no século XIX, pero un pouco disto xa pasou tralo desastre do prestixe cando se fixeron colectas no resto do estado para enviar xoguetes e turrón os pobres nenos galegos, coma se fosemos un país do terceiro mundo.

    Outro dos tópicos que ás veces teño que soportar é que todo o mundo pensa que polo meu aspecto son extranxeiro, americano, alemán ou ruso chegaronme a dicir, porque todo o mundo segue co estereotipo de español moreno e de ollos escuros, é claro tódolos que temos ollos claros somos de fora. Eu canso xa de explicar que en España tamén hai louros e ollos claros. Unha vez ata tiven que amosar o meu DNI para que me creran que son español. Esta situación tan só me pasa en Cataluña, en Galicia ninguén me confundeu cun guiri ate o de agora, debe ser que polas nosas ascendencias celtas non resulta estrano ver alguén de ollos claros e louro polas terras do norte.

    Bueno, no fono o que quero dicir e que mesmo dentro de España o coñecemento das distintas rexións deixa moito que desexar.

    Un saúdo”

  7. ana L dice:

    yo he vivido en Escocia y en Inglaterra… y he descubierto dos cosas: en gran bretaña se creen que España es Lloret de Mar (con sevillana incluida) y los españoles se creen que Inglaterra es una mezcla de Londres y el infierno .
    A mi también me a pasado eso de “no no, it´s not barcelona, it´s across the other corner.-.. you know?? Above Portugal!!!… Esto provoca confusión porque no siempre saben los límites y las fronteras en la península ibérica… La solución que he encontrado es gracias al fútbol…”do you know Deportivo la Coruna?? Or “kelta” Vigo”?? I come from there!!! …. Y claro cuando mencionas el fútbol todo es más fácil….
    Los españoles se creen que en Inglaterra nos morimos de hambre… se creen que hay alguna ley que nos debe obligar a comer “fish and chips”… mi alimentación era total y absolutamente española!!! (gracias tupperware!!!)… Ahora vivo en Barcelona y me han dicho “pobriña… que os catalans non nos queren… vanche botar de alí!!! Volve a terra muller!!” (ayyyyysss!!! La COPE!!!!!)
    La ignorancia no solo existe entre diferentes paises…..…

  8. Carlos dice:

    Totalmente de acordo co artigo, mesmo cun punto emocionante.

    E agora vou coa crítica: non é “Riveira”, senón “Ribeira”. O orgullo por nós mesmos non debe esquecer tampouco o lugar onde nacemos 😉

  9. juan dice:

    totalmente dacordo co teu comentario no blog, eu cada dia sintome mais
    galego e menos espanhol, a os feitos remitome.

  10. pablo dice:

    Totalmente de acordo co de Escocia…jajaja
    Estiven ali en Marzo, en edimburgo e en invernes (para acercarme o famoso lago Ness). cando estiven en Edimburgo, estiven nun famoso Hostel nos pes do astelo (se estivestes en edimburgo, seguro que estiveches nese hostal, ali paran moitisimos españois). Cando funme a rexitrar, a rapaza encargada do hostel e recepcionista nese intre (a que curiosamente vin paseando nunha das tomas do planeta finito da sexta por edimburgo…) preguntoume de donde era, e dixenlle de galician (spain). Ela puxo cara de felicidade, e respondeume, a de barcelona, precioso sitio, eu voy 2-3 semanas o ano de vacacions ali, moitos anos levo indo ali… Eu respondolle, barcelona not is galician, is catalonia. E ela erre que erre, dicindome o que lle gusaba de barcelona, e eu que non son de ali, e ela erre que erre…jajaja
    Preguntabame por cousas de barcelona, e eu con cara de incredulo, dicindolle, no,no,no, que eu non son de ali e casi non a coñezo…
    O final parou de falar e puiden explicar de donde son, ao final entrou polo aro e confesoume que tiña algun coñecemento sobre santiago de compostela e os pilgrims…
    O curioso foiu cando lle señalei galicia no mapa de europa que tiñan ali colgado, flipou, e me dixome, ahh, enton ti nos es español, es portugues… miña cara todo un poema, e mas cando me siñalou santiago de compostela, donde estaba…. e señalou un punto cercano a pamplona…
    Nese intre, dixenlle, ok, todo ok, dame as chaves que necesito unha ducha…jajajaja
    e deiseina ali coas suas ideas!

  11. Carlos dice:

    Me duele leer comentarios del tipo cada vez más gallego y menos español. Generalmente los escucho de gente que siempre ha vivido en Galicia y que se relacionan más bien poco con el resto de España. Puedo decir que he vivido con gente de todas las partes de España y sí que es cierto que entre los del Norte siempre se hace más piña que con los del sur, pero sin que me guste ni el flamenco ni los toros quiero decir que todas las regiones de España son fabulosamente complementarias, lo que hace que a los andaluces y extremeños por ejemplo les atraiga aprender los nombres de los diferentes tipos de marisco, que les expliques la belleza de las Rías Baixas y compartas con ellos todo aquello de lo que estás orgulloso como gallego.

    Por otro lado lo de que España es flamenco y toros para muchos extranjeros es cierto en su justa medida. Cada vez son más aquellos extranjeros interesados en la España menos popular, menos soleada y rica en otros aspectos como la gastronomía y las tradiciones. Por eso deberíamos dejar de mirarnos el ombligo y aceptar que estamos dentro de España y de Europa y promocionar aquello que nos distingue dentro de lo que nos une, y pongo como ejemplo el error que considero el rotular los carteles y las señales sólo en gallego desperdiciando la grandeza que nos da el bilingüismo y cerrando las puertas a que sea más fácil que nos conozcan aquellos ciudadanos del resto de España y del resto de Europa que como es lógico conocen solamente la lengua castellana. A mí personalmente me gustaría promocionar Galicia, y lo hago con mis amigos extranjeros como la España verde o la España de las playas fantásticas aunque con agua fría…

  12. Jorge dice:

    Xenial o de Lois Bello. Coincido 100%. Eu son unha persoa paciente, pero moitas veces férveme o sangue cando vexo tanta ignorancia (dun lado e doutro).

    En cambio, o comentario de “Carlos” paréceme fora de lugar “Me duele leer comentarios del tipo cada vez más gallego y menos español. Generalmente los escucho de gente que siempre ha vivido en Galicia y que se relacionan más bien poco con el resto de España”.

    Eu viaxo cada mes fora de Galicia e de España, e síntome galego e para nada antiespañol. Pero síntome moito máis galego.

  13. Carlos dice:

    Jorge, no he querido hacer una afirmación absoluta. Por eso escribí “generalmente”. Me parece muy bien tu posición y por supuesto que pueden pensar lo mismo gente que también haya salido muchas veces de Galicia, es sólo que no me gusta que haya gallegos que excluyan de la condición de gallegos a los que nos sentimos también españoles y europeos.

  14. Martiñan dice:

    Penso que es nacionalista, a min pasoume iso mesmo vivindo 16 anos en Andalucia e cain da burra ao decatarme que os meus sentimentos eran os mesmos que os dos nacionalistas.

    Se cadra, a educación que recibimos, non só na escola senon todo o que nos rodean, fanos meter na testa de cousas como que Galiza é unha rexión e cousas así.

    Ser nacionalista non implica neceriamente ser independentista, mais si saber que pertencemos a unha colectividade nacional diferente á do Estado Español…como pasa con Escocia, outra nación sen estado.

    Son nacionalista e síntome ourgulloso de selo.

  15. Oscar dice:

    A verdade encantoume o artigo e a maioría dos comentarios…teño a sensación de que moitos de nós tiñamos a necesidade de descargar as nosas frustracións.

    A min resúltame moi curioso ver como no mesmo norte de Portugal algunha xente nin sabe onde está Galicia…e moitos dos que saben da nos existencia din mal o noso xentilicio. Estando alí, máis dunha vez me chamaron “galiciano”.

    Estou dacordo que funciona moi ben o do fútbol. Cando digo Deportivo da Coruña, moitos (sobre todo os homes) responden: ah!! si! Deportivo, deportivo si!

  16. Natalia dice:

    Como te comprendo Lois, yo estoy en Gales, aunque en mi trabajo, un colegio, hay bastantes profesores que saben que Espana es algo mas que eso, la mayoria no se creen que Galicia me recuerda mucho al lugar donde estoy ahora, porque yo tambien soy gallega, y como tu, no bailo flamenco, ni quiero, ni me paso un caluroso dia de agosto tirandome tomates….

    Hay gente para todo, y he de decir que lo peor me paso en Estados Unidos, cuando una alumna me pregunto sorprendida si de verdad en Espana teniamos micro-ondas!!!!! no pude mas que sonreir y dejarlo por imposible.

    El clima, el pais, las costumbres, las tradiciones,… nada es malo o bueno, ni mejor ni peor, simplemente es diferente, y a parte de vivir con ello, tambien debemos aprender de ello!!!

    Un abrazo a tod@s desde Gales!

  17. Alberte dice:

    Lois, dás no cravo. Eu, residente en Madrid e independentista convencido (para que non digan que os independentistas non saen da casa), estiven neste verán en Malta, e alí pola noite podías atopar a xente de todos lados, dende finlandeses a coreanos, e con tódala xente que coñecín tiven que facer exactamente igual ca ti: this is Spain, and this Portugal (debullándoo no aire coas mans), Galicia is exactly here, in the north-west. Ó final rematas por preguntarte se non é mellor responder como na segunda páxina d’O home inédito (dispoñible para a súa lectura gratis en internet, por certo).

    Por certo, a min tampouco me molesta España, como tampouco me molesta Italia, pero síntome tan español coma italiano, é dicir 0, síntome só galego, e polos demais só sinto respecto e solidariedade (éche o que ten o internacionalismo: sínteste galego, e por iso sínteste no mundo).

  18. Loís Bello dice:

    Pois pasaba por aquí e caseque vou a dicir algo. Primeiro que gracias polos comentarios e por compartir tamén as vosas opinións e experiencias. Gustaríame especialmente dicirlle a Carlos que despois de releer a entrada un par de veces, sego sen atoparlle nada de anti-español, e tampouco o notei nos comentarios, Juan estará pensando o que moitos, que non se atopa neses tópicos, de aí o de “eu cada dia sintome mais galego e menos español, a os feitos remitome”. Cando escribín esto o Domingo as 3 de mañá (non haberá cousas mellores que facer), leín e releín o texto o rematar, e incluso pensei ben antes de premer o botón de “publicar” porque sempre me da respeto expoñer calqueira cousa nun blog que o fin e o cabo vai saír nun medio como La Voz de Galicia, porque sei que hai xente que probablemente non o entenda como a min me gustaría. Incluso teño que recoñecer que tratei de politizalo o menos posible, de aí que quixera utilizar especialmente eses momentos cotidiás polos que todos pasamos, conversas ou anécdotas en lugar de facer simplemente un ensaio da miña ideoloxía porque o final como ben di Natalia, todas estas cousas serven para “aprender de ello” e fan a un aínda máis “terco” á hora de seguir insistindo co de “enriba de Portugal”. Pero o que che quería dicir especialmente é que a moralexa é que canto máis amplio o teu campo de acción xeográficamente, canto máis viaxes ou máis anos vives fora, máis conta te das (polo menos a min pasoume) de que o mundo no que ti te criaches e te fixeches persoa éche be pequeno, e a min, por moito que me queiran encadrar noutras cousas, non me entra. Ó final, acabaste sentindo un pouco apátrida, no país do que ves, non entenden que poidas estar contento, maravillosamente tratado, “alimentado” e sen plans de volver nesa “illa enriba de Inglaterra” como outro paisano se referiu a Escocia. E no teu país de adopción (se se me permite a expresión) non saben moito de onde veño, quen son ou relaciónanme con algo que non sinto. E por esa razón un que é “cabezudiño coma seu pai” acaba cuestiónandose todo. E aínda que uilizas a palabra “generalmente” entendo que houbo xente que non lle gustou porque é un típico tópico (nunca mellor dito) o do nacionalista anacrónico que non saleu do país e non ten a mente o suficientemente aberta. Para mostra todos os que aquí estamos, que por decision propia ou non, coñecemos bastante de sitios lonxe de Galicia, de aí que poidamos comparar. Soamente quería comentarche isto ca miña mellor intención, que os meus textos nunca son anti-nada, ou eso espero, galegos somos todos.
    Para seguir con esos momentos, preguntas e anécdotas incribles, xa que saíron máis, engado estas que non me entraban no texto. “¿Hay centros comerciais en España?” ou “Vou a Murcia de vacacións, ¿teño que vacunarme de algo, digoo polos mosquitos e eso?”. Pero como falamos aquí, na casa tamén temos que oir de todo. Unhas das miñas grandes loitas segue a ser a comida Ana L, e dígovos unha cousa, en Escocia hai máis ovellas e vacas que habitantes, e territorio sen habitar con pastos limpos para alimentalas naturalmente tamén lle sobra, e auga (non só a que cae do ceo) por todas partes, se aquí non se pode comer unha boa tenreira, cordeiro, vieira ou cigala, e porque estás indoa facela compra o sitio equivocado.

    Saudos e encantado de falar con bos, moitas gracias pot tódolos comentarios.

  19. Mary dice:

    ¿No nos dice todo esto que en el fondo todos somos iguales y que en todos los países hay de todo: cultos, menos cultos, gente que viaja y gente que no lo hace ni le interesa?
    En Europa hay gente que para ubicar Galicia necesita que le pinten el mapa y le den las coordenadas y en España los hay que piensan que los demás países y sus gentes son “raros” y cómo España no hay.

    Me acuerdo cuándo siendo niña y aún vivía en Galicia, los primeros emigrantes que volvían despues de una temporada en países del norte comentaban que aquí se comía la ensalada con leche. Se referían a la mayonesa.
    Años más tarde, ya viviendo yo en Holanda, me preguntaban qué idioma se habla aquí y cuándo le decía el holandés la respuesta general era: “¿pero existe ese idioma?”.

    Mi experiencia personal en Holanda es que cada vez son menos los que piensan que España es la Costa Brava y Benidorm, porque la mayoría busca conocer la cultrura y las costumbres del país, y no sólo el sol y el mar. Es verdad que al oír Deportivo se le encienden las luces a muchos, pero también cuándo se nombra le catedral de Santiago, por ejemplo. Es más bien una cuestión de cultura y desarrollo personal.

    Yo, personalmente, tengo que confersar que hace poco me hablaban de una región de Finlandia y tuve que consultar el mapa, porque ni idea…es un país que al que nunca fui y no conozco, por lo cual tampoco me parece extraño que en Galicia alguien le llame Inglaterra a Escocia o que cualquier europeo no sepa dónde está Galicia o Andalucia. ¿No se habla en los medios de comunicacion del
    Parlamento ingés o de la Reina de Inglaterra cuándo se refieren al Reino Unido o Gran Bretaña?

    Al leer el comentario de Martín sobre el Prestige, me acuerdo de las imágines tansmitidas por televisión en toda España y en la mayoría de los países europeos, dónde un grupo de mariscadoras y esposas de pescadores decían que iban a ser unas navidades muy tristes porque no habría ni para turrón y a continuación se entrevistaba a un grupo de niños que decían que los reyes ese año no les iban a traer regalos. Mirando el caso desde esta perspectiva, no me parece nada extraño que almas compasivas se dedicaran a organizar colectas.
    Pero claro, los que conocemos Galicia sabemos bien que la situación era difícil y deprimente, sobre todo para las personans que viven del mar, pero unas navidades celebradas con cualquier guiso en familia pueden ser tan buenas como las celebradas con el mejor marisco. Todo depende del materialismo con qué se miren las cosas.

  20. Mary dice:

    jaja, arriba dónde está ingés, léase inglés

  21. Paloma dice:

    Mary, estoy de acuerdo contigo. Muchos alemanes conocen Galicia y casi todos al menos el Camino de Santiago (lo siguiente sería preguntarse hasta dónde es esto algo bueno). Pero es como todo, depende de quién te pregunte. Yo no me ofendo porque me pregunten si bailo flamenco -ojalá supiera-, o me comenten que en mi tierra se deben de estar cayendo los pajaritos del calor, cuando en verdad mis padres están con el forro polar puesto en pleno agosto. Poca de la gente que me pregunta dónde vivo o trabajo sabría situar la Selva Negra y la mayoría me comentan si no estoy harta de comer salchichas y beber cerveza. He de decir, que el retintín de los comentarios hacia los alemanes es más marcado que en los de los alemanes sobre nuestros tópicos, en los que simplemente suelen demostrar ignorancia. Por otra parte tengo a parte de mi familia en Andalucía y tampoco bailan flamenco, no se arrancan por soleás a la mínima ni se tiran tomates durante un día de agosto. Tienen otro acento y otras costumbres, pero nunca me ofenderá que me confundan con ellos.
    Saludos.

  22. chuza.org dice:

    Típicos Tópicos

    Reflexión sobre a identidade que aporta a nación ao individuo a partir de dous tópicos que seguro que viviu calquera que saira da súa terra algunha vez

  23. Galician Guy dice:

    Lois, eu tamén vivín en Escocia un cantos anos. De feito foi en Auld Rickie (Edinburgh) e en Sneck ou Inversneckie (Inverness). Entendo e comparto o que dis. Parabéns polo artigo. a verdade é que o que máis me gustou foi o do tópico no noso caso, xa sexa galego coma no español. Que se non saben beber que se non saben comer, eu desde logo nunca atopei tanta variedade de alimentos e de sabores nin un cosmopolitismo gastronomico como que atopei en Escocia, ainda que fora a golpe de take away ou explorando as estanterías do Tesco ou dos Peckhams (nestes últimos non facía a compra todos os días, non vaias crer). Mais tamén podo dicir que se me tratou moitas veces mellor do que en Galicia e ainda tiven que escoitar a máis de un dos que chegaba ou tamén de volta na terra a cantinela de se eran racistas. Pra flipar. O que sei é que eu con vintepoucos anos era en escocia unha persoa adulta, que ao entrar na sucursal bancaria a por un estracto ou cambiar divisa eu era Mr. Martínez e non como acontece aquí onde semella que sigues sendo un rapaciño até os 40 ainda que deixes barba e vaias de camisa e chaqueta. escocia é o País onde eu vin managers de 19 anos dando ordes a empregados de 50 e a xente de 20 e tantos que saia varias veces por semana de troula mais xa cun plan de pensións feito. Haberá cousas mellores en Galiza e piores tamén, pero a parte de tópicos algo que foi do pior que pasei na miña vida foi volver a este País co tremendo flashback de ser considerado adolescente e primeirizo en todo ainda tendo un curriculum, unha experiencia laboral e estudos no extranxeiro, unha diplomatura e un pouquiño máis de mundo do que outros que nunca foron a ningures e que actualmente cortan o bacallau neste País con empresas herdadas de papa.

    Débolle moito a Escocia e ainda que sempre hai xente que sabía algo de onde estaba Galiza ( Aye! I Know Budinno and Calos Nunes and that other one… Hevia! isn´t it?) tamén tiven que loitar contra o tópico. Cos españois na faculdade un é “el gallego”, moitos sabemos ben as diferentes acepcións que pode chegar a ter o xentilicio 😉 . Logo para os escoceses eu era un española máis, até que subín a gaita e Galicia xa no era o lugar de Bulls, Sun and Guitar, para ser pouco a pouco unha stateless nation in the northwest of the Spanish state with 3 different topics – Cows, Rain and Bagpipes. t takes time, for sure!

    Lois, unha aperta dende Ourense e xa nos contarás se Nacho Novo acaba por se nacionalizar para xogar na selección escocesa!

  24. eU dice:

    Lembro dous traballadores da administración dunha universidade londinense que me atendian na minha matriculación. Como a computadora ía lenta, ún déles que miraba os meus datos personais preguntou para facer conversa: “e de qué parte da Espanha és tí?” -“I’m Galician” respostei eu. E vai o ghicho e lle dí á sua companheira: “Oi, gharda a carteira que éstes son medio irlandeses” (o da gheada púxeno porque o administrativo tinha un marcado sotaque cockney).

    O de que os ingleses son pechados ou estirados é a demostración de que quén o afirma (probablemente por non dominar o inglés) non chegou a establecer relacións personais con eles e a sua experiencia londinense é a de traballar nún bar e a sua vida xira en torno ós colegas espanhois. Eso sí logo contan que disfrutaron da movida ‘cool’ de London.

    E xa postos, o pináculo da miseria dos tópicos é a expresión “I am gallego/a”. Alfa e Omega da ignorancia e o auto-odio. Xa me diredes cantas veces a atopades.

  25. CorkMan dice:

    Síntome 100% identificado polo post. Non levo moito vivindo en Cork pero pásamo moi a miúdo. Aínda que unha das cousas que máis me chamou a atención foi no aeroporto de Dublín. Levaba unha “uilleann pipe” (gaita irlandesa) nunha maleta de metal, o home de seguridade pediume abrir a maleta, ensineilla, preguntoume de onde era, e comenteille de donde era.

    E o millor de todo, a resposta. “Are you Basque?” Olé!

    Saúdos dende Cork

  26. Maricarmen dice:

    Veo que muchos confundís viajar con abrir la mente y adquirir conocimientos. Esto no siempre es así. Una persona de mente cerrada y obtusa no va a cambiar por muchos países que visite, conozco a gente así: han visto medio mundo pero siguen tan cerrados y limitados como lo eran antes de salir de su pueblo o ciudad. Un ignorante que ha viajado sólo es un ignorante que ha estado en muchos lugares. Sin embargo conozco a personas que, sin haber salido jamás de su tierra, son abiertos y flexibes, dispuestos a aprender de los demás. O es que todos sabemos dónde está Baviera??? quién puede situar Köln en un mapa de Alemania??? alguno podría situar Auschwitz en un mapa de Polonia?? dónde está Cardiff? Por favor, somos tan ignorantes como esas personas a las que criticamos, parece mentira que hayamos viajado

  27. Loís Bello dice:

    Dame a impresión de que esta entrada está tan manoseada que a mensaxe se perdeu polo camiño, así que derradeiro comentario and “let’s move on”, que hai outras moi interesantes por arriba que me gustaría ler e comentar.
    Como dis Maricarmen, ignorantes hai moitos e algúns que viaxaron máis que todos nós xuntos, pero como se soe dicir, “non é ignorante o que non sabe, senón o que non quere aprender”, e na toma dous que eu relato, o que me ofende e sorprende é que o meu paisano reaccione con “é o mesmo, xa empezamos cos nacionalismos” a minha correción. Pois non, non é o mesmo e polo tanto non o vou calar a boca, eu esperaría outra resposta máis razoable. E segundo, non é cuestión de nacionalismos senón de chamarlle as cousas polo seu nome. Nunca lle pediría a ninguén a pé de rúa ter uns coñecementos de Xeografía tan amplos ou saber a estructura administrativa do Reino Unido, ou como algunhas dixéstedes, sacando todo un pouco de quicio (con perdón) onde está Baviera ou unha rexión de Finlandia ou se queredes tamén, a capital de Mongolia!!.
    Nos meus catro anos en Escocia, vivín, traballei, viaxei, saín de festa, etc con moitos ingleses, irlandeses, galeses, escoceses, alemáns, americanos, holandeses, indios, thailandeses, franceses, canadienses e podería seguir. En esta amplia mostra me baso para facer as miñas afirmacións. E sendo como eles son, viaxeiros que visitan a maioría deles España a cotío, un esperábase un pouco máis de coñecemento da realidade do noso país, eso é todo. Eu polo contrario, nunca fun a Finlandia, e recoñezo que non sei tódalas súas rexións. Pero a realidade é que o 98% dos britanicos (e tamén alemáns onde tamén estiven e cos que aínda traballo) saben o que saben de España e eu non me identifico con iso. Así que unha vez máis en lugar de calar, prefiro puntualizar para que saiban quen son en realidade, e así, utilizando outra expresión deles, “a win – win situation” todos gañamos, eu aclaro quen son, e eles aprenden algo novo. E todo isto, ríndonos, socializando, tomando unha pinta e aprendendo uns doutros. A min gústame que me corrixan cando me equivoco, e eu fago o mesmo, así aprendemos todos.
    Como dixen antes, a entrada xa se manoseou demasiado e é difícil imaxinar agora porque algunha xente interpretou certas cousas nela ou nos comentarios, pero non é a cuestión aquí responder a todas e cada unha das réplicas, porque precisamente a grandeza deste blog é que está basado non nunha ideoloxía, senón en experiencias, así o vivo, así o escribo, polo tanto, algunhas interpretacións non teñen razón de ser ou están fora de lugar porque o que eu pasei, vivín, falei e disfrutei seino eu e ninguén máís. Esas dúas esceas foron como foron (e siguen sendo) e eu fago a miña lectura delas de primeira man, outros terán outras experiencias parecidas pero diferentes ó mesmo tempo, comparalas é perde-lo tempo, e poñerse a discutir canta xeografía sabemos ou temos que saber é sinxelamente perde-la moralexa do texto.
    Non me molestan as opinións diferentes, que son das que máis se aprende, pero si que se poña na miña boca, pluma ou teclado algo que non dixen. Por certo Paloma, eu tampouco me sinto ofendido cando me piden que lles baile un flamenco, sinxelamente non me sinto, ou sinto o mesmo que si me piden unha polka ou un ceilidh. E outra cousa que me molesta un pouco é que a xente sexa tan condescendiente (“don’t be patronising please”), como dixen antes, nin lle chamei ignorante a ninguén, nin lle faltei o respecto a ningún galego que se sinta español, soamente dixen que me molestan os tópicos porque empobrecen, que seguiréi insistindo contra deles para enriquecer e enriquecerme, que me sorprende o descoñecemento entre países tan próximos física e históricamente e incluso entre rexións dun mesmo país (como constataron moitos cometarios posteriores), que vou ter que ir agora mesmo a comprar un libro de Xeografía e Historia de Finlandia, país o que viaxan tódolos días millóns de galegos de vacacións, caseque tantos como do Reino Unido a España e viceversa, e que a próxima vez que me atope co meu paisano, preguntareille a capital de Mongolia ou onde está a Selva Negra para que se entere, ignorante!! (si, estou sendo sarcástico)
    Pois como dicen antes, voume para o piso de enriba a ler outras entradas e a escribir nalgunha delas, por exemplo, a de José Regueira que propón un debate moi interesante, ou Gonzalo Rivero co que comparto cousas pola profesión. Vémonos por arriba gale@s, un saúdo para tod@s.

  28. Mary dice:

    Loís, ese vocablo que usas de “manoseada” está bastante fuera de lugar, y me hace pensar que eres tú el que interpreta mal los comentarios. Hay tantas opiniones como personas, y menos mal que tu mismo aclaras que no te molestan las opiniones diferentes, porque leyendo tu último comentario casi diría lo contrario.
    Y para terminar, cuándo lleves nuchos años de emigrante, sabrás por experiencia que tus amigos y la gente de tu entorno que te aprecie sabrá quién eres y de dónde vienes y los demás, la mayoría del 98% que viaja a España y sigue sin saber prácticamente nada de nuestro país, no lo sabrá, simplemente porque no le interesa saberlo. Esto bien lo saben los pioneros que por los años 50 y 60 ya emigraron y comenzaron a situar Galicia en el mapa de Europa.

  29. Loís Bello dice:

    Gracias polo consello Mary.

    Manosear (De mano).
    1. tr. Tentar o tocar repetidamente algo, a veces ajándolo o desluciéndolo.
    2. tr. Tocar repetidamente a alguien con las manos, generalmente con intención erótica

    Uhmm, igual non foi a palabra perfecta. Só dicir que eu respecto e agradezo tódalas…………

    Opinión Del lat. opinĭo, -ōnis).
    1. f. Dictamen o juicio que se forma de algo cuestionable.

    Só quería clarificar algunha………….

    Malinterpretar.
    1. tr. Interpretar algo o a alguien de forma incorrecta.

    O caso é…………

    Moraleja.
    (De moral1 y -eja).
    1. f. Lección o enseñanza que se deduce de un cuento, fábula, ejemplo, anécdota, etc.

    Non quen sabe máis Xeografía.

    Saúdos e gracias de verdade pola túa opinión.

  30. alumnos/as 4º ESO CPI Cernadas de Castro dice:

    Ola Lois:
    Sentímonos identificados co que ti dis e coas túas ideas. Somos de Lousame (un concello cerca de Noia) e cremos que si os estranxeiros teñen moitos tópicos sobre España, dentro de España tamén hai moitos tópicos sobre Galicia (chuvia, marisco e xente na leira … entre outros…)Hoxe en día a xente en Galicia tamén estudia, fai carreiras universitarias e recorre mundo… É dicir, que teremos chuvia pero tamén temos sol, a mellor praia está aquí en Galicia, temos tecnoloxias avanzadas… E a pesar destes tópicos, como di o anuncio de Gadis, a nós gústanos vivir como galegos e estamos orgullosos.
    Segundo o noso punto de vista os tópicos están asociados á ignorancia… Canto máis sabes menos te equivocas…
    Saúdos.

  31. Alumnos/as 3º ESO CPI Cernadas de Castro dice:

    Ola!
    Coma os nosos compañeiros/as, tamén limos o teu texto e provocounos as seguintes reflexións:
    1º Nós tamén caemos ás veces no tópico e confundimos o Reino Unido con Londres.
    2º Nunha viaxe a Londres que fixemos un grupo de alumnos/as de Seccións Europeas, un camareiro inmigrante dunha pizzería díxonos que “os españois son uns maleducados”, quizais aplicando as características das persoas que el coñeceu a tódolos españois.
    3º Nós, como galegos, sentímonos diferentes ao que se considera “típico español”: no canto de paella, gústanos o caldo, o polbo, o marisco…;temos moitas romarías e festas, pero poucas de touros; non temos a calor do resto de España pero temos o verde que lles falta a eles; non bailamos flamenco senón muiñeira… Ha de ser por iso que cando nos preguntan se somos españois, contestamos: “Non, galegos”. Un saúdo.