La Voz de Galicia lavozdegalicia.es - blogs | Inmobiliaria | Empleo | Mercadillo

Moro no Brasil

Escrito por Ivám Cozinha | Desde República Checa
13 de junio de 2008 a las 15:12h

A fin de curso foi rápida, precipitada, mollada con tintas tráxicas… como é a dor de ver morrer unha alumna, pero este blog non é o lugar para expresar as circunstancias e sentimentos que o arrodean. Agora estou lonxe da Chequia, lonxe dos Sudetes, nada menos que en São Paulo, onde vou estar para unha pequena estadía, así que aprobeitarei para contarvos tamén como se “mora no Brasil”.

Pero antes diso quería contar algún detalle sobre o remate dos estudios secundarios na Chequia, xa que atinxe ao sector no que me movo, o educativo. Poucos días antes de eu apañar o avión asistín ó espectáculo da fin de curso checa… un ramallo de nervos que me acordaron os meus días da selectividade. Aquí a cousa é similar ao que era o noso COU, do punto de vista de que o último ano de secundaria é unha preparación para os exames de maturita, como lle chaman, coa diferencia de que aquí hai unha proba teórica -anterior- e unha proba oral, final, que é a que realmente te sentencia para a posterior continuidade nos estudios superiores. A diferencia coa nosa selectividade é que a maturita ten un carácter realmente adecuado ao significado do noso termo románico, madurez, con un protocolo ao redor digno de mención.

Superar a maturita na Chequia é un obxectivo básico e está convertido en todo un evento vital e social. Para entendérmonos, as titulacións superiores non son tan cobizadas. A universidade non está tan denostada como na España -masificación noutrora, esbancamento actual-, aínda que medra o interese nela. Isto débese á ampla oferta dos estudios secundarios. Hai que dicir, así e todo, que certas ramas da formación profesional están caendo no desinterese -aínda cando a demanda laboral para eles é alta-, e a mocidade, ao tempo que vai perdendo nivel en xeral, vai apontando cara á universidade.

Así que, superadas as probas escritas, chega o final de maio coa última badalada -literalmente. Coas calificacións que dan acceso ás probas orais no peto, cada grupo de bachareis sae ás rúas disfrazado con un tema, pitando, asobiando e cantando co obxectivo de sacarche todo o solto que leves encima. Paralelamente, ultiman os preparativos para elaborar a orla coas fotografías artísticas e mais disparatadas que logo van pendurar nos escaparates das tendas do centro -o nome da escola, a promoción, o director, o tutor, un lema…

Unha semana máis tarde, teoricamente de chapatoria para os alumnos, visto o meu traxe de garavata e xúntome coa miña comisión de examinación. Éche todo un ritual de elegancia e formalidade -para a que o alumno tamén ten que vestirse- onde o estudante non só ten que demostrar que domina a materia, senón que ademáis sabe contalo. Todo se avaliará. Logo cada comisión de cada asignatura ten os seus propios baremos de esixencia… Isto é así de momento, cada instituto -respectivamente, cada departamento- ten que elaborar o seu temario para o último curso, pero levan anos teimando na unificación estatal desta proba. É lóxico, alguén podería pensar que desta forma eses resultados non son ecuánimes… coa salvedade de que, claro, todas as faculdades, ademáis da nota de corte para o acceso teñen as súas probas e as súas entrevistas. O que por unha parte facilita o traballo do alumno no último curso, é que pode escoller aquelas asignaturas das que se vai examinar en maio -catro-, que non son todas as que se cursan. O que non está tan bem elaborado é a distribución de horas lectivas, os reforzos, polo que naquelas materias que se van examinar, supón esforzo extra para alumnos e profesores -horas que, no meu caso, nunca son pagadas. Finalmente non é tan fácil e os alumnos teñen que preinscribirse en varias faculdades e pasar alí as probas respectivas.

A efectos sociais, eses alumnos son para a sociedade checa, para o sistema, alguén… e cadaquén debe ter claro que non ter maturita non só supón unha relegación nas posibilidades de traballo, pero tamén un trato diferente no día a día. A titulite -algo que a nós nos pode paracer arcaico- está moi presente na sociedade checa. Ser, polo menos, licenciado universitario, supón unha distinción no trato, pero iso é tela para outro capítulo.

Ben. Pasou o día, pasou a romaría. Agora estou noutra latitude, con outras cousas na cabeza. So a viaxe de por si desde a Centroeuropa até ao trópico de Capricornio foi interesante. No voo desde París sentei con Andreas, gaúcho neto de alemáns, galego por toda a pinta, que viña directamente da nosa terra despois de pasar un mes camiñando ata Compostela. Así que a noite longa e escura sobre o Atlántico deu para intercambiar moitas informacións e impresións. De súpeto, pola mañanciña, aínda noite sobre o Brasil, sorprendeume a facilidade coa que os axentes federais do aeroporto internacional de Guarulhos me espetaron o selo de entrada no pasaporte -sen me preguntar nada- e accedín a unha sala aberta, unha praza chea de razas, todo grafado “em perfeito galego”… aqui é que se empezou a facer realidade un dos soños da miña vida.

Levo xa varios días en São Paulo. Cada un destes días teño feito de transporte urbano os doce quilómetros que separan o centro -praza da Sé, avenida Paulista…- da casa onde estou parando. E isso que vivo no centro! Un período de entre unha hora e hora e media, dependendo do momento do día, onde dá para se cruzar con ducias de miles de rostros. Porque moverse por esta metrópole de 19 millóns de almas e 6 millóns de vehículos non é brincadeira. Decidín non ir hoxe ao centro porque a cidade cansa. Agota. O tráfico, a xente, o ruído, a polución… a marea de xente! É un exceso de vida que agroma por toda a parte ao que penso que na Europa non estamos afeitos. E por riba diso as diferencias, os contrastes abismais. Brasil non é a patria da igualdade nin da xustiza, unha persoa que vai a São Paulo ten que ir preparada para iso, ten que contar con certos aspectos, isso xa estaba aí e continuará… Como me tiñan mui ben advertido: a boa predisposición é o máis importante. Cada experiencia no Brasil, como me dixo un colega que xa aquí estivo, é única, irrepetible e intransferible. Pero é fácil amar o Brasil desde o primeiro momento. Nesta cidade onde todo se move non podes quedar parado, porque inmediatamente te asalta alguén para ofrecerche a súa axuda ou para venderche algo. Se non sabes, pergunta, se necesitas, pide… Non sei se é que a xente se esforza, se é de forma natural. O idioma é o noso porto franco. Cada galego podería sentirse aquí orgulloso de falar a lingua que fala, sen mais reviravolta. E cando de regreso para a casa te metes como unha sardiña nun ônibus onde non cabe nin unha alma mais, sempre vai haber alguén sentado -coa cara cansa de quen traballou todo o día porque, lonxe da fama, esta xente non só baila samba- que che ofrece collerche a mochila ou a bolsa da compra. Pode ser que mañá cando saia da casa me poñan unha faca nos rins para sacarme ata o último real, entón tal vez comece a pensar deles de forma diferente. Nesta cidade-estado a vida é así. E iso que en catro días aínda non vin relativamente nada.

Moro no Brasil, não sei se moro muito bem ou muito mal, só sei que agora faço parte do país, a inteligência é fundamental. (Seu Jorge)

Etiquetas: , , , , , ,

3 respuestas a “Moro no Brasil”

  1. Francisco Álvarez dice:

    Hay un dicho algo extendido en América que dice algo así como: “Los paulistas trabajan mientras los cariocas disfrutan” (paulistas por São Paulo y cariocas por Rio).

    Debe ser toda una experiencia esa ciudad, y tienes razón en eso que dices que en Europa no están acostumbrados para ese ritmo de vida frenético de las megalópolis. No conozco SP, pero si Buenos Aires y me imagino que debe ser algo similar, la misma Caracas aunque más pequeña también se las trae… En fin, todo está en el ánimo con que lo tomes, y recuerda que cada día puedes toparte con algo nuevo, algo típico en estas latitudes!

    Saludos

    [Reply]

  2. Victor Manuel Freire Barroso dice:

    “Moro no Brasil”
    Ivan, eu também moro no Brasil, (apenas hace 48 años) y mas epecificamente en la mayor capital de américa latina que es esta inmensa cidade de São Paulo, hoy yá con 20 millones de habitantes,
    concordo con você en quase tudo, pois em tampouco tempo de você estar aqui morando em São Paulo, até que você está bem informado das nosas costumes e da vida frenética de São Paulo. Meus parabéns deste ferrolano gallego com 48 anos de São Paulo, com 2 filhos e 3 netos brasileiros.

    Abrazo,

    Victor Freire

    [Reply]

  3. Pablo Carballada | Desde Irlanda dice:

    Hola, eu so pasei por Sao Paulo de refilón, ainda que coñezo ben outras partes do país. O Brasil é un país increíble, que acolleu a xentes de todo o mundo, tamén checos! (como a familia do Kubitschek), ten o mellor é o peor, como ben sabedes, pero cada experiencia é inesquecible, como di Ivám. Paga a pena. Espero voltar o antes posible.

    [Reply]

Deja tu comentario