La Voz de Galicia lavozdegalicia.es - blogs | Inmobiliaria | Empleo | Mercadillo

A Galicia inconcebible

Escrito por Ivám Cozinha | Desde República Checa
5 de abril de 2008 a las 17:44h

Onte foi un deses seráns onde se confirma que o rictus severo non é a calificación que máis lle acae aos checos, lonxe da impresión que lle queda ao turista ocasional en Praga. Os checos son xente de farra, como calquera outro pobo, se ben á súa maneira e á súa hora… A isto último, que mo perdoen, aínda non acabo de pillarlle o tranganillo. Unha cea de profesores que comeza ás catro da tarde, cando nesta época do ano quedan aínda tres horas e media de luz por diante… Pois, que se lle vai facer, o ritual é así. Botei de menos o xantar do curso pasado do noso ex-centro de secundaria, no outono, nunha taberna de aldea… con soliño, pero frío frío alá pola tardiña do mes de San Martiño. Teñen unha grande eiva os lacazáns dos carniceiros aquí, pois o pobo non sabe a que sabe, a non ser que un críe o ranchiño no cortello da casa, así que para min, nin orella nin rabo, ¡que canallada! Pero como xa dixen doutra volta, o da comida mellor deixámolo para outro capítulo. 

Volvendo ao conto. Comemos, bebemos –„más comiéramos si hubiera qué…“, como me aprendeu Carme, da Guarda-, eu botar non lle botei mais que dúas pezas, porque bailador non son, niso non saín aos Peilaos. Nisto do baile máis ben „me gusta menear…“, como canta Manu Chao, así que para min non foron mais que dez minutos apoteósicos, e aí coincidiu que Stepanka, a xefa de linguas, subiu ao cenario botarlles unha mao á parella que amenizaba, cunha caixa de ritmos facendo chimpún-chimpún, e púxose a cantar „I will survive“… e Jana pillou a Jirka polos pións desde atrás –aaaai!… a Jana ha de ter uns corenta, e o Jirka, de educación física, que non baixa dos cincuenta, é todo un personaxe, pequeneiro, con calva monacal, mostacho e os dentes coma Ronaldo, pero máis único que o whisky Dyc. E os checos pulando todo ao redor deles. Para que despois me digan que os checos son secos! 

Volvín para a mesa –a festa continuaba, a todo isto non eran máis que as oito e media- e pegouse comigo unha profesora nova no claustro, de economía, que se me puxo a explicar o seu periplo estival desde la Jonquera hasta Gibraltar. A maior parte dos checos que coñezo aman España. España é „mañana“, „fiesta“ (sic), temperamento, calor… Se ben a España que coñecen pouco sae das fronteiras da Costa Brava, aínda arrisco a dicir da conca mediterránea. E esta é a realidade coa que teño que loitar case cada día. O norte, salvo para aqueles que chegaron a saber algo sobre o camiño de Santiago, é remoto e inconcebible, co seu verde, montes, vales, ríos e prados… A súa felicidade durante as vacacións o verao pasado foi sentar na pachorra da hora da sesta nunha terraza nas Ramblas, deixarse transpirar e darse conta de cómo somos diferentes. Tuven que aclararlle que a miña colega Lenka estivo na Coruña durante a semana santa, e díxome á volta que nunca tanto frío pasara na súa vida. Pode chamar a atención que unha checa diga iso, pero é aí cando un se da conta do difícil que é describir a un alleo a humidade envolvente do Atlántico e como inflúe nas nosas vidas. Aquí na Chequia a humidade é difícil de concebir, e cando vai unha pouca de brisa, xa din que fai un vento tolo… e aí é cando me entra a angustia de saber que ese confín do norte onde se xuntan o Cantábrico co Atlántico queda agora para min tan lonxe. Desde aquí fágome a idea de como entenden a chuvia os castellanos cando din que „diluvia“, porque os checos teñen aliás do verbo „prsí“ (chove) a palabra „prehanky“, que ademais de chuvascos significa „exaxeracións“. E foi por aí que a colega me perguntou se o Atlántico en Galicia é tan vivo como o pintan. É vivo e frío, sí, espreguizante, nada que ver coa poza do Mediterráneo. E cando lle falei das ondas deille no punto g. Pero os comentarios sobre tomar baño que me dixo, por causa do viño, prefiro omitilos, por improcedentes neste blog.

Etiquetas: , , , , ,

Deja tu comentario