La imposibilidad de llamarse Cacheiro en Estados Unidos
Hace unos años, Tamara Abalde situó a Galicia en el mapa del baloncesto universitario de Estados Unidos. La pívot gallega triunfó hasta ser nombrada la mejor debutante del año en su etapa americana, antes de regresar a España. Ahora, la estirpe de jugadoras del país continúa con Noelia Cacheiro Quintás, una joven ourensana de 22 años que disputa la primera división de la NCAA con el equipo de la Oral Roberts University.
«Estaba a xogar en Inglaterra co equipo da Northumbria University, no meu primeiro partido de Liga, sen adestrar nin coñecer ás compañeiras nin saber inglés. Un scout quería recrutar a unha das miñas compañeiras, viume a min e me ofreceu unha beca para vir a Estados Unidos», narra Noelia a través del correo electrónico sobre su aterrizaje en la NCAA. Juega de base y lleva dos temporadas en las Águilas Doradas, que es como se conocen a los equipos de su universidad.
«A experiencia que vivo aquí é irremplazable e irrepetible. Experimentar con diferentes xogadoras, adestradores e sobre todo con diferentes mentalidades de xogo, máis se aprende. Pero sobre todo está a experiencia de vir aos Estados Unidos, non moitas xogadoras teñen a oportunidade», admite la gallega, que la temporada pasada jugó 29 partidos en los que disputó una media de 12 minutos. «Xogando aquí daste de conta das túas debilidades, fanse moi obvias. En cuestións de semanas melloras enormemente, sobre todo físicamente, o cambio é tremendo», dice la jugadora de Oral Roberts, un equipo que va sexto en su conferencia, la Summit League.
Hay otras 13 jugadoras españolas en la Liga universitaria de Estados Unidos. Sobre el provecho de su aventura americana en un futuro dedicado al baloncesto, Noelia se muestra más prudente: «Non teño un obxectivo despois deste ano [acaba su periplo en la universidad]. Teño unha oferta para realizar un máster de traducción e interpretación en Manchester (Inglaterra), e realmente me gustaría esa opción. A menos que me xurda unha oferta moi boa dalgún lugar peculiar, usaría o baloncesto para avanzar na miña educación dun xeito asequible».
Noelia pasó las fiestas navideñas lejos de casa («Botas de menos a familia e os amigos, e sobre todo as comilonas!»), y hace promoción de Galicia entre sus compañeras de equipo («Moitas queren vir xogar a España, e unha delas foi o ano pasado a verme a Galicia») y en su página de perfil en la web de la universidad. Sin embargo, por muy orgullosa que esté de sus orígenes, hay algo a lo que tuvo que renunciar. «Aquí son Noelia Quintás. Pronunciar Cacheiro aquí é unha misión imposible!».
