Una selección emocionante
Este blog ha estado secuestrado, como casi el resto de aspectos de mi vida, por esa cosa maravillosa, absorbente, peligrosamente y casi absurdamente adictiva llamada Juegos Olímpicos. Sabes que tienes un problema con ellos cuando te ves a ti mismo desde fuera, sentado en el sofá, viendo la final de tiro con carabina desde 25 metros a las cuatro de la mañana. Qué colgao está este tío, dirías.
Pues así, pero además trabajando. Ahora escribo sobre la última cosa que me emocionó de los Juegos, que fue la final de baloncesto, posiblemente el tercer mayor espectáculo de Pekín después de Phelps y de Bolt (para mí, por este orden). España hizo lo impensable, al menos a mi parecer: plantarle algo más que seria oposición a Estados Unidos no desde lo que más temían (las defensas en zona, el ritmo lento), sino intercambiando golpes sin miramientos. A ramalazos de talento, casi ganan. La última frontera es, entonces, el físico.
De ese combate espectacular salió especialmente beneficiado Rudy Fernández, que se vendió en el mejor escaparate posible como algo más que un exótico fichaje para Portland Trail Blazers. Rudy tiene el carácter del mejor Petrovic, esa mirada incendiaria, los triples demoledores y un poco de su aspecto teatral. Ahora, va a vestir la misma camiseta que llevó al inmortal yugoslavo a la NBA.
Luego están los árbitros. Es difícil decir ese tópico de no-hay-que-poner-excusas, pero es que un partido tan abierto, de tanta trascendencia, en el que un aspecto del reglamento es violado constantemente y de manera ostentosa… Es como si en un partido de fútbol se permitiese a uno de los equipos tocar el balón con la mano sin pitarles falta. Gracias a Enrique, de Vigo, vi este vídeo perfectamente divulgativo y pedagógico, que debería ser visto en todo Estados Unidos.
También debería verlo la prensa estadounidense, que a lo más que llega a decir (al menos en lo que he leído en la ESPN y en New York Times, en otros medios ni eso) es que el arbitraje FIBA es horrendo, y que ambos equipos tenían motivos para quejarse. Viniendo de un país en el que hay un árbitro procesado por amañar partidos, no parece que tenga autoridad moral para quejarse.
Por último, para mí, la imagen del partido: Juan Carlos Navarro llorando al final. Lágrimas de rabia, que decían los tuvimos ahí y los dejamos escapar. Indica perfectamente que una plata ante Kobe Bryant, Lebron James y compañía también puede saber a poco. Y te sirve para hacerte una idea de lo cerca que estuvo España de conseguirlo.











7 respuestas a “Una selección emocionante”
agosto 27th, 2008 a las 14:48
vEÑA TODO GRATUITO. Cando Rudy demostre en Europa a metade de Petrovic, poderalos mencionar na mesma frase. España SON UNS CHOROMICAS. Se a Estados Unidos non lles pitaban pasos de saída, tiñan que ter feito omesmo. POr certo, Calderon tamén fixo uns cantos e os da TVE non dixeron absolutamente nada. O igual que Pau. Son costumes que se pegan. A maiores NA EUROLIGA TAMPOUCO SE PITAN. Por moito que diga o paiaso de romay, brazauskas os pita cando é algo claro. Evidentemente a carmelo ou quen seña en baixo da canastra o dar o ultimo paso, pois non llo pitan. ¿As faltas? Sigo co mesmo, se spain non é capaz de facer o mesmo pois iso… Curiosamente señor piñeiro, españa sempre se achegaba cando perdía de 11 e os americanos se relaxaban ¿terá que ver perder por 40 no primeiro partido? Poñíanse a dous, arreon americano e volta a comezar, sempre foi así. ¿Prque? Poruqe USA xogou con Spain, se nunha final non estás o 200% entón suicidate. Ago0ra ben, so un paleto pode dicir que USA gañou pola arbitraxe, é o que ten a vulgarzacion do coñecemento e a información. usa son a mellor selección do mundo e punto. Cando o toman en serio, claro. E ti coma periodista en lugar de caer en estupideces da arbitraxe, a escusa dos mediocres, deberías analizalo papel do coach K, mcmillan e d´antoni que éste ultimo é a crave de todo, se non o sabes, coma a maioría de periodismo de merda deste país, xa di moito. Navarro DEU PENA TODO O TORNEO, COMA GARBAJOSA E UN CANSISIMO GASOL QUE SO ANOTOU DE MATES E BANDEXAS. O bo foi rudy, jimenez e reyes, punto. E rubio está moi verde, basicamente poque promediou mais de 4 balons perdidos e porque non sabe dirixir a un equipo dese calibre. É boísimo pero fracasaito trabucouse dandolle tanta responsabilidade durante os xogos, tendo a lopez nun gran estado de forma ou deixando na casa a Sergi Vidal, o gran esquencido.. Pero nada, que si, que roubaron o ouro, que spain é a ostia, cos americanos fan trampas e que é casualidade e a arbitraxe que de 8 partidos gañaran 7 por máis de 20 e a campeona do mundo dous partidos, que fan de media 20 puntos de diferencia. E o de Rudy con Portland, vai ter que traballar a reo porque mira, superhome informado, Jerryd Bayless é unha das sensacions da NCAA, xunto con Batum, MArtell Webster e Brandon Roy xa son competencia dabondo. E por moito que digan aqui. o general manager non lle prometeu nada a Rudy porque McMillan pasa diso, se o convence xogara, se non, non. Coma sempre, a defensa, o que bluff sergio rodríguez non soubo facer na vida. Vaia por diante que a final foi un partidazo e que se remata un ciclo que a ver como se rexenera…
[Responder]
agosto 27th, 2008 a las 20:49
Botábate de menos, Héctor.
[Responder]
agosto 28th, 2008 a las 8:14
Un saludo Miguel… que sepas que yo disfruto mucho con tu blog y ya se te echaba de menos..
[Responder]
septiembre 1st, 2008 a las 16:04
Al experto del baloncesto del primer comentario, poca Euroliga ves si dices que los pasos alli no se pitan. Pocos pasos de salida pudo hacer Calderon en la final porque no jugó. Pocos pasos de salida hace Gasol porque como bien dices se paso el dia de palomera cerquita del aro para pilar bolas, además recordarte que entrando a canasta no son pasos de salida. Los americanos hicieron alrededor de 10 o 15 pasos de salida. Eso si tuvieron un 50% por ciento del acierto son entre 10 y 15 puntos menos… y de cuanto perdimos? Pues eso.
Y obviamente Rudy tiene 22 años aun para compararlo con Petrovic pero es un pedazo de jugador! Solo tienes q leer la entrevista a McMillan en el diario oregonian “http://blog.oregonlive.com/behindblazersbeat/2008/08/rudy_fernandez_leaves_olympic.html” que encontraras traducida en as.com.
Y Ricky claro q esta verde, joder tiene 17 años!!! Si perdiera 4 balones con 25 …. y el gran olvidado es Cabezas, que si que ha hecho un final de temporada espectacular estando descansado además con la lesion de principio de temporada, mas que nada porque Vidal de base tiene mas bien NADA!
Y para rematar… el finlandes no iba a arbitrar la final… el designado inicialmente era el italiano Lamonica… pero claro los americanos llamaron a la FIBA y dijeron que de eso nada, q el arbitro que pìta todos los pasos de salida no podia arbitrar, que mejor uno mas manejable… y ahi aparecio el señor finlandes…
Y nada mas, sólo que son muy beunas para encima necesitar ayudas hombre… y Howard en ACB o Euroliga no acabaria un cuarto sin las 5 faltas!
Aburinho
[Responder]
septiembre 1st, 2008 a las 16:14
Xurxo, también leí a McMillan babear con Rudy, el problema es lo que haga después. Tampoco es que quisiera compararlo con Petrovic, digo que tiene ese tipo de actitud, entre echado p’alante y chulesca, del descaro de tomar el partido por las solapas y darle un par de bofetadas en forma de triples o de mate. Gracias por tu comentario!
[Responder]
septiembre 1st, 2008 a las 20:33
No si está claro que McMillan tiene mas peligro q un mono con una ballesta, por ejemplo realmente creo q Sergio se equivoco al irse tan pronto pero de ahi al trato q le esta dando el pintas este… yo de Rudy esperaria algo como cuando fue Gasol, q duro 4 partidos en el banquillo y a partir de ahi siempre titular. Lo malo es q con McMillan y la pedazo de plantilla de chavales de Portland… de todas formas si Rudy tiene de 15 a 20 minutos por partido estará bien, no importa la titularida (vease el Manu)
Aburinho
[Responder]
septiembre 1st, 2008 a las 21:21
Xurxo, totalmente de acuerdo. Rudy podría ser un auténtico revulsivo desde el banquillo, en un equipo con la mayor concentración de talento joven de la NBa. Y si recuperan a Oden, puede pasar de todo con Portland.
[Responder]
Deja tu comentario