Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Unha fiestra iluminada

27 de septiembre de 2017 a las 7:18

Volvo de Vigo coa primeira escuridade do día. Camiño da casa aínda me retumban na cabeza os berros da xente nunha cafetería onde botei máis de dúas horas falando cun amigo. Ao pasar por Coruxo, un pequeno atasco déixame atrancado durante uns minutos detrás da ábsida da igrexa. De dentro, por unha pequena ventá románica, sae unha leve luz amarela, testemuño probable de alguén que a estas horas fai un rezo solitario no interior do templo. Confeso que sentín unha plácida emoción.

Aínda hai xente que reza. Supoño que os que o fan neste tempo tan pouco propicio deben ser persoas de fe limpa e sincera, almas puras que cren en Deus dunha maneira natural, igual que cren que existe a China ou o Polo Norte, aínda que nunca estiveran alí. Imaxínoas rezando por min, empaquetado de forma anónima en calquera dos moitos grupos que estes seres benditos encomendan a Deus Noso Señor.

Incluído no grupo dos pecadores, desde logo. Polo tanto, estou seguro de que detrás desa pequena fiestra iluminada que observo desde o coche alguén se acorda de min. Resulta grato. Que a relixión teña estas manifestacións tan simples e fermosas de solidariedade humana cos demais non deixa de ser un milagre. Abonda un exemplo como este, tan transparente, para que a polémica sobre o novo catecismo perda entidade e importancia. Digan o que digan os teólogos, se Deus existe, está detrás desta ventaíña.

Esta columna publicouse orixinalmente o 27 de setembro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Nenos e gansos

26 de septiembre de 2017 a las 0:26

Eu non sei se agora os bispos visitan as escolas, pero alá polos anos cincuenta, a presenza do prelado nun colexio era un acontecemento fantástico, que os pequenos vivían cunha alegría semellante á que se produce na noite de reis magos. Estou falando por experiencia. Unha vez, cando nos dixeron que nos tocaba a nós esa graza, eu recordo que foi un día feliz, en parte porque estaba convencido de que do Papa para abaixo, non había no mundo ningunha persoa máis importante, incluído o  propio Franco.

Durante máis dunha semana, despois de facer as bandeiras de papel, estivemos ensaiando como debiamos comportarnos para recibir un personaxe de quen o mestre nos dixera que tiña unha relación, por vía directa, cos apóstolos. Repasamos o catecismo, aprendimos novas cancións, varrimos a escola e agardamos.

Se non fose porque a última hora, cando o bispo estaba encantado co noso comportamento, apareceu pola porta o tolo do Leoncio pedindo a berros unha peseta, a visita sería un éxito. Deunos un tal ataque de risa que estivemos a punto de derrámalo todo. Acordeime onte deste episodio ao ler nos periódicos a noticia da catástrofe sufrida polo avión máis perfecto que  teñen os americanos, destrozado por culpa dunha bandada de gansos. Os seres vivos son  marabillosamente imprevisibles, pero non sempre para ben.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de setembro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha capela

25 de septiembre de 2017 a las 0:24

A primeira vez que estiven en Nova York, hai anos, descubrín unha pequena capela, Saint Peter’s Church, englobada baixo un dos edificios máis representativos da cidade, o Citicorp, ese rañaceos azul, de aluminio e cristal, que remata nun plano inclinado. Trátase dunha igrexa luterana moderna, decorada no interior con madeira de carballo, moi clara e luminosa, pero recollida ao mesmo tempo, alegre e tranquila. Nunca estiven en Nova York sen achegarme nalgún momento a este agradable recuncho de paz, no que se produce o milagre de atoparse de repente no corazón mesmo de Manhattan e non escoitar os ruídos do tráfico nin os berros da xente.

Onte pola tarde, pasei por alí. Pola mañá, a través do teléfono, chegárame a noticia da morte dunha compañeira en Vigo, Marisa Ramos, unha rapaza aínda nova, brillante profesora de lingua, namorada da súa profesión. Non me sorprendeu a novidade, porque ela mesma me dixera moi serenamente, a última vez que a atopei na rúa, a principios do mes de xullo, que lle quedaba pouco tempo de vida.

Acordeime daquela última conversa cando ía paseando polo centro da cidade. Entón, dunha maneira case inconsciente encamiñeime cara á capela do Citicorp, alí ao lado. Cando cheguei non había máis que unha rapaza negra, moi elegante e bonita, por certo, sentada nun dos bancos, e o organista ensaiando quizais un próximo concerto. Senteime eu tamén. De pronto, tiven o sentimento de atoparme nun lugar pequeno, nunha aldea, por exemplo, non nunha das cidades máis grandes do mundo. O organista tocaba a Bach. Quedei alí bastante tempo, sen ganas de saír e sen facer absolutamente nada, nin sequera pensar. Logo fun ver unha exposición.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de setembro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Nacer a destempo

24 de septiembre de 2017 a las 16:50

Se un le os periódicos españois dos anos corenta e cincuenta, o número de milagres e feitos prodixiosos que neles se reseñan case a diario resulta turbador: gatos con alas, a música de violín que sae do estómago dunha vaca, un morto que os sábados pola noite ouvea como o lobo desde a tumba, as habelencias dun neno superdotado que aos sete meses canta ópera e resolve ecuacións de segundo grao… As marabillas do misterio dulcificando o amargor insoportable da vida cotiá.

De cando en vez, fálase tamén dalgún que outro fenómeno da natureza, perfectamente explicable desde as leis da razón. Por exemplo, un cabrito con dúas cabezas ou o caso aínda máis raro, pero igualmente comprensible, dun neno que naceu con sete testículos, todos normais e en correcto estado de revista.

Este último, paradigma portentoso dunha concepción macroeconómica da virilidade, apareceu a destempo, nunha época frouxa, cando o seu propietario dificilmente lle podería sacar partido, nin sequera nunha barraca de feira. Hoxe, en cambio, en plena Era Testicular Hispana, non tería prezo para converterse en anuncio de periódico, imaxe nun cartel de cine ou modelo publicitario. Mala sorte. Peor lle foi a Göring, que morreu aforcado por unhas horas, xusto cando chegaban os americanos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de setembro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cousas do demo

23 de septiembre de 2017 a las 16:48

Nun dos meus libros utilicei unha historia real que eu vivín cando era inocente, é dicir, hai moitísimos anos. Un amigo que se chamaba Toñito e que, por ser fillo dun sancristán, facía de acólito, convenceume sen demasiado esforzo de que detrás do altar de Santo Antón, alá na igrexa de Sabucedo, vivía unha filla do Demo, pequeniña coma un rato, que se chamaba Rosita. Estouseguro de que a cheguei a ver, só un instante, por suposto, pero con tanta claridade que aínda hoxe a recordo. Levaba unha chaquetiña encarnada.

O mesmo rapaz díxome outra vez que unha señora rara que vivía na aldea e que nunca saía estaba preñada do Demo. Nunca conseguín pasar por diante da casa daquela muller sen acelerar a marcha. Non sei por que motivo imaxinei que o fillo que ía nacer daquel pecado espantoso tiña que ser un neno con cara de vaca.

Supoño que os rapaces de hoxe non son tan crédulos. Agora a inocencia xa non consiste en pensar que o mundo está habitado por demos, senón en saber que estes só existen na televisión. Deste xeito, a inocencia dura ata o día en que descobren que estaban equivocados. Porque están equivocados. Onte, por exemplo, lin nun periódico que na guerra de Bosnia varios miles de mulleres quedaron embarazadas despois de seren violadas polos seus inimigos. Está claro que un ser humano non pode facer estas cousas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de setembro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Eses bichos

22 de septiembre de 2017 a las 0:15

Estes días, referíndose ao asasino da nena de Vilalba, son moitas as persoas que falan friamente de formas de vinganza refinadas e brutais, todas merecidas polo monstro. Cando a xente se atopa cunha degradación tan grande do ser humano como nesta ocasión, sente o dereito de considerar que a esta especie de bichos non lles de bían alcanzar os beneficios que lles corresponden ás persoas, incluídos eses criminais que nun momento de arrebato pasional collen unha arma e acaban coa vida dun semellante.

Dicíame un amigo que a fronteira está moi ben definida nas prisións, onde os inquilinos toleran calquera acción, por salvaxe que sexa, contra os adultos, pero non soportan os delitos contra os inocentes. Esa é a causa de que aos responsables de crimes nos que as vítimas son nenos, os seus compañeiros de cárcere os agredan e pretendan linchalos. Non os consideran xente.

En realidade, ¿son xente? Si, pero quizais dunha especie que debe estar moi próxima a algúns animais inferiores, especialmente aos máis crueis. Con todo, esa pequenísima diferenza é a que os salva da vinganza e os converte en seres protexidos polo dereito, esa barreira onde a rabia ten que parar. Estou de acordo, non obstante, en que debía haber un castigo especial para estes animais humanos. Algo que deixase a salvo a súa condición mínima de persoas, pero que lles recordase tamén que fundamentalmente son bichos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de setembro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Porteiro

21 de septiembre de 2017 a las 0:15

Non sei se algún día falei aquí dunha compañía de boxeo que había en Ourense, alá cando eu era neno, e que andaba organizando combates polas vilas. Eu vin unha daquelas veladas na pista de baile do Café Antela, en Xinzo de Limia, e recordo moi ben os nomes de dous dos boxeadores que se enfrontaron naquela ocasión, un que se chamaba King Kong e outro que respondía por Carqueixa. O primeiro levaba un Sagrado Corazón tatuado no peito e unha señora despampanante nas costas. O segundo fungaba moi ben, tanto que, despois daquel combate, os nenos estivemos xogando a sermos boxeadores durante algún tempo e tratabamos de imitar aquel ruído feito co nariz.

A xente dicía, agora sei que sen fundamento de ningún tipo, que un daqueles homes era millonario, que gañara moito diñeiro combatendo polo mundo adiante, pero que non se resignaba a vivir no anonimato, fóra do ring. Deseguida me percatei de que se trataba dunha mentira, sobre todo cando, uns días despois, nunha viaxe a Ourense en autobús, descubrín que un dos boxeadores traballaba de maleteiro.

Parece que é certa, pero, esa historia que está preparando Gonzalo Suárez para levar ao cine e que trata dun antigo porteiro de fútbol, famoso no seu tempo, aínda que non exactamente un número un, como Zamora, Acuña ou Ramallets. Polo visto, cando lle chegou a hora do retiro, o gardameta sentiuse tan deprimido ao quedar sen público e sen aplausos, que non entendeu mellor maneira de loitar contra a melancolía e a nostalxia que mandar facer unha porteiría portátil e dedicarse a viaxar os domingos polas vilas, onde colocaba o artiluxio no medio da praza, situábase el debaixo dos paus e animaba a xente a que lle tirase penaltis. Por suposto, non cobraba.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de setembro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Inocencia

20 de septiembre de 2017 a las 17:07

Onte estiven falando con Marilia, a nena da rapaza que nos axuda nas tarefas domésticas, que en novembro vai cumprir tres anos. Hai uns días que empezou a escola e ten moito que contar. Está aprendendo os nomes dos compañeiros e compañeiras, pero de momento só sabe dicir o de Carla. Contoume que a profesora lle deu un azoute, aínda que non conseguín que me dixese por que.  Polo de agora, o que máis lle gusta é tirarse polo tobogán, xogar na area e pintar na libreta, que ten xa completamente chea de debuxos.

Estivemos vendo todos, un por un. Para que eu puidese entendelos, púxose en actitude de profesora, pois sentíame analfabeto total. O que para min non eran máis que liñas sen sentido, igual que lles debe pasar cos letreiros das rúas e dos comercios ás persoas que non saben ler, tiñan para ela un significado clarísimo: aquí un tobogán, alí un tigre. O mundo convertido nun conxunto de raias e pegotes. Co tempo, todos eses xeroglíficos iranse definindo ata ser máis fáciles de entender. Ese día, esta nena perderá a inocencia.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de setembro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha carta con amor

19 de septiembre de 2017 a las 0:25

Onte falaba aquí da xente que escribe cartas para outros, un costume que en España está desaparecendo, pero que se practicou con regularidade ata hai poucos anos. Na miña casa traballou unha moza que dependía de nós, os rapaces, para poder cartearse co noivo durante as vacacións. Aínda hoxe non entendo como aquela relación acabou en matrimonio, despois dos agravios que creamos entre eles a base de inventar contos, algúns certamente perversos.

A maldade dos nenos é inversamente proporcional á súa inocencia. Coñezo un xastre nunha aldea de Ourense que aínda hoxe se divirte léndolles aos veciños cousas que non veñen nas cartas. Ás veces, comunica herdanzas estrafalarias ou avisa de fenómenos prodixiosos. É verdade que os paisanos desconfían del, pero probablemente recorren aos seus servizos para alegrarse un pouco. Non é fácil vivir sen soños.

Unha escritora galega, de familia humilde, contoume nunha ocasión o que lle sucedeu cando marchou da casa para ir a Madrid a estudar. O día antes de emprender a viaxe, o pai pediulle que lle deixase escrita unha carta na que puxera que todo ía ben: os estudos, a vida na pensión, incluída a bondade e a fartura da comida, e toda canta boa noticia se lle puidese ocorrer.  Sorprendida, a filla preguntoulle para que quería aquel papel. El dixo que era para lelo de vez en cando e saber que estaba contenta e que non tiña problemas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de setembro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Abrazar as árbores

18 de septiembre de 2017 a las 0:20

En Suecia hai un movemento de ecoloxístas que se dedican a abrazar as árbores. Hai pouco, nas aforas de Estocolmo, na inmensidade verde de Näsby Park, asistín a unha manifestación deste grupo. Confeso que ver a homes e mulleres adultos, moitos deles con aspecto de xente formal, sen extravagancias, facendo caricias ás árbores e dándolle bicos e abrazos, produce unha certa sensación de ridículo. Polo menos ese foi o sentemento que eu experimetei.

Unhas semanas despois, instalado de novo na miña terra, na pequena aldea onde vivo, asistín con impotencia á tala salvaxe e indiscriminada dun pequeño bosque por onde u adoitaba pasear. Mentres catro bárbaros ben provistos de motooserras e outros artiluxios mecánicos se dedicaban a cortar troncos, un pequeño grupo de paisanos contemplaba a operación con indiferencia absoluta, fascinados quizais polas maraillas dunha técnica que permite liquidar un bosque en apenas quince minutos, pero insensibles á voracidade depredadora duns negociantes irresponsables.

De pronto entroume un gran respecto polas persoas que en Estocolmo lle daban abrazos ás árbores. Entre o ridículo e a barbarie, o ridículo resulta moito máis civilizado. Sobre todo se recordo que os protagonistas daquela extravagancia son cidadáns dun país que fai posible que todos os anos, durante o verán, eu teña o privilexio de que ese fermoso animal que es castelán se chama ardilla e que en galego denomínase esquío, entre pola porta da cociña e veña comer tranquilamente á miña man. Se o pobre bicho soubera de que terra veño, non sei se estaría tan confiado.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de setembro de 1988.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 9 de 221« Primera...7891011...203040...Última »