Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

O inferno

30 de julio de 2017 a las 21:45

Se o meu ordenador non me engana, este artigo fai o número dous mil cincocentos cinco. Non debe ser raro, polo tanto, despois de tantos días, que ás veces repita cousas das que xa falei noutras ocasións. Esa é a sensación que teño agora mesmo, cando escribo estas liñas, e me vén á cabeza unha historia que me sucedeu con don Vicente Risco hai xa moito tempo, naqueles anos nos que eu andaba estudando o bacharelato. O caso foi que na tertulia do Café Parque, Risco púxose a falar do inferno nuns termos que me chamaron a atención, pois facía forza na idea do lume e das caldeiras con aceite fervendo; pero en serio, non en broma.

Con timidez, atrevinme a preguntarlle se el pensaba que no inferno había lume físico, igual que nos incendios. Con cara de estupefacto, don Vicente miroume da mesma maneira que un racista podería mirar a un hotentote, ou un home civilizado a un bárbaro, e a continuación dixo: “Pois ti segue facendo preguntas tan estúpidas como esa e verás como o acabas experimentando no teu propio corpiño”.

Se don Vicente Risco levantase a cabeza e lle oíse dicir ao Papa o que dixo, ou sexa, que o inferno non é un lugar onde queiman a xente, seguro que pensaba que o Sumo Pontífice non andaría ben do caletre, do mesmo xeito que aquelas persoas que na España dos anos sesenta, cada vez que Paulo VI facía algunha crítica moi velada á situación política española, tiraban a conclusión de que o Papa era comunista. Non fai falla unha explicación tan complicada para entender cousas tan sinxelas. Despois de todo, iso das caldeiras e dos tizóns non podía ser. Como dicía un ateo oficial da miña vila, se o inferno é eterno, ¿onde hai leña e aceite que duren tanto?

Esta columna publicouse orixinalmente o 30 de xullo de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A invasión dos gatos

29 de julio de 2017 a las 21:43

Coñezo unha veciña que ten un número incalculable de gatos. Vanlle quedando parto tras parto, vítimas arruinadas dunha filosofía bondadosa que se nega a resolver o problema dunha forma pragmática e que acabará por converter o barrio nunha selva. Moitas veces, cando paso co coche por diante da súa casa, véxoos medio tirados no camiño, administrando a nugalla, coidando as escasas forzas que lles quedan e malvivindo entre as silvas, os canavais e os campos de millo. Compoñen un espectáculo triste e africano.

Hoxe souben por outro veciño que, se a pesar de todo aínda non nos invaden os gatos dunha maneira absoluta, é debido a que un mastín se encarga de liquidar uns cantos de cando en vez. O que ocorre é que o can persegue todos excepto os brancos, que non lles toca. Aínda así, botando contas, a invasión resulta inevitable.

Esta mañá, cando ía buscar os periódicos, descubrín uns cantos no medio e medio do camiño, deitados como sempre. Reducín a marcha do coche e quedei mirando para a colonia, dándome ánimos a min mesmo para realizar unha acción criminal, pero práctica. Mentres meditaba, saíu a miña veciña e achegouse a saudarme. Mirando para os gatos, extasiada polo espectáculo, díxome que eran preciosos e que non se explicaba como había persoas tan ruíns que os afogaban. Respondinlle que hai xente para todo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 29 de xullo de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Adelgazar

28 de julio de 2017 a las 21:42

O outro día estiven en Panxón cun amigo que, duns meses a esta parte, adelgazou voluntariamente uns setenta quilos. Se eu puidese facer semellante cousa, desaparecería, pois non peso tanto. A el, en cambio, aínda lle quedan outros cento sete, dos cales parece que lle sobran arredor de trinta. Vai por eles. Metido de cabeza no follón e ben asesorado por un médico competente, está disposto a converterse nunha persoa normal, non nun monstro de feira, que era o camiño que levaba. Como bo converso, ademais, bótalles broncas aos amigos gordos, chámalles irresponsables e anímaos a volver a unha vida sa. De momento non ten éxito.

Ignoro que sistema seguiu para adelgazar, aínda que supoño que debeu de seguir o máis difícil, que probablemente debe de ser tamén o único: comer menos. Porque comer, o meu amigo comía bastante. Aínda recordo cando fixemos xuntos o Camiño de Santiago, el agardando nos bares a que os demais acabásemos as etapas. Atopabámolo sempre dando conta duns callos ou duns chourizos.

Ninguén engorda do aire. Esa frase repítea el agora. Tamén lle gusta dicir que non hai dietas milagrosas e que a súa vida de antes era un disparate. Para ilustralo, o outro día púxonos un exemplo. Dirixíndose a min, dixo: “Cando pesaba cento setenta quilos era como se te levase a ti a costas permanentemente”. Ten razón. Eu quedei pensando no cómico da situación: o meu amigo Juan cargando comigo ao lombo. Molestias á parte, tanto para un como para o outro, polo menos tería de positivo que el é un magnífico conversador, plácido contador de historias e soberbio fumador de puros habanos. Teño entendido que de ser boa xente nunca se adelgaza.

Esta columna publicouse orixinalmente o 28 de xullo de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Bixar con rapidez

27 de julio de 2017 a las 21:39

O outro día quedei pechado nun ascensor, experiencia que non era nova para min e que, sempre que se produciu, tivo un punto cómico que fixo que todo acabase entre risas. Unha vez pasoume con Ramón Piñeiro na Facultade de Filoloxía, en Santiago, e tivemos que saír a gatas diante da mirada divertida dos estudantes que naquel momento pasaban por alí. Noutra ocasión, ocorreu nun hotel en Armenia, onde un americano gordo, que se ría dos soviéticos, botouse a chorar e perdeu a razón e a dignidade.

Desta vez, o meu compañeiro de infortunio, un bo amigo co cal acudía a unha reunión, tamén se puxo nervioso, aínda que procurando manter a elegancia. Ao cabo dun cuarto de hora, non obstante, cando estabamos a punto de sermos rescatados, o home tratou de saír por un buraco imposible: nin unha cereixa collía por el.

Naturalmente, deume a risa, cousa que me recriminou despois.  Non lle mentín cando lle dixen que foi porque me acordaba dun episodio que narra Joseph Conrad nunha novela, no que un negro descontrolado polo pánico quere saír dun camarote por un buraquiño diminuto. Dunha maneira case automática, o meu amigo fíxome outro reproche: “¡Só me faltaba que me comparases cun negro!”, pero ao darse conta do disparate que acaba de dicir, engadiu sorrindo: “¡Que rápido se baixa ao racismo en ascensor!”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 27 de xullo de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Para os amigos dos paxaros

26 de julio de 2017 a las 21:35

Onte asistín a unha voda no xulgado de Vigo e presenciei, unha vez máis, o exercicio inevitable de tirarlle arroz aos mozos ao final da cerimonia. Hai anos, nunha circunstancia semellante, en Suecia, vin que tiraban outra cousa distinta, que eu non identificaba; preguntei que era e dixéronme que se tratabadun sucedáneo. Antes, segundo me contaron, facían igual que en España, pero desde había tempo cambiaran o arroz por aquel novo produto por razóns de tipo ecolóxico. Polo visto, o que estaba en cuestión era a vida dos paxariños. O arroz cru, que os paxaros comen despois, ínchalles nos seus estómagos diminutos e acaba causándolles a morte.

Téñollo explicado a moitos amigos, pero sen éxito. Cada vez que me corresponde asistir a unha voda, ao final sempre se me vén á cabeza o comportamento dos suecos, tan preocupados, mesmo ata extremos dunha delicadeza como esta, por non lles causar mal aos animais. Por suposto, hai xa moitos anos que tampouco lle causan males á xente.

Por aquí abaixo aínda non superamos con éxito a primeira fase, a de respectar a xente. Abonda con escoitar a radio ou ler os periódicos para observar con que cualificativos gordos e infamantes se resolven moitas veces as discrepancias entre as persoas. Sen facer cuestión do escepticismo que invade a un cando se fala destas cousas, non estaría de sobra facer un chamamento a todos os amigos dos paxaros. En vez de tirar arroz, podían tirar outra clase de gran, como trigo ou centeo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de xullo de 1992.                          

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O tolo das noites

25 de julio de 2017 a las 0:25

Desde hai algúns días, na tertulia nocturna de Panxón, que este ano empezou un pouco tarde por culpa do frío e das chuvias, cando pechan o café e quedamos sós na terraza dándolle voltas ao mundo, á vida e ás persoas, aparece por alí un toliño que pasea en solitario polo paseo marítimo. É un mozo aínda relativamente novo, con cara de Xesús Cristo, que é un parecido que, nunca souben por que, sacan moitos coma el: nariz de aguia, media melena e barba recortada. A cousa acaba aí, naturalmente, porque polo resto, o pobre non se parece máis que ao común dos tolos, cortados case todos polo mesmo patrón.

Nunha primeira fase, este home fortemente avariado dedícase a ir dun lado para o outro, cunha man metida no peto dos pantalóns e a outra tendo conta do cigarro. Vai pronunciando un discurso no que entran só catro ingredientes: unha planta de formigón, varias armas, unha paleadora e un coello. O resultado pode ser o seguinte: “Para que queres a planta, que cha desfago coa paleadora e collo o winchester de repetición e mato un coello”.

Outras veces, a variación adquire esta forma: “Collo unha pistola e a paleadora e desfágoche a planta de formigón e cázote como un coello”. E outras diferentes. De cando en vez, o mozo achégase a nós e queda mirando, esperando que lle falemos. Entón preguntámoslle cousas normais. Por exemplo, como se chama, a que se dedican os pais, onde vive. Contesta a todo con sensatez e precisión, mesmo como se a cabeza lle funcionase ben, ata que se mete a paleadora polo medio ou a escopeta, ou a planta de formigón e o coello. Aí xa nos perdemos, e vaise. Non podo imaxinar como desde o ceo non fan algo por el. Eu faríao, se puidese.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de xullo de 2001.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha palabra descoñecida

24 de julio de 2017 a las 0:24

Onte, na tertulia, Torrente andaba intrigado coa palabra bolardo, que se emprega moito aquí, no Val Miñor, pero que eu nunca escoitara antes en ningunha outra parte de Galicia. Con este vocábulo designan nesta comarca unha especie de torta feita a base de fariña, manteiga, ovo e azucre, que xeralmente leva un adorno en relevo con figura de trenza. Aínda que nun principio era postre de voda, segundo me contaron, agora véndese nas tendas como artigo de consumo, igual que unha ensaimada ou cousa semellante.

Se eu tivese a fantasía lingüística de don Pedriño de Lobás, un cura entusiasmado polas etimoloxías, que pretendía explicalas todas desde o sentido común, seguro que lle atoparía razón. Para aquel home podería ser algo así como bolardo, bola de lardo. E engadiría: “Xa o di a mesma palabra”. Era sempre o seu último argumento.

A verdade é que eu non teño nin idea. Para empezar, parece termo estranxeiro. En inglés existe bollard, que son eses postes de ferro que se poñen ás veces na entrada das rúas peonais para que non pasen os coches. Podía vir de aí. En todo caso, resulta preferible non resolver a cuestión, pois xa temos tema de conversa. Por outra parte, como Torrente goza dunha memoria prodixiosa, non me custa imaxinar ata onde nos pode levar este bolardo. Polo menos ata a letra dun tango. Unha boa maneira de pasar o tempo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de xullo de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Millóns

23 de julio de 2017 a las 0:23

Hai un par de días, nun xantar en Madrid, decateime de que case todo o mundo está furioso co programa Gran hermano, que a maioría da xente que coñezo presume de non ver. Como eu estiven fóra do país durante tanto tempo, non tiven moitas posibilidades de seguilo, de xeito que fixen algunhas preguntas sobre os avatares dos distintos participantes e atopei coa sorpresa de que, uns máis e outros menos, os presentes sabían bastante do que sucedera, incluídos nomes, amoríos, cotilleos, biografías e destinos dos personaxes.

Non me estrañou tan amplo coñecemento, por moito que servise para facer crítica do programa televisivo, porque lin nos periódicos que algúns días este tivo arredor de doce millóns de espectadores. Se excluímos nenos pequeniños, cegos, xente que non ten televisor na casa, monxas e monxes de clausura, bispos e cóengos, xente que traballa polas noites, camioneiros de viaxe, turistas no estranxeiro, enfermos, persoas serias e demais, non saen as contas. Moito menos se lle engadimos a todos os indignados.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de xullo de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha equivocación

22 de julio de 2017 a las 0:22

Hai anos, cando eu era estudante dos primeiros anos do bacharelato, escoiteille unha conferencia a un padre xesuíta que estaba na cidade de Hiroxima o 6 de agosto do ano 1945, o día que botaron a primeira bomba atómica. De todos os horrores que nos contou a un pequeño grupo de rapaciños asombrados, recordo dous. O primeiro, o que sucedeu cun home que estaba subido a unha escaleira de man, reparando algún desperfecto na rúa: non quedou del otura cousa que a súa sombra gravada no chan.

O segundo horror referíase a unha nena que se bañaba na baía no momento da explosión, mentres a súa nai a contemplaba desde terra. De súpeto, a nena converteuse nunha especie de espectro branco e desapareceu, como transformada en aire. A nai, que se tirou á auga, foi rescatada co corpo totalmente abrasado.

Acabo de ler nun semanario americano a reseña dunha biografía dedicada a James B. Conant, un dos responsables daquela traxedia. Das poucas plabras que empregou na súa vida para referirse a aquel acto, unha foi para dicir que o bombardeo de Hiroshima fora unha decisión “sensata”. Respecto de Nagasaqui, destruída tres días despois, dixo que se tratou dunha “equivocación”. Non me consta en absoluto comprender o que quixo dicir, pero esas palabras, sen dúbida intelixentes, deslexitiman un corazón.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de xullo de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Aclaración

21 de julio de 2017 a las 0:21

O artigo de onte, no que contaba como un gabián comeu un paxariño nun bosque próximo á miña casa, podía dar a entender que o meu veciño e amigo Manuel, catedrático de filosofía, é un home frío e racionalista, sen sentimentos. Digo isto porque el mesmo se queixou, en ton de broma, de que o pintase como unha especie de individuo alleo á emoción que debe espertar en calquera ser humano normal, a desesperación duns pais paxaros chorando a morte do seu fillo. Non era esa a miña intención, senón recoller o que el dixo, que era certo: ou sexa, que os paxariños non choraban, senón que emitían uns sons ditados polos seus propios xenes.

A verdade é que esa é unha conversa que mantemos con frecuencia o meu amigo e mais eu. Os dous limos con interese o famoso libro O xene egoísta, que tan mal lle sentou a tanta xente en todo o mundo, por entender que o seu autor, o célebre profesor Dawkins, defendía a teoría de que todo o comportamento humano estaba predeterminado nos xenes, o cal nos achegaba moito aos outros animais.

Eu non sei case nada destas cousas, aínda que me interesen. O que pasa é que non me importa saber, por exemplo, que cando un está namorado, a euforia e a alegría que se senten teñen unhas causas biolóxicas que se poden analizar, o mesmo que sucede con outros sentimentos. Para o caso vén ser igual que se por saber, desde o punto de vista científico, en que consiste o chocolate, un xa non puidese gozar do seu sabor. E digo adrede chocolate porque é unha das lambonadas que nos unen ao meu veciño e a min. Comendo quilos del, temos pasado horas de conversa. Adianto aos meus lectores, por se acaso, que me está rigorosamente prohibido polo médico.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de xullo de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 9 de 215« Primera...7891011...203040...Última »