Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Dúas personalidades

7 de octubre de 2017 a las 0:12

Desde que empezou a crise rusa, estaba moi claro que había dúas personalidades contraditorias entre os dirixentes que se atrincheiraron no Parlamento. Por un lado, Jasbulátov, que no plano humano e persoal era un golfo, un pillabán, un capagrilos, e que politicamente foi un irresponsable. Ninguén esperaba del que acabase de maneira distinta como acabou, sacando unha bandeira branca, reclamando a protección das embaixadas e mentindo para eludir responsabilidades.

O xeneral Rutskoi parecía outra cousa. Tiña quizais máis vontade que intelixencia, pero esas son as virtudes do heroe, o que normalmente se traduce tamén nun ríxido código dun gran rigor moral: culto ao honor, sentido estrito do deber, capacidade de sacrificio… Xentes perigosas pero nobres, alucinadas.

Era o elemento que lle outorgaba un respectable sentido da traxedia ao sainete organizado no interior do parlamento: destitución do Goberno, ameazas ao exército, penas de norte comunicadas por teléfono… Un esperaba, polo tanto, que Rutskoi, se comportase finalmente doutra maneira, mesmo que decidise entregarse, como sucedeu. Todos os periódicos contan que estaba branco como un morto, asustado. Pero un héroe nunca se pon pálido. Da mesma maneira que non se lle soltan os narices nin se desmaia.

Esta columna publicouse orixinalmente o 7 de outubro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A volta

6 de octubre de 2017 a las 0:15

O ordenador portátil no que escribo día a día estes artigos, o domingo fíxome unha trampa. Despois de conectalo a través do teléfono desde Nova York coa redacción do periódico, confirmoume que todo transcorrera coma sempre e que o texto desta columna se recibira correctamente na Coruña. Non foi así, non obstante. Cando me chamaron para avisarme, eu ía no medio do Atlántico, a bordo dun avión, camiño da casa, e a cousa xa non tiña remedio. Sentino moito, non tanto polos lectores, que así puideron descansar polo menos un día, senón polos responsables do periódico, aos que supoño que non lle deben gustar nada estas sorpresas de última hora.

Polo demais, a viaxe foi ben. Digo isto porque nas viaxes longas, eu sempre tiven moi mala sorte coa xente. Indo a Santiago de Chile, por exemplo, unha vez tocoume ao lado un tolo que falaba en voz alta e que, entre oracións, discursos, ladaíñas e cancións, nas doce horas longas que durou o voo, foi como levar un moscardo ou un abesouro metido dentro dunha orella. Por riba, miraba atravesado.

Nunca, e tampouco onte, tiven tan mala sorte, non obstante, como o meu amigo Juan Valencia, que nunha viaxe a Xapón levou de compañía durante toda a viaxe a un xaponés pequeno e malo, vello rabudo, que lle daba patadas cada vez que o meu amigo quedaba durmido e roncaba. O peor de todo era que, ao espertar cos golpes, o agredido atopábase diante cun sorriso beatífico do agresor e cunha reverencia cortés que lle diluían nun segundo as ganas que lle entraban de replicarlle. O caso é que chegou mazado. O xaponés, como digo, era malo, porque esta desgraza de viaxar cun ronqueta pódese resolver doutra maneira, non a patada limpa.

Esta columna publicouse orixinalmente o 6 de outubro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha oportunidade

5 de octubre de 2017 a las 9:29

Hai un par de meses falei mal dunha das cadelas que temos na casa, a rottweiler que chamamos Buba. Non me faltaban motivos: acababa de atacar con furia á infeliz de Leda, que é unha santa. Deixouna tan mal ferida que tivo que pasar polo quirófano. Se houbese xustiza no mundo dos cans, a violenta estaría agora en presidio, condenada quizais a moitos anos de cárcere. E se tivese a mala sorte de nacer nun deses países nos que aínda matan a xente como castigo legal, é probable que pasase pola cadeira eléctrica.

Deus o fixera mellor, porque tampouco se trata de desexar para ninguén, nin sequera para un can feroz, un final tan inhumano. Haille que dar a todo o mundo a posibilidade de rexenerarse. O caso é que como eu non podía meter a Buba en prisión, deixeille de falar. Durante todo este tempo, foi como se fose transparente.

Hai unhas semanas, Buba foi nai por primeira vez. Desde entón, non abandona aos cachorros nin cinco minutos. Cóidaos con agarimo, derretida, pero tampouco os esconde nin amosa os dentes cando chegan visitas. Compórtase como unha señora digna e responsable, incluso orgullosa das boliñas de sebo que trouxo ao mundo. Naturalmente, empeceille a falar de novo. Para min é como se saíse da cadea completamente reformada, disposta a emprender unha nova vida. A ninguén se lle pode negar esa posibilidade.

Esta columna publicouse orixinalmente o 5 de outubro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Encontro

4 de octubre de 2017 a las 0:14

Non é a primeira vez que me sucede. Onte, mentres tomaba un café pola mañá, achegouse cara a min unha muller en actitude de saudarme. Deille un par de bicos e pregunteille como estaba. Respondeume: “Non nos coñecemos persoalmente, pero tiña ganas de falar contigo”. Quedei cortado pola metedura de pata, que aínda conseguín empeorar despois, cando ela me dixo que estivera nunha conferencia miña e que me saudara ao rematar. “Ah, si, xa recordo”, mentinlle. Decatouse da trampa e preguntoume: “A ver se é certo, en que sitio foi?” Tiven que renderme.

Carecía de complexos, porque se botou a rir. O primeiro que me chamou a atención foi que fose tan bonita e que vestise con tanta elegancia. Só máis tarde me decatei, ao escoitala, de que era tamén intelixente. Lástima de que a intelixencia, como a beleza, non se vexa a simple vista: sería máis fácil. Por exemplo, coa señora de onte, de non darse esa circunstancia, a conversa duraría pouco. Confeso que me atrae máis unha boa cabeza que unha cara fermosa. Aquela dura máis. E nunca aburre.

Esta columna publicouse orixinalmente o 4 de outubro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un amigo

3 de octubre de 2017 a las 0:15

A Habana está chea de nenos simpáticos que se achegan a un para preguntarlle de onde procede ou que está facendo no país. Onte, mentres paseaba polo Malecón, á beira do mar, un rapaciño duns nove anos abordoume para averiguar se viña de España, que era o que el mesmo supuña. Resultou ser un experto coñecedor da nosa xeografía: sabía perfectamente onde caía Galicia no mapa, que A Coruña, Vigo e Santiago eran as súas cidades máis importantes e que o país estaba xusto ao norte de Portugal.

Andou paseando comigo cerca de dúas horas, falándome dos seus estudos e de como aprende o cultivo da terra, que lle gusta moito. Contoume a súa vida, díxome o que facían os seus pais e cantos irmáns tiña. Ademais converteuse no meu guía: levoume a ver a casa natal de José Martí e acompañoume a un mercado de libros vellos.

Nun momento, achegouse outro neno coma el, tamén negro e ben vestido, que me pediu un bolígrafo ou un chicle, especie de monótono sonsonete que se repite unha e outra vez cando un vai pola rúa. Entón, o meu acompañante dirixiuse a el con amabilidade, pero con enerxía, e díxolle: “Lo que usted está haciendo no es correcto, compañero; camine”. O outro baixou a cabeza e seguiu o seu paso. Ao despedirme do meu amigo, pensei en darlle un dólar, pero non o fixen porque me pareceu que o podía ofender.

Esta columna publicouse orixinalmente o 3 de outubro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Os trens eléctricos

2 de octubre de 2017 a las 0:15

As persoas que non coñecen a afección aos trens eléctricos con frecuencia pensan que se trata dun xogo tonto, no que unha maquiniña en miniatura arrastra uns cantos vagóns por un circuíto redondo, arredor do cal dá voltas e máis voltas dun xeito monóntono e absurdo. É dicir, un entretemento para idiotas. Esa é a razón de que moitas veces algúns afeccionados oculten a súa condición e practiquen cos seus trens en faiados ou habitacións apartadas, mesmo como se se tratase dun vicio infamante e solitario.

Non obstante, os trens eléctricos son outra cousa, sobre todo para as persoas que deixaron moi atrás a infancia. Non me refiro só ás complicacións dun bo circuíto, onde funcionan os semáforos de forma automática e van e veñen varios trens ao mesmo tempo respectándose de xeito escrupuloso uns aos outros, sen chocar, perdéndose por túneles e atravesando vales, montañas e pontes.

Por riba de todo iso, penso eu, está o tema do tren, tan universalmente amado, e a paixón polas miniaturas e as coleccións. Ter nas mans unha locomotora de pouco máis de dous centímentros, coas súas vielas funcionando e un foco eléctrico como a cabeza dun alfinete que proxecta a súa luz valente e diminuta sobre a vía, pode deparar un pracer intenso. Todo iso é posible grazas á técnica alemá, a única que se ten aventurado ata agora neses tamaños tan pequenos. O malo é o novo prezo do marco.

Esta columna publicouse orixinalmente o 2 de outubro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha negra no museo

1 de octubre de 2017 a las 0:15

Sempre que visitei o Metropolitan Museum of Art en Nova York foi para ver con calma a sección de arte exipcia. Lamentablemente, a parte que máis me interesa, a das esculturas, estaba pechada. Como estes días se celebra unha magnífica exposición sobre as orixes do impresionismo, dediqueille a esta máis tempo do que pensaba. Se digo a verdade, un dos cadros que esperaba ver con ilusión era Le Fifre de Édouard Manet, unha xoia que por diversas razóns nunca conseguira atopar en París. A última vez estaba prestado, como agora.

Non sei se é un bo cadro, aínda que me gusta. Tampouco sei se o que me atrae é a pintura ou a literatura que o rodea, é dicir, o feito de que fose refugada no seu día e a defensa emocionada que dela fixo o novelista Zola. Un ten debilidade polas cousas contadas e tampouco sabe se o mundo debe ser unha fábula.

Ao fin, o cadro que máis me gustou foi un lenzo de Frédéric Bazille, quizais non demasiado importante, pero as circunstancias fixeron que me fixase nel. Representaba unha fermosa mociña a quen unha criada negra, posta de xeonllos, axudaba a poñer os zapatos. Coincidín diante da pintura cunha rapaza tamén negra que a miraba con ollos tristes. Pareceume que unha longa historia de humillacións lle subía ata a gravidade tensa do rostro. Naturalmente non exclúo a idea de que fose todo cousa da miña imaxinación.

Esta columna publicouse orixinalmente o 1 de outubro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Amor

30 de septiembre de 2017 a las 0:19

Cando vou só no coche, adoito escoitar a radio. En xeral, gústanme os programas nos que fala a xente da rúa. Hai de todo, pero normalmente sempre se acaban escoitando cousas curiosas e interesantes, pois a vida das persoas case nunca é vulgar, a pesar das aparencias. Tampouco faltan os tolos nin os tipos disparatados, polos que sinto certa predilección involuntaria. Outras veces, teño a sospeita de que algúns dos comunicantes son provocadores. Supoño eu, porque nunha ocasión escoiteille dicir a un rapaz de dezaseis anos que tiña un lío coa súa avoa.

O outro día, falaban do amor. O tema non ofrece interese, porque os participantes, con frecuencia, ou caen nun lirismo cursi ou din simplezas que só eles consideran xeniais. Chamoume a atención, sen embargo, un rapaz que contou emocionado como un día pasou en avión, a miles de metros de altura, por riba da casa da rapaza da que estaba namorado. Desconcertado, o locutor, preguntoulle que tiña aquilo de particular e o mozo respondeu: “Púxenme a mirar a ver se a vía”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 30 de setembro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Morrer como unha galiña

29 de septiembre de 2017 a las 0:19

Contáronme onte que agora, ao chegar o mes de outubro, nos montes de por aquí arredor andan moitos rapaces á procura dun cogomelo determinado que lles serve para colocarse. Polo visto, a cousa empezou sendo minoritaria, pero ultimamente estendeuse tanto que os pioneiros están indignados, pois temen que a masificación acabe coa especie. Os efectos, segundo os meus informantes, dependen da cantidade que se coma, de maneira que hai xente que se bota a rir e outros que pasan horas vendo miles de gatos.

De dous irmáns que andaron metidos nesta confraría do disparate dixéronme que un deles se introduciu dentro dunha fotografía e que estivo falando animadamente cun can que aparecía no retrato. O outro colleu tanto frío, a pesar de que facía bastante calor na casa, que se puxo a ver a televisión, pero tapado con sete mantas.

Mentres non lles dea por loucuras maiores, menos mal. Hai anos, na cidade sueca de Halmstad, unha rapaza que se dedicaba tamén a este tipo de experiencias con potingues feitos a base de plantas, tirouse pola ventá e matouse. O seu pai contoulle á policía que a mociña, antes de lanzarse, empezara a cantar como unha galiña e a bater as mans como se fosen ás. Nunca entendín que non lle dese por sentirse pomba ou anduriña ou aguia. De morrer por unha parvada, mellor que esta fose, polo menos, máis bonita.

Esta columna publicouse orixinalmente o 29 de setembro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Inmoralidade

28 de septiembre de 2017 a las 0:18

Confeso que me resulta moi difícil entender a fama de que goza Peter Singer e que me custa máis aínda aceptar que sexa un dos filósofos máis influentes dos nosos días. Paréceme ben que predique a favor dos animais e que se fixese vexetariano porque considera que os humanos non temos piedade dos nosos parentes biolóxicos, sexan estes os porcos e as vacas, os polos e as ovellas, ou os salmóns e as robalizas. Non entendo que diga, en cambio, que os pais estean lexitimados moralmente para matar un fillo enfermo crónico ou que non teña sentido, desde o punto de vista ético, prolongar artificialmente a vida dun vello, cando con  eses cartos se podían salvar vidas de xente nova, incluso de nenos e mozos con futuro por diante.

Un dos argumentos de Singer, que non é nin un tolo nin un malvado, senón un profesor de ética que aspira a cambiar o mundo e que recentemente foi contratado, non sen polémica, pola prestixiosa universidade de Princeton, é o de que en cuestións de moral non se pode deixar un levar polos sentimentos, pois debe valer tanto un familiar como unha persoa remota e descoñecida.

O que sucede é que Peter acaba de atoparse cun problema: a súa nai, unha velliña que tiña pedido que, en caso de converterse nun vexetal, lle fixesen o favor de deixala morrer, está agora aqueixada do mal de Alzheimer. Entra polo tanto, segundo a doutrina do fillo, na categoría das non persoas, o mesmo que algúns animais, aínda que non todos, como vimos arriba. Sería, xa que logo, inmoral destinar diñeiro a prolongarlle a vida, privando deses medios a persoas auténticas que os necesitarían para seguir vivindo. Pois resulta que Singer cometeu unha inmoralidade: mandouna internar unha clínica. Un auténtico senvergonza.

Esta columna publicouse orixinalmente o 28 de setembro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 8 de 221« Primera...678910...203040...Última »