Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Unha cuestión de dignidade

12 de agosto de 2017 a las 0:45

Nas oficinas duns grandes almacéns coincido cun matrimonio indignado. Ela, gorda e navallona, cun mal xenio que se pesa por arrobas; el, algo crecas e pixiñas, secundando con pequenos saltos e con xestos o zafarrancho que arma a súa dona. A indignación é cualificada por eles mesmos como profunda, aínda que a min non me parece máis que lixeira e nerviosa, puro ruído da gorxa, sen contido real. En realidade, aos cinco minutos de empezada a disputa, chego á conclusión de que se trata dunha bobada.

Sucedeu que un banco devolveu un recibo da parella, razón pola cal os chamaron dos grandes almacéns para comunicarlles a noticia e pedirlles que pasasen polas oficinas a fin de resolver o problema. Levaban os cartos preparados, envoltos nun periódico e atados, pero antes de proceder ao pago esixían que o empregado que os atendía comprobase na libreta de aforros que había fondos. O empregado, a quen a lóxica lle impedía entender o incidente, negábase a abrir a libreta, alegando con razón que o estado daquela conta non era da súa incumbencia. Insatisfeitos, os clientes seguían berrando, cada vez máis irritados, empeñados en deixar patente a súa solvencia bancaria. Ao final quedou claro que se trataba dunha cuestión de dignidade elemental e primaria, máis ben roñosa. Dixo a señora: “A ver se vostedes van pensar que somos uns mortos de fame”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 12 de agosto de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Conversa no café

11 de agosto de 2017 a las 0:45

O venres pola noite, despois de cear, achegueime ata Panxón para tomar un café. A pesar de que o día non fora demasiado bo, con nubes abundantes, algo de vento e algunas pingas de chuvia, non se estaba mal a aquelas horas. A proba é que as terrazas se atopaban cheas de xente. Busquei un sitio entre os poucos que quedaban libres e senteime diante do mar, coa vista regalándose na alegría tranquila dos barquiños fondeados no porto e coa alma disposta para cometer un pecado  inocente: fumar un puro.

Arredor, a xente falaba en voz alta, como sempre. Esa foi a razón de que, sen querer, fose sabendo bastantes cousas, aínda que ningunha importante nin secreta. Unha señora, por exemplo, dicía que ten un gato ruín na casa, un tipo incivil que fai as necesidades onde lle cadra, só para protestar cando lle cambian o penso.

Noutra mesa falaban das adopcións de nenos. Un señor non estaba de acordo con que se adoptasen rapaces negros, non por racismo, senón porque estimaba que había moitos nenos do país que non tiñan pais. Alguén lle aclarou que as leis españolas son moi ríxidas ao respecto e que non é posible adoptar un recén nacido cando se pasa dos trinta e cinco anos, pois nese caso hai que coller un rapaz de máis idade. O señor quedou un momento calado e logo dixo: “¡Anda! A ese paso, a min daríanme un soldado”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 11 de agosto de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A economía

10 de agosto de 2017 a las 23:31

Estiven nunha reunión de amigos onde só se falou de economía, especialmente do que sucede no Xapón. Naturalmente, permanecín calado porque é un asunto do que non sei nada: sigo contando por pesetas, cando os expertos contan por dólares ou por billóns, e a miña ignorancia é de tal magnitude que non entendo por que a xente non pode dispoñer do diñeiro que necesite nin por que os gobernos, que fabrican os billetes, teñen que ter tanto coidado á hora de imprimilos, para non xerar inflación. Escuso engadir que tampouco me cabe na cabeza que haxa pobres ou que algúns ricos americanos teñan tanto diñeiro coma un país enteiro.

Na citada conversa falouse tamén das repercusións que poden ter para a economía mundial os asuntos de Monica Lewinsky. Que unha golfería privada do presidente dos Estados Unidos cunha rapaza de vinte e cinco anos me acabe afectando a min en Vilariño resulta unha loucura. Diso falouse na reunión e parece que son consecuencias do que agora se chama a internacionalización.

Deben ser estes de Clinton os pecados máis importantes de toda a historia da Humanidade, pois ata hoxe non se sabe de ninguén que fixese iso e que tivese unha repercusión equivalente no plano dos mercados. Debería de andar con algo máis de coidado. Non é xusto que polas súas alegrías, a xente pague a gasolina máis cara ou os repolos, incluso o cine. Confeso que agora falo por falar, pois insisto en que non sei nada de economía, o cal tampouco é para presumir. A ignorancia é a ignorancia. Aínda que un sempre se pode consolar con aquel poema de Pessoa que di que Cristo non sabía nada de finanzas. Nin consta que tivese biblioteca.

Esta columna publicouse orixinalmente o 10 de agosto de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un acto de amor

9 de agosto de 2017 a las 23:27

Hoxe vou contar a historia dunha señora croata que lin nun periódico sueco. Trátase dunha muller que reside en Suecia desde hai trinta anos, cando chegou para traballar na industria do automóbil. Como para tantos compatriotas seus, perfectamente integrados na tranquilidade mol que se vive na terra de acollida, a paz de que gozamos agrandoulle aínda áis a traxedia que estaban pasando os seus na antiga Iugoslavia. Especialmente pensou na difícil situación en que debía estar un irmán seu e alá se foi.

Marchou no seu auto particular e atravesou Europa cunha soa idea na cabeza: buscalo e arrincalo do inferno como fose. Despois de non poucas peripecias, chegou á casa familiar, deixou na rúa o auto acendido coas portas abertas, andou correndo entre tiros e bombas e descubriu un par de ollos aterrorizados no fondo dun soto. Agarrouno por unha man, meteuno no coche e volveu con el ata Suecia.

O periodista que firma a reportaxe, racionalista e preca vido, fala da audacia e da inconsciencia suicida da croata residente en Suecia. Desde Shakespeare sabemos que a heroicidade e a covardía teñen moito que ver coa conciencia e a inconsciencia: Hamlet di que a conciencia nos fai a todos covardes. É certo. Non obstante, no medio desta guerra miserable como todas e máis cruel que as precedentes aínda que soamente sexa por ser a última, o xesto desta muller debe anotarse na conta do amor.

Esta columna publicouse orixinalmente o 9 de agosto de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Matar bichos, matar xente

8 de agosto de 2017 a las 23:27

En Vilagarcía vin o domingo, mentres paseaba só polas rúas da vila, moi cediño pola mañá, unha pintada que dicía: “Mata nazis”. Estaba escrita con letras inmensas, de feitura coidada, sobre o muro dunha casa, e non levaba a firma de ninguna organización. Supuxen que sería o resultado dunhaacción individual, quizais un desafogo, non a proclama política dun partido. En todo caso, escritos como este producen desacougo.

Que haxa xente que quera matar a outra, aínda que sexan nazis, non deixa de ser triste. Por min que non maten nin o lobo. Ánxel Fole contoume unha vez a historia dun deles, natural das terras do Incio, que era vellote e tranquilo e xa non tiña nin forzas para comer unha ovella. Chamábase o lobo Toribio. Co tempo, cada vez se parecía máis a un can que a unha fera do monte e os cazadores respectáronlle a vida.

En Berlín comín nunha ocasión na casa dun vello nazi, sen saber que o fora. Como o lobo de Fole, perdera rabia e comportouse, polo menos aquela noite, como unha persoa con alma, mesmo con amabilidade e simpatía. Supoño que tería o corazón cheo de cobras e que de mozo, na flor da furia, sería tan malvado e canalla como tantos dos seus compañeiros. Desde logo, o último que se me podía ocorrer sería solicitar que o matasen, como non me gusta que maten os lobos, as baleas nin os tigres. Tampouco os nazis, por suposto.

Esta columna publicouse orixinalmente o 8 de agosto de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Lentes

7 de agosto de 2017 a las 23:25

Estiven lendo unha reportaxe moi interesante sobre a infidelidade no reino animal. Chamoume a atención a diversidade de comportamentos que se dan entre as distintas especies. Así, os papagaios, por exemplo, traizoan a súa parella, pero só cando esta non os ve. Polo visto, a ocultación ten relación cun feito que explica aquela dun xeito razoable: se a papagaia o sabe, empréndea a picotazos co infiel. O contrario do que ocorre entre os chimpacés, onde son elas as que se ocultan para pecar con outro. Neste caso, o motivo non ten que ver con mordiscos nin censuras. Simplemente, que se o macho chega a averigualo, mata as crías que non son del.

Un caso especial dáse entre os ferreiros azuis, que son monógamos, pero cunha excepción magoante: se a femia atopa un macho superior ao seu, perde a cabeza por el, comportamento que parece máis propio de humanos que de paxaros. En cambio, os cabaliños de mar son rigorosamente fieis e só despois da morte do compañeiro ou a compañeira elixen parella, pero sempre que esta estea tamén libre.

Respecto dos humanos, poucas novidades, a non ser que o oitenta e catro por cento da poboación mundial vive en culturas que permiten a poligamia, mentres que os que vivimos en culturas monogámicas somos nada máis que o dezaseis por cento. Confeso que ignoraba un dato tan contundente. Tampouco sabía que, segundo o estudo duns ingleses, o compañeiro máis infiel ten título universitario e que o contrario ocorre coa xente que fixo estudos obrigatorios. Ademais, o risco de infidelidade aumenta no caso de que un sexa licenciado e que por riba leve lentes. Menos mal que agora hai posibilidade de levar lentes de contacto. Dígoo por non delatarse pola rúa.

Esta columna publicouse orixinalmente o 7 de agosto de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Entre a bondade e a xustiza

6 de agosto de 2017 a las 0:20

Eu non sei se foi certo ou non, pero oíno contar varias veces. Ás feiras da miña vila, que se celebraban os días catorce e vinte e sete de cada mes, viña sempre un señor alto e groso, con pinta de home bravo, que chegaba nun fermoso cabalo negro de grande alzada. Entraba pola vila a paso de andadura coa cabeza erguida, o sombreiro posto e un enorme xaruto  fumegando na boca. Despois víase paseando cos amigos ou xantando nalgunha das casas de comidas do Barrio de Arrriba ou tomando café e xogando a partida de dominó.

Un día escoitei unha historia terrible daquel home. Cando unha tormenta estragou os campos alá polo final dos anos corenta, un trebón de pedra que nun verán non deixou unha soa herba en pé, o citado individuo, en plena furia do ceo, saíu ao balcón da casa cunha escopeta, apuntou cara arriba e disparoulle a Deus na cara.

Nunca entendín, de neno, como un raio non fulminou no instante a aquel tipo tan destemido. Xenerosidades inescrutables da Providencia. Onte, non obstante, cando agardaba por un amigo nunha cafetería, á beira da praia, escoitei un home esbardallar contra toda a corte celestial polo tempo revolto que padecemos este verán. Estaba fóra de si, falando dos gastos ue tiña, indignado. O que dicía era tan gordo, que se en vez de aplicarlle a bondade, Deus lle aplicase a xustiza, ao saír de alí, polo menos, tería que romper unha perna.

Esta columna publicouse orixinalmente o 6 de agosto de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Lembranza de Marilyn

5 de agosto de 2017 a las 0:14

Na madrugada do 5 de agosto de 1962, hai agora vinte e cinco anos, morría na súa casa de Los Angeles, en California, Marilyn Monroe. Deseguida, os periódicos de todo o mundo deron a noticia de que a actriz se suicidara. Case ao mesmo tempo empezaron a difundirse unha serie de historias fantásticas sobre o presunto asasinato daquela muller, nunha das cales, absolutamente disparatada, pero perfectamente construída, aparecían implicados o presidente John F. Kennedy, amante ocasional de Marilyn, e o seu irmán Robert.

A verdade é que Marilyn morreu por un error médico, cando dous doutores lle prescribiron, sen que un soubese do outro, dúas clases de somníferos incompatibles entre si. Para ocultar a equivocación involuntaria, un deles tivo que mentir, o cal deu orixe a todas as especulacións que viñeron despois, incluída a tese do suicidio.

A verdade é que Marilyn non tiña máis problemas que o seu insomnio rebelde, que atacaba empachándose de comprimidos. Por outra parte, naqueles días estaba feliz preparando o  eencontro con Joe DiMaggio, o único home que a quixo sinceramente, sen complexos nin interese. Cando aínda vivían xuntos, ela fíxolle prometer que, caso de morrer primeiro ca el, lle levaría un ramo de flores todas as semanas. Joe non fallou nunca durante vinte anos. Despois, xa non lle foi posible, pois morreu tamén el.

Esta columna publicouse orixinalmente o 5 de agosto de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Insultos e méritos

4 de agosto de 2017 a las 0:16

Onte, cando falaba aquí das “fula ord”, é dicir, as palabras feas que pronunciou esa señora que no bar do parlamento galego lle bateu a unha deputada socialista, alegrábame de que a prensa sueca se limitase a citalas xenericamente, sen traducilas. Non creo que se tratase tanto dun asunto relacionado co pudor, pois os periódicos informan aquí sen aplicar nunca panos quentes nas feridas, como da incapacidade real para poñer en sueco verbas que nesta lingua non se perciben como insultos.

Creo recordar que noutra ocasión falei neste mesmo periódico dun grupo de refuxiados hispanoamericanos que un día nos veu ver, hai xa anos, para que lles puxésemos en sueco un panfleto reivindicativo e de protesta contra a presidenta do seu país.

Unha parte substancial do escrito estaba dedicada a explicar que a primeira mandataria do seu país exercera a prostitución antes de dedicarse á política, o cal, por outra parte, dicían eles utilizando as palabras máis duras, desgarradas e ferintes. Custou barro e fariña facerlles comprender que, en primeiro lugar, a palabra “hora”, que ten catro letras como a palabra española que traduce o mesmo oficio, en Suecia non sen emprega como insulto. En segundo lugar, que pasar de puta a presidenta, aquí considérase un mérito.

Esta columna publicouse orixinalmente o 4 de agosto de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A tiros

3 de agosto de 2017 a las 0:25

No periódico de onte lin que nas terras da Limia, onde pasei a miña infancia, andaron a tiros un grupo de mozos portugueses con outros rapaces da comarca. Non sei máis detalles, pero supoño que sería unha pelexa causada por unha desas estupideces que ás veces están detrás das traxedias: líos de mozas, orgullos de tribo, odios fronteirizos. Cando eu era pequeno, estes enfrontamentos sucedían a miúdo, pero daquela entre xentes de parroquias veciñas ou entre persoas da mesma parroquia pero de aldeas diferentes. Unha forma pobre de facer a guerra.

O caso máis célebre que coñecín foi protagonizado por un cura amigo meu, do que teño falado aquí noutras ocasións, que realizou unha incursión de comando solitario en Portugal, para sacar a tiros do cárcere o seu amigo Vales, un home de Xinzo que tiña taberna nas inmediacións da igrexa da vila. Pistola en man, o crego fuxiu con el da cadea, cruzaron xuntos a raia e volveron ambos os dous á vida normal, un a predicar o Evanxeo e o outro a despachar vasos de viño. Foi un acto de amizade, non de odio, e sen vítimas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 3 de agosto de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 8 de 215« Primera...678910...203040...Última »