Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Un piano

25 de agosto de 2017 a las 0:20

O sábado pola noite, durante unha cea campestre que se celebra todos os anos na illa de Toralla, un parente meu díxome que hai pouco fixo unha viaxe ata Beiro, na provincia de Ourense, moi perto da capital, para rescatar o vello piano familiar, abandonado desde hai dez anos nunha casa en ruínas. Non puido collelo porque está situado ao fondo dun salón sen piso, do que non quedan máis que catro ou cinco táboas, entre elas as que soportan o artiluxio. Polo visto, para salvalo sería necesario o prego dunha grúa.

El mesmo recoñeceu que non paga a pena, en parte porque se trata dun instrumento que xa estaba bastante deteriorado desde antes. Un dos meu primos, que foi un neno traste e aloucado, tiña o costume, cando quedabamos sós na casa, de facer carreiras por riba do teclado. Non me estraña, polo tanto, que estea desfeito.

Claro que cando se opera con lembranzas, que nha cousa mereza a pena ou non depende do calado que a nostalxia teña no corazón de cadaquén. Para min, por exemplo, ese piano ten un valor sentimental: os candelabros propios del, que había que acender cando alguén o tocaba pola noite, pois na casa non había luz eléctrica. A mestura da música e as velas, recordadas gora, tantos anos despois, resultan dunha fermosura perturbadora. Tanta que prefiro a perda do piano que velo colgado dunhagrúa, como un aforcado.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de agosto de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un bar de lectura

24 de agosto de 2017 a las 0:46

Leo nalgunha revista que en Nova York se inaugurou unha librería-bar na que se pode tomar unha copa ou ler un libro, segundo o gusto de cada quen. Polo que respecta aos últimos, teñen arredor de dous mil; en canto a licores, supoño que bastantes menos, pois non se necesitan tantas botellas para darlle de beber á xente. O éxito da biblioteca está por ver, pero o primeiro día, cos invitados de pé, indo e vindo polo local, parece que ninguén se atreveu a facer uso da posibilidade literaria e que todos se inclinaron polas copas.

Non está mal, sobre todo se temos en conta que, segundo a crónica do acontecemento, as conversas dos asistentes xiraban case todas arredor de libros e escritores. En xeral, preguntábanse uns aos outros polas últimas lecturas ou recomendábanse novelas. É dicir, que a inauguración tivo un significado claramente cultural.

Un só individuo estaba en contra da experiencia. Tal como conta o periodista que fixo a recensión do acto, era un tipo que non deixaba de dicir en voz alta que aquel non lle parecía o lugar máis adecuado para ler. Unha señora, en cambio, retrucoulle co argumento de que para un amante da literatura non había sitios vedados, nin sequera un bar como aquel no que se atopaban, e que o alcohol nunca estivera rifado coa lectura. O señor deulle a razón polo que respectaba aos principios; simplemente dixo que lle parecía que había pouca luz.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de agosto de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha colección

23 de agosto de 2017 a las 0:20

Na localidade sueca de Mölle, unha pequena vila de pescadores situada no sur do país, vive un personaxe aloucado e simpático que instalou nunha fermosa casa de madeira pintada en vermello, un museo do ferrocarril en miniatura. Teño estado naquel lugar algunhas veces, só por ver durante uns minutos a colección daquel señor, que ademais a mantén en vivo, é dicir, con maquetas operativas nas que circulan simultaneamente cincuenta ou sesenta trens. Sempre me atopei alí con centos de persoas, desde afeccionados de todo o mundo, sobre todo alemáns, ata vellos xubilados e nenos, gozando daquel paraíso inocente e infantil.

Quen non sinta a paixón dos trens eléctricos non poderá valorar o que isto significa. Direi, a xeito de ilustración, que hai xente que percorre moitos quilómetros, incluso en avión, para visitar este tipo de museos. En Alemaña, por exemplo, ninguén ignora onde está Göpinge. Miles de persoas acoden todos os días a esta vila próxima a Stuttgart, só porque alí hai un destes museos e unha fábrica famosísima.

Pois resulta que en Ourense van instalar moi pronto unha colección de catro mil locomotoras. Iso quere dicir que Galicia vai ter unha das mellores coleccións do mundo, o cal a converterá nun lugar de destino obrigado para moitos dos afeccionados, xente que segue instalada na infancia nese punto fraco que se refire ao mundo mítico do ferrocarril. Non sería aventurado dicir, aínda que pareza cursi, que Ourense entrará no final do milenio no circuíto dos soños que alegran a vida de miles de toliños de todo o mundo. Ignoro se isto dos soños servirá para facer entender a importancia da noticia. Para quen pense en termos menos románticos: si, isto deixa diñeiro.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de agosto de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Crer e desconfiar

22 de agosto de 2017 a las 0:22

Onte falaba aquí dunha conversa que mantiven con Joan Perucho no adro dun mosteiro armenio, hai xa bastantes anos. Creo que xa teño contado outras veces que o célebre escritor catalán cre de veras nos fantasmas e que asegura, máis alá de calquera xogo literario, que ten un deles na casa. A súa muller xuroume nunha ocasión,  case con lágrimas nos ollos, que ela o vira varias veces desprazándose polo aire, nun salón da parte baixa, e que lle parecera un ser fermoso, aínda que inquietante, que lle daba medo.

En Sabucedo, unha aldea da Limia onde eu pasei algún dos días máis felices da nenez, houbo tamén un fantasma. Se non recordo mal, tiraba carozos de mazá nunha cociña, na casa dunha vella que vivía soa. Non debía ser cousa temible porque ás persoas que acudían a ver o prodixio non lles importaba levar un golpe.

En xeral, a xente cre en seres fantásticos. Eu mesmo lle oín dicir a un profesor de matemáticas que el estaba convencido de que o sorisco de Cunqueiro, un demo que verte baldes de auga nas casas e que lle turra dos bigotes aos gatos, é tan verdadeiro como un can, aínda que non se vexa nin se toque. A min paréceme ben esta maneira de razoar, pero o que me custa comprender é que a mesma xente sexa tan desconfiada con outras cousas, especialmente cando se trata das persoas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de agosto de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Racismo

21 de agosto de 2017 a las 18:10

No periódico de onte, unha amable lectora, María José Garabelos, escribía unha carta sobre Suecia na que dicía que concordaba con todo o que eu contei hai máis dun mes sobre aquel país, cando falei aquí dunha viaxe recente a Estocolmo. Porén, ao mesmo tempo, invitábame a relatar algunha experiencia pouco amable, no caso de que a tivese vivido, tendo en conta que uns amigos sudamericanos que residen alá lle dixeron que agora hai bastante racismo na sociedade sueca. Acepto con moito gusto a invitación, ero teño a impresión de que a vou decepcionar, porque estou convencido de que en Suecia tamén hai racismo, pero menos que noutras partes.

Todas as persoas somos racistas, aínda que só uns poucos converten  ese sentimento tan feo como natural nunha ideoloxía que defende a superioridade duns seres humanos sobre outros por razón de tipo racial. Neste sentido, os suecos non son diferentes. O que pasa é que unha longa educación nas escolas e os programas de integración dos refuxiados reduciron a ideoloxía a algo moi marxinal.

Hai uns anos, uns amigos meus panameños, negros de color e refuxiados políticos, un pouco golfos, foron sorprendidos pola policía despois de beber máis do que alí está permitido, que é menos da mitade do que se admite aquí. Dada a seriedade dos axentes suecos, que cumpren a lei con amabilidade e corrección, pero con todo o rigor, non tiñan escapatoria. Porén, os panameños atoparon a única que había: dixeron que estaba claro que os ían parar a eles. Cando os policías manifestaron a súa sorpresa, os outros tocáronlle na tecla máis sensible: “Porque somos negros”. Horrorizados de que puidese quedar a sospeita, deixáronos marchar.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de agosto de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Nobres sentimentos

20 de agosto de 2017 a las 0:21

Por aquí polo Val Miñor, onde vivo, hai moitos paxaros; cada vez máis. É unha cousa que me sorprende e que me agrada. Con frecuencia, nos bosques que rodean a casa, vexo algún rapaces botados no chan, observando con prismáticos as especies máis raras e tomando notas nos seus cadernos de campo. En xeral, son adolescentes de aspecto san. Se xulgo por un deles, que se accidentou na bicicleta que guiaba e que tivemos que auxiliar, trátase ademais de xente boa, moi preocupada pola conservación da natureza.

Como eu pertenzo a unha xeración que foi educada no  odio aos bichos, incluídos os paxariños, que se mataban a pedradas ou con escopetas de balíns, descubrir esta nova sensibilidade prodúceme unha alegría e unha sorpresa ás cales non acabo de acostumarme. De maneira que eu acepto xa que nin sequera os lobos son malos.

Onte lin nos periódicos que nesas festas onde un touro matou un home nun encerro, membros dun grupo que está en contra de facer sufrir os animais untaron con aceite as barreiras laterais, co propósito de que a xente que participase no espectáculo non tivese onde agarrarse. Sempre hai individuos que disfrazan de causas nobres o que non son máis que sentimentos ruíns. A miña nai, por exemplo, tiña unha amiga que se confesaba amiga dos pobres. A verdade é que eu só lle escoitaba falar mal dos ricos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de agosto de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Sol enlatado

19 de agosto de 2017 a las 0:20

O que foi presidente dos Estados Unidos, Richard Nixon, tiña un problema: suaba copiosamente pola parte do bigote. Ese incordio de aparencia insignificante convertíase en cambio nun atranco moi incómodo cando o home se atopaba diante das cámaras de televisión, tanto que as imaxes do seu rostro, que por outra parte non era excesivamente agrazado, resultaban escandalosas.  Foi unha das maiores dificultades coas que se enfrontaron os técnicos publicitarios que deseñaron a campaña que o había levar á Casa Branca.

Ao final resolvérono a base de transformar os estudios e os platós de gravación nunha especie de sucursal do polo norte, co aire acondicionado funcionando a tope. A medida, ademais de eliminar o problema, serviu para sacarlle partido a unha virtude do candidato: posuía un sorriso autenticamente presidencial.

Todo isto está contado nun famoso libro de Joe McGinniss, unha crónica excelente sobre como os expertos en imaxe venderon con éxito un produto que moi poucos querían mercar. Algo parecido ao que lle debe ocorrer agora aos técnicos encargados de convencer aos americanos de que Dole é mellor que Clinton. Parece que o teñen complicado, aínda que xa conseguiron reducir puntos de diferenza cun discurso sobre o honor, a patria e a familia. É dicir, sobre nada. En España hai anos vendíase moi ben o sol enlatado.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de agosto de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Resignación

18 de agosto de 2017 a las 0:16

Onte pola tarde, mentres estabamos de sobremesa na illa de Ons, un amigo contounos o que lle sucedeu ao seu fillo, un neno de catro anos, durante unha viaxe ao norte de Portugal. Alí coñeceu a unha nena da súa idade, loira e de ollos azuis, da que se namorou perdidamente.

Nun primeiro momento, o romance limitouse a andar os dous collidos da man, pero cando chegou a hora da despedida, o pequeño díxolle aos seus pais que quería levar a nena con el. Polo seu lado, ela parecía estar disposta, pois en tanto duraba a negociación non se soltou da man do rapaz.

En vista da determinación do namorado, os pais lograron convencelo de que tiñan antes que falar coa familia da meniña, cousa que fixeron. Entre as dúas partes trataron de explicarlle, con toda clase de razóns, que non era posible o que pretendía, pero el, irredutible, seguía empeñado en cumprir o seu soño.Sen embargo, conforme avanzaba a conversa debeu intuír que o representante da súa noiva non estaba disposto a ceder, que entón volveuse aos seus propios pais para dicirlles en inglés con cara de resignación: “De acordo, levamos o pai tamén”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de agosto de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Trampas

17 de agosto de 2017 a las 12:16

No ano 1925, no transcurso dunha semana, un golfo escocés chamado Arthur Ferguson conseguiu venderlle a distintos turistas americanos o palacio de Buckingham, a torre do Big Ben e a columna de Trafalgar. As tres operacións supuxeron para aquel Caribe uns ingresos dunhas dez mil libras esterlinas da época, que non era pouco. Animado polo éxito do negocio, Ferguson trasladouse aos Estados Unidos, onde estivo a punto de alugarlle a Casa Branca a un gandeiro de Texas pola cantidade de cen mil dólares ao ano. Detivérono pouco despois cando tiña pechada cun australiano a operación de venderlle a estatua da Liberdade por varios millóns.

Non menos famoso que Ferguson foi o checo Victor Lustig, que se facía pasar por conde. Este tipo, igual que aquel, dedicouse a negociar con monumentos famosos, especialmente a torre Eiffel, que vendeu dúas veces, unha delas a un chatarreiro francés apelidado Poisson, ao que lle sacou unha cifra fabulosa, ademais dunha comisión non pequena, como propina por servir de intermediario. Este Lustig vendía tamén artefactos patentados para fabricar billetes, que curiosamente lle foron adquiridos por algúns individuos millonarios. Na súa habilidade para o engano, o falso conde

checo tivo a honra de estafar ao mesmo Al Capone, con quen compartiu despois cadea en Alcatraz e do que acabou sendo amigo íntimo. Tanto Ferguson como Lustig son exemplos dunha estirpeantiga, quizais eterna. Parece que algún cofrade desta dinastía anda estes días botando as nasas en Galicia, a ver se cae algo. Polo tanto, se a alguén lle sae agora a oportunidade de mercar barata a catedral de Santiago, que non se precipite. Pode ser unha trampa.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de agosto de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Paciencia

16 de agosto de 2017 a las 0:14

Onte falei aquí da afección de Nikita Kruschev polas palabras gordas, un costume que non ocultaba nin sequera en público, polo menos en reunións restrinxidas, aínda que estas fosen con diplomáticos doutros países. Esa maneira de falar, entre a mala educación e a espontaneidade, non é rara nos políticos, por mais que en xeral a reserven para a intimidade. O meu amigo Paco Uriz, que era intérprete de Olof Palme para asuntos hispanos, fíxome algunha confidencia sobre o político sueco asasinado. Non falaba mal, pois en Suecia ninguén emprega ese ipo de palabras, pero fumaba sen parar, cousa que nunca facía en público por razóns de imaxe.

Hoxe sabemos, por cintas e outros documentos, que Nixon dicía unhas burradas tremendas dos seus adversarios. Unha das súas expresións favoritas era “bastardo”, que en inglés soa peor que en español, e “fillo de tal”, que nunha ocasión utilizou para referirse ao mesmo Kennedy. Este, non obstante, só recorría aos tacos cando falaba de mulleres, un tema que, como din en Cataluña, lle facía perder o oremus.

Con todo, á persoa peor falada do mundo coñecina eu en Estocolmo, hai xa bastantes anos, nunha cea en casa duns amigos. Andaba polo medio un señor pequeniño, miúdo e nervioso, con aspecto de virulillas, simpático e aloucado, un verdadeiro terremoto. Dicía unhas blasfemias en castelán que a min me fixeron temer pola súa vida, pois cheguei a pensar que Deus en persoa o ía fulminar cun raio en calquera momento, tan bruto  era. Dixéronme que se trataba do xeneral Modesto, aquel da guerra. Saín de alí admirado da paciencia do Altísimo, que aguantou a pé feito aquela loucura. Eu non aguantaría tanto.

Esta columna publicouse orixinalmente o 16 de agosto de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 7 de 215« Primera...56789...203040...Última »