Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Unha mensaxe sensata

4 de marzo de 2016 a las 0:14

Ese guitarrista de melena lánguida e ollos duros que, parapetado detrás dos muros dunha granxa de Texas, nos Estados Unidos, asegura ser Xesucristo e que anda a tiros coa policía, máis que un toliño que desvaría, parece un golfo bastante avisado: cada noite dorme cunha muller distinta. O que resulta excesivo é que para resolver un asunto tan vulgar, o tal malabarista montase un follón desa natureza, con varios mortos de  por medio, a chantaxe coa vida duns pobres meniños asustados e toda esa retórica necia de comunicados sen sentido.

Para embaucar a uns cantos infelices, chega con pouco: uns fermosos ollos penetrantes, catro ideas aloucadas e confusas, bastante cinismo e audacia sen límites. Con esas prendas non resulta difícil iniciar unha brillante carreira de senvergonza. Levántase púlpito de charlatán en calquera esquina, e a esperar que a miseria, a confusión e a desesperanza dos demais poña o resto. O éxito está asegurado.

Desde que comezou o asalto ao refuxio do personaxe, un pandemonio de palabras baleiras ameaza con sepultar o suceso nun dioivo de declaracións confusas. Esa é unha das características destes misticismos deshidratados, que acaban pringando de delirio canto tocan. Para defenderse desa oquedade devorante, nada mellor que tocar terra firme na linguaxe sinxela de cada día. É o que acaba de facer a nai do individuo, enviándolle unha mensaxe sensata e comprensible: “Vernon*, fillo, por favor, se estás escoitando, réndete”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 4 de marzo de 1993.

(*) Vernon Howel era o nome real de David Koresh, o líder dos Davidianos que protagonizaron os sucesos de Waco (Texas), que se cobraron a vida de catro policías e oitenta e dous sectarios, entre eles, unha vintena de nenos e nenas inocentes. (N. do E.)

Marxe
Escrito por amarxedotempo 1 Comentario
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Adeus, Bryce

3 de marzo de 2016 a las 0:13

Nunha ocasión, o escritor peruano Alfredo Bryce Echenique díxome que, despois de vivir tantos anos en Europa, entre España e Francia, xa lle sería case imposible adaptarse ao seu país de orixe. Como exemplo, contoume que nunha das viaxes que fixera a Lima para visitar a súa nai, ao parar o coche nun semáforo do centro da cidade, viuse sorprendido polos insultos dos condutores que ían detrás del, que lle chamaron “covarde” e “maricón”. Uns días máis tarde atopouse que, á saída dun restaurante, o automóbil que deixara estacionado diante da porta, previo pago a un mociño que se ofreceu a coidalo, non tiña rodas nin faros nin retrovisores.

Xa sei que Bryce ten fama de fantasioso e que algunhas destas cousas que narra hai que tomalas con precaución, pois está tan afeito a mesturar a vida coa literatura, que nunca se sabe onde se ergue o límite entre ambas as dúas. Nestes casos, se hai dúbida, o mellor é preguntarlle a Pepe Esteban. Grazas a el, por exemplo, sabemos que a historia de confundir a don Manuel Alvar, con “al bar”, foi certa.

O caso é que Alfredo Bryce, despois de despedirse de todos os seus amigos unhas trinta veces, dicindo que regresaba ao Perú, por fin acaba de marchar. Este fillo de banqueiros,  descendente de virreis e non sei cantas cousas máis, volve a un mundo familiar poboado de mordomos, choferes, mozos de comedor e mucamas e deixa a bohemia madrileña, na que cada vez lle resultaba máis difícil atopar cómplices dispostos a levalo ata o seu piso, de madrugada, para comprobar horrorizados que botaba abaixo a patada limpa a porta dos veciños, que confundía coa propia. Eu sinto a marcha do amigo. Espero que se beneficien el e a literatura.

Esta columna publicouse orixinalmente o 3 de marzo de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un can, perfecto

2 de marzo de 2016 a las 0:12

Cando os membros da comisión de festas da miña vila percorrían os bares, as tendas e os comercios da localidade para recadar cartos, sempre batían coa negativa alporizada do Camilo Peláez, un comerciante do ramo de tecidos que se sentía ofendido só polo feito de que se atrevesen a pedirlle a súa contribución económica. En xeral botábaos a berros, case arrempuxándoos, sen aforrarlles sequera algúns insultos, como chamarlles vagos ou mangantes. Ano tras ano, repetíase a mesma historia, que xa formaba parte das vésperas.

Unha vez presenciei o espectáculo no interior do propio comercio, onde eu pasaba horas falando con aquel señor que tiña fama de malvado, pero que a min me resultaba divertido. No momento en que os estaba botando, dicía que el non pagaba porque non lle gustaban as festas e que ademais pensaba pasalas illado no monte.

Era a reacción dun home chinche e algo mancornado, pero perfectamente comprensible. A min, por exemplo, non me custa entender que haxa xente con este tipo de aversións, por máis que comprenda tamén aos que necesitan foguetes e bandas de música para sentirse contentos. Persoalmente prefiro a tranquilidade aburrida de cada día, sobre todo agora que a vida do país parece convertida nun circo excitante, cheo de emocións e perigos. Como teño un can novo na casa, miro para el e paso uns momentos moi agradables.

Esta columna publicouse orixinalmente o 2 de marzo de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Lembranza dun amigo

1 de marzo de 2016 a las 0:10

Hai un par de anos, nunha viaxe a París, ceamos xuntos un grupo de amigos, case todos franceses, relacionados co mundo da literatura. Un dos comensais era un home alto, moi alto, elegante e alegre, actor de profesión e tradutor de Federico García Lorca. Durante a velada, que se prolongou ata moi tarde, a min non me saía da cabeza a idea de que aquel mozo, que eu sabía portador da morte no seu sangue, igual que o amigo que o acompañaba, estivese tan contento aínda sendo consciente do seu destino.

Foi una das persoas máis simpáticas da reunión, na que participou contando historias curiosas, coma a que lle sucedera un día en Hong Kong, cando un chinés pretendeu roubarlle un dente por culpa dun rito que tiña que cumprir, destinado a evitar a morte dunha filla a mans dun espírito que vivía no interior duns canos.

Non perdeu o sorriso nin sequera cando un dos asistentes fixo unha broma pouco afortunada sobre mariquitas. El respondeu coa mesma indiferenza que todos os demais, pois a ninguén lle fixo graza aquela saída de pata de banco, bastante burra e sen humor. Era demasiado intelixente para deixarse molestar por tan pouca cousa. Ao rematar a cea, despediuse con naturalidade, aínda sabendo que quizais era para sempre. Onte chamoume unha amiga para dicirme que se acababa de queimar como un bonzo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 1 de marzo de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Único

29 de febrero de 2016 a las 0:20

O outro día, mentres tomaba café e esperaba por uns amigos, escoitei unha conversa. Nisto de escoitar o que falan os demais teño claro que, en circunstancias como a citada, a curiosidade  benefíciase, sen necesidade de ser mal educado, da tendencia que hai no noso país a falar en voz tan alta que os secretos se converten en auténticas proclamas destinadas ao público circundante. Ou sexa, que non son indiscreto nin cotilla, aínda que isto último non sempre se pode considerar un defecto. Os que falaban eran tres mozos con aire intelectual, un deles con barba descoidada, como corresponde, chupa desastrada e zapatóns.

Era o que levaba a voz cantante. Tiña unha concepción do mundo. Primeiro falou de Internet, despois de Fukuyama e por último do feito de que hoxe non houbese un só filósofo no  mundo capaz de dar unha explicación global do que vai pasar nos próximos anos. Non me sería difícil estar de acordo, sobre todo respecto da última afirmación.

O que ocorre é que despois pasou a maiores. Quero dicir que se enredou nun discurso de varios minutos, hipercrítico e cáustico, do que non se librou ninguén. Empezou por declarar que a vida cultural era unha basura en mans de mediocres, que a literatura se estaba convertendo nunha pasta branda e empalagosa, como o merengue, que a arte se asemellaba cada vez máis á decoración e á publicidade e que resultaba moi difícil atopar a ninguén que dixese algo con interese ou capaz de sorprender con algún pensamento ou opinión orixinais. Mireino e deume algo de pena, sobre todo por non se decatar de que esa persoa que anda buscando xa existe: e el. Ser o único deber ser terrible. Pola soidade.

Esta columna publicouse orixinalmente o 29 de febreiro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo 1 Comentario
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cousas de Joan Perucho

28 de febrero de 2016 a las 0:15

Un dos aspectos máis agradables destes días que pasei en Nova York foron as longas conversas que tiven con Joan Perucho, o escritor catalán, grande amigo de Cunqueiro. É un home sinxelo e inocente, que lles bota discursos aos camareiros, ás rapazas das librerías, ás azafatas, aos empregados de comercio… Son discursos literarios. Un día, por exemplo, mentres comiamos nun restaurante italiano, púxose a recitar, erguendo os brazos como un actor, versos da Divina comedia, diante do asombro da xente que escoitaba.

Perucho ten unha especie de imán para o misterio ou para o absurdo, que acoden a el como as moscas van ao mel. Unha noite, durante unha cea á cal asistían varias persoas, contou un episodio do que foi protagonista, con motivo dun acto solemne celebrado na igrexa dun mosteiro, no que tiña que dicir unhas palabras.

Cando estaba a punto de empezar a cerimonia, rompéuselle a cremalleira dos pantalóns do frac. Asustado, foi correndo á sancristía, onde algúns señores, entre eles un monxe, o propio sancristán e un funcionario, postos de xeonllos diante del, trataban de arranxar o desperfecto, pero sen éxito. No templo agardaban as autoridades, incluído un bispo. Finalmente, o escritor resolveu a papeleta dirixíndose ao estrado cos folios do discurso tapando o disparate. Díxonos que estivo a punto de desmaiarse.

Esta columna publicouse orixinalmente o 28 de febreiro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Os soños dun amigo

27 de febrero de 2016 a las 0:17

Durante vinte e seis anos teño percorrido tantas veces o traxecto desde Galicia a Suecia en coche que podo describir media Europa con detalle, non polos seus accidentes xeográficos ou polos seus grandes monumentos, senón polas miudezas insignificantes da vida de cada día. Por exemplo, en Bélxica, nas inmediacións de Mons, onde se atopa o cuartel xeral da OTAN, coñezo un señor de pelo branco a quen vin moitas veces desde a autoestrada, pero do que non sei nada máis, a non ser que está sempre traballando no xardín.

Cando Saint-Exupéry, o autor de O principiño, estaba preparando os seus estudos para voar sobre España, como piloto, tivo un mestre fantástico. Non lle dicía onde estaba Guadix, senón en que lugar se atopaban tres laranxeiras que había nun campo, ou como se tiña que fixar nunha granxa determinada. Cousas así.

Onte pola mañá trouxéronnos o ordenador dun amigo que  acaba de morrer. Coñezo a súa biografía, lin os seus libros, asistín ás súas conferencias, sei o que pensaba sobre moitas cousas, pero nunca tivera unha visión tan real da súa vida coma hoxe. Gústame a parte menos visible da realidade, por iso non me importa que Bélxica sexa un señor de pelo branco visto desde unha autoestrada ou que España se reduza a un grupiño de tres laranxeiras, pero cústame aceptar que os soños dun amigo estean dentro dun ordenador.

Esta columna publicouse orixinalmente o 27 de febreiro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha ventá en Berlín

26 de febrero de 2016 a las 7:47

Nunha parede do meu cuarto de traballo teño colgado un cadro que non representa máis que unha ventá. É un debuxo feito ao carbón que miro con frecuencia, sempre con cariño, aínda que nunca sen esa nostalxia doce que deixan en nós os recordos vivos das horas felices. Esa ventá pertence a un palacete berlinés situado á beira do lago Wannsee, non lonxe do lugar onde se suicidou de amor e desesperación o poeta Heinrich von Kleist. Por ela entraba o sol todas as mañás na miña habitación no mes que pasei alí.

Hoxe recibín unha chamada telefónica dunha amiga alemá, Elke Wehr, tradutora de gran prestixio no seu país. A institución que alberga a casa onde estaba a miña ventá, o LCB, un organismo oficial dedicado a conceder bolsas a escritores de todo o mundo, corre o perigo de desaparecer. A crise económica peta con forza nas súas portas.

Avivo a memoria e percorro o salón nobre da casa. Como se aínda estivese alí facendo tertulia pola noite cos amigos, vexo as fotografías que adornaban as paredes: os rostros de tantos escritores que un leu con admiración e que algún día habitaron naquel mesmo lugar, que escribiron naqueles cuartos, que miraron a quietude gris do lago a través da fiestra que eu contemplo agora no meu cuarto. Todo iso pode desaparecer, se o goberno de Berlín non encontra unha solución. Aínda que a min me quedará sempre esa ventá*.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de febreiro de 1994.

(*) Afortunadamente o Literarisches Colloquium Berlin, LCB, segue funcionando hoxe, celebrando o seu 5o aniversario en 2013.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha estatua

25 de febrero de 2016 a las 0:25

Un amigo escultor acaba de vivir unha curiosa experiencia cun cliente a quen un grupo de persoas agradecidas decidiron facerlle unha estatua. Pero tamén unha historia quizais non tan rara, despois de todo. No primeiro encontro, o modelo pasou todo o tempo protestando do absurdo da situación en que se atopaga. Consideraba o cliente que a homenaxe que lle querían rendir era excesiva, sobre todo tratándose dunha persoa humilde como el.

Que se pasara a vida axundando aos demais non xustificaba que o quixesen inmortalizar daquela maneira, colocando a súa efixie no medio dunha praza da cidade onde residira a maior parte da súa vida.

Na segunda ocasión as cousas transcurriron de xeito plácido, en animada conversa entre o artista e o seu modelo. Este último descubriu que as horas que pasara no estudio ata entón  lle empezaban a resultar agradables. Ainda que, como confesou, en principio non  lle prestaba demasiada atención ao traballo do escultor. Desta maneira, en pouco tempo acabaron collendo confianza. De xeito que na terceira sesión ambos os dous estaban xa relaxados e soltos, sen a rixidez embarazosa que os coutaba os primeiros días.

Foi entón cando o modelo empezou a fixarse na cabeza que lle estaban facendo. Con certa timidez dixo que as orellas non lle gustaban, pois eran demasiado grandes. Outro día protestou por unha enrugas que o artista lle colocaba debaixo do pescozo. Tampouco lle fixo gracia que lle puxera un pelo tan escaso, tendo en conta que de novo tievera unha abundante cabeleira. Así día tras día. Ao final, corrixidos todos os defectos e mellorado notablemente o orixinal, o esculpido engadiu unha última observación: postos a facer as cousas en serio, a estatua resultaba demasiado pequena.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de febreiro de 1991.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O alento da piedade

24 de febrero de 2016 a las 0:24

Foi unha verdadeira carnicería. Os executores do último tsar, Nicolás II, despois de liquidar a este dun único tiro, necesitaron centos de balas para acabar co resto da familia. Aínda así, cando pensaron que a faena estaba rematada, as grandes duquesas e o tsarevich seguían con vida. Entón decidiron pasalos a todos a baioneta. Logo sacaron os corpos do cuarto onde tivera lugar o fusilamento e cargáronos nun camión, tapados cunha lona. No camiño resultou que algunhas das nenas aínda se movían.

Novamente as volveron atravesar, desta vez de forma definitiva. Os executores proseguiron a súa viaxe, camiño dunha mina, onde introduciron os cadáveres. Despois lanzaron bombas de man, pero a violencia das explosións non só obturou a entrada, senón que espallou restos dos corpos polo exterior. Entón buscaron outro sitio.

Os autores daquela ignominia sentíronse heroes ata hai pouco, mesmo chegaron a disputar entre eles polo protagonismo do que entendían que fose un acto histórico. Efectivamente, foino para as vítimas; non para os asasinos, o nome dos cales xa non lle interesa a ninguén. A xente segue acordándose, en cambio, do tsar, que non foi un home exemplar, pero que non merecía a morte dun bicho. Este ano, toda a familia será enterrada como é debido. Na carreira da Historia, a piedade ten sempre máis alento que o odio.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de febreiro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 60 de 215« Primera...102030...5859606162...708090...Última »