Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Os acertos do vidente

17 de mayo de 2016 a las 0:17

Un deses golfos que saen constantemente na televisión dicindo que adiviñan o futuro, contoulles aos espectadores, quizais con máis vaidade que intelixencia, un suceso que lle ocorrera na rúa, un día que andaba por Madrid buscando a Praza de Oriente. Farto de dar voltas sen encontrar a dirección, preguntoulle a un transeúnte, que resultou ser Julio Anguita. Este, ao recoñecer ao vidente, fíxolle ver a contradición que supuña o feito de que un home dotado das súas facultades non puidese adiviñar cousa tan sinxela.

Lonxe de sentirse censurado pola ironía do político comunista, o citado individuo amosaba unha euforia desbordante e nerviosa, entusiasmado pola circunstancia feliz de que un señor tan importante o coñecese. Nese momento debeu supoñer que xa tiña andado moito camiño: empezaba a ser un personaxe famoso.

Sae moito na televisión. Ten cara de rato e voz delgada, talvez de grilo. Os ollos, pequenos e vivos, traiciónano un pouco: brilla no fondo deles unha chispa maliciosa, probablemente cínica, imposible de ocultar nin sequera coa verborrea de aparencia bondadosa que se gasta. Onte mesmo o escoitei unha vez máis. O locutor tivo a ocorrencia de ensinarlle un billete de lotería para preguntarlle pola sorte que lle agardaba. Non entendín ben se lle respondeu que ía gañar ou que ía perder, pero estou completamente seguro de que acertou.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de maio de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A morte dun anxo

16 de mayo de 2016 a las 0:16

Pola chamada telefónica dun amigo recibo a noticia de que don Pepito Pajarito, de quen falei onte aquí, morreu hai xa varios anos, cousa que eu ignoraba. Matouno un coche. Nun primeiro momento pensei que andaría voando polo medio do tráfico, daquela maneira súa que consistía en botar carreiriñas de cinco metros, batendo os brazos como se fosen ás e resoplando. O suceso foi moito máis prosaico. Esmagárono contra unha parede, mentres estaba sentado á entrada dun portal, quizais reparando forzas.

Este don Pepito Pajarito tiña lenda. Eu oín varias versións respecto das súas orixes. Unha delas facíao profesor de física nunha universidade francesa ata que lle entrou na razón aquel trebón de poesía ou disparate. Outra convertíao en cura renegado, enfrontado ao seu bispo por unha cuestión de teoloxía heterodoxa.

Para min tiña o aspecto dun home do campo avariado por algún desgusto, por mala alimentación ou porque a natureza o fixo así, frouxo da parte do entendemento. Fose como  fose, don Pepito Pajarito quería voar. O destino empeñouse, en cambio, en dispoñer para el unha morte estúpida, vítima dun accidente de tráfico, como tanta xente. Se chega a nacer con ás, que era o seu soño, seguro que aínda viviría. Cada vez hai menos persoas que lle disparan aos paxaros, e menos aínda as que lle tiran aos anxos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 16 de maio de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un alma para o demo

15 de mayo de 2016 a las 0:15

Alá polo ano de 1302, un señor que se chamaba Giraldo Pérez e mandaba moito nas terras de Macendo, na comarca ourensá de Castrelo de Miño, fixo un testamento terrible no que, en uso das súas facultades mentais ou con siso e memoria, que é como figura no documento citado, acordaba entregar a súa alma a Deus, mentres que dispuña que a do seu fillo Estevo fose para o demo. A razón de tratar dunha maneira tan cruel a este último era, segundo facía constar, polas moitas deshonras que lle tiña causado.

Nisto da ingratitude filial sempre houbo de todo, desde quen rouba aos pais ou lles quita a facenda e os deixa ao vintimperio ata quen os trata como se fosen inimigos. Do outro lado, tampouco faltan mostras de comportamento contra natura, a máis incomprensible das cales consiste nese horror que se chama parricidio.

Con todo, isto do testamento, que acabo de ler nun libro de Xesús Ferro Couselo, paréceme a máis terrible de todas: entregar a alma dun fillo ao demo xusto no momento da morte, cando  a piedade debía ser o sentimento máis espontáneo. Quédame o desgusto de non coñocer as deshonras que ocasionaron esta decisión. Tamén me gustaría saber se finalmente o demo recibiu o legado do pai. Se foi así, o desgraciado levaría ardendo xa arredor de setecentos anos. Demasiado tempo para calquera pecado.

Esta columna publicouse orixinalmente o 15 de maio de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo 1 Comentario
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Voces espontáneas

14 de mayo de 2016 a las 0:14

Un dos moitos costumes que desapareceron da vida política foi aquela práctica de levantar a voz durante os mitins para berrar “¡Controversia!” desde o público e solicitar así o uso da palabra. Pedíase controversia para calquera cousa. Nunha ocasión, un individuo interrompeu varias veces ao alcalde de Ourense con esa trécola e cando o aludido lle preguntou que tiña que dicir, o de abaixo puxo as mans en forma de buguina, ergueu a voz canto puido e berroulle simplemente: “¡De parte da túa muller, que lle compres aceite!”

Outras veces, as intervencións eran menos inocentes, ou espontáneas e graciosas, ademais das que simplemente pretendían molestar. A Francisco Largo Caballero, por exemplo, pedíronlle controversia durante un mitin para chamarlle mamón. A Manuel Azaña, que non tiña sentido do humor, un andaluz cortoulle un magnífico discurso doutrinal para pedirlle máis alegría e unha pouquiña lixeireza.

Despois da guerra, a Franco tamén o interrompían durante os discursos, case sempre coa mesma frase, que os periódicos recollían ao día seguinte no medio do texto reproducido a toda páxina, cunha fórmula invariable, escrita entre parénteses (Una voz: “Gracias a ti, Franco”). Parece que ao xeneral lle gustaban estas intervencións e que os seus gobernadores llas preparaban. Precisamente acabo de ler un artigo asinado por un daqueles fomentadores de voces espontáneas. Naturalmente falaba da corrupción.

 Esta columna publicouse orixinalmente o 14 de maio de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O’Connor

13 de mayo de 2016 a las 0:20

Nunha viaxe que fixemos xuntos Joan Perucho e mais eu á Unión Soviética, hai anos, o escritor catalán, que é un home moi relixioso e que presume de ter unha pantasma na súa casa de  Albiñana, santiguábase tanto, o mesmo ao saír do hotel que ao subir aos avións, e entraba en tantas igrexas para acender velas a distintos santos, que os nosos anfitrións, quizais por deferencia hospitalaria cara a nós, fartáronse de levarnos a visitar templos, reliquias, incluído o corpo incorrupto dunha nena mártir de doce anos, ademais de organizarnos un encontro co arcebispo “katolikós” de Armenia nun seminario situado nunha vila próxima á cidade de Erevan.

Outra vez, estando en Nova York, Perucho chamoume por teléfono ao meu cuarto do hotel para dicirme que era hora de erguerse porque era domingo e había que ir á misa. Obedecín, aínda que eran as oito da mañá e eu levaba na cama catro horas. Presenteime no  comedor disposto a acompañar o meu amigo. Díxome que iriamos a San Patricio.

Cando chegamos, a catedral estaba abarrotada. Nin Perucho nin eu sabiamos que o oficiante ía ser o cardeal O’Connor, que agora acaba de morrer. Subiu as escaleiras do presbiterio correndo, en plan atleta, baixo unha salva de aplausos. Despois, durante a misa, fixo máis florituras, tanto que eu pensei que aquel home de aspecto saudable podería facer o pino ou dar o dobre salto mortal en calquera momento. Caeume simpático. O outro día, cando souben da súa morte, sorprendeume que tivese tantos anos. Non os aparentaba. Supoño que estará no ceo. Quizais facendo alí o que a súa alta dignidade lle impedía facer en Nova York. Eu imaxínoo no circo, talvez no alto do trapecio.

Esta columna publicouse orixinalmente o 13 de maio de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Tres pavías

12 de mayo de 2016 a las 0:22

Este ano vou ter tres pavías, segundo comprobei onte pola tarde, paseando polo xardín. Algo é algo: o ano pasado non tiven ningunha. Das tres, unha é grande e gordecha; as outras dúas tiran a ruíns. Non acabo de entender que lle pasa a esta pavieira. En primeiro lugar, foi regalo dun bo amigo: non trae, polo tanto, nin meigallo nin maldición. Pero ademais procede de Beade, alá no Ribeiro, que ten fama de producir as mellores de Galicia, con permiso das de Arnois, na Ulla, que gozan tamén de sona merecida.

Se fose eu quen a plantase, que non fun, era para pensar que teño man de capador, que polo visto arruinan os frutais cando os plantan. Das froitas que roubei de pequeno, asaltando hortas alleas cos nenos de Beiro ou de Sabucedo, só había dúas que me gustaban por si mesmas, non só pola aventura de ir procuralas en terreo prohibido, expoñéndonos a recibir uns escopetazos de sal ou a sufrir, despois de comelas, os efectos do inchamorros, dúas consecuencias que nunca se daban, pero que lle prestaban máis emoción ó roubo.

Esas dúas froitas eran as cereixas e as pavías. A carne destas últimas, mesta e dura, non ten igual. A monda garda ademais, para algúns, o atractivo da peluxe, que os golfos consideran erótica e que os neurasténicos pensan que lima os dentes. Sobre esta cuestión presenciei eu unha vez unha discusión entre un cura e un médico: o que defendía o suposto máis triste era o segundo, mentres que o señor abade, co ollo pintándolle de pícaro, defendía a hipótese máis graciosa. Era, a pesar de todo, un crego virtuoso. Pensaba que o pecado tiña que ver con xente aburrida e que no ceo había que entrar rindo. Eu conformábame con entrar comendo unha pavía.

Esta columna publicouse orixinalmente o 12 de maio de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O pai do poeta

11 de mayo de 2016 a las 0:12

Non recordo se llo oín contar a alguén, quizais EduardoBlanco Amor, que sabía destas cousas, ou se, polo contrario, olin nalgún libro. Tanto ten; a historia é sinxela e tivo lugar en Granada, nos primeiros días da Guerra Civil. Estaba a familiade García Lorca reunida na casa, agoniados todos pola morte había pouco dun dos seus membros, fusilado uns días antes a consecuencia das ideas políticas que profesaba. De pronto irrompeu no interior unha panda de xente ruín e fanática, especies que con frecuencia se dan xuntas nunha soa peza.

O pai do poeta, un velliño educado e pulcro, enfrontouse aos bárbaros coa única forza da súa palabra, sempre correcto,quizais tamén firme. Entón, un deles, con toda seguridade o máis miserable de todos, adiantouse cara a aquel señor e, pegándolle un par de golpes no rostro, derrubouno no chan. Logo vería o resto da traxedia.

Naquela casa de campo acábase de abrir agora un museo dedicado a García Lorca. Nel poderanse contemplar fotografías e obxectos do escritor; evocar os tempos felices que pasou alí cos seus; recrear o ambiente onde transcorreron os últimosdías da súa vida… Calcúlase que será o lugar máis visitado de Granada despois da Alhambra. Estou seguro de que, estea onde estea o tipo aquel das labazadas, non poderá reprimir un sentimento de vergonza ao ver que tanta xente peregrina ácasa onde el lle bateu a un vello.

Esta columna publicouse orixinalmente o 11 de maio de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo 1 Comentario
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Mala sorte

10 de mayo de 2016 a las 0:15

Era un allboroto pequqeniño, no que participaban somente dúas persoas, un home duns sesenta anos e un rapaz novo, corcovado. Cando eu cheguei, discutían con xenio, pero aínda non berraban. Empezaron a facelo pouco despois, quizais encirrados pola miña presenza, convencidos de que cunha testemuña a representación debía chegar á beira mesmo dos puñazos. Detiñan a furia xusto na fronteira. cando unha palabra máis os podería obrigar a liarse a golpes. Entón  recuaban, volvíanse razoables por uns instantes e logo acababan dicíndose as barbaridades de sempre.

Ao principio, o home de máis idade adoptou unha posición cauta. Mesmo pareceu que pedía perdón, se non coas palabras, polo menos coa actitude e con algúns xestos. Foi a belixerancia indignada do contrincante a que o obrigou a poñerse á altura das circunstancias, como se despois de aturar tres ou catro insultos se sentira lexitimado para responderen igualdade, quere dicir cos mesmos gritos e parecidos espaventos.

Tardei en decatarme da causa da disputa. Cando o máis novo dos contrincantes se afastou do lugar, non sen lanzar antes  un par de ameazas asasinas, entereime por fin do que pasara. Confesoumo, como para disculparse, o outro contendente. Resulta que cando se dirixía a selar un boleto da lotería primitiva, bateu con aquel rapaz e tivo a desgrazada ocorrencia de pasarlle a papeleta pola chepa, porque pensaba que traía boa sorte. E aínda que o fixo con disimulo, o outro desgustouse.

Esta columna publicouse orixinalmente o 10 de maio de 1987.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha decepción

9 de mayo de 2016 a las 0:10

Era como se estivese nun teatro de mimo. Sucedeume onte, mentres agardaba nun semáforo no barrio do Berbés, a primeira hora da mañá. Na beira da rúa, diante dun bar, un home forte, quizais algo gordo de máis, vestido cun xersei de color azul, estáballe contando algo a outro señor. Facíao con grandes movementos das mans, dun xeito tan gráfico que cheguei a pensar que podía ser un xordomudo. Non obstante, polo uso que facía da boca e dos labios, non tardei en decatarme de que isto último non era certo.

Estou seguro de que entendín perfectamente o contido da conversa. Tratábase, sen dúbida, da escenificación dunha pelexa dun individuo con outro, con navalla. O resultado debeu ser unha ferida no antebrazo esquerdo, pois nas tres ou catro veces que repetiu a historia, o narrador trazaba alí un corte longo e profundo.

Unhas horas máis tarde, mentres tomabamos un café preto daquel mesmo lugar, conteille isto a uns amigos. Non pretendía outra cousa que manifestar o meu entusiasmo pola capacidade expresiva daquel home para o mimo. Entón, un dos meus interlocutores preguntoume se o citado individuo levaba unha gorra azul caída para un lado. Non o podería xurar, pero pareceume que si. Sen inmutarse, aclaroume: “Ese é o Mioca, un tipo moi porco que traballa na descarga e que anda sempre rascando os piollos”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 9 de maio de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Insomnio

8 de mayo de 2016 a las 0:18

O outro día, en Cuenca, despois de dar a conferencia no ciclo sobre novela contemporánea, antes de abandonar a sala, achegóuseme unha señora cun libro para que llo asinase.    Pregunteille o nome, pero díxome que abondaba con que lle puxese a miña firma, sen máis. Naturalmente, accedín ao seu desexo e fixen o que me pedía. Cando rematei, a señora colleu o libro, mirou o autógrafo e dixo espontánea: “¡Huy! ¡Que letrita más piojosa! ¡Seguro que duerme usted muy mal!”. Non me chamou a atención a primeira parte da frase, porque é certo, pero sorprendeume a conclusión. En todo caso, pareceume mellor iso que me dixese que era tacaño.

Sen darme tempo a responderlle, a señora, un pouco lareta e bastante terremoto, díxome que para durmir ben, o mellor remedio, en caso de que o sono se amose rebelde e non queira pousarse nos ollos, consiste en quentar un pouco leite e bebelo lentamente, sen respirar. En xeral, segundo me explicou, o resultado é excelente, aínda que ás veces hai persoas coas cales non funciona este método.

Nese caso, proseguiu, pódese percorrer a un baño, coa auga morna, e se un non ten ganas de encher bañeira, incluso é posible substituílo por unha ducha. Non parou aí a lista dos consellos, pois a señora proseguiu. Mentres, a un par de metros, agardaban os organizadores e un amigo meu para irmos cear xuntos. Como a cousa se prolongaba demasiado e a muller se dispuña naquel momento a explicarme un método basado na concentración mental, o meu amigo achegouse a nós, interrompeuna e díxolle: “Mire usted, no se esfuerce más: este señor duerme muy bien desde hace años”. Tiña razón. Non sei como non se me ocorreu a min.

Esta columna publicouse orixinalmente o 8 de maio de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 60 de 222« Primera...102030...5859606162...708090...Última »