Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Unha fotografía

27 de octubre de 2017 a las 2:45

Como se sabe, os médicos adoitan ter un anecdotario de clientes moi rico, ás veces disparatado. Algunhas das mellores historias escoiteillas ao meu tío Benito, que coñecía moitas, incluído o milagre dunha señora que só se alimentaba coa comuñón, pero que el descubriu que comía polbo. Tamén Domingo García-Sabell sabe as súas, como aquela dun colega, médico rural, que o chamou para que lle resolvese un apuro cun cliente amigo e a quen atopou aos pés da cama do enfermo dicindo: “¡Manuel, daba mil pesos por saber o que tes!”.

Pero se as historias de médicos son coñecidas, non sucede o mesmo coas dos fotógrafos. Polo menos, eu non sabía nin gunha. Onte, non obstante, contáronme unha que me pareceu interesante e que lle ocorreu a un profesional deses que se dedican a facer retratos da xente no estudio, tipo artista cantante ou parellas de mozos.

Nesta ocasión o cliente era un señor que dous días despois da sesión correspondente chamou para preguntar se as fotos saíran ben. Saíran fatal: aparecía en todas elas cos ollos pechados. O outro nin se inmutou. Confesoulle con resignación que era o quinto estudio ao cal acudía en poucos días co mesmo resultado e que o desastre dependía dun tic nervioso que o obrigaba a parpadexar constantemente. O malo de todo é que a foto era para un amor por correspondencia cunha moza que tiña os pais cegos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 27 de outubro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Os Kennedy de novo

26 de octubre de 2017 a las 0:46

Polo que estou vendo estes días en periódicos e revistas americanos, vólvese falar moito de Robert Kennedy. Parece que agora lle toca ser criticado, da mesma maneira que antes foi enxalzado, ata o punto de que a imaxe que nalgúns momentos se chegou a transmitir del era case a dun santo. Recentemente, alguén sacou a relucir, en cambio, a suposta relación amorosa que tivo coa muller do seu irmán, Jacqueline, despois da morte daquel, e ultimamente coméntanse de novo aspectos escuros da súa brillante biografía: a implicación nunha trama para asasinar a Fidel Castro, ou a autorización que lle deu a Hoover, o director do FBI, para que lle gravase conversacións telefónicas a Martin Luther King.

Está claro que os Kennedy teñen luces e sombras. De John, o presidente asasinado, xa sabemos que ademais de ser un bo político, era tamén un golfo: tiña contratadas como secretarias, na Casa Branca, a varias rapazas que cumprían funcións menos santas. O outro irmán, Ted, que é un senador combativo e honesto, todo o mundo sabe que ten problemas coa bebida. Do pai, pouco positivo se coñece. Todo o mundo está de acordo en que era un tipo de coidado e que fixo moitas falcatruadas, non só coas mulleres.

Nun dos libros que se acaban de publicar sobre o segundo dos Kennedy asasinado, cóntase unha historia. Sucedeu cando un xuíz americano meteu no cárcere a Martin Luther King por unha leve infracción de tráfico, negándolle ademais a liberdade baixo fianza. Robert chamou ao xuíz, botoulle unha bronca indignado e conseguiu que o deixase saír en liberdade. O autor comenta que para uns se tratou dun acto de coraxe inspirado polo sentido da xustiza; para outros non pasou de ser unha manobra electoral ben calculada. Estou seguro de que todos teñen razón. Ao fin e ao cabo, Robert Kennedy non foi máis que unha persoa coma nós, é dicir, ambigua e contraditoria. Deus nos libre dos que non o son.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de outubro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A lei e a eficacia

25 de octubre de 2017 a las 0:20

O presidente do Comité Xudicial do Senado dos Estados Unidos, o senador Patrick Leahy, aparece hoxe para algúns americanos como un home chinche ou inxenuo, cando non antipatriota. Ponlles pegas aos propósitos do fiscal xeral, que quere urxentemente leis máis duras para combater o terrorismo: pinchar teléfonos sen permiso dos xuíces, penetrar nas redes informáticas polas bravas, ampliar o tempo de detención dos inmigrantes sospeitosos. Non é que o senador Leahy non estea de acordo en endurecer as leis e perseguir os terroristas, pero teme que ao final acaben pagando as liberdades. Non lle falta razón.

O senador foi antes fiscal do estado en Vermont, na fronteira co Canadá. No seu tempo, o problema da droga, que era grave no seu distrito, empezou a resolverse dunha maneira asombrosa, gracias á eficacia dun tal Paul Lawrence, axente da brigada encargada de combater o narcotráfico. Cun éxito crecente, este señor foi capaz de limpar as rúas de traficantes e encher os cárceres de individuos directamente relacionados co mundo da droga.

Un día, a Leahy empezaron a chegarlle queixas dos métodos do policía. Foi buscar un axente de Brooklyn chamado o Rabino, soltouno polas rúas e fíxolle chegar a Lawrence a información de que aquel individuo era un perigoso traficante recén chegado. Unha tarde, o Rabino sentouse no banco dun parque a ler o periódico e ao pouco tempo presentouse o eficaz, pasou ao lado del sen pararse (non sabía que estaba sendo vixiado) e volveu á comisaría cunha bolsa chea de heroína, que dixo que lle mercara ao tal Rabino. Loxicamente, Lawrence acabou no cárcere, e moitos inocentes foron liberados, con excepción dun que se suicidara.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de outubro de 2001.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha mañá perdida

24 de octubre de 2017 a las 0:20

Alá polos anos da miña adolescencia coñecín un cura de escasas luces, pero de gran corazón, un pouquiño golfo de mais, pero boa persoa, que tiña a fascinación da oratoria. Gustáballe predicar culto e solemne, aínda que carecía de dotes. O pobre arranxábase como podía. Por exemplo, cando falaba do mar de Tiberíades sempre lle engadía unha frase que lle debía parecer fabulosa: dicía que estaba sulcado por barquiñas multicolores. Se trataba de Herodes, cualficábao como infanticida inmisericorde.

Un día escoiteille dicir nun sermón que se Deus tivese que descansar despois de crear o mundo, non fora como consecuencia da fatiga, pois estaba substraído a estas miserias, senón polo inmenso traballo realizado, da mesma maneira que despois de cavar unha leira de patacas, todo o mundo sente ganas de sentarse.

Parece unha observación correcta, sen pretensións, pero clara. Que Deus non se poida cansar porque resulta incompatible coa súa esencia non impide que, despois da creación, lle apeteza sentarse nunha cadeira. Desde logo, a humildade teolóxica desta doutrina nada ten que ver coa pretensión científica dese bispo irlandés do século XVII que aseguraba que o mundo fora creado no ano 4004 antes de Cristo ás cinco da tarde. Non parece lóxico que Deus en persoa se esquecese de empezar a cousa pola mañá.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de outubro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cousa de hábitos

23 de octubre de 2017 a las 0:23

Nunha mañá abafante do pasado mes de agosto, seis policías franceses esperaban camuflados nunha rúa de Aix-en-Provence a chegada dunha muller perigosa á cal pretendían deter. Levaban máis de vinte e oito horas sen durmir, agardando o momento apropiado, previamente establecido polos xefes. Case todos sentían sede, pero ningún se atrevía a separarse do grupo e entrar nun dos cafés veciños a tomar unha cervexa, pois eran conscientes de que a moza sinalada como obxectivo non podía atrasarse moito máis.

A noite anterior seguírana desde Aix-en-Provence ata Cannes e desde aquí novamente ata o lugar inicial. A rapaza, alta e fermosa, andara percorrendo co seu mozo os restaurantes e as discotecas da zona, disposta a aproveitar toda a graza e o encanto daquela agradable noite de verán. Iso durou ata as catro da mañá.

Por iso, á unha do mediodía, a parella aínda seguía durmindo. Canso de esperar e amolado pola sede e o soño que sentía, un dos policías comentou despectivamente cun compañeiro: “¡Hábitos españois!” Non sabía o moito que esta frase podería desgustar á muller que ían deter uns minutos despois, Idoia López Riaño, unha das máis famosas terroristas de ETA. Hai sutilezas lingüísticas que unha cabeza embotada pola calor non distingue facilmente. Por iso quizais Arzallus as repetía en voz tan alta estes días de campaña.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de outubro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Elegante

22 de octubre de 2017 a las 0:22

Hai uns anos fixen cun grupo de amigos o Camiño de Santiago. Levabamos un automóvil todoterreo para as maletas, tamén para recoller os afectados por binchocas nos pés ou para os que sufrían tiróns nos músculos adutores, pero sobre todo como vehículo de transporte para un compañeiro gordo, que pesaba moito máis de cen quilos. Este home esperaba por nós nas metas previamente establecidas, onde o atopabamos sempre felizmente instalado diante dun bo prato de callos, un bocadillo de xamón ou un chourizo con pan. Era o aperitivo. Logo ceabamos todos xuntos, con el presidindo, marcando con apetito e solemnidade o momento máis grato do día.

No verán contei aquí que este amigo gordo, cando se viu disparado cara aos douscentos, decidiu cambiar de vida. De golpe, para sorpresa e alegría de todos cantos o queremos, quitou setenta quilos de peso. Logo, pouco a pouco, seguiu baixando lentamente, pero sen parar, camiño dos cen. Un día prometeume que cando estivese en dúas cifras, me convidaría a cear.

Fixémolo o sábado en Ourense. Foi unha cea tranquila, sosegada e discreta, lonxe de calquera exceso, a non ser dúas cousas: uns bos puros habanos que levaba el, longos e robustos, ben fresquiños, e unha conversa longa, sen présas, nunha sobremesa que durou horas. Marchamos contentos, pero ao saír, vimos nunha esquina do comedor a un señor gordo  sentado diante dun cocido enorme, case obsceno. Estaba colorado e suaba e comía con ansiedade de comellón. Non digo que non o pasase ben, pois estou seguro de que se sentía feliz, pero non me gustou. Quero dicir que aínda na súa época de gordo, en iguais circunstancias, o meu amigo era máis elegante. E máis bonito.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de outubro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Xente da Idade Media

21 de octubre de 2017 a las 0:22

O outro día, cando estaba en Frankfurt, mentres ía pola rúa escoitei unhas voces raras, como dun tolo berrando, que me chamaron a atención. Achegueime ao lugar de onde procedían e atopeime cun pequeno grupo de actores que representaban sobre un escenario ao aire libre unha peza teatral. Eran rapaces novos, todos vestidos con roupa da Idade Media, que actuaban para o público no marco dun festival que pretendía revivir o tempo dos traxes que levaban. De xeito que o teatro non era máis que unha parte do espectáculo.

Nun tramo da rúa había algo que se podería chamar a reprodución detallada dunha aldea medieval. En primeiro lugar, case ao lado dos títeres, onde naquel momento actuaba o Demo, un zapateiro preparaba uns zocos baixo a mirada curiosa de ducias de nenos e numerosos pais. Levaba perruca para parecer vello.

Logo vin tamén un carpinteiro e outras xentes enredando aquí e acolá, a maior parte delas dedicadas a facer pulseiras, pendentes, colares e demais alfaias menores. A produción vendíase no lugar e as vendedoras eran rapazas vestidas de saco, algunhas descalzas, con aspecto de xente alternativa. Quero dicir que me pareceu que se trataba dun grupo con mensaxe, non dun teatriño municipal contratado polo concello para entreter turistas. Houbo, non obstante, un detalle que me desconcertou: podíase pagar con tarxeta de crédito.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de outubro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O ciclo de Deus

20 de octubre de 2017 a las 0:21

Un día inconcreto dos primeiros anos setenta, mentres paseaba por Ourense deixándome levar polo gozo irresponsable de ir dun lado para outro sen nada que facer, atopeime cun amigo gordo e bondadoso, pero triste, con cara de noxo permanente, que me parou para expresarme a súa angustia en relación co estado xeral do noso país. Aínda que eu compartía os seus sentimentos, non conseguía identificarme, quizais por razóns de tipo temperamental, coa súa maneira desesperanzada de vivir aquela situación.

O caso é que lle debín dicir algo que non lle gustou demasiado e que probablemente reflectía o meu estado de ánimo, tan distante, do que el transparentaba, que me quedou mirando con xesto de reproche e díxome: “Claro, cando aquí sobe o bióxido da mala uva, ti colles e vas a Suecia a respirar mellor”.

A verdade é que eu non ía a Suecia así como así, porque con frecuencia me facían perrerías co pasaporte, pero, polo menos no plano espiritual, o meu amigo tiña algunha razón. Quero dicir que, daquela, Suecia era para min como un refuxio ou un balneario temporal. E foino durante anos. Dubido que o siga sendo no futuro. Onte mesmo publicaban os periódicos un asunto de corrupción tamén alí. Xa non se libra ninguén. É como se Deus nos vixiase a todos na intimidade e logo llo fose contando aos periódicos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de outubro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Amigos do demo

19 de octubre de 2017 a las 0:19

Non creo que houbese ningunha persoa no mundo que chegase a saber tanto do Demo como don Vicente Risco. Coñecía todos os nomes de Satanás, incluso os secretos, e sabíalle os costumes e debilidades, entre elas a teima de ir tomar o sol todos os anos a Ribadavia polo día de San Martiño, a pesar de que un frade de San Francisco acababa sempre a cantazos e pedradas contra el. Don Vicente tíñalle medo, pero aínda así escribiulle a biografía, unha decisión que lle custou varias contrariedades e desgustos.

Eu mesmo lle oín contar a don Vicente que algúns campesiños presumían de ter un demo pequeno na casa, do tamaño aproximado dunha castaña, que gardaban na caixa das agullas. Era un demo bo, ao cal se lle podía pedir calquera cousa. Para facerse con el había que cumprir un rito, quizais un pauto, que incluía a obriga de chocar un ovo de galo negro. Don Vicente falaba diso con moita seriedade.

Confeso que eu teño unha visión moi simple do Demo, a quen considero mala persoa sen máis. Gardo unha vaga idea de que, sendo neno, o vin na escuridade do meu cuarto un par de veces e que era moi feo, pero tampouco recordo que me amedrentase demasiado. Un trazo de inconsciencia máis que de valentía, sen dúbida. Agora acabo de saber que en Turín hai máis de corenta mil persoas que lle renden culto ao Demo. Non deixa de ser raro, porque Turín é unha cidade bastante aburrida.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de outubro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Heidelberg

18 de octubre de 2017 a las 0:18

Aproveitei o último día da feira do libro de Frankfurt para achegarme cuns amigos ata Heidelberg, que queda a algo menos dunha hora en coche. Para min é unha das cidades máis fermosas de Alemaña, pola que sinto simpatía por razóns persoais. Na súa universidade dei unha vez unha conferencia que non me resultará fácil esquecer, pois ao rematar de dicir as miñas palabras, os estudantes empezaron a pegar golpes coas mans contra os pupitres e coas propias tapas destes, dunha maneira tan escandalosa que me sentín avergonzado. Claro que deseguida me acordei de que esa é a maneira tradicional de aplaudir nas universidades alemás. Polo tanto, en poucos segundos, o que nun principio fora vergonza, converteuse en puro gozo.

En Heidelberg, ademais, onde teño pasado días moi fermosos, charlando horas e horas nas súas célebres tabernas, situei un personaxe feminino da miña novela Deus sentado nun sillón azul. Está inspirado nunha amiga alemá e nel quixen render homenaxe ás xentes daquela terra que foron vítimas do nazismo e que son consideradas verdugos só por seren dese país.

En Heidelberg hai dúas visitas obrigadas: unha ao castelo, que está cheo de turistas, e outra ao Camiño dos Filósofos, por onde paseaban Schelling, Hölderlin e creo que o propio Hegel, se non recordo mal. Hai que ter peito para subir a costa, toda empedrada e tan empinada que son moitos os visitantes que desisten antes de chegar á cima, esgotados polo esforzo. Cando estabamos a uns metros  do final, escoitei unha rapaza de Tarragona que dicía: “Con este cansancio, esta noche dormiremos mejor”. Non parecía un gran pensamento, digno dunha paraxe como aquela, pero tiña o encanto fresco de quen come unha mazá.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de outubro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 6 de 221« Primera...45678...203040...Última »