Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Volven as pólizas

1 de septiembre de 2017 a las 0:15

Hai uns días, nunha visita obrigada a unha dependencia oficialda Administración autonómica, escoitei unha frase que nun primeiro momento me pareceu unha broma, pero que pronto me decatei de que non o era. O funcionario que me atendía, sempre correcto e unha miga mecánico, pediume unha póliza. Antes de que a sorpresa que se me debeu pintar no rostro acabase convertida nunha frase de perplexidade ou de protesta, xa el se encargou de aclararme que eran normas novas.

Confeso que ignoro calquera cousa sobre as interioridades e o funcionamento da Administración, un calvario que soporto como calquera cidadán e que procuro visitar o menos posible. Non sei, polo tanto, se esta decisión de pedir de novo as pólizas ten algún fundamento racional ou é unha forma emboscada de recadar cartos, por non falar dun error de alguén, que tamén puidera ser, como é lóxico.

Error parece, polo menos desde algunha perspectiva. As pólizas van asociadas a unha España negra, ineficaz e decimonónica, incapaz e tramposa, perdida nun labirinto tétrico de funcionarios chinches. Non parecen compatibles coa axilidade moderna dos ordenadores nin do indispensable. Máis ben parece unha manifestación máis desa síndrome do cangrexo do que recentemente temos falado nestas mesmas páxinas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 1 de setembro de 1992

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Profesións difíciles

31 de agosto de 2017 a las 0:24

Onte estiven de mirón, vendo o barco turco ese que está embarrancado aquí preto, na baía de Baiona. Naturalmente, non estaba só; había centos de persoas facendo o mesmo ca min, moitas delas con opinións moi rotundas sobre como se debía solucionar o problema. Un señor de Madrid, por exemplo, era do parecer de que ao capitán había que metelo no cárcere, por incompetente e irresponsable. Un mozo alto de voz delgada dixo en cambio que o importante sería saber con certeza que clase de carga levaba o barco.

Á parte destas opinión de carácter político, había outras de tipo técnico. En xeral, todo o mundo sabía como se debía proceder, aínda que non todos estaban de acordo nos plans. Non obstante, a unanimidade era grande á hora de considerar que a solución non parecía difícil, en contraste coa lentitude con que actuaban os expertos.

Loxicamente, se as cousas eran tan fáciles, pensei eu, as complicacións aparentes que todos estabamos vendo tiñan que proceder ou de incompetencia ou de mala fe. Como se alguén me estivese lendo o que pensaba, así se dixo en voz alta, con matices e explicacións diferentes, por suposto. Cando marchaba para a casa, fun pensando en que hai profesións que deben ser heroicas. Unha delas a de seleccionador nacional de fútbol, por exemplo. Tamén a de presidente do goberno. E, polo que se ve, quizais a de capitán de barco.

Esta columna publicouse orixinalmente o 31 de agosto de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Pestes

30 de agosto de 2017 a las 0:15

Cada ano, polo menos aquí onde vivo eu, hai unha peste diferente. Unhas veces son toupeiras, que este verán non apareceron, quizais porque na primavera caeu unha chispa no pararraios e, ao entrar na terra, seguindo o percorrido do cable que vai por debaixo do xardín, debeu liquidar a todas as que podían estar metidas nos seus tocos. Supoño que, para elas, a descarga eléctrica tivo que ser algo moi semellante ao que sería para nós unha bomba atómica. A verdade, non era necesaria tanta brutalidade só por librarnos do espectáculo de ver esas moreíñas de terra que tanto afean o céspede.

A peste deste ano foron as moscas e os caracois. As primeiras eran pegañentas, desa clase que mesmo semella que andan aparvadas ou que levan pegamento nos pés. Nada se podía facer contra elas. Hai tempo, moita xente combatíaas con bolsas de auga transparentes, onde parece que se vían feas e asustábanse de si mesmas. Os caracois son fáciles de matar, abonda con pisalos, pero resulta cruel e innecesario: nin pican nin molestan. É certo que comen follas.  Nada raro nin delictivo, da mesma maneira que nós comemos leituga.

Esta columna publicouse orixinalmente o 30 de agosto de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Conversa

28 de agosto de 2017 a las 1:30

Onte pola tarde atopei nun camiño, aquí preto do lugar onde vivo, un paisano que supuxen viña de traballar no campo, pois levaba un sacho ao lombo. Aínda que non nos coñeciamos de nada, puxémonos a falar. Foi el, que se parou para dicirme: “¿Pero viu vostede que peste de néboa nos tocou hoxe por aquí?” Era certo, naquel momento estaba escuro e pechado, algo que raramente ocorre por esta parte, que con frecuencia, cando a néboa entra por Baiona e se vai estendendo pola comarca, queda como unha pequena illa milagrosa, iluminada polo sol. Por dicir algo, respondinlle o que di todo o mundo, ou sexa, que son as néboas de agosto.

En realidade, o asunto da néboa non era máis que un pretexto para iniciar unha conversa, supoño que sen máis propósito por parte del que intercambiar algunhas palabras cun veciño. O caso foi que, despois das primeiras frases, vagas e sen demasiado interese, acabamos atopando tema. Non sei por que camiños, o home chegou a contarme que estivera algún tempo traballando en Nova York.

Faloume do barrio onde vivía, da xente de aquí que reside alá, incluídos nomes e apelidos, e deume tantos detalles dalgúns, sobre todo polo que respecta á parentela que ten casa na parroquia, que lle resultaba raro que eu non os coñecese. Para evitar que se seguise sorprendendo, optei por caer do burro e identificar a algúns. Supoño que se debeu dar conta da trampa porque cambiou de tema e faloume do traballo que facía en América: andaba nos rufos. Tardei en decatarme de que falaba dos “roofs”, é dicir, os tellados. Entón díxenllo. Miroume un momento e engadiu: “Pois será así, porque a verdade é que andabamos sempre nos tellados”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 29 de agosto de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Tramposos

28 de agosto de 2017 a las 0:15

Estiven vendo un programa deses que tratan de animais e que resultan do máis atractivo que se pode ver na televisión. Trataba dun paxaro estraño, que non recordo como se chama, e que ten a característica de que fai o niño na terra, non nas árbores nin entre as silveiras, como a maior parte dos membros da súa especie. Por esa razón, os seus inimigos adoitan ser animais como os cans, as donicelas e, sobre todo, os raposos, que buscan as crías para comelas. Nada do outro mundo: entre os seres vivos, uns comemos os outros, especialmente os humanos, que nisto somos os máis depredadores de todos.

Na loita pola supervivencia, o citado paxaro desenvolveu un sistema de protección da prole certamente enxeñoso, bastante cómico, que visto desde fóra, cos ollos dun profano, como sucede no meu caso, parece denotar algún tipo de intelixencia, superior a outros comportamentos máis coñecidos e gabados polos zoólogos, como ocorre cos arroaces, por exemplo, ou coas baleas ou mesmo os elefantes.

A cousa consiste en que, cando se achega un raposo ao niño, o paxaro pai sae correndo, pero facéndose o coxo e arrastrando unha á, igual que se a levase quebrada, dando a impresión de ser unha presa fácil. A trampa funciona moi ben, porque o zorro sempre pica, o cal contradice, en parte, a fama que ten este último de ser listo e moi raposo. No programa ao que aludo, os papeis semellaban estar cambiados, aínda que non as caras: o paxaro tiña todo o aspecto de ser un infeliz e outro conservaba o aire de golfo que lle sabemos. Supoño que todo isto será normal, pois sería horrible ver un paxaro con cara de tramposo ou senvergonza..

Esta columna publicouse orixinalmente o 28 de agosto de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un día para recordar

27 de agosto de 2017 a las 0:20

Na casa de Blanca Jiménez, na vila asturiana de Castropol, hai un amplísimo salón situado na planta baixa, cuns confortables sofás de coiro de color marrón. Naquel lugar, nalgúns meses de agosto como este, polas noites, despois de cear, ás veces ata ben entrada a madrugada,  faciamos tertulia o pequeno grupo de amigos que pasabamos alí uns días de vacacións. Era o complemento feliz dunhas xornadas que con frecuencia nos levaban de excursión pola costa ou de paseo polos arredores da vila.

Un dos amigos era Ramón Piñeiro, un home que gozaba coa conversa e a quen nunca se lle facía tarde para ir á cama. Esa tardanza, non obstante, non lle impedía erguerse cedo ao día seguinte. Desde o meu cuarto, no último piso, eu agardaba escoitar os seus pasos polas escaleiras camiño do comedor para baixar eu tamén.

A última vez que estivemos naquela casa no mes de agosto foi no ano 1990. Aínda que Piñeiro estaba moi enfermo e as catro persoas que o acompañabamos, Blanca, Sara, Gelia e mais eu, sabiamos que aquel ía ser o último verán que pasariamos con el, iso non nos impediu seguir coas nosas tertulias, nas que Ramón participaba contento, polo menos ata unha semana antes de morrer. Hoxe hai seis anos que sucedeu. Aqueles veráns felices de Castropol non volverán, pero sempre se poden recordar.

Esta columna publicouse orixinalmente o 27 de agosto de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Á caza de Woody Allen

26 de agosto de 2017 a las 0:25

¿Que sería de Michelangello Antinioni, aquel director decine italiano co que tanto se aburriron de maneira oculta e inconfesa miles de intelectuais e estudantes progres durante a chamadadécada feliz dos anos sesenta? Desapareceu dos breviarios e a ninguén lle importa xa recoñecer a estas alturas que as súas películas eran pesadas e que unha gran parte da literatura que se fixo arredor delas era retórica escura, perfectamente adobiada para impresionar os espectadores  máis infelices.

Non sería difícil prever un destino semellante para Woody Allen, ese artista de actividades múltiples que unha vez á semana xunta nun pub da rúa cincuenta e cinco, en Nova York,a centos de turistas empeñados en escoitar, ou máis ben ver,como toca o clarinete, aínda que non sexa un intérprete que chame a atención polas súas calidades musicais. Abonda con que sexa un señor famoso que sae no cine e a televisión.

Non resulta fácil de explicar como un home que extrae toda a súa graza da cultura xudea americana de clase media pode chegar a conquistar o corazón de tantos intelectuais europeos e que estes decretasen hai xa anos que se trataba dun dos grandes xenios deste século. É posible que agora, rebaixado á condición de ser humano normal por un lío de faldas similar aos  que vive media humanidade, os seus valedores lle dean as costas e empecen a dicir que despois de todo tampouco tentanta graza.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de agosto de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un piano

25 de agosto de 2017 a las 0:20

O sábado pola noite, durante unha cea campestre que se celebra todos os anos na illa de Toralla, un parente meu díxome que hai pouco fixo unha viaxe ata Beiro, na provincia de Ourense, moi perto da capital, para rescatar o vello piano familiar, abandonado desde hai dez anos nunha casa en ruínas. Non puido collelo porque está situado ao fondo dun salón sen piso, do que non quedan máis que catro ou cinco táboas, entre elas as que soportan o artiluxio. Polo visto, para salvalo sería necesario o prego dunha grúa.

El mesmo recoñeceu que non paga a pena, en parte porque se trata dun instrumento que xa estaba bastante deteriorado desde antes. Un dos meu primos, que foi un neno traste e aloucado, tiña o costume, cando quedabamos sós na casa, de facer carreiras por riba do teclado. Non me estraña, polo tanto, que estea desfeito.

Claro que cando se opera con lembranzas, que nha cousa mereza a pena ou non depende do calado que a nostalxia teña no corazón de cadaquén. Para min, por exemplo, ese piano ten un valor sentimental: os candelabros propios del, que había que acender cando alguén o tocaba pola noite, pois na casa non había luz eléctrica. A mestura da música e as velas, recordadas gora, tantos anos despois, resultan dunha fermosura perturbadora. Tanta que prefiro a perda do piano que velo colgado dunhagrúa, como un aforcado.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de agosto de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un bar de lectura

24 de agosto de 2017 a las 0:46

Leo nalgunha revista que en Nova York se inaugurou unha librería-bar na que se pode tomar unha copa ou ler un libro, segundo o gusto de cada quen. Polo que respecta aos últimos, teñen arredor de dous mil; en canto a licores, supoño que bastantes menos, pois non se necesitan tantas botellas para darlle de beber á xente. O éxito da biblioteca está por ver, pero o primeiro día, cos invitados de pé, indo e vindo polo local, parece que ninguén se atreveu a facer uso da posibilidade literaria e que todos se inclinaron polas copas.

Non está mal, sobre todo se temos en conta que, segundo a crónica do acontecemento, as conversas dos asistentes xiraban case todas arredor de libros e escritores. En xeral, preguntábanse uns aos outros polas últimas lecturas ou recomendábanse novelas. É dicir, que a inauguración tivo un significado claramente cultural.

Un só individuo estaba en contra da experiencia. Tal como conta o periodista que fixo a recensión do acto, era un tipo que non deixaba de dicir en voz alta que aquel non lle parecía o lugar máis adecuado para ler. Unha señora, en cambio, retrucoulle co argumento de que para un amante da literatura non había sitios vedados, nin sequera un bar como aquel no que se atopaban, e que o alcohol nunca estivera rifado coa lectura. O señor deulle a razón polo que respectaba aos principios; simplemente dixo que lle parecía que había pouca luz.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de agosto de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha colección

23 de agosto de 2017 a las 0:20

Na localidade sueca de Mölle, unha pequena vila de pescadores situada no sur do país, vive un personaxe aloucado e simpático que instalou nunha fermosa casa de madeira pintada en vermello, un museo do ferrocarril en miniatura. Teño estado naquel lugar algunhas veces, só por ver durante uns minutos a colección daquel señor, que ademais a mantén en vivo, é dicir, con maquetas operativas nas que circulan simultaneamente cincuenta ou sesenta trens. Sempre me atopei alí con centos de persoas, desde afeccionados de todo o mundo, sobre todo alemáns, ata vellos xubilados e nenos, gozando daquel paraíso inocente e infantil.

Quen non sinta a paixón dos trens eléctricos non poderá valorar o que isto significa. Direi, a xeito de ilustración, que hai xente que percorre moitos quilómetros, incluso en avión, para visitar este tipo de museos. En Alemaña, por exemplo, ninguén ignora onde está Göpinge. Miles de persoas acoden todos os días a esta vila próxima a Stuttgart, só porque alí hai un destes museos e unha fábrica famosísima.

Pois resulta que en Ourense van instalar moi pronto unha colección de catro mil locomotoras. Iso quere dicir que Galicia vai ter unha das mellores coleccións do mundo, o cal a converterá nun lugar de destino obrigado para moitos dos afeccionados, xente que segue instalada na infancia nese punto fraco que se refire ao mundo mítico do ferrocarril. Non sería aventurado dicir, aínda que pareza cursi, que Ourense entrará no final do milenio no circuíto dos soños que alegran a vida de miles de toliños de todo o mundo. Ignoro se isto dos soños servirá para facer entender a importancia da noticia. Para quen pense en termos menos románticos: si, isto deixa diñeiro.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de agosto de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 6 de 215« Primera...45678...203040...Última »