Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Unha fermosa profesión

25 de agosto de 2016 a las 0:19

En xaponés, Akiko significa a rapaza que sorrí. O que se di sorrir, Akiko Kojima faino de maneira espontánea e seguida, como se estivese condicionada pola alegría do nome que lle puxeron cando naceu. É unha rapaza da cidade de Saporo, que traballa en Toquio, e que acaba de pasar unha tempada en Galicia. Estudou galego co profesor Takekazu Asaka e agora anda polo noso país practicando a lingua que aprendeu e que pronuncia cunha transparencia parecida á que loce no seu nome.

Onte, nun restaurante, Akiko corrixiume con delicadeza dúas ou tres veces por empregar castelanismos inadecuados que ferían o seu pulcro oído de estudante aplicada. Tamén corrixiu a un camareiro que lle chamou licor de “melocotón” ao que ella lle chama licor de pexego. Naturalmente, cando fai estas leves censuras, nunca deixa de sorrir, aínda que tampouco renuncia a deixar as cousas en claro.

Preguntándolle pola súa terra de orixe, Akiko contou algunas historias divertidas e deu unha información extensa e salpicada de matices, que niso consiste a intelixencia. Falou da modernidade e a tradición, do espírito de traballo, da vida das mulleres, do concepto de débeda e de moito máis.  Para rematar, como poñéndolle unha flor a todo canto dixera, explicou que a súa nai exerce unha profesión fascinante, quizais unha das máis fermosas do mundo: é Profesora da Cerimonia do Té.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de agosto de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

No mar

24 de agosto de 2016 a las 0:20

Agora mesmo, cando escribo estas liñas, estou cuns amigos nas illas Cíes, rodeados de néboa por todas partes. Á nosa beira, por babor, temos un barco de vela francés cheo de xente, unas dez persoas que comen en silencio na cuberta. Unha rapaciña nova, de pelo loiro e bañador azul, vai e vén entre proa e popa, como buscando algo. Pasados algúns minutos, dáme a impresión de que a mociña non busca nada, senón que amosa con xenerosidade a súa beleza, da que parece estar moi contenta. Non está mal, pero a tarde vese tan borrosa que o escaparate elixido para facer a súa exhibición resulta inadecuado por falta de público.

Tampouco se trata de aplaudir. De maneira que nos poñemos a comer nós tamén e deixamos a guapa sen público. O xantar é modesto, pero moi saboroso: unhas patacas sen pelar, cocidas con auga de mar e mesturadas despois con bonito, cebola e tomate. No mar case todo sabe a gloria. Pola emisora escoitamos a alguén que se atopa en Aldán e que invita a uns amigos a compartir con eles unha pota de callos. Nisto de comer, cada un ten os seus gustos, pero xantar callos no mar a min paréceme  un exceso. Desde logo, entre a moza que vai e vén pola cuberta do barco francés e ese banquete un pouco bruto do que falan pola radio, hai unha diferenza semellante a aquela que se pode dar entre unha flor e un grelo. Iso estaba pensando eu cando, ao meu lado, alguén avisa que se achega un buque fantasma.

Miro por estribor e iso mesmo parece: un barco grande que pasa preto de nós camiño de non sei onde. Por un momento, o ambiente adquire unha tonalidade misteriosa e poética. Pero desde Aldán seguen repetindo a invitación para comer os callos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de agosto de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un home descarreirado

23 de agosto de 2016 a las 0:20

Eu non sei o que puido facer Harry Wu, un chinés que pasou dezanove anos internado en campos de concentración no seu país e que acaba de publicar un libro nos Estados Unidos contando a súa experiencia. Tampouco me importa. A acusación oficial foi que se trataba dun “dereitista”, unha etiqueta que non significa outra cousa que o citado señor non debía ser persoa afecta ao sistema, nada máis. Supoño que se fose un delincuente, un asasino ou un criminal, sería designado cun rótulo bastante menos impreciso que este que lle puxeron.

Respecto das penurias que pasou nese tempo de infortunio, non son difíciles de imaxinar, pois xa sabemos en que consisten. Deixando a un lado os castigos corporais e outras cargas dese tipo, este home viuse obrigado a comer sapos, patas podres de coello, ratas e ratos… Para facerse unha vez máis unha idea do horror, con iso abonda.

Pero non é todo. Cando Harry Wu conseguiu un permiso temporal para visitar a súa familia, once anos despois do seu arresto, ao petar na porta da casa, atopouse cunha irmá que lle pediu a documentación para comprobar se os papeis estaban en regra e que logo foi chamar a policía co fin de confirmar que non había ningunha trampa ou falsificación. Hai que dicir que a familia consideraba a Harry Wu un descarreirado, ao que acusaba de querer levar unha vida burguesa. Probablemente só quería ter unha irmá que lle dese un bico.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de agosto de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O novo muro de Berlín

22 de agosto de 2016 a las 0:21

Onte baixei ata o centro de Berlín para ver como é despois da caída do muro. A última vez que estiven aquí aínda existían as dúas Alemañas e a presenza da barreira de cemento que dividía a cidade en dous sectores resultaba obsesiva. Agora, pasado o tempo, xa non parece tan sorprendente que desaparecese aquel artificio absurdo, un dos monumentos máis elocuentes de todos cantos ergueu ao longo da historia a estupidez humana, esa consecuencia inevitable que se deriva sempre de todos os fanatismos.

Confeso que atravesar a Porta de Brandenburgo produciume unha emoción que non esperaba. Igual que pasear pola Unter den Linden ou achegarme á Alexanderplatz, destragada pola política urbanística das autoridades do Leste, que se quedaron co Berlín histórico e o converteron en cochambre estética.Ata nisto se equivocaron.

Asombra pensar que o Occidente capitalista, tantas veces hipotecado por unha especulación salvaxe, fose capaz de construír un Berlín agradable, fermoso e alegre, mentres que os do outro lado, que teoricamente aspiraban a mellorar o mundo, deixaran a cidade feita unha pena. Non é raro que a xente prefira xuntarse no Berlín Occidental. De maneira que aínda que caeu o muro de cemento, un muro invisible, sutil e real, segue dividindo a cidade en dous sectores difíciles de reconciliar.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de agosto de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Milagre

21 de agosto de 2016 a las 0:15

No ano 1931, Stalin mandou derrubar a catedral de Cristo Redentor para erguer, sobre o solar que o citado templo ocupaba desde o século XIX, o palacio dos Soviets, unha mole de máis de trescentos metros de altura rematada cunha estatua de Lenin de outros cen. Non sei por que razón, aquel proxecto faraónico nunca se levou a cabo. Finalmente fíxose algo bastante máis modesto, unha piscina. Pero pouco despois da caída do réxime comunista, a catedral volveuse reconstruír e custou uns douscentos millóns de dólares, que pagou case enteiros o goberno.

Eu estiven visitando a nova catedral recentemente, na miña última viaxe a Moscova. Estaba chea de fieis, persoas educadas no ateísmo desde a súa infancia. Pareceume un símbolo transparente da inutilidade e o fracaso dun sistema que teoricamente naceu para facer a xente máis feliz e que en realidade encheu o país de desgraciados. Entre eles, eses rapaciños que xacen no fondo do mar, atrapados nun submarino. Incapaces de seren salvados pola técnica dos seus xefes, onte quedaron en mans do patriarca Alejo, que rezou por eles na catedral reconstruída pedindo un milagre.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de agosto de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cousa de medo

20 de agosto de 2016 a las 0:19

Unha amiga francesa que está veraneando en Panxón, Louise Roux, dime que non soporta esa nova maneira de matar moscas que consiste en asalas nuns aparatos electrónicos que agora se ven en moitas cafeterías e restaurantes, e que cada vez que atrapan unha vítima desprenden un ruído característico, como de carne queimada, que resulta tan desagradable como se un presenciase no inferno os tormentos dos condenados.  Aínda que as moscas a min non me son simpáticas, non obstante estou de acordo coa miña amiga.

As diferenzas na discusión xorden cando ela defende aquelas vellas tiras de papel que se penduraban do teito e que funcionaban cunha especie de pegamento no que os pobres bichos quedaban prendidos polas patas. Ademais do espectáculo en si, que tiña un aire triste de miseria guarra, supoño que debía ser bastante cruel.

Outro amigo presente na conversa infórmanos de que o último procedemento para loitar contra as moscas xa non consiste en asalas, senón en meterlles medo. Trátase, polo visto, dun invento venezolano. A cousa, tal como nola explicou, depende dunha bolsa de agua que se colga no medio dun cuarto e que actúa como un espello que agranda, ata convertela nunha imaxe monstruosa, a cabeza das moscas. Estas, asustadas de si mesmas, foxen espavorecidas. Se non morren do susto, non está mal.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de agosto de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Impresión

19 de agosto de 2016 a las 0:18

Foi unha impresión tan forte a que recibín daquela, que agora mesmo, moitísimos anos despois, podo recordar con todo detalle as circunstancias en que se produciu. Non sei cal sería a miña idade, pero seguro que era pouquísima. Estaba na Praza Maior de Xinzo de Limia, collido da man de Maruxa, a rapaza que me coidaba e me sacaba a pasear e que acabou sendo como unha nai para min, mirando uns coellos brancos que daban a sorte polo procedemento de meterse nunhas celas pequeniñas, marcadas con números. Non debía interesarme demasiado o espectáculo, porque estaba máis ocupado no drama que acababa de descubrir.

De pronto, non sei como nin por que, decateime de que a morte tamén sería un día para min. Ata entón, nunca pensara que me podía afectar, en parte porque tiña a idea estúpida de que só morría a xente enferma e eu estaba convencido de que podía vencer calquera enfermidade, sobre todo grazas á ciencia do meu tío Benito, médico de Sabucedo, que eu consideraba capaz de curar todas as doenzas.

Estes días, aproveitando a paz do verán, estou lendo libros sobre o tema este da morte. Non se trata de ningunha afección morbosa, senón de que Domingo García-Sabell acaba de publicar un libro espléndido sobre o tal asunto e encargáronme que lle fixese unha entrevista para o suplemento de cultura deste periódico. Niso ando. O curioso é que as lecturas ás cales me refiro non me producen inquietude nin desacougo nin temor, senón que mais ben me causan certo pracer. Polo que levo lido, a morte é unha cousa natural, máis difícil, en xeral, para quen a contempla desde fóra que para quen a pasa desde dentro. En todo caso, temos un verán que invita a vivir.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de agosto de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A causa dos accidentes

18 de agosto de 2016 a las 0:15

Estiven lendo un informe que recolle as declaracións de distintos automobilistas implicados en accidentes de tráfico. Unha  boa parte deles explican o suceso desde un punto de vista máxico. Por exemplo, un que asegura: “Un coche invisible saíu da nada e desapareceu”. Outro di: “Cando cheguei ao cruzamento, apareceu de pronto un stop que antes non había e non puiden parar”. Un terceiro afirma: “Estiven todo o día comprando plantas e cando cheguei ao cruzamento, un arbusto xurdiu de repente e non puiden ver o coche que viña”.

A ese mesmo capítulo pertence a declaración dun señor que dixo que viu “como un poste se ía achegando cara a min e cando fixen unha manobra para apartarme do seu camiño, choquei frontalmente”. Ás veces, a culpa é dos peóns, como no seguinte caso: “O peón chocou contra o meu coche e acabou meténdose debaixo”.

O dos peóns culpables é bastante frecuente: “O peón non sabía en que dirección coller, así que lle pasei por riba”. A culpa tamén pode ser dunha mosca: “Tratando de matar unha mosca, choquei contra un poste de teléfonos”. Ou dunha señora: “Saquei o coche da beira onde estaba estacionado, mirei a miña sogra e fun de cabeza polo terraplén”. Ou dunha urxencia: “Parei por unha urxencia fisiolóxica, metinme entre unhas xestas e cando estaba cos pantalóns baixados, veu o contrario e deume por detrás”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de agosto de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha ventá máxica

17 de agosto de 2016 a las 0:16

Na televisión puñan unha película de guerra. De pronto, na pantalla apareceu un avión que polo ruído do motor e o ronsel de fume que deixaba, víase ben que tiña problemas. No rostro do piloto, que presentaron uns instantes en primeiro plano, pintábase a angustia dunha traxedia inevitable. Finalmente, o aparato picou en barrena e precipitouse en torniquete contra o chan, provocando unha explosión pavorosa. Entón, unha velliña que estaba vendo a película, volveuse e dixo: “Ese caeu aí cerca”.

Explicáronme que a señora tiña a idea de que a televisión era unha ventá e que todo canto ocorría na pantalla era como se ocorrese do outro lado. Respecto dos locutores, estaba convencida de que a vían e a escoitaban, por iso contestaba sempre  de maneira moi educada cada vez que dicían “bos días” ou “boas tardes”. Noutras ocasións reclamaba silencio para evitarlles o bochorno de non seren atendidos.

O aspecto da señora, pulcra e digna, transmitía alegría e serenidade. Apoiada sobre a empuñadura de prata dun elegante bastón tiña un aire de muller antiga, como sacada dun camafeo. Non estaba esclerótica nin tola, pero tampouco lle era posible pola súa idade entender algúns adiantos ocorridos nos últimos anos da súa vida. De maneira que se pode dicir que, respecto da técnica, esta dama vive nunha inocencia doutro tempo, cando a maxia non procedía dos aparatos, senón da propia imaxinación.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de agosto de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O predicador pedicado

16 de agosto de 2016 a las 0:16

Unha cousa que sempre me chamou a atención en Suecia foi a disciplina da xente en relación co alcohol á hora de conducir. Eu mesmo, que son pouco bebedor, téñome brindado moitas veces a servir de chofer a amigos e parentes cando acudimos a unha cea fóra da casa. De non atopar este tipo de axuda, alguén tería que pasar a velada sen probar máis que auga, o cal, para unha persoa daquel país, onde o licor se considera como un anticipo do ceo, sería unha desgraza. Aínda así, raramente se saltan esa norma.

A min paréceme ben que os suecos sexan tan estritos, así como me parece mal que aquí sexamos exactamente o contrario. O único accidente de automóbil que tiven na miña vida ocorreume en Ourense, hai anos, cando unha amiga me fixo aterrar nun prado. Coas copas que bebera, en Suecia pasaría un par de anos no cárcere.

Os que non resultan simpáticos, en cambio, son os que converteron en profesión a loita contra o alcohol. Pertencen á raza universal dos fanáticos, xente tramposa en xeral, pois cando un está seguro das cousas nas que cre, non necesita berrar tanto. Onte mesmo publicaron os periódicos a noticia de que un dos abandeirados daquela causa, un tipo célebre en Suecia, Kenneth Hagberg, acaba de ser pillado nas patacas. Irá dous anos ao cárcere. Aínda tivo sorte, porque el era dos que pedían que as penas fosen maiores.

Esta columna publicouse orixinalmente o 16 de agosto de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 50 de 222« Primera...102030...4849505152...607080...Última »