Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Morte e pranto

14 de Julio de 2017 a las 19:50

Nunha aldea próxima a Xinzo de Limia escoitei, hai xa moitos anos, o primeiro pranto do que teño memoria. Era o morto un rapaz novo, compañeiro meu de xogos, que morrera a consecuencia dunha infección provocada pola extracción dunha moa con flegmón. O día do enterro, no momento en que sacaban a caixa co morto da casa, un grupo de mulleres vestidas de negro, colgadas dun balcón de madeira, empezaron a dar uns alaridos sobrecolledores, como se un lobo enorme e negro lles estivese comendo o corazón.

Pasado o primeiro momento de sorpresa, coa angustia aínda metida no corpo, decateime de que aquelas mulleres dicían frases dunha comicidade absoluta. Unha delas falaba duns pantalóns que lle fixeran ao rapaz había aínda pouco tempo e que case non tivera tempo de estrealos. Outra dixo que ao finado lle gustaba o flan.

Espectáculos así vinos despois moitas veces, sempre co mesmo tipo de frases, con frecuencia facendo alusións aos obxectos do defunto, mesmo sen aforrar referencias escatolóxicas e intimidades non santas. Non sei por que razón desapareceron este tipo de prácticas, pero dáme a impresión de que foi consecuencia do incremento do nivel cultural da xente. En Corea, en cambio, tal como vimos na televisión, a morte aínda é tan teatral como era aquí antes. A pesar da revolución; ou quizais por ela.

Esta columna publicouse orixinalmente o 14 de xullo de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A ponla

13 de Julio de 2017 a las 0:23

No artigo de onte falaba desa ramiña que trouxen de Suecia e que, polo visto, serve para predicir o tempo. O caso foi que o domingo, despois de cear, saín pasear polo xardín coa intención de darlle as boas noites á mazá, que non a vira en toda a xornada, xogar un pouco cos cans, que estes días teño a impresión de que se senten algo desamparados, pois non están os rapaces na casa, e mirar o ceo, que se vía estrelado e claro, moi fermoso. Nese momento acordeime tamén da ponla e fun ver como se atopaba, ou sexa, se miraba cara arriba, sinal de bon tempo, ou miraba cara abaixo, proba inequívoca, segundo a folla das instrucións, do contrario.

Estaba caída cara abaixo, pero moito, case como pendurada. Se digo a verdade, tiña un aspecto triste, igual que se toda a ramiña fose unha lágrima. No momento, cheguei á conclusión de que o luns, con total seguridade, acabaría chovendo algo. Como para confirmar esa apreciación, mirei o ceo todo de arredor e descubrín, entre o monte da Grova e as Cíes, unhas nubes negras, con bastante mala cara.

No momento de escribir este artigo, que hoxe fago cedo, pola mañá, non choveu e tampouco estou seguro de que o vaia facer. No caso de que non se confirme a previsión, haberá que chegar á conclusión, polo menos provisionalmente, de que a ponla do tempo non funciona e que esa actitude nocturna, caída, pode non ser outra cousa que o seu xeito de descansar ou durmir. En todo caso, tampouco pasa nada. Hai anos merquei un complexo aparato mecánico, co nome pretensioso de estación meteorolóxica, e nunca deu no cravo: funciona ao revés. Nestes casos, din que o mellor é guiarse polos ósos. O que pasa é que eu nunca rachei unha perna.

Esta columna publicouse orixinalmente o 13 de xullo de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Como as formigas

12 de Julio de 2017 a las 0:20

Teño unha veciña que se parece a San Francisco de Asís. Non o digo polo físico, porque ela é unha rapaza bonita e el non sei como podía ser, senón polo amor aos animais, que niso coinciden. Hai catro ou cinco días, pola noite, cheguei á súa casa, invitado polos pais para cear, no momento en que lle acababa de morrer unha periquita, vítima dun ovo que se lle atravesou. Levaba varias horas aplicándolle os remedios que lle dixera o veterinario, pero non puido facer máis. Retirouse a chorar en silencio e á parte, de verdade.

Xa de nena, amosaba este amor franciscano polos bichos. Cos nosos cans, pasouno moi ben, pero tamén cos gatos, incluso cos que non teñen dono, que abundan bastante aquí, no noso barrio. Na casa, en cambio, nunca lle permitiron fauna maior, de maneira que se tivo que contentar con paxariños e pequeñeces semellantes.

Esta rapaza, que o ano que vén empezará os estudos de Bioloxía, conténtase con todo: unha mioca, un grilo, un caracol… O outro día, ademais da morte da periquita, levou un desgusto. Viu o seu pai cun bote de veleno na man disposto a acabar cun formigueiro. Con toda firmeza, non llo consentiu. Acordeime de todo isto onte, mentres estaba só no porche da casa, pensando. Pensaba no rapaz secuestrado por ETA, ameazado de morte. Lástima que non tivese a sorte, como estas formigas, de dar cun corazón tan bo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 12 de xullo de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un debate na televisión

11 de Julio de 2017 a las 0:18

Onte seguín na primeira canle da televisión sueca un interesante programa sobre o paro. Interesante para min, non tanto polos argumentos empregados, que me pareceu que xa coñecía, como pola situación creada no estudio. Durante o tempo que durou o debate, escoitei cousas que xa tiña escoitado en España, cunha divertida diferenza: quen acusa aquí da catástrofe son os socialistas, que están na oposición, mentres que os acusados son os políticos conservadores, responsables do gobernó e polo tanto do paro.

O parecido chegou incluso a ter un marcado aspecto cómico cando un experto en cuestións  económicas, militante do partido socialdemócrata, lle dixo a un político da dereita que as políticas liberais había tempo que fracasaran definitivamente en Europa e América.

O mesmo, só que en sentido contrario, que os conservadores afirmaban en España durante a última campaña electoral, é dicir, que a política socialista estaba en regresión, de forma definitiva, en todo o mundo. Como se ve, segue sendo certo aquilo que se dicía antes de que viaxar ilustra. Non obstante, aínda sen moverse da casa, hai verdades que non custa demasiadoaprender. Por exemplo, que nada hai definitivo nesta vida, a non ser a morte. Conservadores e socialistas non se suceden, simplemente se alternan.

Esta columna publicouse orixinalmente o 11 de xullo de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha pelexa de cans

10 de Julio de 2017 a las 0:10

Onte, mentres buscaba unha hamaca no xardín para unha rapaza que me tiña que facer unhas fotos, un dos cans da casa atacou ao outro cunha furia que parecía humana. Meteulle os dentes no pescozo e non había maneira de obrigalo a soltar. Como os rotweiler fan unha presión na mandíbula equivalente a varios centos de quilos, resultaba case imposible todo intento de resolver a cuestión pola forza. Despois duns minutos de loita desesperada, eu conseguín acertarlle cunha patada na boca ao agresor e salvar a vítima.

O peor non foi a escena, dunha violencia sobrecolledora, senón a irrupción dun imprevisto ata agora difícil de imaxinar. De repente, uns cans que se levaron sempre como irmáns, que se facían aloumiños, que andaban brincando alegres e felices pola herba, convertidos, polo menos un deles, nun monstro disposto a matar.

Non me vai ser fácil esquecer o que vin. Quero dicir que, de agora en adiante, este can xa non será nunca máis o animal simpático e divertido que foi ata onte. No mellor dos casos, haberá que pensar nun arrebato momentáneo ou nun trastorno de tipo mental, pero acabouse a inocencia. Supoño que co paso do tempo todo se esquece, incluso as festas e os éxtases do amor, pero sempre queda algo. Agora mesmo, mentres escribo, teño ao canalla diante. Recoñezo que é bonito, pero xa non me gusta o seu corazón.

Esta columna publicouse orixinalmente o 10 de xullo de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O caldo

9 de Julio de 2017 a las 0:20

Hai uns días chamáronme de Zürich, desde a redacción da revista du, na que xa colaborei anteriormente, para pedirme que lles faga un artigo sobre o caldo. O señor co cal falei, que alternaba francés con inglés, dicía en cambio a palabra “caldo” en español, pero cunha pronunciación tan rara que eu lle entendía “carro”. Desa maneira, durante un par de minutos, a conversa converteuse nun disparate, como eses diálogos imposibles e cómicos que se  producen a veces entre xordos. A cousa aclarouse cando eu lle preguntei se falabamos de carros tirados por bois e vacas ou tamén dos carriños que arrastraban os burros, os cabalos e as mulas e mulos.

Nese momento, fíxose un silencio e ao cabo duns segundos o meu interlocutor faloume “do caldo ese das verzas”. Confeso que foi un alivio para min, pois non acababa de entender que podería escribir sobre o carro, a non ser empezar o traballo contando aquela historia do meu antigo compañeiro de escola, alias Gomirro, que convertido en carpinteiro, fixo un carro cando lle encargaran un armario.

A tranquilidade durou pouco, non obstante, pois non tardei en decatarme de que do caldo non sei moito máis, a non ser que me gusta. Así llo fixen saber ao señor da revista, que me respondeu: “Do que se trata é de facer literatura”. Non está mal, pero aínda sendo só literatura, algo haberá que dicir sen que o artigo se converta en palla. Así que levo un par de días dándolle voltas a este asunto, sen saber aínda por onde saír. Se consultase co Belaro, un paisano da miña vila, seguro que me diría: “Vostede poña que o mellor caldo é o de Xinzo para tanguer aos turistas cara aquí”. Tereino que pensar, porque tampouco se trata de provocar unha invasión.

Esta columna publicouse orixinalmente o 9 de xullo de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un home malo

8 de Julio de 2017 a las 14:37

Só coñecín un individuo que recoñecese que lle gustaba ser malo, se era iso ao que el se refería cando dicía que lle encantaba ser cabrón. Practicaba con acerto, e ás veces mesmo con graza, a arte da pendencia, esa forma tabernaria do humor que algúns identifican cos complexos ou o resentimento. O mal bicho aquel elixía convenientemente as súas vítimas, case todas desa especie infeliz que habita nos bares polas noites e que acaban sendo o branco de todas as risas. Unha vez establecida a distancia abusiva da vantaxe, empezaba un labor pesado de acoso que case sempre remataba cunha vitoria contundente, a non ser que un error de cálculo acabase tamén en labazadas.

Destas últimas, o susodito levou unhas cantas, case sempre merecidas, se é que algunha vez se poden merecer castigos corporais a cambio de palabras. Pola contra, dar deu poucas, porque era covarde, pero seguro que lle gustaría hostiar a medio mundo, o moi badulaque. Para min que o problema de fondo estaba na alma: pequena e reseca como a dunha cobra, pero ben vestida e disfrazada dunha abstracta filantropía selecta. Del para alá, todos uns canallas, excepto el e uns poucos amigos de copas nocturnas.

Hai tempo que non vexo esa xoia, aínda que lle sei os costumes e coñezo as batallas que me van contando algúns amigos comúns, case todos preocupados polo seu deterioro espiritual. Eu dígolles que non pasen pena por el, que seguramente será feliz vendo como cada día se vai facendo máis certa a imaxe de si mesmo que se trazou de neno: ser un tipo ruín, atravesado e cheo de odio para os seus inimgios, que veñen ser algo máis de dous terzos da humanidade, millón arriba, millón abaixo, que nestas cousas da xenreira metafísica tampouco importan demasiado as precisións demográficas, pois por algún sitio ten que bolsar o corazón.

Esta columna publicouse orixinalmente o 8 de xullo de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Olga

7 de Julio de 2017 a las 14:23

Esta Moscova de agora non se parece nada á que eu coñecín hai algúns anos. Converteuse nunha cidade moderna, chea de vida, fermosa, coas terrazas abarrotadas de xente. Desde logo, aquí non se ve a pobreza que se vía en San Petersburgo. Sen embargo, non todo ha ser de color rosa, supoño. Falo de Olga, por exemplo. Non a coñezo de nada, pero escoitei a súa voz. Estaba eu a punto de durmir cando soou o teléfono e unha voz suave díxome: “Chámome Olga, teño 19 anos, son moi guapa e se queres podo subir ao teu cuarto”.

Deille as grazas e as boas noites e colguei. Dez minutos máis tarde, alguén, supoño que ela, estivo petando na porta do meu cuarto. Vese que conta con permiso especial, porque no hotel hai varias vixiantes por planta que controlan todo. Iso quere dicir que esta rapaciña aluga o seu corpo por uns dólares, que non serán todos para ela, porque un corpo vale menos que unha alma e a de Olga debe pertencer a algún canalla que se estará facendo rico desa maneira.

Esta columna publicouse orixinalmente o 7 de xullo de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un home excesivo

6 de Julio de 2017 a las 14:22

Era un señor grande, máis que alto, non moi gordo en conxunto, pero cun estómago abombado e prominente. Atopeino onte pola mañá, sentado nunha terraza na praia de Beluso, consumindo unha xerra de viño branco cun grupo de homes e mulleres, todos con aspecto de xente contenta en vacacións. Ía vestido de maneira informal, pero pouco elegante, máis ben en plan brégolas, que é como lle chaman na miña terra ás persoas desaliñadas. De aspecto, tiña o pelo escaso e branco e unha cara rubicunda, como acabada de fregar.

Dicía tantas barbaridades que non sei como el mesmo non tomaba a precaución de falar en voz baixa. Medio en broma, medio en serio, o cal non resultaba fácil de averiguar, soltoulle unhas cousas tremendas á súa muller, todo por causa duns ovos fritos. É dicir, unha pelexa doméstica ventilada ao aire libre sen pudor.

Daba a sensación de que o citado home se tiña a si mesmo por simpático, aínda que a impresión que producía era a de ser unha persoa agresiva e pouco educada, sobre todo pola cantidade de palabras soeces que empregaba, máis alá da graza coloquial que pode ter un taco colocado no seu momento e no seu sitio. Era, xa que logo, un individuo excesivo, tanto na barriga como na voz e na impertinencia. Para rematar, cando se ergueu, levaba na man un deses periódicos de Madrid que anuncian a fin do mundo cada día.

Esta columna publicouse orixinalmente o 6 de xullo de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un paseo

5 de Julio de 2017 a las 0:16

O sábado pola noite, despois de cear no espléndido comedor do Museo Nacional, ao saír á rúa, unha noite branca, co ceo brillando como unha inmensa bóveda de cristal, facía adiviñar a maravilla azul do domingo. Amenceu un día perfecto, un pouquiño caloroso de máis, pero ideal para facer algunha excursión polos arredores de Estocolmo. Achegámonos ata a illa de Lovön, no lago Mälaren, onde se atopa o pazo de Drottningholm, unha xoia arquitectónica do século XVIII que desde hai case vinte anos serve de residencia aos reis actuais de Suecia. Un paseo polo parque dispuxo os corpos para o xantar que fixemos despois: un bo salmón.

E xa que falamos de salmón, digamos que a gastronomía sueca, sen ser moi variada, resulta exquisita. Os meus amigos están encantados co pan, cos arenques, coas albóndigas e cos postres elaborados a base de froita natural, na que non faltan nin as moras. Chámalles tamén a atención a auga, servida da billa, que conservaa súa limpeza natural e que non sabe a cloro, senón a manancial puro de Deus.

Isto da auga non podía ser doutra maneira nun país que foi calificado como unha especie de paraíso, onde a xente conduce amodiño, sen alterarse, onde non se berra e onde, desde que chegamos, ninguén conseguiu aínda ver un só policía, nin sequera un garda municipal de tráfico. Non é raro, polo tanto, que as dúas noticias máis importantes do domingo fosen dous alces que camiñaban perdidos por unha estrada camiño do norte e dúas vacas que facían o mesmo por unha estrada diferente camiño do sur. Por suposto que non faltarán dramas. Onte vin unha rapaciña sentada nun parque escribindo: quizais un soño, talvez unha door.

Esta columna publicouse orixinalmente o 5 de xullo de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 5 de 209« Primera...34567...102030...Última »