Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Xente dura

9 de septiembre de 2017 a las 0:16

Un dos regalos que máis agradecín na miña vida fíxomo un parente con quen, alá nos anos da adolescencia, mantiña eu unhas discusións feroces e frecuentes, absolutamente  irreconciliables. El era un home dun conservadurismo acorazado, algo carcuncia e pouco flexible; eu era un rapaz que quería entender máis do que entendía e que aspiraba a cambiar o mundo. As disputas acabaron algunhas veces a berros, en parte porque el tiña moitos anos e un temperamento forte, e eu debía ser bastante impertinente.

Nunha ocasión, este familiar, nunha viaxe a Madrid, comproume na Estación do Norte o Diario de Ernesto Che Guevara, que acababa de publicarse. Entregoumo cunha dedicatoria fermosa, ditada por un gran corazón. Escuso dicir a sorpresa que levei e a alegría que sentín, aínda que aquilo non impediu que seguísemos discutindo.

O mesmo día que recibín aquel libro, púxenme a lelo con ilusión. Recordo unha frase que me impresionou e que marquei cun lapis. Dicía o Che, que naquel momento estaba na guerrilla en Bolivia, onde foi capturado vivo e logo asasinado, que había que ser duro, pero sen perder nunca a tenrura. Vendo o espectáculo destes días no País Vasco, con tanta xente actuando con dureza, un pensa que aquela frase podía substituirse por outra, máis ou menos así: un pode ser todo o duro que queira, pero sen perder nunca a decencia.

Esta columna publicouse orixinalmente o 9 de setembro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha rúa

8 de septiembre de 2017 a las 0:20

Con frecuencia, paso pola rúa 47, no centro mesmo de Manhattan. Nela está unha das miñas librerías predilectas, Gotham, da que xa teño falado aquí. Nesa rúa, nos metros que se estenden entre a Quinta e a Sexta avenidas, está un dos centros do poder mundial. Dar unha volta por alí é como asisitir a un espectáculo. Os xudeus, moitos deles vestidos con abrigo, camisa branca sen gravata e sombreiro negro, barbudos e con tiburazóns no pelo, parecen caricaturas de si mesmos: narices de gancho, ollos escuros, pel cetrina. Vense de pé diante das xoierías, facendo negocios cos diamantes ao aire libre.

As transaccións económicas desta rúa soben a unha cifra fabulosa: arredor de cincocentos millóns de dólares diarios, que traducidos a pesetas deben ser algo así como setenta e cinco mil millóns. Iso, cada día, durante todo o ano, descontando sábados e domingos. Fixen a proba para coñecer o que significa nese período de tempo e xa me perdín. Supoño que a cousa andará por varios billóns.

Confeso que cando paso por aquela rúa non resisto a tentación de quedar mirando, ás veces incluso cunha indiscreción involuntaria, para aqueles señores de sombreiro e abrigo. Pertencen ao grupo relixioso dos “asideos”, formado por xudeus ultraortodoxos que se estableceron no barrio de Brooklyn despois do holocausto. Ningunha idea ultra me atrae e menos se ten que ver coa relixión. Ademais, esta xente representa a parte menos flexible da política que se fai en Israel. Con todo, todos estes velliños, ás veces encorvados, de caras chupadas e ollos tristes, pasaron polos campos de concentración. Por ese lado resulta difícil non miralos con cariño.

Esta columna publicouse orixinalmente o 8 de setembro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cousas fáciles de adiviñar

7 de septiembre de 2017 a las 0:20

Cando Luis Buñuel estreou en París a película L’Âge d’or, alá polo ano 1930, armouse un escándalo inmenso, tal como el pretendía. Na sala onde se proxectaba o filme houbo de todo: berros, insultos, labazadas, ameazas e mareos. Os máis agresivos foron os membros da Liga dos Patriotas, entre os que figuraba un individuo de case douscentos quilos de peso que se dedicaba exclusivamente a facer unha cochinada ruidosa como desprezo absoluto contra unha película que el consideraba un atentado contra a estética.

Esa debeu ser tamén a razón de que as pinturas que se exhibían no vestíbulo do cine, obra dalgúns amigos de Buñuel, como Picasso ou Miró, fosen pasadas a coitelo. No labor de destrución dos cadros parece que o gordo fisiolóxico desempeñou outra vez un papel principal. Naturalmente, por motivos estéticos.

Entre as numerosas bombas fétidas e obxectos aínda peores que se lanzaron contra a pantalla, alguén tivo a ocorrencia de tirar un frasco con tinta violeta. Ignoro quen sería o autor desa forma diferente de protesta, aínda que apostaría algo importante contra nada a que non foi o gordo citado. Hai cousas que se adiviñan facilmente. Por exemplo, onte, cando escoitei na radio que un alcalde do sur de España acababa de censurar unha película de Buñuel, antes de que dixesen o nome, eu xa sabía quen era.

Esta columna publicouse orixinalmente o 7 de setembro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Zapato

6 de septiembre de 2017 a las 0:30

Teño un amigo desde os anos do instituto, a quen vexo case a diario e co que boto longas parrafadas, ás veces rindo ata sentir dor na barriga. É un home profundamente intelixente e algo nervioso. A intelixencia permítelle rir de si mesmo; o nerviosismo colócao con frecuencia en situacións que o levan a practicar aquela virtude. Foi o que nos sucedeu antes de onte, cando acordamos saír a cear os dous, máis a súa muller, coa idea de pasar os tres xuntos unhas horas agradables en compaña, como temos feito en tantas ocasións.

Desde o principio, o meu amigo empezou a dicir que a súa muller quizais pisara algunha porcaría de can porque cheiraba. A pobre, por máis que miraba os zapatos, non se sentía culpable. O cheiro, sen embargo, seguía. Igual que as acusacións e as protestas de inocencia durante toda a cena e aínda logo, cando continuamos a tertulia na casa deles. Finalmente, despois de que a acusada se retirase a descansar, previo paso pola ducha, o meu amigo pegou un salto e pediu perdón a gritos. Tiña un zapato que era un auténtico escándalo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 6 de setembro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Borrachos e borrachos

5 de septiembre de 2017 a las 0:15

De todos cantos borrachos coñecín, o máis tráxico foi o Enrique Canella, alá en Lamas, preto de Xinzo de Limia. Estouno vendo sentado na taberna da aldea, cun pito caéndolle dos sabios, os ollos vidrosos perdidos no aire, profundamente calado. De cando en vez interrompía o silencio cun salaio sobrecolledor, como se a alma se lle revolvese de dolor e resignación no fondo do peito. Despois empezaba unha longa cantilena que consistía en repetir sen parar a mesma frase: “Que no mi llivanto, que no”. Aínda novo, acabouse tirando ao río.

No lado oposto deste borracho triste estaba don Andrés Peláez, avogado serio e traballador, elegante e digno, pouco dado a falar coa xente, que cando bebía, acababa converténdose nunha especie de bobo ridículo. Un dos números que lle gustaba facer nesas ocasións consistía en sacar a lingua da boca e facerlle burla aos nenos.

Son dúas maneiras clásicas de ser borracho. Hai unha terceira que non resulta fácil de definir: a que encarna o presidente ruso Boris Ieltsin. As fotos que hai pouco publicou a prensa de medio mundo con motivo da súa última estancia en Berlín, preséntano facendo o indio: ou ben insinuando un paso de baile tipo flamenco ou imitando a Herbert von Karajan dirixindo unha orquestra. Non se trata dun parvo, non obstante. Os ollos non reflicten a inocencia simple dun borracho infeliz, senón o resaibo zurcido dun auténtico cínico.

Esta columna publicouse orixinalmente o 5 de setembro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Xente con mal especto

4 de septiembre de 2017 a las 0:15

Dun tempo a esta parte, polas mañás, cando vou aparcar o coche para ir ao traballo, unha nube de rapaces con aspecto de enfermos achéganse aos condutores que buscamos sitio, co propósito de axudarnos a atopalo. A cambio, reciben unhas moedas. No lugar que eu utilizo con máis frecuencia, está sempre alí, desempeñando ese oficio, un mozote duns vinte anos, delgado e desdentado, con pinta de desastre. Cada día, ao atoparme con el, dáme a sensación de que se produciu un milagre, tan deteriorado o vexo.

Antes do verán, este rapaz pasou unha tempada sen aparecer e eu supuxen que se acabara. Un día, non obstante, atopeino noutra parte da cidade, non lonxe do aparcadoiro, sentado nun banco, con mala cara. En canto me viu, ergueuse e pediume vinte pesos. Estaba branco, en estado de apremio, a punto de estralar.

Agora, despois das vacacións, apareceu de novo, cun aspecto moito mellor, roupa nova e bastante máis gordo. Saudoume con euforia, dunha maneira totalmente diferente, sen aquela voz de agonía de antes, incapaz de articular a palabra “grazas”. Chamoume “jefe”, preguntoume pola familia e díxome que me atopaba moi ben. Logo, en ton confidencial engadiu: “No inverno non lle dixen nada, pero estaba vostede moi desmellorado”. Díxomo con tal seguridade que só lle faltou meter a man no peto e darme cen pesetas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 4 de setembro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha película de cine

3 de septiembre de 2017 a las 15:32

Estamos invadidos polas xentes do cine. Onte apareceu a casa chea de actores, cámaras, decoradores e un exército incontable de persoas que van e veñen polos salóns da parte de abaixo levando mobles, colgando cadros nas paredes, disimulando lámpadas ou estendendo cables polo piso e as escaleiras. Unha catástrofe. Van facer unha película de época e alugaron un ala do pazo onde vivimos para rodar a parte central da historia, que polo visto ten como protagonista a un marchante de pintura.

Aínda que de momento parecen discretos e nos cuartos  non se percibe ruído, o xardín está convertido nun zafarrancho de camións e de guindastres e pola herba pasean tres cans grandes como becerros, conducidos e vixiados por unha señora que ten unha cara de aburrida que conmove. Parece que o follón vai durar aínda unha semana.

O peor é que nos obrigan a almorzar unha hora antes, é dicir, durmir unha hora menos. Hoxe, cando baixamos ao comedor, xa estaba alí o novelista rumano co cal nos atopamos con frecuencia a esa hora e que nos saúda moi amable, pero con quen aínda nunca falamos. Parecía irritado, el que ten unha cara para ser canonizada, desgustado polo rebumbio que se estaba organizando. Mirándonos cunha expresión de resignación absoluta, dixo en castelán perfecto: “Samba sí, trabajo no”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 3 de setembro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Aventuras

3 de septiembre de 2017 a las 15:29

Vinas ao pasar, aínda que non me puiden fixar moito nelas, a non ser que aceptase converterme nunha persoa algo indiscreta. Eran unhas cinco señoras de certa idade, vestidas coas colores alegres típicas do verán. Estaban sentadas na terraza dunha cafetería céntrica de Vigo, tomando algunha clase de aperitivo antes de comer. Desde varios metros, xa lle prestara atención ao grupo, quizais porque falaban en voz alta, todas ao mesmo tempo, case a berros, dando solta a esa euforia característica dos días de moita calor.

A verdade é que animaban a rúa, chea naquel momento de turistas ingleses encarnados e silenciosos, acabados de baixar dun barco de cruceiro.

Por certo que me pareceu observar nas señoras da terraza unha actitude un pouco irónica cos citados turistas, quizais porque diante de min ía andando unha parella de vellos: el, inmensamente grande, con pantalóns curtos e pel de caranguexo, xeonllos disparados e pel de rato; ela, tamén grande, aínda que non tanto, con cara de debuxo de tebeo. Eran raros, certamente, pero semellaban ser xente feliz.

O contraste entre ambas as dúas imaxes semellaba radical. Os ingleses vestían de calquera maneira, tirando a fatal; as señoras da terraza, máis que vestidas, parecían amobladas, aínda que nada hai n contra de que os mobles poidan ser tamén elegantes, por moito que un entenda a verdadeira elegancia como unha forma requintada da sinxeleza. Pero, o que me chamou a atención foi unha frase que escoitei ao pasar. Dicía unha das mulleres: “Yo no tengo miedo, pero es que me atracaron”. Gustaríame saber máis daquela aventura. Porén, cheguei á conclusión de que a aventura estaba nos turistas, non nas señoras.

Esta columna publicouse orixinalmente o 2 de setembro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Volven as pólizas

1 de septiembre de 2017 a las 0:15

Hai uns días, nunha visita obrigada a unha dependencia oficialda Administración autonómica, escoitei unha frase que nun primeiro momento me pareceu unha broma, pero que pronto me decatei de que non o era. O funcionario que me atendía, sempre correcto e unha miga mecánico, pediume unha póliza. Antes de que a sorpresa que se me debeu pintar no rostro acabase convertida nunha frase de perplexidade ou de protesta, xa el se encargou de aclararme que eran normas novas.

Confeso que ignoro calquera cousa sobre as interioridades e o funcionamento da Administración, un calvario que soporto como calquera cidadán e que procuro visitar o menos posible. Non sei, polo tanto, se esta decisión de pedir de novo as pólizas ten algún fundamento racional ou é unha forma emboscada de recadar cartos, por non falar dun error de alguén, que tamén puidera ser, como é lóxico.

Error parece, polo menos desde algunha perspectiva. As pólizas van asociadas a unha España negra, ineficaz e decimonónica, incapaz e tramposa, perdida nun labirinto tétrico de funcionarios chinches. Non parecen compatibles coa axilidade moderna dos ordenadores nin do indispensable. Máis ben parece unha manifestación máis desa síndrome do cangrexo do que recentemente temos falado nestas mesmas páxinas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 1 de setembro de 1992

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Profesións difíciles

31 de agosto de 2017 a las 0:24

Onte estiven de mirón, vendo o barco turco ese que está embarrancado aquí preto, na baía de Baiona. Naturalmente, non estaba só; había centos de persoas facendo o mesmo ca min, moitas delas con opinións moi rotundas sobre como se debía solucionar o problema. Un señor de Madrid, por exemplo, era do parecer de que ao capitán había que metelo no cárcere, por incompetente e irresponsable. Un mozo alto de voz delgada dixo en cambio que o importante sería saber con certeza que clase de carga levaba o barco.

Á parte destas opinión de carácter político, había outras de tipo técnico. En xeral, todo o mundo sabía como se debía proceder, aínda que non todos estaban de acordo nos plans. Non obstante, a unanimidade era grande á hora de considerar que a solución non parecía difícil, en contraste coa lentitude con que actuaban os expertos.

Loxicamente, se as cousas eran tan fáciles, pensei eu, as complicacións aparentes que todos estabamos vendo tiñan que proceder ou de incompetencia ou de mala fe. Como se alguén me estivese lendo o que pensaba, así se dixo en voz alta, con matices e explicacións diferentes, por suposto. Cando marchaba para a casa, fun pensando en que hai profesións que deben ser heroicas. Unha delas a de seleccionador nacional de fútbol, por exemplo. Tamén a de presidente do goberno. E, polo que se ve, quizais a de capitán de barco.

Esta columna publicouse orixinalmente o 31 de agosto de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 5 de 215« Primera...34567...102030...Última »