Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Un animaliño de Deus

3 de diciembre de 2016 a las 0:13

Parece que o único resto que queda da balea que enguliu a Xonás e despois o devolveu completamente san ao mundo está en poder dunha señora americana de Utah. Trátase, segundo a propietaria, dun anaco minúsculo dunha vértebra: un par de centímetros de óso dalgúns gramos de peso. A reliquia tena engarzada en ouro e protexida por un cristal irrompible, a proba de balas. Adquiriuna hai anos a unha empresa italiana especializada neste tipo de tesouros. Mercoulle amén un dedal de Santa Ana.

A señora, unha vella millonaria que posúe tamén espadas de personaxes históricos, un rizo de María Antonieta, con restos de sangue como consecuencia da coitelada salvaxe da guillotina, e dúas cordas da arpa de Nerón, ten un soño non cumprido: adquirir unha espiña da coroa de Xesús. Alguén lla venderá pronto.

Nisto do coleccionismo, cada un alegra o corazón segundo os seus gustos, de acordo coas súas posibilidades e tendo en conta a súa inocencia. Sen movernos do mundo das reliquias, eu confeso que me gustaría ter unha pata ou unha uña daquel caranguexo que recolleu no mar a cruz que un día lle caeu a san Francisco Xavier e que lla entregou ao santo. Tense por un dos grandes milagres deste home que fixo uns cantos. Aínda que, pensándoo ben, o prodixio debíaselle atribuír ao animaliño. Que estará no ceo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 3 de decembro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Homenaxe a Basilio

2 de diciembre de 2016 a las 0:12

Estiven onte en Barcelona para participar nun ciclo de conferencias que se celebrou na universidade, como homenaxe a Basilio Losada, recentemente xubilado. Ver unha aula completamente abarrotada de alumnos, con moitos sentados no chan ou arrimados contra as paredes, resultaba a proba máis evidente do labor que fixo este home ao longo dos anos que impartiu clases na Facultade de Filoloxía. Conseguir que máis de mil alumnos chegasen a interesarse polas literaturas galega, portuguesa e brasileira é un milagre que só pode facer unha persoa dotada a partes iguais de intelixencia e de bondade. O profesor Losada engadiulle ademais á santidade, a condición de ser un orador dotado de poderes engaiolantes.

Na súa conferencia explicou con toda claridade como chegou a ser catedrático da Universidade de Barcelona, el que nacera nunha familia campesiña da Pobra de San Xulián, en Lugo. Todos esperaban unha razón solemne. Pois nada diso. Sucedeu que un día foi buscar tabaco a un estanco e non o había; e ao ir a outro sitio, atopou a Martín de Riquer, antigo profesor seu, que lle preguntou se quería dar unhas clases. Así empezou a súa longa carreira docente, agora rematada.

O público estaba feliz. E máis feliz aínda cando Basilio Losada lles contou que, sendo neno, vira a Deus: un velliño comendo unha taza de caldo na casa da súa avoa; ou que na aldea había dúas cerdeiras bravas que se chamaban Genaro e Daniel, pois foran dous nenos que quedaron convertidos en frutais estériles como castigo por rir dun vello forasteiro, esfarrapado e pobre, que resultou ser Noso Señor; ou como o seu tío Manolo, na guerra de África, foi destinado a aviación porque era ferreiro e como despois de aprender a  pilotar os avións, polas tardes, á hora do café, despegaba do aeródromo e ía tirarlle pedras aos mouros porque non tiña bombas. E  así moitas historias máis. Cómpre dicir que Basilio falou dos encantos da literatura oral.

Esta columna publicouse orixinalmente o 2 de decembro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Frases de amor

1 de diciembre de 2016 a las 0:15

A escasos metros do hotel onde me hospedei eses días de aí atrás, no centro de Caracas, está o barrio de San Agustín. Mellor non internarse nel a ningunha hora do día, pero menos pola noite, a non ser que un non lle dea importancia á propia vida. Trátase dun dos lugares máis perigosos dunha cidade que ten fama de figurar entre as máis violentas e inseguras de todo o mundo. Debe de ser así porque cada fin de semana se producen arredor de trinta mortes. Iso non quere dicir que se note. Eu non o notei, por exemplo.

Con esta violencia contrastan as pintadas que se ven nas paredes, tanto na cidade como nas localidades dos arredores. Por cada frase de protesta ou por cada consigna política reclamando a revolución, hai dez que falan de amor. O taxista Arcelys díxome que iso era debido a que os caraqueños son xente moi creativa.

Eu diría que, máis que creativa, romántica. Na Guaira vin unha pintada que dicía: “Clara, mírame una vez, sólo una, y seré el rey del mundo”. Moi preto de alí, no muro dun chalé, alguén tiña escrito: “Mayra, te amo, te amo, te amo…” E así, centos delas, todas debuxadas en letras grandes de color negra. Un oasis. Ou quizais un refuxio para os sobresaltos dos atracos, as puñaladas e os secuestros. Por suposto, detrás de cada unha desas pintadas adivíñase un drama. Son dramas de amor adolescente. Melancolía para a vellez.

Esta columna publicouse orixinalmente o 1 de decembro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un poeta sincero

30 de noviembre de 2016 a las 0:30

A situación máis disparatada que coñezo é seguramente unha que lle oín describir a Ramón Piñeiro, da que el mesmo foi testemuña cando era un rapaciño e traballaba nas oficinas dunha ferraxería en Sarria. Creo que xa o teño contado. Resulta que un día estaba o dono do negocio na porta escoitando un amigo. De pronto, Piñeiro foi avisalo de que o chamaban por teléfono. Sen decatarse do que dicía, o señor entrou no local, pero antes volveuse ao seu interlocutor para dicirlle: “Vostede siga falando, que eu volvo agora”.

Onte contáronme algo parecido, pero en versión literaria. Un profesor amigo meu, que é tan xeneroso como era don Ramón Otero Pedrayo á hora de escribir toda clase de prólogos para todo tipo de escritores, recibiu hai pouco a solicitude dun poeta para que lle puxese unhas liñas de presentación á fronte dun libro de poemas.

O solicitado díxolle que si, como lle di a todo o mundo, pero quedou á espera de que o autor lle remitise por correo unha copia da obra en cuestión. A sorpresa foi que un día, pasadas unhas semanas, recibiu unha chamada do aspirante interesándose polo traballo, que non lle chegara. O meu amigo explicouse aclarando que aínda non coñecía os versos que debía presentar. A resposta do outro foi terminante e sincera. Dixo: “Vostede vaia facendo o prólogo, que mentres tanto eu xa terminarei o libro”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 30 de novembro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A vellez

29 de noviembre de 2016 a las 0:25

Escoito na radio unha alborotada e caótica tertulia sobre a vellez e o seu significado. Durante máis de media hora, un grupo bastante numeroso de homes e mulleres a quen o locutor presenta como persoas expertas e intelixentes din cousas máis ou menos atinadas, aínda que ningunha acerta a enfiar un pensamento ou unha frase que emocionen ou convenzan. Quédome coa observación dun amigo que asegura que un empeza a ser vello cando de pronto se decata de que os futbolistas e os soldados son rapaciños novos.

Podo traer aquí unha frase de Miguel Torga, o grande escritor portugués, hoxe un ancián enfermo, pero erguido e solitario como un lobo na súa casa de Coímbra. Un día, perdido entre  a multitude entusiasmada dun primeiro de maio en liberdade, despois da caída da ditadura, Torga sentiu lágrimas nos ollos e dixo que a vellez era aquilo: ou chorar sen motivo ou ter os ollos secos de tanto chorar.

Aínda podería citar tamén a don Ramón Carande, aquela marabilla humana que morreu apagado cando se ía achegando o privilexio do século. Falando cunha amiga miña na súa casa de Sevilla, díxolle que un día descubrira que xa escoitaba mal: despois decatouse de que lle faltaba a vista; máis tarde empezou a sentir que andaba con dificultades. Pensou que aquilo era a vellez e así estivo, convencido de que xa estaba nesa etapa da vida, durante varios anos. Finalmente, un día aprendeu que a vellez só chega cando se perde a curiosidade.

Esta columna publicouse orixinalmente o 29 de novembro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo 1 Comentario
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Candidatos

28 de noviembre de 2016 a las 0:15

O outro día, en Lisboa, contáronme que hai un partido político en Portugal que agrupa uns poucos miles de xubilados, pero está cheo de rapaces novos. Non se trata dun movemento de solidariedade, senón doutra cousa moi diferente. Nas últimas eleccións, polo visto, a todo o mundo lle chamou a atención que os responsables da citada agrupación política, que na lexislatura anterior tivo un deputado, non presentasen nas listas militantes de idade avanzada, como na vez anterior, senón mozos de vinte e tantos anos, con aspecto atlético, dispostos a partir o peito por sacar un escano e ocupar o sitio no Parlamento, sen dúbida co propósito loable de loitar pola defensa dos intereses de todos os xubilados.

Parece que, a pesar da imaxe xuvenil dos candidatos, o partido non obtivo o éxito que algúns agardaban, especialmente os homes que ocupaban os primeiros postos dos carteis. Iso quere dicir, entre outras cousas, que a xente maior non votou aos seus, no caso de que os seus fosen exactamente aqueles que dicían representalos.

Por suposto, os electores non se equivocaron. Os flamantes candidatos do partido dos xubilados eran pilotos da Forza Aérea e a razón do seu interese polos problemas da terceira idade non parece que fose altruísta. Só pretendían valerse dun requisito legal, é dicir, presentarse a unhas eleccións, para burlar a norma que lles impide pasar directamente do exército á aviación civil, onde pagan moito mellor. Naturalmente, sen descartar tampouco que algúns deles sentisen de verdade os discursos que pronunciaban. Despois de todo, todos temos corazón.

Esta columna publicouse orixinalmente o 28 de novembro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A señora da Columbia

27 de noviembre de 2016 a las 0:27

Dunha maneira case clandestina, esperando que ninguén se decatase do asunto, hai cousa dun ano, os donos de Columbia Pictures, a célebre empresa cinematográfica americana, fixeron unha operación de maquillaxe nesa estatua feminina cunha antorcha na man que todos temos visto desde nenos ao comezo das películas da casa. Máis ou menos, a cousa sería como se os responsables da Metro se atrevesen a raparlle as melenas ao león. Naturalmente, como era fácil de imaxinar, a historia non pasou desapercibida.

O primeiro que se nota é que a señora deixou de ter a aparencia dunha estatua para converterse nunha muller de carne e óso. Polo que respecta ao talle, fixérona un pouco máis alta, quitándolle ademais uns poucos quilos de peso, especialmente da cintura. Finalmente, o pelo negro de antes é agora máis ben louro.

Ao se veren descubertos, os novos propietarios da empresa, que son xaponeses, dixeron que se trataba de adaptarse aos tempos e anticiparse ao futuro, o cal non deixa de ser unha frase de significado moi pouco claro. Desde logo, aínda carecendo de calquera sensibilidade para as teorías conspirativas, non resulta difícil maliciar algunha intención secreta, quizais inconfesable.  De momento non nos queda outra opción que sentírmonos como coellos nun laboratorio. Só por iso, haberá que protestar polo cambio.

Esta columna publicouse orixinalmente o 27 de novembro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un amigo ruso

26 de noviembre de 2016 a las 0:16

No ano 1984 pasei un mes na Unión Soviética,invitado pola Unión de Escritores daquel país. Durante  a miña estancia coñecín a xentemoi variada, desde persoas que falaban con nostalxia de Stalin ata xente que o nomeaba con desprecio, con odio ou contemor. De todos, o máis curioso era Gricha, un rapaz novo que me acompaña a todas partes, aínda hoxe non sei ben para que. pois non era o meu intérprete, e que falaba un magnífico español con acento cubano.

A primeira discrepacia xurdiu por culpa de Portugal. O meu amigo empeñouse en dicir que non entendía como España, un país cun pasado histórico tan grandioso, podía aceptar sen vergoña que aquel cacho de península non estivese integrado na súa unidade estatal. A segundafoi por causa do surrealismo, que aquel rapazote tiña catalogado como un movemento burgués, expresión elocuente da decadencia do capitalismo. De nada valeu que lle dixera que os grandes homes dese movemento burgués foran case todos comunistas.

Pero o encontronazo máis divertido ocorreu en Ereván, a capital de Armenia. Resulta que ao erguerme pola mañá, ao día seguinte de chegar, despois de contemplar o cumio do monte Ararat, vin con sorpresa que ao pé do hotel, case debaixo da miña ventá, había un auténtico mar de chabolas. Explicoume que as deixaran alí para ver o que fora a cidade e o que chegara a ser. Pola tarde, no concello, cando oalcalde soubo en que hotel me hospedada, díxome: «Entón xa te´ra advertido os graves problemas de vivenda que temos na cidade».

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de novembro  de 1989.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cousas dun xenio

25 de noviembre de 2016 a las 0:25

Cando Einstein morreu no ano 1955, os fotógrafos invadiron o seu famoso despacho do Instituto de Estudos Avanzados, en Princeton, e difundiron por todo o mundo o caos no que traballaba o home de quen se dixo que fora o científico máis importante de todos os tempos. Non foi unha sorpresa para ninguén, pois a imaxe do físico alemán con zapatos pero sen calcetíns era mundialmente coñecida, así como os pantalóns engurrados e todo canto se refería a unha indumentaria torpe e descoidada.

Hoxe vaise licitar en Nova York unha carta que Einstein lle escribiu á súa muller en 1914, na que lle impuña unhas normas intolerables. Dicíalle que se tería que encargar de que a súa roupa estivese sempre en orde, así como o estudio e o dormitorio, ademais de responder inmediatamente cando lle dirixise a palabra.

A cambio, nada, a non ser gozar da súa real presenza, pois na mesma carta lle anunciaba que non esperase afecto del e que non lle pedise saír xuntos de viaxe. A reacción da señora foi digna: mandouno á porra. Agora, tantos anos despois, o mundo vai coñecer como era Einstein como compañeiro da súa primeira muller: un desastre. Supoño que aparecerán artigos poñéndoo verde, chamándolle miserable, mesmo dicindo que era un canalla, o cal pode ser todo certo. Quizais non fose un sabio; soamente un xenio.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de novembro  de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Admirable ser humano

24 de noviembre de 2016 a las 0:24

Nos últimos anos da súa vida, Gonzalo Torrente Ballester convertérase nun home absolutamente sedentario, máis por vagancia intelixente que por impedimentos de tipo físico. Para paliar as consecuencias negativas de tal costume, Fernanda obrigábao a dar pequenos paseos de cando en vez. Un deles consistía en recorrer a pé a distancia, non demasiado longa, que había entre a súa casa da Romana e un café da Ramallosa. Un día, nada máis chegar, deixouse caer na cadeira, como un fardo, e díxome botando un suspiro: “¡Estoume matando!” A min deume a risa e fíxenlle unha broma: “Se segues adestrando así, acabarás sendo un Zatopek”. Chamoume a atención que Torrente non soubese quen era este señor.

Para os rapaces da miña xeración, en cambio, Emil Zatopek foi un ídolo, incluso para aqueles que non entendiamos moito de atletismo. Era o mellor corredor de fondo do mundo, o único  na historia capaz de gañar nunha mesma olimpíada as tres grandes probas, desde 5.000 metros ata o maratón, pasando polos 10.000. Cando estiven en Praga preguntei por el, pero ninguén me soubo dar razón da súa vida. Entérome agora de que morreu o mércores.

Nos días da revolución de Praga, aplastada polos tanques soviéticos, Zatopek apoiou o cambio. Cando se restableceu a orde, o atleta foi expulsado do partido e degradado da súa condición de coronel. Logo desapareceu practicamente, como engulido pola terra; tragado en realidade pola historia. Correron lendas sobre o seu paradeiro, todas bastante pesimistas, ata que se soubo que o mandaran a traballar, como castigo, a uns pozos de uranio. Arrepentiuse, non sei se por convicción ou porque a vida era moi dura. Por todo o que dixo máis tarde, vese que non era ningún heroe. Algúns dos seus admiradores desencantáronse, como se de repente perdera todas as carreiras. O corpo e alma non sempre teñen a mesma musculatura. Admirable ser humano, a pesar de todo, Zatopek.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de novembro  de 2000

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 40 de 222« Primera...102030...3839404142...506070...Última »