Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

A importancia dun debuxo

26 de Marzo de 2017 a las 0:16

O outro día, na escola onde estuda, unha nena amiga tivo que facer, igual que os seus compañeiros, un debuxo. Pintou unha especie de val entre dous montes, con ela situada na  parte central, e logo, en cada un dos curutos, o pai e a nai, o papá paseando o can e a mamá coa barriga grande, pois está embarazada. Respondendo a unha pregunta, a pequena foi numerando por orde de importancia a felicidade da xente que aparecía no debuxo: ela en primeiro lugar, seguida do pai, a continuación a nai e por último o can.

Unha vez rematada a tarefa, a neniña meteu o papel nun sobre e entregoullo á profesora, pois había que mandalo a Madrid para que fose estudado por uns expertos. É posible que a rapaza vivise todo isto como un xogo, pero os pais esperaron o informe co interese natural que espertan as cousas dos fillos.

O resultado foi bastante desastroso. Resumindo, aínda co risco de simplificar un pouco, a conclusión que tiraron do escrito que lles acaba de chegar de Madrid é que a nena está chea de problemas e complicacións: a relación afectiva cos pais é moi rara, case enfermiza, así como a personalidade en xeral, que aparece como propia dun ser caprichoso, intrépido e audaz ata rozar a irresponsabilidade. Eu non digo que o diagnóstico non estea ben, pero a nena, a simple vista, parece completamente normal.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de marzo de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo 1 Comentario
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Patos e cans

25 de Marzo de 2017 a las 0:14

Unha das persoas máis desgraciadas e bondadosas que coñecín na miña vida foi un rapaz con quen tiven unha amizade fraternal e que morreu hai xa uns anos. O seu pai, admirador de Hitler, empeñouse en convertelo nun home forte, para o cal o someteu a experiencias dunha crueldade sádica e malvada. Nunha ocasión obrigouno a matar e comer un pato que o neno tiña como mascota. Sempre sospeitei que a ideoloxía daquel  señor, a quen coñecín, non era máis que a cobertura aparencial dunha maldade ruín e perversa.

Acabo de ler que na China existe un servizo de policía que se dedica a buscar cans polas casas, un animal que está prohibido pola lei daquel país. Cando estes axentes especiais descobren un daqueles bichos convivindo cunha familia, fan o mesmo que o pai do meu amigo: obrigan aos donos a matalos a paus.

Esta prohibición ten un fundamento racional, como case todas as formas de barbarie inducidas ideoloxicamente desde o poder. Trataríase de evitar que se destinasen aos animais uns alimentos que, nun país onde hai carencia deles, son necesarios para a xente. En principio, parece unha medida correcta, aínda que un ten a sospeita de que debaixo da prohibición se esconden motivos menos nobres. A crueldade case nunca se presenta co rostro descuberto, mesmo que se trate de cans ou de patos. No fondo, sempre se trata da xente.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de marzo de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Tarde de leria

24 de Marzo de 2017 a las 0:15

O martes pola tarde, despois de comer, achegueime ao almacén de madeiras de Agapito, aquí ao lado, en Camos, para facerlle unhas preguntas sobre uns materiais que vou necesitar de aquí a pouco. Cando cheguei, el estaba fóra, explicándolle a un veciño como tiña que facer un inxerto nunha pereira. Aproveitei a lección para aprender eu tamén, aínda que supoño que a cousa debe ser máis complicada do que parece, de xeito que, de momento, non me vou meter en complicacións que excedan os meus limitados coñecementos como agricultor. Por outra parte, como non teño ningunha pereira, tampouco terei ocasión de cometer ningún  desaguisado.

Aínda que Agapito se dedica ao negocio da madeira, ten intereses noutras cousas, como é o pole, do que fai preparados que se utilizan como menciña para determinados males, ou mel e xelea real, que garda en tarros. Hai tempo que me ten invitado a probar de todos estes remedios, pero ata agora nunca o fixen, en primeiro lugar, porque non son lambón, e ademais porque creo pouco neste tipo de milagres.

O caso foi que cheguei ao almacén de madeiras a iso das catro da tarde e non me fun ata pasadas as oito. Foron catro horas de leria, nas que falamos de todo canto nos veu á cabeza, incluídos uns parentes meus que coñece Agapito, ourensán coma min, e que son xente rara, da que se poden contar algunhas loucuras e moitos disparates. Cando me fun, decateime de que o meu interlocutor perdera unha tarde enteira de traballo, cousa que me remordeu algo na conciencia. Claro que, pensándoo ben, non hai nada de que arrepentirse. Se un home non pode dispoñer de catro horas de conversa cun amigo, non se sabe ben para que traballa.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de marzo de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Samuel

23 de Marzo de 2017 a las 0:15

O venres pola noite, mentres ía de cháchara con Marino Dónega camiño de Riazor, onde quedara citado cuns amigos para cear, paroume unha señora simpática para facerme un comentario moi amable sobre estas cousas que escribo aquí todos os días. Durante os breves instantes que durou o encontro, faloume de Suecia e dos cans e preguntoume polo gato Samuel, de quen me dixo que había tempo que non daba noticias. Expliqueille que se criaba ben, sen novidade, e que esa era a razón de que non falase del, pois pouco tería que contar.

Para compracer a esta señora, non obstante, direille hoxe que o gato Samuel, que pertence a unha desas razas con moito pelo, elegante e distinguido, tirando máis ben a gran señor, a pesar das aparencias non é nada clasista. Eu vexo que ten amigos de todos os estilos, incluso un gato medio tiñoso, de color branca, con pinta de delincuente, que o visita con frecuencia aquí no xardín e a quen eu non lle mando unha pedrada porque despois me daría moita vergonza.

Polo demais, Samuel é bo, educado e formal. Por exemplo, nunca sae de noite, aínda que non llo temos prohibido. Prefire estar na casa deitado nun sofá ou acochado entre as pernas dunha das cadelas, coa que se leva moi ben. Por poñerlle algún defecto, eu diría que me parece algo lambón, tanto que un día o descubrín aproveitando un prato de grelos que sobraran. Tamén lle gustan os xeados. Nisto parécese a min. En canto a cultura, pouco que dicir: ve algún documental de bichos na televisión e escoita a música que escoito eu. Teño a impresión de que lle gusta Vivaldi e que Bach non o entusiasma: queda durmido.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de marzo de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cálculos

22 de Marzo de 2017 a las 0:22

Uns turistas ingleses contaron que nunha visita recente ás pirámides, feita en grupo e acompañados dunha guía, cando estaban de volta no Cairo, ao entrar no famoso Café Groppi, nas inmediacións da praza Ataba, durante media hora aproximadamente puideron falar de corrido en lingua árabe, sen que antes non soubesen unha soa palabra dese idioma. Todo empezou cando unha señora lle preguntou a un camareiro: “Es-saa-kam?”, que parece que significa “¿Que hora é?” Logo xa foi todo seguido. Nun primeiro momento, os compañeiros botáronse a rir, ata que descubriron asustados que a todos lles pasaba o mesmo.

Referidas a Exipto, noticias como esta non son raras. Hai anos díxose que nunha das pirámides aparecía e desaparecía un home espido. Dun tempo a esta parte, conforme se aproxima a fin do milenio, os prodixios e os misterios vanse multiplicando. As autoridades culturais daquel país reciben cada día solicitudes de todo o mundo para escavacións extravagantes, destinadas a resolver grandes enigmas.

Esta manía vén de vello. Na linguaxe dos exiptólogos existe incluso unha palabra, piramidiota, que se emprega para referirse a toda unha serie de individuos, algúns deles con grosos libros publicados, que sempre viron no complexo monumental de Giza a clave das grandes preguntas sobre o universo. Un destes personaxes, precisamente o que deu orixe a ese vocábulo infamante e divertido, Sir Charles Piazzi Smyth, chegou a predicir a final do mundo mediante unha complicada fórmula matemática baseada nas dimensións da pirámide de Keops. Seguro que non tiña razón, o cal non quere dicir que fose parvo. Soamente un pouco toliño.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de marzo de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha conversa

21 de Marzo de 2017 a las 0:21

Onte pola mañá a señorita do Ministerio de Exteriores que me veu recoller ao hotel para trasladarme ao aeroporto de Orly, mentres iamos de camiño preguntoume amablemente pola impresión que me causara o Salón do Libro. Sen necesidade de mentir por cortesía, díxenlle que me impresionara sobre todo a participación do público francés, tan interesado nos debates e as conferencias. Faleille tamén das colas enormes que se formaban diante das casetas onde había escritores firmando exemplares das súas obras.

Ela confesouse lectora voraz, pero sometida á tiranía dun traballo que non lle deixaba moito tempo para ese mester. Esa foi a razón, por exemplo, de que non puidese acudir ao Salón o día que máis lle apetecía, cando veu a escritora Doris Lessing, da que se confesaba admiradora e de quen tería moito gusto en posuír un autógrafo.

Polo que respecta ás mesas redondas dos españois, aseguroume que escoitara boas referencias, pero que non asistira a ningunha delas porque a organización non previra que o día dedicado a España coincidía coa voda de Sevilla. Anticipándose a un reproche que eu lle puidese facer, pero que non lle fixen, díxome que non tiña reparo en confesar que un  espectáculo como ese só se pode presenciar unhas poucas veces na vida e que conferencias de escritores hainas todos os días. Non me custou estar de acordo con ela.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de marzo de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Traballo

19 de Marzo de 2017 a las 10:12

O outro día escoitei na radio a un deses individuos que se fartaron de dicir, incluso a través da publicación de libros, que coa chegada do ano 2000 ían ocorrer moitísimas catástrofes, incluída a fin do mundo. Non conseguín saber se era un home alucinado ou un golfo que fai negocios administrando parte da vida eterna. Este señor foi un dos moitos que prediciu o final do universo e de todo rastro de vida sobre a terra para o pasado día 3 de xaneiro. Naturalmente, non quixo aceptar o fracaso da súa profecía e, para xustificarse, reconverteuna  cun par de trucos de tipo esotérico, co argumento de que o 3 de xaneiro equivale ao 6 de abril.

Supoño que o 6 de abril acabará convertido despois nunha data posterior, aínda que non alcanzo a comprender a razón de poñer uns prazos tan curtos, pois a este paso, deseguida se lle vai acabar o negocio. A non ser que este consista precisamente en facer o que fai e que todo estea calculado. A golfería ten formas moi sutís de actuar.

En Londres, a principio dos anos setenta vin a un tipo esquelético, vestido de ovella, subindo nun banquiño de madeira, contando, reloxo en man, os cinco últimos minutos da vida do planeta. Eu agardei alí, admirando o espectáculo, máis que nada porque había tres ou catro persoas con el, tamén vestidas de ovellas, postas de xeonllos e rezando freneticamente. Cando xa pasaran varios minutos sen que a profecía se cumprise, empezou a chover con moita forza, unha bategada de auga que me obrigou a fuxir para refuxiarme na porta duns grandes almacéns. O mesmo fixeron os do títere, que permaneceron ao meu lado mentres non escampou. Polo que dicían, eran xente seria: estaban traballando.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de marzo de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Non pasa nada

18 de Marzo de 2017 a las 0:15

Onte, en Santiago, ao entrar nunha tenda, unha señora moi amable preguntoume polo gato Samuel e díxome que había tempo que non falaba del. Expliqueille que non o fixera, en primeiro lugar, porque non quero ser pesado; en segundo, porque a Samuel non lle pasa nada, é dicir, que está ben. Iso de que a un non lle pase nada significa que non lle ocorren esas cousas extraordinarimente boas que a xente chama felicidade nin esas cousas extraordinariamente malas nas que consiste realmente a desgraza. Cando se está na situación na que se atopa o noso gato nos últimos tempos, pódese dicir que un vive tranquilo, que é a forma máis sinxela de ser feliz.

Polo demais, a única novidade é que Samuel debe estar medrando. Refírome a que, pensando en termos humanos, xa non parece exactamente un rapaz e semella que empeza a ser un home. Digo isto porque se deita cedo e xa non sae de noite, nin sequera os sábados. No que respecta a madrugar, nin fu nin fa. Ás veces, cando marcho a traballar, véxoo lavándose; outras veces, segue durmindo.

Aínda que non está ben que o diga eu, o gato Samuel vese cada vez máis guapo, cualidade que se acentúa, como sucede coas persoas, porque el non é consciente da súa beleza e, polo tanto, non se comporta como un presumido: goza do privilexio, non sempre posible, da naturalidade. Aí atrás, por exemplo, andou algo coxo, unha pequena eiva que lle durou apenas un par de días. Unha tarde, mentres eu lía paseando polo xardín, vino pasar coa súa pata galana. Naquel momento veume á cabeza un pensamento estúpido: caso de ser persoa, aquel animaliño de Deus podía levar un elegante bastón. Hai a quen lle queda ben calquera cousa.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de marzo de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Os animais e as circunstancias

17 de Marzo de 2017 a las 0:17

En relación con esa ovella que atacou a un amigo meu en Ponferrada, e que a min tanto me sorprendeu, unha persoa que coñece ben a vida da aldea asegúrame que non se trata de ningún feito raro nin infrecuente, sobre todo cando están criando. Díxome tamén que todos os animais poden atacar nesas circunstancias e que el sabe de casos de xente que foi picada por paxariños, incluído un canario que mancou nunha orella ao seu propietario. Tamén oíu falar dun señor de Gudes que foi mordido por un coello.

Pode ser. A min, todo o que vaia máis alá de cans, vacas, porcos e semellantes, resúltame raro. Por outra parte, hai lendas. Na miña terra, cando eu era rapaz, falábase dun home que un día estaba durmindo nun prado e que unha cobra se lle meteu pola boca e que lle quedou enganchada no estómago, co rabo fóra.

De todas maneiras, supoño que levan razón os que din que todos os animais, mesmo os máis familiares e amigos, se poden volver violentos, polo menos nas circunstancias mencionadas. En todo caso, a conduta dos bichos, en xeral, non difire moito do comportamento dos humanos, que adoitan ser máis arbitrarios e máis violentos. Abonda con recordar ese señor do fútbol que vimos aínda hai poco na televisión, berrando e dando golpes. No seu caso non ten desculpas, pois é seguro que non está criando.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de marzo de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

En presenza de Deus

16 de Marzo de 2017 a las 0:15

Alá polos anos vinte houbo un incendio en Ourense no que os bombeiros tiveron que salvar do lume o dono da ca sa, que naquel momento estaba durmindo e corría o risco de morrer abrasado entre as sabas, sen decatarse. Cada vez que a miña avoa nos contaba o suceso, dicía que aquel home fora sacado por unha ventá en “estado inconveniente”, sen concretar máis, recondándonos despois a necesidade de permanecer sempre en presenza de Deus, mesmo cando se dorme, incluída a roupa que se emprega.

De neno, eu entendía o “estado inconveniente” como se a aquel señor do incendio o pillasen durmindo en porrancha, sen camisa nin pixama, aínda que xa de maior, moitas veces teño pensado se o pudor que utilizaba a miña avoa para referirse a aquela situación non escondería algo peor: cousa de puntillas, por exemplo.

Esta semana lin en The New Yorker a noticia de que na noite do terremoto de Los Angeles, os clientes dun hotel de luxo foron espertados e obrigados a abandonar os dormitorios tal como estaban. Concentrados no vestíbulo, había de todo, pero o que máis apuros pasou foi un home que ía vestido cun pixama dunha cor rosa brillante, eléctrica, con pernas anchas como saias. Talvez a Deus non lle importe demasiado a roupa que un poña para durmir, ao revés do que opinaba a miña avoa, pero ao citado señor máis lle valera pensar que si.

Esta columna publicouse orixinalmente o 16 de marzo de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 4 de 197« Primera...23456...102030...Última »