Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Simpatía e rigor

14 de febrero de 2017 a las 0:14

Cando Cristina Almeida intervén neses programas de televisión nos que participa con frecuencia, antes de dicir a primeira palabra xa ten do seu lado a unha parte considerable dos espectadores. É simpática, parece honesta e non debe ser tonta: un capital. Aínda estando en desacordo moitas veces co que di, nunca nos produce a sensación de ser tramposa cos argumentos que emprega nin de defender posicións egoístas ou interesadas. A todo isto hai que engadir ademais a súa espontaneidade, pura cortesía do corazón.

O que sucede é que a cortesía do corazón, sempre tan xenerosa, ás veces non se decata de que lle dá patadas no traseiro ao rigor. Son os perigos que rondan aos simpáticos, xeralmente extrovertidos e faladores, embalados a toda marcha na carreiriña do propio discurso, conscientes de que parte da súa eficacia consiste en non calar nunca e ter resposta aberta e contundente para todo.

É nese troupeletrou embarullado de ideas e sentimentos onde se perden os matices, ese requinte superior da intelixencia, aínda que é tamén nesa confusión ocorrente e graciosa onde se gañan os adeptos. Se o que Cristina Almeida pretende é loitar contra as violacións, a castración parece unha solución radical, que ademais lle reportará aplausos de moitos seguidores. Se o que quere, en cambio, é falar en serio dun problema grave, debe facelo con máis calma, aínda que para iso teña que sacrificar unha parte do seu encanto.

Esta columna publicouse orixinalmente o 14 de febreiro de 1990.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O bispo e a manifestación

13 de febrero de 2017 a las 0:14

Regresei onte de Santiago escoitando no coche, en directo, o alboroto que se acaba de montar en Asturias entre os políticos e o bispo. Por riba do fondo do asunto, que non vén ao caso, o máis chamativo resulta o feito de que nesta ocasión o prelado sexa defendido polas xentes de esquerdas e censurado polos conservadores. Un concellal comunista dixo tales cousas, todas eloxiosas, de don Gabino Díaz, que só lle faltou rematar a súa perorata rezando unha avemaría, ofrecendo xaculatorias ou encargando unhas misiñas.

No programa participaba tamén un cura, que foi cualificado de impresentable por un dos políticos enfrontados co bispo. Posto a devolvelas, o señor abade citado recorreu a ese mesmo vocábulo para responder ao insulto recibido. De maneira que entre protestas de decencia por ambas partes, a zurra foi boa e as palabras, maiores.

Debaixo de todo isto estaba unha manifestación que se ía celebrar onte. Non me quedou claro se o bispo pensaba asistir, o cal supoño que esperarían os organizadores e que temerían os contrarios. Como falamos dun home sensato, estou seguro de que o prelado quedará na casa, evitando así crear aínda máis tensión. Por outra parte, á hora de cantar o himno, ao final da demostración, Ilustrísima non se verá na obrigación de cantar aquilo de “Tengo de subir al árbol, tengo de coger la flor y dársela a mi morena, que la ponga en el balcón”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 13 de febreiro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O foro

12 de febrero de 2017 a las 0:12

O outro día falei aquí dun profesor corrupto que había en Ourense cando eu era rapaz. Hoxe vou falar dunha historia familiar relacionada con aquel home. Resulta que unha prima miña tivo que examinarse con el e non houbo máis remedio que levarlle o xamón correspondente, entón a única arma capaz de vencer a rixidez daquel lampantín. A pesar de que nun primeiro momento, o tipo mostrou certa contrariedade porque o aguinaldo non incluía as dúas patas traseiras do porco, aceptou unha disculpa inventada no momento e a miña prima aprobou brillantemente a asignatura.

Quixo o destino que uns días despois, xa iniciadas as vacacións do verán, o citado profesor, , improvisado ciclista polas estradas aldeanas onde un tío meu exercía de médico rural, pegara un golpe e partira un brazo. Avistado por un criado da casa cando xacía tirado no chan, este recolleuno como bo samaritano, cargou con el ao lombo e  levouno a curar. Nada ata aquel momento indicaba que o escalabrado fora o profesor que lle lambera un xamón ao meu tío uns días antes. A identidade non se comprobou ata un bo quilo de gasas e algodóns limparon de sangue o estropicio da cara.

O lambonciño aquel estivo tres ou catro días na casa, acollido á xenerosidade sen rencor dunha familia bondadosa. O máis difícil de aturar, segundo me contaron sempres os que se acordaban do suceso, é que o tema de conversa preferido por aquel paxaro era a decencia e a honestidade que debían adornar, como virtudes irrenunciables, a reputación do ilustre corpo de profesores. Un golfo. Eu tiven a sorte de que non me examinei con el, pero unha irmá miña tivo que pagar o foro. En realidade, moi pouca cousa: unha simple tarxeta de visita do meu tío.

Esta columna publicouse orixinalmente o 12 de febreiro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Entre o ben e o mal

11 de febrero de 2017 a las 0:11

En relación coa galiña ruín da que falei onte aquí, un amigo que sabe moito destas cousas da natureza díxome que, en xeral, os animais non adoitan ser malos, aínda que ás veces se comportan dun xeito que nos pode facer pensar o contrario. É posible, pero ver a unha pita saltándolle nos ollos a un neno con lentes, como vin eu, parécese moito a un acto propio de xente malvada. Don Ramón Otero Pedrayo estaba convencido de que, cando unha galiña fai iso, é porque confunde os ollos dos rapaces con figos.

Ultimamente non está ben visto falar mal dos animais, nin sequera das cobras, que parecen repugnantes. Mesmo en Xapón hai unha asociación de amigos dos tiburóns: falan marabillas da bondade destes monstros. Eu vin un par deles no acuario de Baltimore, cara a cara, e teñen unha pinta horrorosa, pouco de fiar.

Non resulta fácil afacerse a esta nova filosofía. Un pode entender que os lobos non sexan tan feroces como se dixo e que as hienas non imiten voces para atraer as vítimas, pero custaríalle aceptar a bondade das ratas, dos escorpións, das víboras, das arañas ou dos alacráns. Despois de todo, non semellaría razoable pensar que non houbese maldade tamén entre a bichería. É o que pasa coas persoas: normalmente, non hai queixa, pero de cando en vez aparecen individuos de corazón podre cunha pistola na man.

Esta columna publicouse orixinalmente o 11 de febreiro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Revista

10 de febrero de 2017 a las 0:10

Estes días, entregado aos recordos, andei revolvendo papeis nas carpetas onde gardo unha parte da miña vida e atopei algúns que xa tiña esquecidos. Entre eles uns exemplares dunha revista escolar que dirixía o profesor José Luis Bobillo e que se chamaba Aula Dice. Creo que foi nas súas páxinas onde publiquei o meu primeiro escrito. Era espantosamente malo, retórico, cursi e sentimental, tres vicios que hoxe non soporto na literatura e que tampouco me agradan demasiado na vida. O peor de todo é que, daquela, o articuliño dado a coñecer no periódico do colexio parecíame unha marabilla. Inocencias da mocidade.

A revista imprimíase en Ourense e non recordo quen puña os cartos, pero teño idea de que os alumnos pagabamos algo. Desgraciadamente, acabaron prohibíndoa as autoridades provinciais que entendían do asunto, alegando problemas burocráticos sen solución, é dicir, unha trampa. Foi como se un mangallón nos roubase un xoguete.

Sentounos tan mal que o Manolito Dobaño e mais eu decidimos fundar, como protesta, un partido clandestino que se chamaba Frente de Estudiantes Republicanos. Non conseguimos que se apuntase ninguén máis, pero fartámonos de pintar as siglas (FER) nas pizarras. Ata que un día, don Ánxel Cocho, o director, chamounos á dirección para dicirnos que el simpatizaba cos estudantes inquedos, pero que nos deixásemos de parvadas. Saímos de alí cunha sensación vergonzosa insuperable: un partido de dous e clandestino, pero descuberto tres días despois de fundalo. Como mal menor, resucitamos a revista, pero feita a máquina. Era como xogar ao fútbol con pelota de trapo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 10 de febreiro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Arte de conquistar

9 de febrero de 2017 a las 0:15

Hai anos asistín a unha escena divertida, provocada pola presenza dunha muller moi guapa que un grupo de catro ou cinco homes trataban de conquistar. Como eu era aínda rapaciño e quedaba excluído do concurso, puiden contemplar o combate desde fóra, asombrado das cousas raras que se poden dicir e facer en circunstancias semellantes. Había quen exhibía como graza unha ristra interminable de chistes tontos; outro pretendía chamar a atención falando dunha capacidade desmesurada para inxerir cervexas sen mexar.

Postos na necesidade de superar cada un os méritos dos demais, un terceiro dixo que era capaz de engulir vinte aceitunas con óso e botalas a continuación unha por unha, máis de vinte minutos despois. Só nos libramos da porcallada grazas á rapaza, que cun expresivo xesto de anoxo disuadiu ao conquistador.

Onte, mentres esperaba nunha cola, escoitei un mozo que facía tamén grandes esforzos para impresionar a rapaza bonita que o acompañaba. A este dáballe por presumir da súa afección a nadar en augas frías, mellor que nunca en datas como hoxe, coa neve caendo a poucos quilómetros do mar. Cando o rapaz apretaba o tornillo unha volta máis aínda, falando do pracer que lle produciría bañarse nas augas xeadas de calquera país do norte, a mociña mirouno con cara de pena e díxolle: “¡Ai, fillo, pois coa pinta que tes de paxariño…!”

Esta columna publicouse orixinalmente o 9  de febreiro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

De festa

8 de febrero de 2017 a las 0:15

O domingo achegueime a Lalín para ler o pregón da Festa do Cocido, que é un dos acontecementos gastronómicos máis importantes do país. Durante perto de dúas horas, estivemos vendo un desfile de charangas, grupos de danza, gaiteiros e xente que amosaba, desde as carrozas, tractores e camións, as súas tradicións e habilidades: serranchíns serrando madeiras, zoqueiros facendo zocos, cesteiros preparando cestos, queixeiros fabricando queixos e incluso unha familia desfacendo un porco. Había tamén un xabarín domesticado, unha vaca dando leite e non sei cantas cousas máis. Unha grande explosión popular, alegre e simpática, moi natural.

O xantar, impoñente, con centos de persoas. Eu dediqueime a identificar, con verdadeiro interese, os vinte e oito sabores que, segundo Cunqueiro, ten a cacheira, ou cachucha, como se chama na miña terra a cabeza do porco. Non cheguei a todos, ignoro se por culpa do meu padal ou porque para alcanzar esa meta hai que dispoñer dunha fantasía da que carezo. Con todo, o cocido estaba bárbaro.

De volta, antes de chegar a Caldas de Reis, collín unha longa caravana de autos e tiven que circular, durante bastante tempo, a menos de tres quilómetros por hora. Para entreter a espera, a parella de noivos que ocupaba o coche que me precedía púxose a incrementar o seu amor, que xa non debía ser pouco. Seguindo as regras da boa educación, eu tiven que mirar para outro lado. Entón ocurréuseme que se, en vez de amarse, aquel rapaz e aquela rapaza se desen unhas boas labazadas, nada me impediría mirar. A vida é así de contraditoria. De todas maneiras, é preferible aburrirse un pouco nunha caravana que ver uns mozos pelexando.

Esta columna publicouse orixinalmente o 8 de febreiro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha páxina máis

7 de febrero de 2017 a las 0:18

Oxalá a noticia que estes días publican os periódicos sobre John Edgar Hoover non sexa certa. Tal como conta un libro que acaba de aparecer nos Estados Unidos, o mítico xefe do FBI, que dirixiu con man de ferro a policía federal americana durante preto de cincuenta anos, adoitaba vestirse de muller para participar en festas e orxías sexuais que se celebraban nun luxoso hotel de Nova York. Sen pretender furgar de maneira morbosa na vida privada de ninguén, a noticia sobrepasa os límites da intimidade e ten interese para todos.

Como é sabido, á fronte do seu departamento, Hoover actuou cunha dureza desapiadada contra os que el consideraba os inimigos do país, entre eles moitos intelectuais, actores e directores de cine, algúns dos cales foron acusados de traizón, frecuentemente con probas fabricadas, e enviados ao cárcere.  Foi tanto o poder que acumulou este home, que todos lle temían, incluso o presidente Kennedy.

Parte da eficacia de Hoover baseábase no ríxido puritanismo da súa vida privada, que el mesmo foi rodeando coa lenda dunha exemplaridade sen mácula. Con fama de honesto e incorrupto, o coñecido policía caía como un ciclón sobre as debilidades humanas dos demais, especialmente as que tiñan que ver co sexo, que empregou como un ariete demoledor contra as súas numerosas vítimas. Se agora resultase certa a sórdida historia que se lle atribúe, a humanidade tería engadido outra páxina negra ao libro gordo do cinismo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 7 de febreiro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un alumno de relixión

6 de febrero de 2017 a las 0:15

Cando falei onte aquí do meu antigo compañeiro de estudos, un rapaz a quen lle chamabamos Gomirro, viñéronme á memoria outros episodios e outras persoas daquela época. Por exemplo, o Zalo Peláez, a quen aínda vexo en Xinzo de cando  en vez. Era un bromista, cunha vocación cómica irresistible, sobre todo nas clases de relixión. Nunca souben por que motivo difícil de entender, o profesor da materia, un cura completamente xordo, tiña a opinión de que aquel rapaz coñón era o mellor alumno que tivera nunca.

Por iso lle pedía case sempre que saíse a dar lección, o cal se convertía nun verdadeiro escándalo. Quero dicir que o citado compañeiro, cunha audacia que nos impresionaba, púñase a falar como Cantinflas pero sen articular unha frase que tivese sentido.  Por exemplo: “Andele, señor cura, que le digo que le voy a decir, digo yo”.

Nalgunhas ocasións aproveitaba para facer chistes, o efecto cómico dos cales se agrandaba cando o profesor comentaba: “Muy bien, Peláez, continúe”. Unha vez, o Zalo dixo berrando: “El día del Juicio Final, a los buenos, Dios les dará pan con azúcar y a los malos, pan con alambre”. Non puiden reprimir unha gargallada e un xesto moi visible que me custou a expulsión. Anos despois, conteillo ao profesor, que me dixo: “Así que fun inxusto contigo”. Respondinlle que non: non hai inxustiza que dea risa. A non ser cando un se ri dos demais.

Esta columna publicouse orixinalmente o 6 de febreiro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha pedrada

5 de febrero de 2017 a las 0:16

Algunhas veces me referín neste pequeno recuncho do periódico á tertulia de verán que mantemos Gonzalo Torrente Ballester e outros amigos, desde hai xa moitos anos, nunha cafetería de Baiona. Ás veces, cando o novelista se sente vago para moverse, arte que practica cunha contumacia admirable, montamos a cháchara no xardín da súa casa da Ramallosa, á sombra duns laranxeiros que dan un froito excelente, verde por fóra e puro azucre por dentro. O que máis me gusta de Torrente nesas tertulias é que cre en moi poucas cousas.

Por iso nunca se exalta. Os que non o coñecen ben poden pensar que se trata dunha persoa cerebral, o cal é certo, e sen entusiasmos, o cal non é certo. Eu téñoo visto autenticamente extasiado diante de calquera aparato electrónico ou escoitando unha conversa intelixente. As ideas, non obstante, pásaas sempre pola cabeza.

O corazón resérvao para os sentimentos. Ignoro cales lle espertará estes días esa nota duns escritores de Alicante que cuestionan a honestidade do premio Azorín que lle foi concedido o ano pasado. Do que estou seguro é do que lle pasará polo cerebro: a solemne invocación á   ética que fan os denunciantes vaille aforrar calquera reflexión. Torrente raramente emprega esa palabra, e cando o fai, nunca soa como unha pedrada furiosa contra os demais, senón como unha reflexión tranquila sobre as miserias que todos levamos dentro.

Esta columna publicouse orixinalmente o 5 de febreiro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 31 de 220« Primera...1020...2930313233...405060...Última »