Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

As noticias

8 de Junio de 2017 a las 0:18

O mércores pola noite, xa de madrugada, púxenme a ver na televisión un dos últimos noticiarios para coñecer o que sucedera no mundo durante o día. Coma sempre, as noticias tiñan todas o mesmo sentido tráxico habitual: a guerra en Iugoslavia, a contaminación dos alimentos, os secuestros cotiáns en Colombia, o asasinato a tiros dun presentador en México, incluídas as imaxes macabras do rostro da vítima destrozado polas balas, e algunhas desgrazas máis de menor entidade. Estiven esperando por esa pequena noticia que os responsables destes programas introducen ao final, quizais para aliviar a tensión, pero non chegou.

A non ser que se entendese por tal unha breve reportaxe, lida pola presentadora en ton festivo, sobre un gordo americano que tomou a decisión radical de deixar a gordura. Na pantalla apareceu entón un home de cincocentos quilos de peso, incapaz de moverse polo propio pé, enchufado a un tubo de osíxeno e falando con dificultade. Só lle entendín que non quería vivir máis tempo no inferno no que vivía.

Púxenme a pensar na tarde que eu pasara, despois do traballo da xornada: unha visita á miña mazá, que estaba ben, uns paseos polo xardín, mirando aquí e alá, coa herba rebentando de verde, recén cortada, o arranxo dun par de cousiñas pequenas para mellorar o rego, a lectura dos periódicos, sentado nun sillón ao aire libre. Con máis ou menos comodidades, nun lugar ou noutro, estou seguro de que millóns de seres humanos no mundo enteiro foron tamén razoablemente felices, é dicir, que non tiveron ningunha desgraza e pasaron o día tranquilos, incluso preocupados, pero non amargados. A televisión, non sei por que, ignorounos completamente.

Esta columna publicouse orixinalmente o 8 de xuño de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Presumir de malos

7 de Junio de 2017 a las 0:16

Había na miña vila un home que presumía de malo, aínda que eu penso que non o era. Para manter a imaxe que quería transmitir de si mesmo, consciente ou inconscientemente, contaba horrores da súa vida e púñase de malvado, case de monstro demoníaco e sen entrañas. Por exemplo, dicía barbaridades dos seus pais, xa mortos, aos que situaba ardendo no inferno, o cal contrastaba coa fama que tiveran en vida ambos os dous de seren moi boa xente. Un barbeiro que coñecía mellor que ninguén a este afeccionado a ruín, aseguraba que se trataba dunha táctica premeditada, que lle permitía, entre outras cousas, non pagar a contribución ás festas, nin ir á misa, nin poñer a bandeira no balcón o día do Corpus.

Durante anos, eu recei por el, coa esperanza de que Deus lle perdoase os seus pecados e o trouxese ao camiño do ben. Para min, encomendalo nas miñas oracións de neno era como rezar polos chinitos, nome que daquela lle dabamos xenericamente a todos os infieis. Un día, non obstante, decateime de que a súa actitude debía ser falsa. Foi ao escoitarlle dicir unha frase fantástica: “Eu comíalle as vitaminas aos meus fillos cando eran pequenos”.

Algo parecido están facendo agora os australianos. A noite de Reis vin na televisión un programa sobre a campaña publicitaria que empezaron a insertar en periódicos de todo o  mundo. Seguindo esa peste que afecta aos países ricos, incluído este no que vivimos, consistente en rechazar emigrantes como quen rechaza unha praga, esta xente que habita nos antípodas asegura nos anuncios que en Australia se vive fatal: hai serpes velenosas, bandidos, enfermidades provocadas polo clima e toda clase de perigos que lle poden facer a vida ingrata a quen se atreva a instalarse alí. Eu, desde logo, non me aventuraría. Non por culpa dos animais e dos bandidos, senón por medo aos que foron capaces de montar unha campaña desas características. Seguro que lle comen as vitaminas aos nenos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 7 de xuño de 2001.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Bañador

6 de Junio de 2017 a las 0:16

Estiven lendo nunha revista americana algunhas historias relacionadas cunha figura xurídica que ignoro se existe aquí, aínda que supoño que debe haber algo parecido, pois no fondo non se trata máis que dunha ofensa. A primeira é moi simple: a unha señora gorda e pequena chamáronlle hipopótamo no traballo, o cal motivou unha denuncia diante dun tribunal de xustiza. Polo que me pareceu entender, a muller non se queixaba do insulto que podía haber no dito, senón do dano psicolóxico que lle causara a nomeada que lle dirixiron. Non creo que se tratase dun formalismo legal, porque entrou chorando no xulgado.

A segunda das historias é bastante diferente. Como protagonista, aparece tamén unha señora, aínda que de características moi distintas da primeira. En vez de gorda, delgada; en vez de hipopótamo, gacela. ¿Como se pode, entón, ofender a unha muller desta condición valéndose do seu físico? Non parece fácil, por máis que tampouco resulte imposible. A proba é que ocorreu, como imos ver. Un amigo invitouna a unha festa privada, con moita xente.

A festa consistía, en parte, nun baño na piscina da casa con concurso de natación incluído. Os bañadores aportábaos o anfitrión. De todos, un deles, precisamente o que ía destinado á señora guapa, tiña trampa. De maneira que cando a fermosa estaba nadando, de repente, o bañador disolveuse, case sen que ela se decatase, e quedou como un se pode imaxinar. A crónica non di nada máis a non ser que presentou unha denuncia no xulgado, o cal quere dicir que se sentiu ofendida, e con razón. Ese non é o problema senón o tempo que tardará en popularizarse tal tipo de bañador.

Esta columna publicouse orixinalmente o 6 de xuño de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Os aplausos

5 de Junio de 2017 a las 0:15

No verán de 1981, levei a Ramón Piñeiro a presenciar en Suecia, no mes que el pasou entón naquel país, un espectáculo deportivo. Non se trataba de ningún acontecemento importante, senón dunha sinxela exhibición escolar. Os nenos que aprenderan a nadar na academia municipal de natación facían demostración das súas habilidades e recibían os diplomas correspondentes. A presenza naquel festival era obrigada para min por razóns familiares, e a de Piñeiro tiña que ver coa súa coñecida amabilidade.

Nun momento da velada, unha fermosa meniña loura púxose tan nerviosa que non conseguía avantar nin un metro, por máis que movía os brazos e as pernas con enerxía e con rabia, case con desesperación. Un socorrista achegouse discretamente a ela e acompañouna ata o final, só para que a rapaciña se sentise tranquila.

Mentres a nena sufría, o primeiro clasificado foi un pequeno de aspecto gracioso, extrovertido e simpático, que saudou o público con naturalidade, sen alardes de campión. Non se sorpendeu de que non houbese aplausos. Tampouco os houbo para o segundo nin para o terceiro. A xente non empezou a aplaudir ata que chegou a rapaza angustiada, que, por suposto, foi a última. Recordo o comentario de Piñeiro, entusiasta e amargo. Vénme agora á memoria, cando a Indurain lle empezan a dosificar os aplausos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 5 de xuño de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cousas da memoria

4 de Junio de 2017 a las 0:15

Onte falei aquí daqueles anos de Ourense, cando a noite remataba sempre no piso de Xaime Quesada, na rúa de Lamas Carvajal. Nunca cheguei a saber se no resto do edificio non había veciños, se eran xordos, se tiñan unha paciencia infinita ou se, polo contrario, se divertían escoitando os circos que se montaban arriba. Hai que dicir que, con frecuencia, o anfitrión botaba a berros uns discursos tremendos, nos que non respectaba nada, a non ser a Picasso e ao Che Guevara. Era imposible que non se escoitase na rúa.

Ás veces aparecía o sereno a avisar de que o escándalo se escoitaba ata nos xardíns do Padre Feixoo. Neses momentos, Xaime levaba a man á boca como se alguén o sorprendese en falta, ría con ollos de rapaz inocente e facía co dedo na boca o xesto firme de pedir silencio. Aos cinco minutos xa estaba dando vivas a Fidel Castro.

Era aquela unha casa divertida, na que había que apagar as luces desde a cama tirándolle un zapato a dous cables que estaban unidos, comíase a mortadela con culler de aluminio e usábase como espertador ao pobre do Alí, que polo prezo dunha peseta, máis os vasos de leite que nos reclamaba durante o día, presentábase a botarnos da cama á hora que se lle pedise. Foron uns anos agradables; polo menos así quedaron na lembranza. Supoño que tamén foron feos. A vantaxe é que a memoria case sempre elixe o mellor.

Esta columna publicouse orixinalmente o 4 de xuño de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un odio persistente

3 de Junio de 2017 a las 0:12

Tiven un compañeiro de colexio, cando eu era rapaz, polo que cheguei a sentir un odio feroz, longo e persistente. Era un neno modelo. Polas noites, antes de subirmos aos dormitorios, quedaba sempre de último rezando na capela, cos brazos postos en cruz e unha triste mirada de becerro pousada languidamente sobre unha imaxe da Virxe María. Comía as laranxas con garfo e coitelo, tal como estaba mandado, ocupaba o lugar de emperador na clase de latín e dicía no recreo sen rubor que se sentía inflamado de amor a Cristo.

Cando se trataba de visitar os pobres, el era o elixido. Se había que facer unha redacción sobre os chinesiños, alí estaba el proclamando dulces arrebatos de paixón fraternal por aqueles seres desgraciados que aínda non coñecían a redención de Deus Noso Señor. Unha bondade tan xenerosamente derramada sobre o próximo en xeral, sobre todo sobre o próximo lonxano, que tiña sido recoñecida con insignias.

Estou seguro de que a xenreira que en min espertaba aquel rapaz non era envexa. Non penso tampouco que fose antipatía. O motivo era máis directo. Os dous xogabamos ao fútbol, el na defensa e eu na dianteira, e zorregábame unhas patadas que con frecuencia me deixaban as pernas inservibles para camiñar polo dereito durante varios días. O peor é que o facía adrede. Desde entón sempre desconfiei desas persoas que aman a humanidade, pero que son incapaces de quererlle un pouquiño á xente que teñen ao lado.

Esta columna publicouse orixinalmente o 3 de xuño de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Dar a man

2 de Junio de 2017 a las 0:15

O outro día, nunha desas tertulias que hai na televisión, escoiteille dicir a un señor que Bibi Netanyahu, o recén elixido primeiro ministro de Israel, é un cretino. Supoño que o tertuliano simplemente quería dicir que o político israelí non lle cae simpático. A min tampouco me gusta, pero todos cantos o tratan están de acordo en recoñecerlle unha gran capacidade intelectual. É un devoto lector de Kant, por exemplo, e como alumno do célebre Instituto de Tecnoloxía de Massachussets deixou fama de intelixente e aplicado.

Os problemas de Netanyahu son doutro tipo. Todo o mundo sabe que se pirra polas mulleres e que estivo a punto de arruinar a súa carreira política cando admitiu publicamente que fora infiel. Tamén se conta del que entende a política como espectáculo televisivo ou que sente unha xenreira enfermiza contra os palestinos.

Dixo moitas veces que el nunca lle daría a man a Arafat, a quen considera responsable da morte do seu irmán Yoni, un heroe nacional, convertido en mito polos xudeus, a quen estes lle dedicaron rúas, prazas, estatuas, escolas, libros, cando non bautizaron aos seus fillos co nome daquel rapaz. Eu non dubido que Netanyahu lle acabará dando a man a Arafat, sobre todo se llo piden os americanos. Ese día alguén usará contra el o cadáver do seu irmán, un motivo para dimitir, pero seguro que non dimitirá.

Esta columna publicouse orixinalmente o 2 de xuño de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un cura

1 de Junio de 2017 a las 0:25

Estes días, que ando metido entre ordenadores, preparando as tarefas que vou ter que facer en situacións complicadas cando arribe a Lisboa o próximo domingo para empezar a viaxe do  que xa se chama oficialmente o Expresso da Literatura, cheguei á conclusión de que estas máquinas se parecen moito a un cura que coñecín eu cando era neno. Supoño que alguén poderá pensar que comparar a un crego cun ordenador resulta un pouco forzado e algo  extravagante, igual que establecer algún tipo de parecido entre unha monxa e unha batedora. E, sen embargo, estou convencido de que no caso ao cal me refiro existe algunha semellanza.

O tal cura era pequeno e redondiño, co aspecto dunha albóndega xigante, ollos azuis de home inocente e sorriso inalterable nos labios. Eu axudeille á misa unhas cantas veces. Un día, ao rematar, dirixiuse á xente da parroquia, que non era a súa, pero que nacera nela, e preguntándolles os nomes e os apelidos averiguaba candonaceran.

Sabía de memoria todo canto lera e podía establecer de xeito instantáneo en que día da semana ía caer calquera data do futuro, incluso dentro de mil anos. Dicían que recitaba a Biblia enteira de coro, capítulo a capítulo e versículo a versículo, en latín ou en castelán. E era certo porque iso vinllo facer eu, co meu tío José tomándolle a lección pola Biblia de Scío, sen que fose capaz de coller o bo do curiña nun só fallo. Resultaba asombroso. Polo visto facía o mesmo co Quijote, aínda que disto non fun testigo directo. A pesar de todo, direino con todo respecto, non se trataba dunha persoa intelixente. Do meu ordenador direi sen rodeos que é totalmente parvo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 1 de xuño de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un milagre

31 de Mayo de 2017 a las 0:20

Onte contei aquí que, de pequeno, vira un home morto polo raio. Non foi a única experiencia que tiven en relación cos tronos e os relampos, que na miña terra se chaman alustres. Estando en Sabucedo, unha das patrias felices da miña infancia, ocorreu tamén media desgraza. Naquela ocasión, a chispa entrou na casa do Recaredo das Quintas, un lugar onde pasei moitas horas escoitando aquel home, que contaba historias de lobos, de roubos e de aparecidos. Foron as miñas primeiras novelas.

Eu estaba xogando no corredor da nosa casa, cando se escoitou un ruído infernal, como se un demo inmenso rebentase no aire, por riba da aldea. Deseguida se escoitaron berros e viñeron buscar ao meu tío Benito, que colleu o botiquín e alá se foi, disposto a loitar contra o imposible, que era unha das tarefas dos médicos.

No escenario da traxedia non había unha traxedia, senón un milagre: o raio entrara pola cheminea e andara dando voltas pola casa, como un asasino enlouquecido que se dedica a buscar as vítimas de cuarto en cuarto e que marcha furioso ao no atopar nada. Iso mesmo foi o que sucedeu: rachou portas, danou paredes e queimou algunhas cousas. A unha nena que sorprendeu nun cuarto quitoulle a roupa e deixouna en coiros. Se chega a ser unha persoa maior, non sei se sería tan xeneroso.

Esta columna publicouse orixinalmente o 31 de maio de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O xeneral paparrapaces

30 de Mayo de 2017 a las 0:25

Hai pouco tempo aínda, con ocasión dunha viaxe a Chile da que falei aquí con certo detalle, puiden comprobar directamente o desprezo que moitos chilenos, incluídas xentes de dereitas, senten polo xeneral Pinochet. Escuso dicir que me sentín confortado por ese sentimento de rechazo. Non hai outro ditador neste século que encarne mellor a estulticia humana, a ignorancia e a brutalidade deste personaxe ridículo e tenebroso. O seu gran mérito consistiu en botar o exército enteiro contra un pobo indefenso e desarmado.

Agora, este soldado paparrapaces, vencedor aguerrido dos mineiros, os limpabotas e os habitantes das barriadas máis pobres do país, acaba de sacar unha vez máis as tropas á rúa para meter medo. Iso quere dicir que está asustado. O seu fillo, empapelado polos tribunais de xustiza a causa dun lío de cheques que asinou con fondos do exército, pode acabar na cadea se papá non o remedia.

A semana pasada estiven ceando na embaixada de Chile en Madrid, invitado polo embaixador daquel país, un home culto e intelixente. Cando faciamos tertulia no salón á hora do café, acordeime do fantoche e pensei que alí mesmo estivera sentado cando veu ao enterro de Franco e lle aconsellaron que se fose canto antes, a fin de que non coincidise cos dignatarios europeos que ían asistir á cerimonia da coroación do Rei. Pareceume que a humillación e a rabia que debeu sentir polo desprezo, aínda non desaparecera daquel cuarto. Un gozo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 30 de maio de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 3 de 20412345...102030...Última »