Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Chagall

7 de diciembre de 2011 a las 0:01

Nunca pasei por Zürich sen facer tres cousas: visitar a tumba de James Joyce, alá nos altos de Fluntern, moi preto do zoolóxico; contemplar as vidreiras de Marc Chagall na igrexa da Fraumünster e dar unha voltiña polas tendas de trens eléctricos. Nesta ocasión, cando colla o avión do domingo pola tarde, de volta para Galicia, Joyce poderíame reprochar ser o único esquecido dos tres. O certo é que andei por alá arriba, entre as árbores nevadas, pero nun autobús. Aceneille de lonxe, máis co pensamento que coa man, e seguín camiño cos meus amigos. Estaba unha mañá espléndida, chea de sol, aínda que algo fría, pero moi fermosa e agradable.
As vidreiras de Chagall, magníficas. Teño fotos delas na casa, en Vilariño, e véxoas de cando en vez, pero non é o mesmo. Sempre me gustaron os artistas de corazón inocente, gozosos coa color e atrevidos como rapaces. Nesta capela da Fraumünster teño pasado momentos inesquecibles, sentado nun banco, rodeado de turistas, observando o ceo de Deus por ese buraco aberto polo pintor ruso.
Dos trens non vou falar por non ser pesado. Prefiro rematar este artigo coa historia que me contaron onte relacionada precisamente cun profesor de arte. Non era, polo visto, demasiado agraciado no aspecto físico, pero non por iso renunciaba ao exercicio difícil da sedución. Atopou o camiño poñendo ás escuras a aula onde impartía as clases, co pretexto de proxectar diapositivas. En realidade, estaba convencido de que tiña unha voz bonita. Non sei se lle daría resultado; ogallá que si. Con todo, por moi precioso que tivese o timbre, supoño que cunha moza lista, explicándolle unha diapositiva destes Chagall, por exemplo, pouco tería que facer.

Esta columna publicouse orixinalmente o 7 de decembro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Obxectos perdidos

6 de diciembre de 2011 a las 0:01

Hai uns días, nunha das reunións dos xurados encargados de decidir os Premios Nacionais de Literatura, despois dunha hora de votacións e discusións, por fin chegamos a un momento en que quedaban só tres candidatos. Propúxose entón que cada un de nós escribísemos dous nomes na papeleta, de maneira que quedaría eliminado o que menos votos tivese. A continuación sería moi fácil elixir o gañador entre a parella que resultase finalista. O procedemento, como non parece difícil imaxinar, é o máis normal e correcto.
De repente, un dos membros do xurado ergueu a man e pediu a palabra para unha cuestión de procedemento. Con total naturalidade, mesmo cunha inocencia candorosa, sen reparar na perversión do que propuña, dixo que talvez sería mellor facer unha votación escribindo un nome só, o de aquel que queriamos eliminar.
Eu acordeime dun incidente que me sucedeu en Suecia, hai xa bastantes anos, un día que tiven o despiste de deixar unha cámara fotográfica esquecida nun banco, en plena rúa. Convencido do civismo das xentes daquel país, dirixinme a un garda municipal para preguntarlle se había algunha oficina de obxectos perdidos. O home tardou en entenderme, ata que por fin me dixo se non estaría preguntando máis ben polo departamento de obxectos encontrados. A verdade é que hai unha pequena diferenza de matiz.

Esta columna publicouse orixinalmente o 6 de decembro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Pequenas equivocacións

5 de diciembre de 2011 a las 0:01

Nunha revista americana apareceu hai días un extenso artigo sobre a importancia que na vida pública de Serbia ten a muller de Slobodan Milosevic. O autor asegura que se trata dunha fanática radical, máis aínda que o seu home, e que exerce sobre el unha influencia grande nos asuntos de Estado. Debe ser certa a valoración do periodista, pois a pesar de que a nai desta señora foi torturada ata a morte pola policía política do estado comunista creado por Tito, ela non tivo inconveniente nin escrúpulos en afiliarse ao partido dos asasinos.
A señora Milosevic, que sente a paixón da política, é a fortaleza do seu home, un túzaro desalmado que, non obstante, posúe tamén algunhas debilidades humanas. Fillo de pais suicidas, vese eternamente perseguido polas fantasmas de ambos os dous, aos cales tivo que contemplar ademais nese dramático e horrible xesto final que compoñen case sempre aqueles que se tiran a vida.
Para esta muller arrebatada, que considera os croatas como miñocas repugnantes e que lamenta a sorte dos eslovenos porque conseguiron librarse da furia fratricida do seu home, o comunismo non fracasou, simplemente foi traizoado. Por iso mesmo ten confesado que no que dependa da súa vontade está disposta a repetir a historia, pois considera que coa corrección de pequenas equivocacións todo o pasado pode ser salvado. O malo é que algunhas destas equivocacións, como a morte da súa nai, xa non teñen remedio.

Esta columna publicouse orixinalmente o 5 de decembro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Os nomes dos animais

4 de diciembre de 2011 a las 0:01

Hai uns días, cando falei aquí do lobo Ramiro, unha amiga preguntoume se era costume en Galicia que os lobos tivesen nome. A verdade é que non o sei. Eu coñecín a tres bautizados: este ao que me referín, outro que se chamaba Toribio, do cal me falou varias veces Ánxel Fole e que creo que operaba polo Incio, e un terceiro que respondía por Genaro, con toco nas terras de Pintás, na raia seca, e de quen o meu paisano Euloxio Portela sostiña que era portugués. Este caeu nun cepo, vítima dunha trampa, alá polos anos cincuenta.
Nisto dos nomes, con excepcións como estas das que estamos falando, a cousa estaba reservada aos animais domésticos. As vacas, por exemplo, sempre levaron nome, igual que os cans; mesmo os gatos, aínda que estes non sempre, pois teño para min que se trata de costume recente. Os porcos tampouco gozaban dese dereito.
Aínda así, eu coñecín un porco que se chamaba Arturo. Era duns xeólogos holandeses que andaron facendo traballos na Limia nos anos sesenta. Non o tiñan para a ceba, senón como animal de compañía. Cando marcharon, deixáronllo a uns paisanos co encargo de que o coidasen. Por petición dun dos xeólogos, Salle Kroonenberg, eu fun unha vez interesarme polo cocho. Deume mala impresión cando me decatei de que se referían a el simplemente como o marrán, quitándolle o cristián. Papárono deseguida.

Esta columna publicouse orixinalmente o 4 de decembro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Comer polo

3 de diciembre de 2011 a las 0:01

O taxista que me levou o outro día desde o aeroporto do Prat ata Barcelona era home falador e simpático, a pesar das aparencias. Digo esto último porque, a primeira vista, pareceume algo túzaro, máis que nada porque levaba o pelo pincho, como cepillo de fregar, e ía vestido dun xeito zarrapatroso, con aspecto de socialista, según diría José Luís Varela, que lle chama así ós que van mal vestidos. Logo resultou ser un señor agradable, que prendía na fala a golpes de hipo, en forma tatexa. Falando, confesoume que era cazador furtivo e que aquela tarde marchaba a Cuenca coa familia, a ver se cazaba un cervo co flamante remington de repetición que acababa de mercar nunha subasta de armas da policía.
Naquel momento pensei que estaría ben poder enviarlle recado ó cervo, avisándoo de que aquel home ía por el. Desgraciadamente, o mundo aínda non está tan ben feito. Só cabe esperar que o animal teña sorte, cousa nada fácil, pois o taxista cazador, polo que me contou, sabe moito do asunto e coñece perfectamente os costumes das súas víctimas, as horas máis apropiadas para sorprendelas, e os camiños, e incluso as trampas para confundilas.
O furtivo non só se dedica ó cervo, senón tamén ós paxariños. Cólleos con rede en Sevilla e lógo véndeos a novecentas pesetas en Barcelona, un prezo ridículo se temos en conta que algúns deses exemplares, cando saen cantaríns, poden chegar a valer cento cincuenta mil. De cada viaxe, o home trae entre cuarenta e cincuenta desgraciados. Eu pregunteille se non tiña remordementos e respondeume cunha pregunta: «¿Usted come pollo?».  Respondinlle cun sorriso e a continuación contoume que unha vez, facendo unha carreira cun par de clientes, obrigounos a saír do taxi porque ían contando cómo a víspera comeran unha empanada de paxaros. Calei a boca, por medo a que averiguara que, ás veces, eu como polo e que me mandase baixar.

Esta columna publicouse orixinalmente o 3 de decembro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un artista fracasado

2 de diciembre de 2011 a las 0:01

Nunha viaxe recente a Madrid, un amigo que traballa no mercado do mundo da arte, levoume a unha galería para ver uns cadros de pintores americanos modernos. Se digo a verdade, o primeiro que me impresionou na miña visita foi a rapaza encargada da sala: un metro oitenta de beleza espléndida, abusiva, unánime. Naturalmente, despois desta primeira visión tan grata, o resto do que alí puiden contemplar, incluídos os cadros, algúns deles moi fermosos, xa non me chamou tanto a atención.

Diante dun cadro de Frank Rothko (xa se sabe: tres franxas horizontais de colores lisos), a nosa anfitriona adiantou a cabeza ata quedar moi cerca do lenzo, fixo un xesto pícaro e gracioso cos labios, como se fose depositar un bico sobre a pintura, e confesou o seu amor arrebatado polo famoso expresionista abstracto.

A moza fixo un canto ao seu deus e dixo que cada vez que ía a Nova York nunca pasaba menos dunha hora diante do famoso cadro Number 10, no Museo de Arte Moderna, e que unha vez fora ao restaurante do Seagram só por recordar a chulería do artista, que alí mesmo renunciou a un contrato de varios millóns. E pensar que cando Rothko se suicidou, destrozando primeiro os seus brazos cunha navalla barbeira e tomando despois unha dose cabalaria de barbitúricos, estaba convencido do fracaso da súa pintura…

Esta columna publicouse orixinalmente o 2 de decembro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Obediencias

1 de diciembre de 2011 a las 0:01

Onte pola tarde estiven lendo no New Yorker un artigo sobre as relacións entre o Marqués de Sade e a súa muller, Pélagie de Montreuil. As orxías daquel libertino, que incluíron a unha cuñada e non excluíron nenos e nenas, remataron o día que a súa sogra, furiosa porque lle seducira a filla pequena, o denunciou á policía, o cal supuxo para aquel gran senvergonza unha pena de cárcere de trece anos. Durante moito tempo, a infeliz de Pélagie, que estaba moi enamorada do seu home, acudiu a visitalo á cadea con regularidade. Non só iso, senón que chegou a empeñar todo canto tiña, alfaias e terras, para cumprir os caprichos que lle demandaba.

Un día, o Marqués de Sade escribiulle unha carta chea de furia, ditada quizais por un ataque de ciumes, na que lle daba ordes moi expeditivas: que acudise á prisión, os días de visita, cun gorro grande, sen o máis pequeno rizo no cabelo e sen trenzas, coa gorxa ben tapada, non indecentemente descuberta como a última vez que o fora ver, e vestida ademais con roupas folgadas de color escuro.

Chorando de rabia, Pélagie respondeulle con outra carta na que lle dicía que, co fin de evitar que seguise atormentándose daquela maneira tan innecesaria, ela decidira meterse nun convento e permanecer naquel recinto ata que el recuperase a liberdade, data na que se xuntarían de novo para non separarse máis. Aínda así, cando a pobre criatura xa estaba recluída no sagrado, Sade seguiulle escribindo misivas impertinentes. Nunha ocasión, díxolle: Ante todo, ama a Deus e foxe dos homes. Prohíboche, ademais, que deixes a cela baixo ningún pretexto. Foi tan obediente Pélagie, que cando o seu home acudiu a buscala, negouse a saír.

Esta columna publicouse orixinalmente o 1 de decembro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cuestións de lóxica

30 de noviembre de 2011 a las 0:01

Estou convencido de que unha cousa non é difícil de crer porque sexa incrible, senón porque estea mal contada. Gustaríame, polo tanto, saber contar algo que me sucedeu onte, pois resulta difícil de crer. E non obstante foi certo.
Ía eu pola autoestrada de Baiona a Vigo, conducindo a unha velocidade moderada debido a que pouco antes, diante do cruceiro de Mañufe, acababa de ver restos dun accidente: garda civil, ambulancia e xente agrupada ao redor de dous coches estragados. Sempre ocorre que, en circunstancias así, nos minutos que seguen, se baixa a marcha, aínda que por pouco tempo. Supoño que hai un mecanismo de supervivencia que leva a esquecerse dos accidentes; en caso contrario paralizaríase o tráfico.
De pronto, cando ía pensando nestas cousas, fixeime que circulaba polo quilómetro 13. Nese momento, dunha maneira case automática, veume á cabeza un pensamento estúpido que tratei de desbotar para non sentirme idiota. Non fun capaz porque vin que o reloxo marcaba as 11.13. Cando me ía a botar a rir, o termómetro dixital anunciaba unha temperatura de 13º. E aínda que me dera vergonza, direi que o contaquilómetros parcial do coche estaba no número 13. Xuro que é certo e acepto de antemán as bromas dos amigos, pero foi tal como digo. A partir de aquí podería construír calquera historia, pero tería que mentir.
A verdade é que non pasou nada máis. A mañá transcorreu ben, sen problemas, tiven un xantar agradable cun grupo de amigos e volvín para a casa con normalidade e sen sobresaltos. Acordeime só que en Nova York os ascensores non teñen nunca o número 13, pois pasan do 12 ao 14, e que coñezo a varias persoas que cando o martes coincide con ese par de cifras, non saen á rúa… Debe ser unha marabilla crer nesas cousas, aínda que perturben, porque tamén converten a vida en maxia. Hoxe, en boa lei, tíñame que pasar algo a non ser que fora eu o causante do accidente que vin. Non sería lóxico.

Esta columna publicouse orixinalmente o 30 de novembro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo 1 Comentario
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Vellez

29 de noviembre de 2011 a las 0:01

Escoito na radio unha alborotada e caótica tertulia sobre a vellez e o seu significado. Durante máis de media hora, un grupo bastante numeroso de homes e mulleres a quen o locutor presenta como persoas expertas e intelixentes din cousas máis ou menos atinadas, aínda que ningunha acerta a enfiar un pensamento ou unha frase que emocionen ou convenzan. Quédome coa observación dun amigo que asegura que un empeza a ser vello cando de pronto se decata de que os futbolistas e os soldados son rapaciños novos.

Podo traer aquí unha frase de Miguel Torga, o grande escritor portugués, hoxe un ancián enfermo, pero erguido e solitario como un lobo na súa casa de Coímbra. Un día, perdido entre a multitude entusiasmada dun primeiro de maio en liberdade, despois da caída da ditadura, Torga sentiu lágrimas nos ollos e dixo que a vellez era aquilo: ou chorar sen motivo ou ter os ollos secos de tanto chorar.

Aínda podería citar tamén a don Ramón Carande, aquela marabilla humana que morreu apagado cando se ía achegando o privilexio do século. Falando cunha amiga miña na súa casa de Sevilla, díxolle que un día descubrira que xa escoitaba mal: despois decatouse de que lle faltaba a vista; máis tarde empezou a sentir que andaba con dificultades. Pensou que aquilo era a vellez e así estivo, convencido de que xa estaba nesa etapa da vida, durante varios anos. Finalmente, un día aprendeu que a vellez só chega cando se perde a curiosidade.

Esta columna publicouse orixinalmente o 29 de novembro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo 2 Comentarios
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un cura resolutivo

28 de noviembre de 2011 a las 0:01

Creo que xa teño expresado aquí noutras ocasións a miña simpatía humana por eses curas de aldea que había antes, grandes comellóns e xogadores de cartas, bos cazadores, que non andaban sobrados nin de latín nin de teoloxías, pero que en xeral eran boas persoas. Educados no seminario para comprender sutís conceptos relacionados coa substancia ou a transubstancia, ao final debían predicar para xentes que non entendían máis aló dos contos sinxelos que lles contaban sobre as vidas dos santos.

Nas miñas terras da Limia falábase de varios destes cregos, algúns dos cales se tiñan enfrontado a tiros cos atracadores. Eu mesmo coñecín un deles, a quen uns bárbaros lle machacaron a pedradas a placa do Sagrado Corazón que lucía na porta do patio e que llela obrigou a repoñer, apuntándolles cunha escopeta.

Nun lugar de Santander aparece agora un cura desfacendo a martelazos unha lápida bendicida polo bispo hai uns meses, colocada nunha parede da igrexa, na que figuraban os nomes das persoas que contribuíron economicamente á reparación do templo. Non sei por que, este crego non me parece da raza daqueles. Máis ben o imaxino como un home atormentado, asustado polo conflito de envexas que se desatou na parroquia. Un verdadeiro tumbalobos andaría a labazadas cos presumidos e cos envexosos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 28 de novembro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 212 de 215« Primera...102030...210211212213214...Última »