Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Unha chaquetiña

15 de noviembre de 2011 a las 0:01

Chamoume onte un amigo de Ourense para preguntarme, en ton cariñoso de broma, cales son os dereitos das galiñas. Referíase ao artigo meu do mesmo día, no que eu utilizaba unha expresión semellante, aínda que supoño que el estaba pensando na cuestión do trato que se lles debe dar aos animais en xeral. A verdade é que ignoro se existe algún país no que estean protexidos os dereitos das galiñas da mesma maneira que están os das vacas na India. En todo caso, sen caer en extravagancias, ese é un problema.

Eu recordo a experiencia que me contou un parente meu sueco, que un día, ao saír do dentista, atopouse con que vía a xente reducida do tamaño das formigas. Mentres ía para a casa, loitaba tanto contra o medo de estar volvéndose tolo como co pánico que sentía diante da posibilidade de esmagar a alguén dunha pisada.

Desde que oín contar aquela historia, moitas veces me teño preguntado que sucedería se iso fose certo, é dicir, se houbese uns seres humanos de tamaño normal e outros máis, tamén humanos, con zapatiños, chaquetas en miniatura e todo o demais, do grandor dunha formiga. Fagámonos preguntas. Un señor con présa, correndo pola rúa por calquera motivo apremiante, ¿tería coidado para non esmagar un dos pequeniños? ¿E se un destes últimos lle subise por unha perna a un grande e lle pegase un mordisco?

Esta columna publicouse orixinalmente o 15 de novembro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un bigote para os profetas

14 de noviembre de 2011 a las 10:09

Pasei preto dunha hora diante do televisor vendo un deses individuos que queren amañar o mundo. Fixeime nos labios, o lugar exacto a onde hai que mirar para descubrir os tramposos: unha carnosidade arrugada e tacaña de cu de galiña. Estes tipos procuran disimular cos ollos e coas mans o que a boca delata sempre de forma inequívoca. Ao final, resulta cómica a falta de coordinación entre ambas cousas, como nesas películas nas que a voz non se corresponde co movemento dos labios.

Estou seguro de que me atopo diante dun cínico: contundente, satisfeito, feliz polo púlpito. Para propoñerse a si mesmo como modelo para os demais e atreverse a predicar a benevolencia absoluta da propia doutrina, hai que ser bastante golfo, polo menos se un descarta que se trate dun idiota ou dun iluminado.

Coñecedor do percal, contei as veces que empregou a palabra honestidade ao longo da entrevista: catorce. Tratábase da propia, por suposto. Polo demais, non prestei demasiada atención ao contido do discurso, unha retórica que un coñece xa desde antes de empezar. A realidade non se atopa nunca nas palabras, senón na cara, concretamente nesa parte que digo. Desde logo, se os tales profetas fosen máis conscientes deste feito, debían levar todos un longo bigote. Da mesma maneira que se levan pantalóns.

 Esta columna publicouse orixinalmente o 14 de novembro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Crónica madrileña

13 de noviembre de 2011 a las 0:01

Estiven en Madrid para dar unha conferencia na Universidade Carlos III, no marco dunhas xornadas sobre a España das Autonomías, que nesta semana está dedicada a Galicia. A min tocábame falar con Gonzalo Torrente Ballester sobre escritores e letras galegas, pero tiven que intervir eu só porque o querido amigo acaba de pasar a gripe deste ano e tiña medo de que o volvese coller o frío. Fixo ben, aínda que perdeu un par de horas agradables, con centos de mozos e mozas cobizosos de escoitar falar de literatura.

Ademais, vai bastante frío. Por outra parte, como a universidade que goberna Gregorio Peces-Barba queda un pouco lonxe, alá en Getafe, hai que andar dun lado para outro en taxi e resulta inevitable expoñerse ao rigor dese coitelo frío, ás veces coa punta  criminalmente afiada, que vén da serra cando sopra o vento do norte.

Por certo que o taxista que me trouxo ata o hotel contoume un catarro. Non me aforrou nada: nin as variedades da tos, nin as lágrimas, nin os afogos do peito, nin outras cousas menos santas, todo con pelos e sinais. Mentres tanto, eu ía pensando no fermoso acento con que falaba, difícil de identificar. Nun momento, empregou unha expresión que o delatou: De aquella, yo trabajaba en un bar”. Entón xa lle preguntei de onde era. Díxome que das Neves e quixo saber como adiviñara que era galego. Pois polo “de aquella…”

 Esta columna foi publicada orixinalmente o 13 de novembro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Quitar a ilusión

12 de noviembre de 2011 a las 0:01

Bótase de menos, entre os moitos libros que están aparecendo sobre Franco, algún que tratase dos gustos gastronómicos do xeneral. Sería un procedemento bastante seguro para coñecer en parte a súa maneira de ser, ese enigma psicolóxico que tanto preocupa agora a historiadores e biógrafos. Parece que segundo teñen revelado algúns familiares do personaxe, ao habitante do Pardo gustáballe a tortilla de pataca, feita expresamente por un garda civil, e que non desprezaba nin a mortadela nin o salchichón.

En cuestións de gustos culinarios, dona Carmen non conseguiu nunca dobregar os hábitos castrenses do seu home, parco en todo canto afectase ao regalo dos sentidos. Na pugna desatada entre a elaborada cociña burguesa dunha señorita ovetense e os  simplificados pucheiros frugais dunha pobre casa ferrolá, gañou sen esforzo a ascese cuarteleira da intendencia militar.

Por estas cousas da cociña, a punto estivo de ser cesado un gobernador civil de Ourense, que nunha visita á cidade agasallou a Franco cun rumbo e un luxo gastronómicos que o molestaron. A isto sumouse que o tal gobernador, na sobremesa, empeñouse en  convencer ao invitado de realizar un proxecto extravagante: facer o Miño navegable. Irritado, o Xefe do Estado dixo que non. Entón interveu dona Carmen, protectora do poncio, e evitou o desastre. Dirixiuse sorrindo ao seu home dicindo: “Déjalo, hombre, ¿por qué le vas a quitar la ilusión?”

Esta columna foi publicada orixinalmente o 12 de novembro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Monseñor

11 de noviembre de 2011 a las 0:01

 Onte falei aquí do padre Leopoldo Durán e do seu amigo Graham Green, sobre o cal acaba de publicar aquel un novo libro. Foi curiosa a relación do escritor británico con Galicia, que coñeceu grazas ao seu biógrafo. Cada verán, durante anos, o célebre novelista viña ata o noso país. Facía unha primeira parada en Ourense para comer ou cear no San Miguel. Logo achegábase a Oseira, un lugar que lle agradaba e onde compartía algunhas horas de silencio cos monxes cistercienses, co padre Juan María, encargado das obras, a quen Green chamaba “mestre insigne de andamiadas”, ou o padre Honorio, bautizado polo escritor como “cara de santo”.

Desde Oseira, Graham Green ía ata As Regadas, para visitar ao señor Antonio, un campesiño do lugar, con bo viño, gaiteiro, poeta e filósofo sen letra. Era unha das visitas que máis lle agradaban, en parte porque se entendía moi ben con aquel home, a pesar de que falaban linguas diferentes e non tiñan ningunha en común. O señor Antonio das Regadas foi o modelo de Diego en Monsignor Quixote.

E o monseñor protagonista da novela está inspirado no padre Durán. Como el mesmo ten contado, a maior parte das historias e as situacións que aparecen no relato están sacadas das viaxes que ambos os dous amigos fixeron por España e Portugal durante anos. A Galicia correspóndelle tamén unha cota. Son curiosas as páxinas do final do libro, referidas aos emigrantes galegos das terras de Avión que marcharon a México. Confeso que me agrada esta novela, tan diferente, non obstante, do tipo de narracións que a min  me gustan. Cando a leo, penso en Leopoldo Durán, Monseñor Quixote. E cando estou falando con el, paréceme que falo con Green.

 Esta columna foi publicada orixinalmente o 11 de novembro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un novo club

10 de noviembre de 2011 a las 0:01

Non recordo onde lin, aínda que teño a idea de que foi nalgunha das aventuras do inmortal Sherlock Holmes, que en Londres había un club ao cal soamente podían pertencer individuos insociables. Na sala de naipes, por exemplo, as mesas eran individuais, dispuñan dunha única cadeira e estaban pensadas para facer solitarios. Algo parecido sucedía no salón de billares: cada mesa contaba cun único taco, de maneira que as partidas consistían nun longo monólogo competitivo de cada xogador contra si mesmo.

Un amigo meu, que trata de ocultar a súa timidez debaixo dun manto de ironía cáustica, dicíame onte por teléfono que está tentado de crear un club de inmorais declarados. A cousa ocorréuselle como refuxio contra iso que el chama a moralidade espesa que nos invade. Non soporta vivir por máis tempo entre xente honrada.

Para formar parte do Club dos Inmorais impón condicións drásticas: non pagar o IVE por sistema; escriturar os pisos por un prezo inferior ao real a fin de pagar algo menos á Facenda; falsificar por calquera dos moitos procedementos enxeñosos que circulan no mercado as declaracións de renda co propósito de conseguir bolsas ou prazas en colexios maiores… Mesmo estaría disposto a admitir a todos aqueles que aparcan en dobre fila nas cidades. Díxenlle que se equivoca: vaille ser moi difícil encontrar socios tan deshonestos.

Esta columna foi publicada orixinalmente o 10 de novembro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo 1 Comentario
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Estafadores con graza

9 de noviembre de 2011 a las 0:01

Teño coñecido varios estafadores. Todos son xente intelixente e simpática. Un deles invitoume a dar unha conferencia en Alicante, alá polo ano 1983. Nada máis velo no aeroporto, xa me dei conta de que era un elemento, pero era tarde para librarse das súas poutas. De maneira que o tiven que invitar a comer, a el e á súa moza, porque esquecera a carteira na casa e finalmente acabou por pagarme os billetes de avión cun cheque sen fondos. Iso si, uns meses despois mandoume un abrazo por un amigo.

Nunca máis volvín saber daquel individuo, aínda que estou seguro de que, en caso de atoparnos fronte a fronte, o primeiro que faría, antes de intercambiar unha soa palabra, sería darme un abrazo sonoro, cordial, desbordado. Confeso a miña incapacidade para botarlle unha bronca a un tipo semellante, vencido pola súa graza.

Todo o contrario do que me sucede con esa señora, responsable dunha importante institución estatal, que aseguran que imitaba a voz da raíña e a muller do presidente do Goberno para enganar a pintores e propietarios de galerías de arte. Non é que esa maneira de comportarse non sexa propia dun estafador, que o pode ser, e que careza do enxeño típico desta clase de xente, senón que non se corresponde con alguén que ocupa un cargo oficial. Esas cousas, feitas desde un despacho, carecen de mérito e non teñen graza.

 Esta columna publicouse orixinalmente o 9 de novembro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O drama dun segundo

8 de noviembre de 2011 a las 0:01

Foi soamente un segundo. Estaba eu nunha comisaría sueca facendo unha denuncia porque un alcohólico me roubara a bicicleta. Acompañábame o propietario da máquina. Detrás do mostrador, unha rapaza fermosa e nova facíame preguntas e máis preguntas, todas elas sacadas dun formulario que sostiña nas mans. Nun momento advertiume de que da resposta que dese dependía que o seguro me comprase unha bicicleta nova ou non. Tratábase de saber se a bicicleta estaba pechada co dispositivo do seguro.

Confeso que dubidei un segundo, pero antes de que me viñese a resposta á boca, xa o propietario dixera que non, perdendo así toda posibilidade de que o seguro lle aboase o diñeiro correspondente. Cando volviamos para a casa, pregunteille cantos anos levaba pagando e se en todo ese tempo re – cibira algo a cambio. Contestoume que non, pero que non estaba disposto a mentir.

Nese segundo que eu dubidei cabe todo un drama moral: a distancia que separa unha sociedade estrita e puritana, aínda que tolerante e comprensiva, doutra relaxada e pouco escrupulosa, pero hipócrita e farisaica. É lóxico, polo tanto, que en Suecia, onde condutas como a descrita non teñen nada de heroicas nin excepcionais, non haxa apenas escándalos políticos e que os casos de corrupción sexan máis ben raros. Se a sociedade española fose tan decente como parece cando se escandaliza, tería uns políticos inmaculados.

Esta columna foi publicada orixinalmente o 8 de novembro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O CINE PIPA VERDE

7 de noviembre de 2011 a las 0:01

O cine Pipa Verde forma parte da historia da miña infancia. Inventouno o Quinito Peláez, un mozo solitario, melómano e imaxinativo, moi popular en Xinzo alá polos anos cincuenta, que pasaba o día discorrendo cousas. Un día díxome que no cine Pipa Verde puñan unha película titulada La caca de la Paca. Non existían nin o cine nin a película, por máis que el xuraba que o local estaba na rúa de San Roque, nun sitio raro, un patio traseiro ou algo así. Outro día faloume dun filme que se chamaba En París, los franceses hacen pis.

En xeral, as películas do cine Pipa Verde eran todas dese mesmo tipo: El Papa se relaja, El culo de don Cirulo, La meada de la criada e outras que xa non recordo. Durante unha tempada non pequena, eu crin na existencia daquel cine, ata que un día o meu pai me dixo que me estaban tomando o pelo. Aínda así, resistinme.

Agora leo que en Holanda, o propietario dun cine antigo acaba de ser denunciado por derrubar o local sen o permiso correspondente. Como resposta para defenderse, o señor aduce que alí nunca houbo un cine, senón un bar, o cal está en contradición descarada co testemuño de miles de persoas que aseguran que pasaron por aquela sala de proxección, onde viron moitas películas ata hai vinte anos. Trátase do cine Pipa Verde, pero ao revés. Claro que entre inventar un cine ou borralo, eu quédome co primeiro.

Esta columna foi publicada orixinalmente o 7 de novembro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo 1 Comentario
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

LEMBRANZAS

6 de noviembre de 2011 a las 0:01

O outro día falei aquí do meu amigo Mingos Romero, con quen compartín algún pecado etílico na miña adolescencia, un dos cales rematou, como xa contei, coa pena que me impuxo un veciño experto en viños, o cal se riu de min e me deu o consello de lavar o estómago cunha vasoira do váter para curar a resaca do día seguinte. Con Mingos atopeime o mércores nunha tenda e recordamos aquel episodio, que el gardaba moi vivo na memoria, pero algo diferente de como o referín eu. Segundo a súa versión, o consello que recibín non foi aquel tan brutal de meter a vasoira pola boca, senón outro máis humano e sensato: comer un bocadillo de xamón.

Tanto ten. Quizais esteamos falando de dúas historias diferentes que se entrecruzan nese labirinto cada vez máis complicado en que se vai convertendo a memoria co paso dos anos. Xa se sabe que a obxectividade non é máis que unha ilusión. Fose como fose, o caso é que me alegrei de atopar a Mingos Romero, a quen vexo moi pouco e que foi o meu amigo inseparable da infancia.

Agora mesmo recordo algunhas aventuras que vivimos xuntos. Unha delas, bastante fea: cando detivemos a dous rapaces que acababan de instalarse en Xinzo, o Nelson e o Manoliño, valéndonos dun par de fusís de mentira, pero de tamaño e aparencia reais. A outra, máis inocente: o día que comimos xuntos unha pastilla de penicilina. Eu fixen aquilo pensando que me volvería inmortal. Ignoro como o viviu o meu amigo. Quizais, a próxima vez que nos volvamos atopar dirame que non era unha pastilla e menos de penicilina, senón un caramelo inocente. Tal vez, pero eu nunca pensaría a estupidez de que un caramelo me podía facer inmortal.

Esta columna foi publicada orixinalmente o 6 de novembro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 211 de 212« Primera...102030...208209210211212