Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Arte de conquistar

9 de Febrero de 2017 a las 0:15

Hai anos asistín a unha escena divertida, provocada pola presenza dunha muller moi guapa que un grupo de catro ou cinco homes trataban de conquistar. Como eu era aínda rapaciño e quedaba excluído do concurso, puiden contemplar o combate desde fóra, asombrado das cousas raras que se poden dicir e facer en circunstancias semellantes. Había quen exhibía como graza unha ristra interminable de chistes tontos; outro pretendía chamar a atención falando dunha capacidade desmesurada para inxerir cervexas sen mexar.

Postos na necesidade de superar cada un os méritos dos demais, un terceiro dixo que era capaz de engulir vinte aceitunas con óso e botalas a continuación unha por unha, máis de vinte minutos despois. Só nos libramos da porcallada grazas á rapaza, que cun expresivo xesto de anoxo disuadiu ao conquistador.

Onte, mentres esperaba nunha cola, escoitei un mozo que facía tamén grandes esforzos para impresionar a rapaza bonita que o acompañaba. A este dáballe por presumir da súa afección a nadar en augas frías, mellor que nunca en datas como hoxe, coa neve caendo a poucos quilómetros do mar. Cando o rapaz apretaba o tornillo unha volta máis aínda, falando do pracer que lle produciría bañarse nas augas xeadas de calquera país do norte, a mociña mirouno con cara de pena e díxolle: “¡Ai, fillo, pois coa pinta que tes de paxariño…!”

Esta columna publicouse orixinalmente o 9  de febreiro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

De festa

8 de Febrero de 2017 a las 0:15

O domingo achegueime a Lalín para ler o pregón da Festa do Cocido, que é un dos acontecementos gastronómicos máis importantes do país. Durante perto de dúas horas, estivemos vendo un desfile de charangas, grupos de danza, gaiteiros e xente que amosaba, desde as carrozas, tractores e camións, as súas tradicións e habilidades: serranchíns serrando madeiras, zoqueiros facendo zocos, cesteiros preparando cestos, queixeiros fabricando queixos e incluso unha familia desfacendo un porco. Había tamén un xabarín domesticado, unha vaca dando leite e non sei cantas cousas máis. Unha grande explosión popular, alegre e simpática, moi natural.

O xantar, impoñente, con centos de persoas. Eu dediqueime a identificar, con verdadeiro interese, os vinte e oito sabores que, segundo Cunqueiro, ten a cacheira, ou cachucha, como se chama na miña terra a cabeza do porco. Non cheguei a todos, ignoro se por culpa do meu padal ou porque para alcanzar esa meta hai que dispoñer dunha fantasía da que carezo. Con todo, o cocido estaba bárbaro.

De volta, antes de chegar a Caldas de Reis, collín unha longa caravana de autos e tiven que circular, durante bastante tempo, a menos de tres quilómetros por hora. Para entreter a espera, a parella de noivos que ocupaba o coche que me precedía púxose a incrementar o seu amor, que xa non debía ser pouco. Seguindo as regras da boa educación, eu tiven que mirar para outro lado. Entón ocurréuseme que se, en vez de amarse, aquel rapaz e aquela rapaza se desen unhas boas labazadas, nada me impediría mirar. A vida é así de contraditoria. De todas maneiras, é preferible aburrirse un pouco nunha caravana que ver uns mozos pelexando.

Esta columna publicouse orixinalmente o 8 de febreiro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha páxina máis

7 de Febrero de 2017 a las 0:18

Oxalá a noticia que estes días publican os periódicos sobre John Edgar Hoover non sexa certa. Tal como conta un libro que acaba de aparecer nos Estados Unidos, o mítico xefe do FBI, que dirixiu con man de ferro a policía federal americana durante preto de cincuenta anos, adoitaba vestirse de muller para participar en festas e orxías sexuais que se celebraban nun luxoso hotel de Nova York. Sen pretender furgar de maneira morbosa na vida privada de ninguén, a noticia sobrepasa os límites da intimidade e ten interese para todos.

Como é sabido, á fronte do seu departamento, Hoover actuou cunha dureza desapiadada contra os que el consideraba os inimigos do país, entre eles moitos intelectuais, actores e directores de cine, algúns dos cales foron acusados de traizón, frecuentemente con probas fabricadas, e enviados ao cárcere.  Foi tanto o poder que acumulou este home, que todos lle temían, incluso o presidente Kennedy.

Parte da eficacia de Hoover baseábase no ríxido puritanismo da súa vida privada, que el mesmo foi rodeando coa lenda dunha exemplaridade sen mácula. Con fama de honesto e incorrupto, o coñecido policía caía como un ciclón sobre as debilidades humanas dos demais, especialmente as que tiñan que ver co sexo, que empregou como un ariete demoledor contra as súas numerosas vítimas. Se agora resultase certa a sórdida historia que se lle atribúe, a humanidade tería engadido outra páxina negra ao libro gordo do cinismo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 7 de febreiro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un alumno de relixión

6 de Febrero de 2017 a las 0:15

Cando falei onte aquí do meu antigo compañeiro de estudos, un rapaz a quen lle chamabamos Gomirro, viñéronme á memoria outros episodios e outras persoas daquela época. Por exemplo, o Zalo Peláez, a quen aínda vexo en Xinzo de cando  en vez. Era un bromista, cunha vocación cómica irresistible, sobre todo nas clases de relixión. Nunca souben por que motivo difícil de entender, o profesor da materia, un cura completamente xordo, tiña a opinión de que aquel rapaz coñón era o mellor alumno que tivera nunca.

Por iso lle pedía case sempre que saíse a dar lección, o cal se convertía nun verdadeiro escándalo. Quero dicir que o citado compañeiro, cunha audacia que nos impresionaba, púñase a falar como Cantinflas pero sen articular unha frase que tivese sentido.  Por exemplo: “Andele, señor cura, que le digo que le voy a decir, digo yo”.

Nalgunhas ocasións aproveitaba para facer chistes, o efecto cómico dos cales se agrandaba cando o profesor comentaba: “Muy bien, Peláez, continúe”. Unha vez, o Zalo dixo berrando: “El día del Juicio Final, a los buenos, Dios les dará pan con azúcar y a los malos, pan con alambre”. Non puiden reprimir unha gargallada e un xesto moi visible que me custou a expulsión. Anos despois, conteillo ao profesor, que me dixo: “Así que fun inxusto contigo”. Respondinlle que non: non hai inxustiza que dea risa. A non ser cando un se ri dos demais.

Esta columna publicouse orixinalmente o 6 de febreiro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha pedrada

5 de Febrero de 2017 a las 0:16

Algunhas veces me referín neste pequeno recuncho do periódico á tertulia de verán que mantemos Gonzalo Torrente Ballester e outros amigos, desde hai xa moitos anos, nunha cafetería de Baiona. Ás veces, cando o novelista se sente vago para moverse, arte que practica cunha contumacia admirable, montamos a cháchara no xardín da súa casa da Ramallosa, á sombra duns laranxeiros que dan un froito excelente, verde por fóra e puro azucre por dentro. O que máis me gusta de Torrente nesas tertulias é que cre en moi poucas cousas.

Por iso nunca se exalta. Os que non o coñecen ben poden pensar que se trata dunha persoa cerebral, o cal é certo, e sen entusiasmos, o cal non é certo. Eu téñoo visto autenticamente extasiado diante de calquera aparato electrónico ou escoitando unha conversa intelixente. As ideas, non obstante, pásaas sempre pola cabeza.

O corazón resérvao para os sentimentos. Ignoro cales lle espertará estes días esa nota duns escritores de Alicante que cuestionan a honestidade do premio Azorín que lle foi concedido o ano pasado. Do que estou seguro é do que lle pasará polo cerebro: a solemne invocación á   ética que fan os denunciantes vaille aforrar calquera reflexión. Torrente raramente emprega esa palabra, e cando o fai, nunca soa como unha pedrada furiosa contra os demais, senón como unha reflexión tranquila sobre as miserias que todos levamos dentro.

Esta columna publicouse orixinalmente o 5 de febreiro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Historia dun pacto

4 de Febrero de 2017 a las 0:14

Había na miña vila un matrimonio, os dous amigos meus e xa desaparecidos, que chegaran a un curioso pacto, medio en broma medio en serio. Segundo o acordo, o home, que era descrido, podía facer o que quixese, naturalmente dentro dunha orde, nos días de carnaval. A cambio, a muller, que era moi da igrexa, gozaba de bula para empregar a Semana Santa como mellor lle parecese, o cal quería dicir que podía participar en misas, rosarios e procesións, especialmente na da Virxe Dolorosa.

Debo dicir que a Semana Santa era divertida. Había dous romanos, un deles o Malarraza, un neno que facía de Cirineo, outro que actuaba de Xoán Bautista e outros que eran San Pedro coas chaves do ceo, unha nena que levaba unha cobra de mentiras na man, a Xustiza cos ollos tapados e non recordo cantas cousas máis.

Todo isto desapareceu. O carnaval, en cambio, foise afianzando con forza, a pesar de que na miña infancia era pecado e don Cesáreo predicaba contra el. Onte mesmo falábase neste periódico do éxito con que transcorreu o domingo das olas. Todos saben en Xinzo que unha parte desta recuperación se debe a aquel señor que tiña o pacto coa súa muller. Supoño que para salvalo do inferno, ela aínda debe seguir rezando. Unha pena, porque se lle quedase tempo, podía rezar tamén para que volvese a Semana Santa.

Esta columna publicouse orixinalmente o 4 de febreiro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Guerra

3 de Febrero de 2017 a las 0:16

O outro día estiven escoitando unha conferencia de Antonio Pérez Prado, que é un médico arxentino, fillo de pais galegos nacidos en terras luguesas de Parga e Baamonde. Xa o tiña oído  outras veces e sabía do seu sentido do humor, das imitacións portentosas que fai de Borges, por exemplo, pero non lle coñecía a versión que deu da Guerra Civil española, na súa versión arxentina, é dicir, tal como a viviron os emigrados naquel país, divididos tamén en dous bandos. Para acentuar ademais o carácter fratricida da contenda, aqueles bandos tomaban café en dous locais próximos, fronte por fronte, separados por unha rúa.

Non será difícil de imaxinar aquela situación, que nalgúns casos tivo que ser esperpéntica, incluso nos seus momentos máis heroicos e dramáticos, algo parecido á guerra de Gila ou a aquela película de Luis García Berlanga na que os leais e os rebeldes loitan desesperadamente entre si por unha vaca que, ao final, non será para ninguén.

O que non resultaría fácil de imaxinar, en cambio, foi o que sucedeu un día daqueles, en pleno verán, cando os republicanos do bar —Miaja— empezaron a chegar ao local, cada un co seu paraugas, co susto correspondente dos camareiros, alarmados polo que podía pasar. E pasou. Nun momento determinado, saíron todos con aqueles artefactos na man e dirixíronse con decisión ao café dos nacionais. Estes, esperaban con inquietude, pero sen saber ben que ía pasar, aínda que supoñendo que lles querían pegar uns paus. Pois non foi iso. Os invasores, que eran uns trinta, limitáronse a abrir os paraugas e permanecer con eles así, unicamente co propósito de traerlles mala sorte aos seus inimigos.
Esta columna publicouse orixinalmente o 3 de febreiro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha manifestación

2 de Febrero de 2017 a las 0:12

O día vinte e tres de abril do ano 1976, a iso das doce da mañá, baixabamos Celso Emilio Ferreiro e mais eu paseando polas Ramblas, en Barcelona. Era unha mañá limpa e soleada, invadida xa pola alegría azul da primavera. Por todo o paseo adiante, arredor dos postos que os libreiros sacaran á rúa para celebrar a festa de San Jordi, xuntábanse unha multitude informal de xente, especialmente rapaces e rapazas novos, que revolvían con gula entre os libros expostos sobre a mesa. Moitos levaban flores na man.

Nun momento empezouse a escoitar unha especie de ladaíña recitada a coro que chegaba da Praza de Cataluña. Era unha época de manifestacións e protestas frecuentes. Pouco a pouco o rumor íase achegando e conforme se acercaba, cada vez resultaba máis perceptible, polo menos de forma parcial, o sentido da salmodia.

Eran un cento de mozos e mozas que baixaban berrando: “¡Meemos el Liceo! ¡Meemos el Liceo!”, e que cando estiveron á altura do edificio o mexaron. Despois, pechadas as pretinas e subidas as bragas, marcharon proclamando a voces o seu desprezo contra a cultura burguesa. Mentres tanto, os policías que seguían a manifestación desde un coche próximo rían ás gargalladas. Onte, non obstante, diante do edificio destruído polo lume, o que abundaban eran lágrimas. E os que choraban non parecían precisamente burgueses.

Esta columna publicouse orixinalmente o 2 de febreiro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un bo negocio

1 de Febrero de 2017 a las 0:15

Xa teño falado aquí nalgunha outra ocasión do tráfico de reliquias que existe nos Estados Unidos, un país que garda nas casas de moitos particulares as mentiras máis fermosas do século XX: ósos de santos, dentes dos profetas, navallas de Satanás, plumas de anxos… Hai tamén un médico que ten na súa biblioteca, metido nun frasco con formol, o cerebro de Einstein. Ofrécenlle millóns por el. Recentemente, uns estudantes pretenderon gañar diñeiro cunha orella do escritor William Saroyan. Resultou ser falsa.

Alá polos anos setenta, o Goberno sueco tivo que pagar bastante diñeiro pola cabeza de Swedenborg, que apareceu en mans dun particular. Para que este señor non a sacase a poxa, houbo que mercarlla. En París descubriuse despois da guerra un negocio de ósos de xente famosa roubados nos cimiterios da cidade.

Onte aínda, as televisións de todo o mundo difundiron as imaxes da dispersión das cinsas de Gandhi nas augas do Ganxes. Apareceron hai pouco na caixa forte dun banco. Seguro que foron moitos os que pensaron que se trataba dun dispendio. Distribuídas en pequenas doses, empaquetadas en frasquiños de cristal, poderían valer unha fortuna. Como adorno para os salóns, serían perfectas, ideais para amosarlle ás visitas. Aínda así, non está todo perdido: cuns troncos queimados pódese facer un bo negocio.

Esta columna publicouse orixinalmente o 1 de febreiro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Máis forte que a cabeza

31 de Enero de 2017 a las 0:16

Non coñezo de nada a Xabier Arzallus, aínda que nunha ocasión coincidimos nun hotel en Madrid, moi preto das Cortes, cando el era deputado no Parlamento español. Recordo que o político vasco tiña entón algún problema de tipo administrativo na recepción, pois varias veces o sorprendín protestando amablemente naquela dependencia. Teño idea de que se queixaba porque non acababan de pasarlle unha factura que quería pagar. Do que si me lembro é de que unha das veces dixo sorrindo que el era unha persoa seria.

Esa é a idea que sempre tiven del, a de ser un home serio. Teño igualmente para min que se trata dunha persoa intelixente. Iso non impide que ao mesmo tempo moitos o consideren un  fanático. Os tres riscos son compatibles, aínda que resulta inevitable que o terceiro deles, incrustado nas zonas máis profundas e rexas da personalidad, acabe impoñéndose sobre os outros dous. Puñeterías da alma.

Só unha perturbación desa natureza pode explicar que un home intelixente e serio diga que os vascos son unha raza vella e pura, ameazada de contaminación polos que veñen de fóra. As conclusións que unha tal afirmación impón son tan perversas intelectual e moralmente, que a intelixencia e a seriedade de Arzallus non as poderían asumir sen rubor. A non ser que á hora de prohibir matrimonios entre vascos e non vascos, lóxica inevitable, a man fanática que firmase, como tantas veces, fora máis forte que a cabeza.

Esta columna publicouse orixinalmente o 31 de xaneiro  de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 20 de 209« Primera...10...1819202122...304050...Última »