Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Os aplausos

5 de junio de 2017 a las 0:15

No verán de 1981, levei a Ramón Piñeiro a presenciar en Suecia, no mes que el pasou entón naquel país, un espectáculo deportivo. Non se trataba de ningún acontecemento importante, senón dunha sinxela exhibición escolar. Os nenos que aprenderan a nadar na academia municipal de natación facían demostración das súas habilidades e recibían os diplomas correspondentes. A presenza naquel festival era obrigada para min por razóns familiares, e a de Piñeiro tiña que ver coa súa coñecida amabilidade.

Nun momento da velada, unha fermosa meniña loura púxose tan nerviosa que non conseguía avantar nin un metro, por máis que movía os brazos e as pernas con enerxía e con rabia, case con desesperación. Un socorrista achegouse discretamente a ela e acompañouna ata o final, só para que a rapaciña se sentise tranquila.

Mentres a nena sufría, o primeiro clasificado foi un pequeno de aspecto gracioso, extrovertido e simpático, que saudou o público con naturalidade, sen alardes de campión. Non se sorpendeu de que non houbese aplausos. Tampouco os houbo para o segundo nin para o terceiro. A xente non empezou a aplaudir ata que chegou a rapaza angustiada, que, por suposto, foi a última. Recordo o comentario de Piñeiro, entusiasta e amargo. Vénme agora á memoria, cando a Indurain lle empezan a dosificar os aplausos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 5 de xuño de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cousas da memoria

4 de junio de 2017 a las 0:15

Onte falei aquí daqueles anos de Ourense, cando a noite remataba sempre no piso de Xaime Quesada, na rúa de Lamas Carvajal. Nunca cheguei a saber se no resto do edificio non había veciños, se eran xordos, se tiñan unha paciencia infinita ou se, polo contrario, se divertían escoitando os circos que se montaban arriba. Hai que dicir que, con frecuencia, o anfitrión botaba a berros uns discursos tremendos, nos que non respectaba nada, a non ser a Picasso e ao Che Guevara. Era imposible que non se escoitase na rúa.

Ás veces aparecía o sereno a avisar de que o escándalo se escoitaba ata nos xardíns do Padre Feixoo. Neses momentos, Xaime levaba a man á boca como se alguén o sorprendese en falta, ría con ollos de rapaz inocente e facía co dedo na boca o xesto firme de pedir silencio. Aos cinco minutos xa estaba dando vivas a Fidel Castro.

Era aquela unha casa divertida, na que había que apagar as luces desde a cama tirándolle un zapato a dous cables que estaban unidos, comíase a mortadela con culler de aluminio e usábase como espertador ao pobre do Alí, que polo prezo dunha peseta, máis os vasos de leite que nos reclamaba durante o día, presentábase a botarnos da cama á hora que se lle pedise. Foron uns anos agradables; polo menos así quedaron na lembranza. Supoño que tamén foron feos. A vantaxe é que a memoria case sempre elixe o mellor.

Esta columna publicouse orixinalmente o 4 de xuño de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un odio persistente

3 de junio de 2017 a las 0:12

Tiven un compañeiro de colexio, cando eu era rapaz, polo que cheguei a sentir un odio feroz, longo e persistente. Era un neno modelo. Polas noites, antes de subirmos aos dormitorios, quedaba sempre de último rezando na capela, cos brazos postos en cruz e unha triste mirada de becerro pousada languidamente sobre unha imaxe da Virxe María. Comía as laranxas con garfo e coitelo, tal como estaba mandado, ocupaba o lugar de emperador na clase de latín e dicía no recreo sen rubor que se sentía inflamado de amor a Cristo.

Cando se trataba de visitar os pobres, el era o elixido. Se había que facer unha redacción sobre os chinesiños, alí estaba el proclamando dulces arrebatos de paixón fraternal por aqueles seres desgraciados que aínda non coñecían a redención de Deus Noso Señor. Unha bondade tan xenerosamente derramada sobre o próximo en xeral, sobre todo sobre o próximo lonxano, que tiña sido recoñecida con insignias.

Estou seguro de que a xenreira que en min espertaba aquel rapaz non era envexa. Non penso tampouco que fose antipatía. O motivo era máis directo. Os dous xogabamos ao fútbol, el na defensa e eu na dianteira, e zorregábame unhas patadas que con frecuencia me deixaban as pernas inservibles para camiñar polo dereito durante varios días. O peor é que o facía adrede. Desde entón sempre desconfiei desas persoas que aman a humanidade, pero que son incapaces de quererlle un pouquiño á xente que teñen ao lado.

Esta columna publicouse orixinalmente o 3 de xuño de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Dar a man

2 de junio de 2017 a las 0:15

O outro día, nunha desas tertulias que hai na televisión, escoiteille dicir a un señor que Bibi Netanyahu, o recén elixido primeiro ministro de Israel, é un cretino. Supoño que o tertuliano simplemente quería dicir que o político israelí non lle cae simpático. A min tampouco me gusta, pero todos cantos o tratan están de acordo en recoñecerlle unha gran capacidade intelectual. É un devoto lector de Kant, por exemplo, e como alumno do célebre Instituto de Tecnoloxía de Massachussets deixou fama de intelixente e aplicado.

Os problemas de Netanyahu son doutro tipo. Todo o mundo sabe que se pirra polas mulleres e que estivo a punto de arruinar a súa carreira política cando admitiu publicamente que fora infiel. Tamén se conta del que entende a política como espectáculo televisivo ou que sente unha xenreira enfermiza contra os palestinos.

Dixo moitas veces que el nunca lle daría a man a Arafat, a quen considera responsable da morte do seu irmán Yoni, un heroe nacional, convertido en mito polos xudeus, a quen estes lle dedicaron rúas, prazas, estatuas, escolas, libros, cando non bautizaron aos seus fillos co nome daquel rapaz. Eu non dubido que Netanyahu lle acabará dando a man a Arafat, sobre todo se llo piden os americanos. Ese día alguén usará contra el o cadáver do seu irmán, un motivo para dimitir, pero seguro que non dimitirá.

Esta columna publicouse orixinalmente o 2 de xuño de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un cura

1 de junio de 2017 a las 0:25

Estes días, que ando metido entre ordenadores, preparando as tarefas que vou ter que facer en situacións complicadas cando arribe a Lisboa o próximo domingo para empezar a viaxe do  que xa se chama oficialmente o Expresso da Literatura, cheguei á conclusión de que estas máquinas se parecen moito a un cura que coñecín eu cando era neno. Supoño que alguén poderá pensar que comparar a un crego cun ordenador resulta un pouco forzado e algo  extravagante, igual que establecer algún tipo de parecido entre unha monxa e unha batedora. E, sen embargo, estou convencido de que no caso ao cal me refiro existe algunha semellanza.

O tal cura era pequeno e redondiño, co aspecto dunha albóndega xigante, ollos azuis de home inocente e sorriso inalterable nos labios. Eu axudeille á misa unhas cantas veces. Un día, ao rematar, dirixiuse á xente da parroquia, que non era a súa, pero que nacera nela, e preguntándolles os nomes e os apelidos averiguaba candonaceran.

Sabía de memoria todo canto lera e podía establecer de xeito instantáneo en que día da semana ía caer calquera data do futuro, incluso dentro de mil anos. Dicían que recitaba a Biblia enteira de coro, capítulo a capítulo e versículo a versículo, en latín ou en castelán. E era certo porque iso vinllo facer eu, co meu tío José tomándolle a lección pola Biblia de Scío, sen que fose capaz de coller o bo do curiña nun só fallo. Resultaba asombroso. Polo visto facía o mesmo co Quijote, aínda que disto non fun testigo directo. A pesar de todo, direino con todo respecto, non se trataba dunha persoa intelixente. Do meu ordenador direi sen rodeos que é totalmente parvo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 1 de xuño de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un milagre

31 de mayo de 2017 a las 0:20

Onte contei aquí que, de pequeno, vira un home morto polo raio. Non foi a única experiencia que tiven en relación cos tronos e os relampos, que na miña terra se chaman alustres. Estando en Sabucedo, unha das patrias felices da miña infancia, ocorreu tamén media desgraza. Naquela ocasión, a chispa entrou na casa do Recaredo das Quintas, un lugar onde pasei moitas horas escoitando aquel home, que contaba historias de lobos, de roubos e de aparecidos. Foron as miñas primeiras novelas.

Eu estaba xogando no corredor da nosa casa, cando se escoitou un ruído infernal, como se un demo inmenso rebentase no aire, por riba da aldea. Deseguida se escoitaron berros e viñeron buscar ao meu tío Benito, que colleu o botiquín e alá se foi, disposto a loitar contra o imposible, que era unha das tarefas dos médicos.

No escenario da traxedia non había unha traxedia, senón un milagre: o raio entrara pola cheminea e andara dando voltas pola casa, como un asasino enlouquecido que se dedica a buscar as vítimas de cuarto en cuarto e que marcha furioso ao no atopar nada. Iso mesmo foi o que sucedeu: rachou portas, danou paredes e queimou algunhas cousas. A unha nena que sorprendeu nun cuarto quitoulle a roupa e deixouna en coiros. Se chega a ser unha persoa maior, non sei se sería tan xeneroso.

Esta columna publicouse orixinalmente o 31 de maio de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O xeneral paparrapaces

30 de mayo de 2017 a las 0:25

Hai pouco tempo aínda, con ocasión dunha viaxe a Chile da que falei aquí con certo detalle, puiden comprobar directamente o desprezo que moitos chilenos, incluídas xentes de dereitas, senten polo xeneral Pinochet. Escuso dicir que me sentín confortado por ese sentimento de rechazo. Non hai outro ditador neste século que encarne mellor a estulticia humana, a ignorancia e a brutalidade deste personaxe ridículo e tenebroso. O seu gran mérito consistiu en botar o exército enteiro contra un pobo indefenso e desarmado.

Agora, este soldado paparrapaces, vencedor aguerrido dos mineiros, os limpabotas e os habitantes das barriadas máis pobres do país, acaba de sacar unha vez máis as tropas á rúa para meter medo. Iso quere dicir que está asustado. O seu fillo, empapelado polos tribunais de xustiza a causa dun lío de cheques que asinou con fondos do exército, pode acabar na cadea se papá non o remedia.

A semana pasada estiven ceando na embaixada de Chile en Madrid, invitado polo embaixador daquel país, un home culto e intelixente. Cando faciamos tertulia no salón á hora do café, acordeime do fantoche e pensei que alí mesmo estivera sentado cando veu ao enterro de Franco e lle aconsellaron que se fose canto antes, a fin de que non coincidise cos dignatarios europeos que ían asistir á cerimonia da coroación do Rei. Pareceume que a humillación e a rabia que debeu sentir polo desprezo, aínda non desaparecera daquel cuarto. Un gozo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 30 de maio de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Antonio

29 de mayo de 2017 a las 0:29

Nunha viaxe recente a Xinzo de Limia estiven co meu amigo Antonio Rodríguez, a quen non vía desde hai tempo. Dixen amigo, porque é certo, pero tamén debería dicir profesor, porque eu fun alumno seu nos meus primeiros anos de bacharelato. O outro día, mentres subiamos as escaleiras da biblioteca municipal, funlle recitando de memoria unha clasificación que aprendín con el e que aínda recordo: “Gusanos, moluscos, equinodermos, artrópodos y cordados”. Era un magnífico pedagogo, intelixente e boa persoa, que nos facía estudar, non pola forza, senón porque nos daba unha vergonza infinita causarlle o desgusto de non saber a lección.

Eu fíxenme amigo del na biblioteca, que dirixía entón. Entre os dous, que eramos practicamente os únicos usuarios, xunto cun señor que ía aprender inglés con discos, faciamos os pedidos de libros novos. As peticións tiñan todas un tinte tan rechamante, que un día, a responsable provincial presentouse alí a ver que pasaba, por que desde Xinzo se pedían libros tan raros.

A primeira sorpresa que levou aquela señora foi que na biblioteca non estaban na parede os retratos de Franco e José Antonio, como era preceptivo. O bibliotecario deulle non sei que explicación e logo púxose a buscalos entre os trastos vellos, pero non aparecían. Xa un pouco nerviosa, a señora dixo que había que resolver aquilo. Entón, Antonio suxeriulle que provisionalmente se podía solucionar o problema pegando un selo dunha peseta na parede. Nese momento, ela deu media volta, estilo sarxento, e saíu da biblioteca a toda présa. Non é que fose indignada, como lle correspondía; simplemente é que non aguantaba a risa.

Esta columna publicouse orixinalmente o 29 de maio de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Peras de ouro

28 de mayo de 2017 a las 0:25

En Armenia, un campesiño asegura que lle naceu unha árbore de ouro nunha leira que ten preto da casa. De momento, como se nega a aceptar unha inspección na propidade, non hai outra proba do fenómeno que a palabra do home. O máis interesante é que a árbore citada dá froito, unhas boliñas pequenas, parecidas a bombillas de lanterna, que o señor denomina gryshas. Non obstante, parece ser que ese é o nome das peras en ruso. Unha novidade, pois ata agora, en froitas de ouro, non se coñecían máis que mazás e uvas.

Unha princesa de Portugal, que recibiu do seu prometido, un duque de Saboia, riquezas incalculables, correspondeulle con algunhas rarezas, para disimular a base de extravagancia a pobreza na que vivía a familia real: doce negros, un deles loiro; un gato de algalia e unha maceira de ouro purísimo, cultivada naturalmente.

Aínda hoxe, no Museo Nacional de Budapest, consérvase a célebre Caixa Tokay, na que se garda o precioso racimo que no seu día lle foi regalado polo cabaleiro Karol Batthyány á emperatriz María Tereixa. Casos similares déronse ao longo da historia, sempre con uvas e mazás polo medio, como xa dixemos. Pero disto das peras, que eu saiba, non existen precedentes. Esta é a razón que me leva a pensar que o campesiño armenio pode non dicir a verdade. Con todo, nada se perde con agardar ata que as cousas se aclaren.

Esta columna publicouse orixinalmente o 28 de maio de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Mala fama

27 de mayo de 2017 a las 16:33

A un dos irmáns Quesada, dos que falei onte aquí, débolle eu o feito de ter moi mala reputación, probablemente, entre un grupo de rapazas de maxisterio das que non sei nada máis que un día me chamaron por teléfono para mantermos unha entrevista destinada a facer un traballo sobre un libro meu. Para non obrigalas a viaxar de Ourense a Vigo, pois eran estudantes e non dispuñan de vehí- culo propio, suxerinlles que nos vísemos na cidade delas, dado que eu tiña que ir alá por causa de participar nunha homenaxe a un amigo. Quedamos en que me chamarían, á hora de comer, ao restaurante onde se ía celebrar o xantar ao cal eu tiña que asistir.

Cando estabamos comendo, un dos camareiros dixo en voz alta que chamaban por teléfono a don Carlos Quesada e pasoulle un aparato para que falase desde o seu asento. Como estaba ao meu lado, escoitei parte das súas palabras, que máis ou menos eran así: “¿De maneira que me queres coñecer, guapa? ¡Que marabilla! Pois eu encantado, que tes unha voz preciosa”. E así, durante varios minutos.

Nese instante, cando ía colgar, eu tiven o convencemento de que aquela chamada era para min e que o camareiro confundira dous nomes, o meu e o de Carlos Quesada, que por teléfono poden soar dun xeito bastante parecido. Esa certeza confirmouma o propio Carlos ao explicarme que fora unha moza que lle dixera algo así como: “A ver cando nos vemos, que quedei en verme contigo”. A partir dese malentendido, o resto da conversa non é difícil de imaxinar, andando ademais polo medio un home con tanto sentido do humor como o maior dos Quesada. O caso é que as mozas non me chamaron nunca máis. ¿Que pensarían de min?

Esta columna publicouse orixinalmente o 27 de maio de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 20 de 220« Primera...10...1819202122...304050...Última »