Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Unha tarde agradable

10 de Noviembre de 2016 a las 0:15

Onte pola tarde estiven en Reboreda para participar nunha sinxela homenaxe a don Xoán Manuel Pereira, o fidalgo daquela parroquia que lle inspirou a Otero Pedrayo a figura do protagonista da novela O señorito da Reboraina. O pazo do vello romántico e aventureiro, que tiraba onzas de ouro á rapañota desde o coche de cabalos cando subía desde a estación ata a aldea, pertence agora a uns bos amigos meus, que mo ensinaron por dentro. Aínda hoxe, asisten á misa desde a casa, que ten unha ventá que dá á igrexa.

A primeira noticia que eu tiven de don Xoán Manuel foi hai moitos anos, un día que a miña nai e o meu tío José me levaron a merendar ao pazo dos Rivas, en Bóveda, que tamén son parentes do señorito. Alí vin unha babucha xaponesa ou chinesa nunha vitrina, da época en que o personaxe estivo de embaixador en Oriente.

Da homenaxe, o que máis me gustou foi o concerto de zanfona que deron catro rapaces de Vigo dentro da igrexa. Tivo algo de máxico, enturbado só por un pequeno percance que houbo cos micrófonos antes de empezar. O señor abade, hábil e dilixente, resolveuno el mesmo, supoño que por vía ordinaria.  Foi unha lástima que non nos pedise a todos os presentes que rezásemos algunha oración para arranxar a avaría. Estaría máis de acordo co momento. De todos os xeitos, a técnica tamén vale nestas ocasións.

Esta columna publicouse orixinalmente o 10 de novembro  de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un bo día

9 de Noviembre de 2016 a las 0:16

Onte espertáronme ás sete da mañá desde Tenerife. Dúas persoas que unha hora máis tarde tiñan que tomar un avión atopáronse coa sorpresa de que os billetes que eu lles dixera que podían recoller no aeroporto non aparecían no ordenador. Foi o primeiro susto do día. O segundo xurdiu na estrada, cando me dirixía a Vigo. O coche, acabado de saír dunha revisión, deu unha alarma desas que os manuais aconsellan tomar en serio, de maneira que entrei no primeiro taller que atopei, botáronlle auga e cobráronme tres mil pesetas.

Unha hora despois, o meu ordenador quedou bloqueado e deixoume cun traballo urxente a medio facer. Collín o coche e alá fun dando tombos por entre as obras que teñen a cidade medio paralizada, ata o lugar onde arranxan este tipo de aparatos. Dixéronme que a avaría non era pequena e que tardarían varios días en amañala.

No aparcadoiro subterráneo, cando me dirixía no auto cara á saída, lin un cartel que advertía da necesidade de pasar pola caixa antes de mover os vehículos. A punto de perder a calma, coa irritación mordendo furia dentro da boca, decidín seguir. Cheguei ao control, detiven o coche e baixei para facer o pago. Nese momento, a rapaza encargada de cobrar, devolveume os cartos que eu despositara na bandexa do despacho. Cando lle ía dicir que estaba farto, sorriu, díxome que fora alumna miña e que non me cobraba.

Esta columna publicouse orixinalmente o 9 de novembro  de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Sobre un loro

8 de Noviembre de 2016 a las 0:18

A primeira vez que oín falar do loro Ravachol foi nunha tarde de tertulia con Gonzalo Torrente Ballester, non recordo se en Baiona ou na Ramallosa. Como el vivira varios anos en Pontevedra, coñecía moi ben as historias da cidade, que lle gustaban polo que tiñan de pintoresco e que utilizou amplamente na novela La saga/fuga de J. B. Posteriormente, tamén lle escoitei noticias do famoso loro a Víctor F. Freixanes. E hai aínda un par de días, botándolle unha ollada ao libro de Prudencio Landín que citei aquí onte, volvín bater co mencionado becho, que tantos anos despois da súa morte segue presente na vida dos pontevedreses na homenaxe que lle dedican todos os anos nas festas do Entroido.

Para os que non oísen nunca falar de Ravachol, direilles que foi un loro propiedade de don Perfecto Feijóo, boticario da máis famosa botica de Pontevedra, situada nas inmediacións da igrexa da Peregrina, amigo de Castelao e fundador dun grupo de danza. O loro chegou a ser tan célebre como o banco de pedra que había diante da botica, no que se sentou media historia de España, desde Unamuno ata a emperatriz Eugenia de Montijo.

O que máis me interesa de Ravachol, como me sucede con don Juan de la Coba, aquel ilustre toliño ourensán que inventou un globo para dar a volta ao mundo sen moverse de Ourense aproveitando o movemento de rotación da Terra, é o feito de que se trate dunha pura construción verbal. Estou seguro de que esa historia que contan del, de que un día insultou á condesa de Pardo Bazán chamándolle as catro letras, ou que avisaba ao boticario de que chegaban as prostitutas, utilizando, para referirse a elas, aquela mesma rotunda palabra que empregou para infamar á escritora, son apócrifas e pertencen ao mundo da lenda. Sen embargo, ese Ravachol existe, aínda que estea feito de palabras.

Esta columna publicouse orixinalmente o 8 de novembro  de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cortar cachos

7 de Noviembre de 2016 a las 0:17

En Irán acábanlle de cortar todos os dedos da man dereita a cinco ladróns convictos e confesos. A nota de prensa aclara que esa é a pena que lles corresponde aos que rouban por primeira vez, porque aos reincidentes córtanlles a man enteira e aos que rouban por terceira vez déixanos sen o brazo. O que non sabemos é o que sucede de aí para adiante. Se a sanción mantén ese mesmo carácter progresivo, o lóxico sería que logo se pasase á man esquerda, a única coa que o delincuente mutilado podería delinquir. ¿E despois?

Despois xa carece de sentido, pois resulta moi difícil que un home sen mans poida roubar. A condena, polo tanto, medida polo grao da súa eficacia, cumpre coa función que probablemente lle asignou o lexislador, castigar ao delincuente e incitalo a non volver pecar. En Occidente, non obstante, este tipo de castigos aínda removen os bos sentimentos dalgunhas almas delicadas.

Poucas persoas estarían dispostas, polo tanto, a apoiar unhas leis que cambiasen determinados delitos por pés, orellas, ollos ou narices; nin sequera por lunares ou verrugas. Todo iso xa se arrincou con tenaces no pasado, incluídas as tetiñas dos homes, a determinados infelices que tiveron a mala sorte de vivir nun tempo menos civilizado que este no que nós vivimos. ¿E os violadores? ¿Que se fai cos violadores? ¿Serían tantas as almas nobres que se opuxesen a que lles cortasen o pirindrollo? Por suposto con anestesia e bisturí.

Esta columna publicouse orixinalmente o 7 de novembro  de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un profesional escrupuloso

6 de Noviembre de 2016 a las 0:16

Na noite do sábado para o domingo, xa de madrugada, fun escoitando no coche un deses programas de radio que un non sospeita sequera que existan, pero nos que participan moitos oíntes por teléfono, o cal non deixa de sorprender. Como dicía alguén cando lle presentaron a un filósofo, hai xente para todo. Nesta ocasión tratábase dun adiviño que atendía consultas, case todas motivadas polo amor, o diñeiro ou o traballo. Polo que manifestaban os propios interesados, daba a impresión de que estes quedaban moi satisfeitos.

A min parecíame que as respostas, con lixeiras variacións, eran todas iguais. En xeral, resultaban esperanzadoras: os problemas ían solucionarse moi pronto, quizais ao empezar o ano, e os máis difíciles de resolver, normalmente os relacionados co emprego, situábanse nun horizonte inconcreto que non excluía un golpe de fortuna.

Cheguei á conclusión de que o adiviño era un coñón, incluso unha boa persoa que se dedicaba a tranquilizar a xente que non dorme porque está preocupada ou nerviosa. Excluín que fose un aproveitado. Non obstante, ao final tiven que admitir que se trataba dun profesional escrupuloso. Foi cando chamou unha señora que quería saber como ía andar de saúde o ano que vén. O citado individuo preguntoulle entón a data de nacemento e a hora, pero a muller ignoraba este último dato. Nese caso, respondeulle, era imposible facer un diagnóstico.

Esta columna publicouse orixinalmente o 6 de novembro  de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo 1 Comentario
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O cuco

5 de Noviembre de 2016 a las 0:15

Unha das cousas que máis me fascinaron de neno foi un reloxo de cuco que tiña o meu tío Faustino no salón da súa casa de Allariz, na rúa do Portelo. Daquel artiluxio, que tiña unha rapaza que se arrandeaba nun bambán, non era isto o que máis me gustaba, senón o canto limpo, inconfundible e algo cómico, daquel paxaro de madeira que asomaba detrás dunha portiña e desaparecía de repente despois de dar as horas. Gustaríame ter a alma sensible dun poeta de voz melancólica para evocar aquí a felicidade que se apoderaba de min polas mañás, cando espertaba co primeiro sol entrando pola ventá e escoitaba oito veces aquel canto tan simpático.

O reloxo do meu tío, cando el morreu, acabou na miña casa, pero nunca funcionou. Nin as habilidades manuais do meu pai, que era capaz de recuperar calquera artefacto seguindo a filosofía, para el dogma de fe, de que todo ten arranxo se un dispón de tempo e paciencia, foron capaces de sacar ao cuco da gaiola e facelo cantar. Foi así como aprendín que as ledicias da nenez teñen un final.

Escuso dicir que, xa de maior, cando tiven ocasión, acabei mercando un reloxo de cuco. O que teño na casa é pequeno, pero sempre funcionou moi ben. Un día, non obstante, cansou e empezou por atrasar. Dixéronme que se podía regular de novo a través do péndulo, pero nunca conseguín resolver ese problema. Logo, seguiu facendo cousas raras, entre elas descoordinar as agullas do canto do cuco, de maneira que cando son as tres, por exemplo, pode dar as doce, ou cando marca as sete, avisar de que son as dez. Alguén propuxo xubilalo, pero a min non me importa que faga o que fai. Sería como desentenderse dunha persoa maior que perdeu a cabeza.

Esta columna publicouse orixinalmente o 5 de novembro  de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un inmenso mentirán

4 de Noviembre de 2016 a las 0:14

Creo que xa teño dito aquí algunha outra vez que me gustan as persoas que contan mentiras, sobre todo as que contan esas fantasías grandes e innecesarias que tanto se parecen á boa literatura. Un amigo meu, por exemplo, é capaz de manter viva a atención do auditorio durante unha sobremesa explicando como durante unha viaxe en avión, despois de que o piloto sufrise un infarto, tivo el que facerse cargo do aparato e aterrar en Barajas. E ninguén dubida que sexa certo.

Naturalmente hai mentiráns que non teñen graza, como eses que popularmente se chaman baralláns ou trapalleiros. Carecen de prestixio e mesmo son obxecto de burla. Con frecuencia aseguran seren amigos de personaxes históricos, aos que tratan cunha familiaridade cómica e ridícula. Son xente sen talento.

O bo mentireiro non pretende presumir nin enganar, senón que aspira a contar unha historia coa mesma arte que emprega o novelista. É dicir, que non persegue outra cousa que o seu propio pracer e o encanto do auditorio. A ese amigo do que falo estou seguro que lle gustaría ser recordado polas súas prodixiosas mentiras. Como supoño que a Federico Fellini, do que tantas cousas eloxiosas se levan dito estes días, lle agradaría que alguén dixese a verdade: que era un inmenso mentirán.

Esta columna publicouse orixinalmente o 4 de novembro  de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Zalo

3 de Noviembre de 2016 a las 0:14

Deume a noticia un veciño de Xinzo de Limia, onte no Parlamento. Morreu o Zalo, compañeiro meu da infancia e da escola, amigo daqueles anos da nenez e dos que viñeron despois, xa na adolescencia. Chamábase Gonzalo Peláez, pero todos lle chamabamos polo nome familiar, ás veces incluso en diminutivo. Era unrapaz ocorrente, sempre disposto a dicir unha cousa graciosa, quizais porque dese xeito disimulaba a timidez. Non tivo unha vida fácil. De pequeno, un tranvía matou en Vigo a súa irmá Berta, que debía ter nove ou dez anos. E hai aínda pouco que perdera o seuirmán Jeromín, máis novo ca el, bo pescador de ras na lagoa de Antela, desfeito por unha arterioesclerose furiosa e prematura.

Recordo ao Zalo nas clases de Relixión, con don Cesáreo. Este cura infeliz, que estaba completamente xordo, tíñao por alumno modelo. En realidade, o que facía aquel golfante era falarlle como Cantinflas, simulando que dicía a lección, pero pronunciando frases absurdas, como unha vez que dixo: “Al final, vendrá Dios y a los buenos les dará pan con azúcar y a los malos, pan con alambre”.

De mozo era traste. Unha noite de Venres Santo organizou unha cea, na que participamos doce amigos, no escenario dun cine. Outra vez, a iso das catro da mañá, deulle unha especie de formiguillo, colleu pulo sen dicirnos nada aos demais e botou unha carreira tola por riba dunha fila enorme de coches, subindo pola parte do motor do primeiro e baixando polo maleteiro do último. Co tempo, converteuse nun home serio e algo reservado, pero sen perder o humor. A última vez que o vin, foi en Panxón: estaba nunha terraza co seu primo Carallito. Fíxome rir bastante, coma sempre. Non o podo concibir coa seriedade da morte na cara.

Esta columna publicouse orixinalmente o 3 de novembro  de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Trens

2 de Noviembre de 2016 a las 0:12

O venres pola tarde estiven na Coruña, pero como ata as oito non tiña nada que facer, metinme nunha tenda de xoguetes a ver trens eléctricos e a falar co dono, que é afeccionado e entendido. Nunha vitrina, exposto para o público, pero fóra de venda, vin o tren de Luís II de Baviera, aquel tolo que fixo para si un dos comboios máis fermosos do mundo e que hoxe se pode admirar no museo de Nuremberg. Foi alí onde o descubrín eu, hai xa varios anos. Tempo despois, por pura casualidade, atopei unha reprodución en tamaño miniatura nunha tenda de Madrid. Hoxe é unha das pezas máis valiosas da miña colección. Nunca me atrevín a poñelo a andar na maqueta.

Queixábase o meu interlocutor da pouca afección que hai en España a este tipo de coleccionismo. Eu conteille que eses días de aí atrás, cando estiven en Frankfurt, visitei cinco ou seis establecementos abarrotados de xente mercando locomotoras, vías… Alemaña é un dos países cun maior número de afeccionados e onde se fabrican uns trens eléctricos magníficos. En canto a museos, tampouco ten parangón.

Agora van abrir en Ourense a que vai ser a mellor colección de España e unha das máis importantes do mundo: ¡catro mil locomotoras! Daría algo por ser empregado dese museo, sempre que me deixasen quedar só de noite para poñer en marcha os circuítos. Xa sei que as persoas que non están no allo adoitan xulgar estas devocións con certa perplexidade, como se un fose parvo ou tivese unha fixación infantil. Non digo que non estean no certo, pero ser un pouco parviño non é delito e resulta beneficioso. Quero dicir que mentres un se dedica a estas parvadas pequenas non lle queda tempo para facer tonterías importantes.

Esta columna publicouse orixinalmente o 2 de novembro  de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un prexuízo ben cultivado

1 de Noviembre de 2016 a las 1:08

Alá polos anos cincuenta, durante unha festa nocturna na casa do escritor americano William Burroughs, na cidade de México, a muller deste, que estaba completamente borracha, puxo un vaso na cabeza e desafiou ao seu home para que disparase como se fose Guillerme Tell. O novelista, que non bebera, colleu a pistola, apuntou o mellor que puido e meteulle unha bala entre os ollos. Máis tarde diría que o punto de mira tiña un defecto. Esa desculpa e uns poucos subornos foron dabondo para que a cousa quedase en nada.

Desde entón, Burroughs asegurou sempre que aquel suceso foi determinante para que el se convertese en escritor. Podo dicir que nesa confesión se baseou tamén a miña vella decisión de non lelo nunca, unha conducta emotiva que algúns amigos me teñen reprochado algunhas veces; onte mesmo, sen ir máis lonxe.

Naturalmente, non se pode xulgar unha obra que se descoñece, pero un ten dereito a cultivar os seus prexuízos. Cada vez que vexo un libro de Burroughs, sinto unha repulsión instintiva tan forte que non estou disposto a renunciar ao pracer moral que me causa. Aínda que debo confesar que nunha ocasión sucumbín: foi para ler unhas cartas do personaxe, escritas desde Tánxer a uns amigos. Nunha delas contaba como contratara a dous rapaciños para que se sodomizasen diante del. El mesmo se chamaba vello repulsivo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 1 de novembro  de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 20 de 200« Primera...10...1819202122...304050...Última »