Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Accidentes

12 de Septiembre de 2016 a las 0:12

Hai no metro de Nova York un anuncio que sobrecolle. Son dúas fotografías, co significado clásico do antes e o despois. Na primeira vese unha familia triste e pobre, presidida por un pai cochambroso, vivindo nunha casa miserable. Na segunda, aparece a mesma familia, pero agora feliz, todos ben vestidos, nunha casa preciosa e chea de luz. A felicidade afecta incluso ao pai, a pesar de que nesta fotografía está sentado nunha cadeira de rodas. Trátase do anuncio dun despacho de avogados especializados en accidentes, que se presentan a si mesmos como capaces de conseguir a maior cantidade de diñeiro posible para os seus clientes.

Este tipo de propaganda é moi frecuente e aparece tamén nos periódicos e na televisión. En xeral, está enfocada desde o punto de vista exclusivo do negocio, non dos dereitos das vítimas. A estas ofrécenlles diñeiro. Como divisa, os despachos exhiben as cifras maiores que conseguiron arrincarlle ao Estado ou a unha compañía privada, que nalgúns casos son fabulosas, de millóns de dólares. Algúns destes avogados preséntanse como especialistas. Por exemplo, vin un que se anunciaba para accidentes causados por buracos na beira das rúas. Outro ofrecía os seus servizos sobre corredores mal iluminados.

Algúns máis dirixíanse aos pais para que aproveitasen os trastazos dos nenos e ver de sacar uns dólares. Neste país o diñeiro non é un tabú, senón un signo que indica mérito, non sorte. Resulta curioso que esa filosofía se estenda aos accidentes, onde un pode ter a mala sorte de quedar paralítico, pero que estes avogados transforman no mérito de facerse millonario. Porque sería demasiado cinismo chamarlle sorte a iso.

Esta columna publicouse orixinalmente o 12 de setembro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Verines, unha vez máis.

11 de Septiembre de 2016 a las 0:16

Acabo de chegar á praia da Franca, en Asturias, para participar un ano máis no encontro de escritores da Casona de Verines. Despois de once, este rito que se repite cada mes de setembro coa precisión fermosa dun reloxo antigo forma parte xa da vida dun. Este mar, que agora teño ao alcance da man mentres escribo diante da fiestra, é para min un dos símbolos da alegría. Convivín con xente tan agradable neste lugar, pasei tantas horas de conversa gozosa cos amigos, que algún día terei aquí unha das fontes da miña melancolía.

Precisamente, este ano falaremos da literatura da memoria, é dicir, de diarios, autobiografías e outros textos semellantes. Estiven tentado a escribir o meu relatorio en forma de lembranza, facendo a historia destes encontros. Ignoro por que mecanismo interno non controlado, acabei escribindo sobre o Diario de Miguel Torga.

Polo demais, todo está ben: os empregados do hotel, aos que saúdo xa como se fosen da familia; o profesor Víctor García de la Concha, empeñado en que isto siga per in saecula saeculorum; os amigos que empezaron a chegar. Neste momento, escoito as voces nos corredores, algunhas xa perfectamente identificadas. Cando escriba as liñas que me faltan, sairei correndo a dar os primeiros abrazos e a facer os preparativos para esta noite. É dicir, determinar en que sitio montamos a tertulia, nada máis.

Esta columna publicouse orixinalmente o 11 de setembro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Desprezo

10 de Septiembre de 2016 a las 0:10

Hai un par de semanas atopei nunha tenda de cousas vellas unha cámara antiga. Collina, vin que funcionaba e preguntei o prezo. O dono, un señor gordo e con bigote, tirando a vermello, con cara de ben almorzado, díxome unha cifra disparatada, algo así como dez veces o valor do aparato. Por non discutir, quedei calado e seguín mirando entre as estanterías, máis pola curiosidade de ver obxectos raros ou curiosos que porque estivese interesado en mercar nada en concreto, a non ser a cámara.

Cando xa me ía, o dono preguntoume se non me interesaba e conteille a verdade, que me parecía demasiado cara. Como levaba un catálogo no coche, saín para amosarllo e demostrarlle que as cousas non teñen calquera valor, senón que todo está taxado. Nada máis ver a cantidade que figuraba na lista, díxome: “¿E ese libro de onde é?” Pronunciou a frase con sorna, anticipando unha sentenza. Respondinlle que era alemán e engadiu: “Pois iso valerá para Alemaña”. Deu media volta e ignoroume, cunha cara de desprezo infinita, case de noxo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 10 de setembro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Os rostros e as fotos

9 de Septiembre de 2016 a las 0:15

Onte, despois de comer, fomos dar un paseíño de cinco minutos ata a Casa de Conferencias de Wannsee, que queda aquí ao lado. É unha imponente mansión de cerca de dous mil metros, construída como residencia privada por un poderoso industrial alemán a primeiros de século, situada á beira do lago e rodeada por un xardín de máis de trinta hectáreas, completamente cheo de árbores. Ao principio, tanto a casa como o lugar producen de forma natural unha impresión agradable e tranquila, case idílica.

Deseguida, cando un avanza polo xardín en dirección á porta de entrada, o corazón empeza a encollerse. Conforme un se vai achegando máis, toda a casa adquire de súpeto un aspecto tenebroso. A elegancia da fachada e das fiestras, a graza mesma do porche deixan de parecer fermosos e acaban por meter medo.

O día 20 de xaneiro do ano 1942, como xa comentei o outro día, xuntáronse aquí os máis altos dirixentes das SS e acordaron a eliminación dos xudeus. Na sala de conferencias están as súas fotos: Heydrich, Meyer, Stuckart, Eichmann… De algúns xa deu conta a xustiza; outros morreron de vellos; dous deles aínda viven. Debían traelos aquí e situalos diante das fotos horrendas das súas vítimas. ¿As fotos, digo? Se nin sequera se deixaron conmover por aqueles rostros cando tiñan vida.

Esta columna publicouse orixinalmente o 9 de setembro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Candidatos

8 de Septiembre de 2016 a las 0:20

No artigo de onte, no que falaba da miña experiencia como correspondente deportivo do diario Ya diante da selección española de fútbol, cando esta se concentrou en Santiago para preparar o campionato mundial que se ía celebrar en Inglaterra, tróuxome á memoria algúns episodios que tiña case esquecidos. Recordo sobre todo a historia que me sucedeu naqueles días cun xogador moi famoso naquela época, verdadeiro ídolo da afección, ao cal entrevistei para o citado periódico. Era un home que se expresaba con corrección, afeito a falar diante dos micrófonos, aínda que era sabido que se trataba dun rapaz de orixe humilde, sen formación nin estudos.

Iso polo menos foi o que me contou un dos seus admiradores, Francisco Taboada, que entón estudaba medicina en Compostela e que na actualidade é médico non sei onde. Tiña tantas ganas de coñecer o futbolista dos seus soños que me pediu que, o día que me tocase entrevistar aquel célebre xogador, o levase comigo ata o hotel onde se atopaba concentrada a selección, para poder velo de preto.

Despois de vivir un suceso dramático, cando vimos unha señora tirada no chan, na Rúa Nova, onde fora asasinada un par de minutos antes, chegamos ao bar do hotel, que era o lugar no cal eu citara o futbolista que ía entrevistar. Intercambiadas as primeiras preguntas e respostas, estivo moi simpático, falando cunha voz grave que parecía darlle autoridade ao que dicía. De pronto, cando lle preguntei cales pensaba el que ían ser as dúas seleccións que xogarían a final, respondeume: “Dos grandes países hispanoamericanos, Brasil y Hungría”. O peor de todo foi que nos deu a risa e que tivemos que disimular e que disimulamos moi mal.

Esta columna publicouse orixinalmente o 8 de setembro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Memoria da posguerra

7 de Septiembre de 2016 a las 0:15

Estes días, lendo o serial sobre a posguerra que se está publicando como suplemento do periódico, seguindo as peripecias de maquis e guerrilleiros, estanse revolvendo na miña memoria historias e persoas que tiña case xa borradas. Acórdome, por exemplo, da casa de Epifanio, alá en Sabucedo, no reborde alto das terras da Limia, que un día queimou a Garda Civil e que eu vin arder desde lonxe pensando nas mazás e as cereixas que me daba o seu dono, coñecido tamén polo Seisdedos.

Salpicadas aquí e alá nas conversacións dos maiores eu ía aprendendo as razóns daquelas cousas. Enfiando palabras e silencios conseguín saber que a casa do Epifanio servía de refuxio aos do monte e que estes conseguiran fuxir no último instante, xusto uns minutos antes de que os gardas lle fixesen o cerco, para ir queimarlle en respresalia a casa ao cura de Couso, case na raia de Portugal.

Anos máis tarde coñecín, tratei e fíxenme amigo dun dos homes que estaba escondido naquela casa, Camilo Dios, actualmente residente en Sandiás e unha das memorias vivas daqueles tempos. É un homón alto e loiro, aínda novo, que merecería ser protagonista de calquera novela sobre a época. Con el aprendín a outra metade da historia. Nela hai, como na metade de aquí, actuacións criminais, pero tamén nobreza, ilusión e xenerosidade. Destas últimas está aínda feita a luz azul dos ollos de Camilo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 7 de setembro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Ladróns sen responsabilidade

6 de Septiembre de 2016 a las 0:45

Estiven comendo cun amigo, diplomático de profesión, que aproveitou a circunstancia de que non nos escoitaba ninguén para falar desas cousas que normalmente non pode dicir sen que se organice un conflito. Está destinado nun país pobre, receptor de axudas inmensas que lle chegan a través diso que se chama a cooperación internacional. A palabra “inmensas” significa exactamente, en termos económicos, varios centos de miles de millóns de pesetas, unha cifra capaz de arrincar da miseria a ese país.

Non obstante, segue fundido nela: cada ano é máis pobre. Hai pouco aínda, unha nación amiga envioulle alimentos por toneladas, pero unha parte substancial desapareceu sen deixar rastro, a pesar de que equivalía a un par de trens longos cargados de diversas mercadorías. A explicación oficial foi tan simple como desvergonzada.

Conteille despois a outros amigos estas cousas e case todos reaccionaron da mesma maneira, botándolles as culpas aos que dan a axuda, non aos que a rouban e dilapidan. O argumento era moi simple: mesmo os ladróns do terceiro mundo son unha consecuencia tardía da barbarie colonizadora. Eu podería estar de acordo en parte, se os meus interlocutores aceptasen condenar coa mesma forza a golfería política actual que segue vivindo a conta daquela ignominia histórica. Ás veces, os ladróns non son xente honrada.

Esta columna publicouse orixinalmente o 6 de setembro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha charca

5 de Septiembre de 2016 a las 0:15

Unha das cousas nas que me entreteño aquí, polas mañás, é na lectura do periódico, especialmente cos asuntos do Presidente e os líos nos que anda metido por culpa dos seus pecados. Non é que me interese a historia en si, senón a convulsión que está creando na vida política americana. Onte, por exemplo, un dos senadores que teñen sido máis duros con Clinton, Dan Burton, avisaba aos seus electores de que hai unha revista que vai publicar unha reportaxe escandalosa contra el. Parece que o aviso non lle vai servir de nada. Polo visto, a este campión da decencia pública acaban de collelo ben collido nas patacas.

Segundo contaba onte The New York Times, en Washington, entre a clase política, que aquí está formada por non poucos tiburóns de pel de aceiro, empeza a haber medo. Moitos dos senadores que máis falaron do mal exemplo do Presidente e que reclamaron a necesidade de poñer en primeiro plano os valores da familia, teñen unhas vidas privadas bastante calamitosas.

Vese que os tiburóns de Clinton empezaron a investigar as biografías dos seus adversarios e que vai haber sangue para todos. O espectáculo é fascinante, porque todo isto naceu aparentemente dun problema moral e estase convertendo nunha charca. Eu confeso que sinto unha especie de debilidade invencible polos hipócritas. Quero dicir que me encanta velos predicando en voz alta, pois desde ese mesmo momento empezo a imaxinar qué estarán ocultando. Entendo que non sexan xenerosos cos pecados dos demais, pero non que sexan imprudentes. Como dicía onte alguén no periódico: “Quen vive en casa de cristal non debe tirar pedras”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 5 de setembro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Trabucaires

4 de Septiembre de 2016 a las 0:15

Ese amigo do que falei onte aquí, que andou fuxido no monte ata que o colleron en Ourense nun tiroteo que tivo lugar nas inmediacións do cuartel de San Francisco, botou anos no cárcere, despois de que lle conmutasen a pena de morte por ser menor de idade.

En prisión, mentres agardaba o indulto, bateu cun cura malo, que cada vez que pasaba por diante da cela dicía en voz alta o nome do preso para que este mirase, momento que o crego aproveitaba para levar as mans á altura da gorxa e facer un xesto expresivo respecto do futuro que lle desexaba.

Xa antes desta experiencia desgraciada, un día, cando fuxía dun cerco, arrastrando unha perna rota, o meu amigo tratou de esconderse no camposanto dunha aldea, entre as pedras dunha obra. Apenas atopara refuxio, apareceu o párroco na porta da reitoral, escopeta en man, e emprendeuna a tiros con el. Eu coñecín o tal abade, co que me levaba ben, e quero pensar que aquilo que fixo foi máis por bruto, que o era bastante, que por ruín, que non mo parecía. Anos despois, segundo me comentou o meu amigo, tomaron un vaso xuntos e falaron do incidente.

Esta columna publicouse orixinalmente o 4 de setembro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo 1 Comentario
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O vello Calcorra

3 de Septiembre de 2016 a las 0:16

O xoves pasado, cando estiven en Celanova, acordeime dun individuo daquela vila que ten pasado á pequena historia como un monstro, pero que eu non consigo velo como antipático. Refírome ao pai de Curros Enríquez, o escribán don Xosé María, máis coñecido polo alcume de Calcorra. En todas as biografías do poeta aparece pintado como un tipo pequeno e gordo, violento e fanático, sen entrañas, que batía na familia como se fosen animais. Mesmo hai unha lenda que asegura que un día lanzou un braseiro ardendo á cabeza do fillo.

É posible que todo isto sexa certo, e outras cousas aínda peores que chegaron ata nós, como a frase que lle atribúen, dita ao seu fillo Antonio cando este estaba morrendo: “Non teñas pena   de morrer, que che están facendo unha caixa da mellor madeira de Celanova”. Mesmo non custa crer que tivese un montón de fillos bravos.

O que resulta inaceptable, non obstante, é que o vello Calcorra non tivese ningunha virtude, aínda que fose de paso, por máis que ninguén lla recoñecese ata agora. Incluso se ten utilizado contra el o feito de que fora a Ourense a interceder polo carlista Romero, condenado a morte como consecuencia dos crimes cometidos na comarca e executado no campo da feira. Pedir clemencia por alguén, aínda que sexa un canalla, non debe ser un acto fácil, sobre todo para un corazón tan duro. Digámolo en defensa de Calcorra.

Esta columna publicouse orixinalmente o 3 de setembro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 20 de 194« Primera...10...1819202122...304050...Última »