Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Esperanza

10 de abril de 2017 a las 0:15

Onte pola mañá estiven na Coruña para participar nos actos organizados por Intermón baixo o lema de “Un día para a esperanza”. No manifesto que me pediron que lese dábanse datos tremendos sobre o ensino no Terceiro Mundo: cos gastos que se empregan na fabricación e adquisición de armas durante uns poucos días de cada ano sería dabondo para resolver ese grave problema que teñen os países pobres. Cando estaba lendo o texto que me entregaron, pola cabeza pasáronme algunhas lembranzas relacionadas co obxecto que nos congregaba alí aos que acudimos á cita da esperanza. Non eran lembranzas de feitos chamativos, pero si moi importantes.

O primeiro recordo ten que ver con Suecia e o escándalo nacional que se montou alá polos anos sesenta cando no norte do país, nunha aldea remota, atoparon a un analfabeto. Foi noticia a moitas columnas en todos os periódicos, o cal a min me sorprendeu, pero ao revés, porque daquela, en España, o analfabetismo aínda era unha lacra social.

A segunda lembranza foi unha conversa que tiven, aínda hai pouco, cun amigo que estivo de embaixador durante anos nun país africano. Falando con el do ensino naquela terra, díxome que mellorara notablemente desde que el chegara, pois as autoridades crearan naquel período moitas escolas. No transcurso da conversa decateime de que unha escola alí non pasaba de ser un mestre e uns nenos ao aire libre, aprendendo a ler e a escribir debaixo dunha árbore. Non estamos tratando, xa que logo, de ningún proxecto imposible, senón de algo tan simple como que os nenos poidan aprender, aínda que sexa no medio do campo. Non é un soño irrealizable, senón unha fermosa esperanza.

Esta columna publicouse orixinalmente o 10 de abril de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cousas da feira

9 de abril de 2017 a las 0:15

A feira do libro de Bolonia xunta todos os anos nesta fermosa cidade italiana milleiros de persoas de todo o mundo, que se reúnen nun recinto inmenso, no que é necesario andar moitos quilómetros para ver só unha pequena parte dos libros expostos. Trátase, polo tanto, dun universo. O mesmo se pode bater cun grupo de iranianos que fan as súas oracións postos de xeonllos nun dos corredores, mentres a xente pasa ao lado deles indiferente, que observar como este ano, as casetas de España e Canadá están fronte por fronte.

Esta feira non é para o público, senón para profesionais, o cal quere dicir que os libros non se poden comprar, senón que se exhiben, naturalmente coa intención de vender os seus dereitos de edición e tradución para outras linguas. Quen máis vende, como é lóxico, son os ricos; e quen compra, por suposto, son os pobres.

Como hai libros moi fermosos, a tentación de levalos materialmente é moi grande. De maneira que se rouba moito. Onte mesmo, nunha coñecida editorial francesa na que se expuñan un grupo de guías preciosas das grandes cidades do mundo, sorprendín un grupo de tres persoas facendo estragos.Levaban unhas bolsas de plástico e cunha habilidade de auténticos profesionais, arrapañaban o que podían. Non me estraña  entón, como descubrín máis tarde, que nunha caseta italiana tivesen os libros atados con cordas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 9 de abril de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un mentiroso

8 de abril de 2017 a las 0:14

Onte falei aquí da mentira dun escritor e dixen que me importaba tan pouco como as trampas que fan os ilusionistas. Xa teño dito outras veces que hai mentirosos magníficos e que en Galicia non faltan. En Ourense, por exemplo, había un que chegou a dicir sen reparos que tiña unha estatua dedicada nun parque dos Estados Unidos como agradecemento por salvar un neno das fauces dun cocodrilo. Eu oínlle contar a acción heroica que o inmortalizou e era un prodixio de sabedoría narrativa, un relato maxistral.

Este mesmo mentiroso, en Venezuela, un país no que todo o mundo sabía que nunca estivera, pasou dous días loitando cunha serpe enorme, gorda como un boi e longa como un sedeño. A loita, narrada como unha novela de aventuras, incluía a forza física, un espello, un anano, unha formiga benefactora e un can xigantesco.

A formiga tiña incluso nome de especie: era unha pastifusa. Son estas, segundo o citado narrador, uns animaliños intelixentes e bondadosos, inimigos naturais das serpes, ás que vencen a base de facerlles cóxegas na barriga. Por suposto, ese foi un dato fundamental naquela aventura. O que nunca cheguei a entender foi o papel do anano, que nunhas versións aparecía vestido de cura e noutras convertíase nun señor importante, dono de media selva. Tanto ten. Como dicía un político galego, a verdade é moi aburrida.

Esta columna publicouse orixinalmente o 8 de abril de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O lobo e as cigoñas

7 de abril de 2017 a las 0:14

Estes días pasados que andei por Ourense, aproveitando as vacacións, tratei de coñecer algunhas cousas relacionadas coa miña terra, especialmente desas novidades que non saen nos periódicos. Por exemplo, había meses que non sabía nada do Lobo Coxo, un exemplar famoso que vivía na Limia. Dixéronme que ultimamente non o ve ninguén, o cal fai pensar que debeu morrer de vello. Desde logo, gustaríame que esa fose a causa e ningunha outra máis pesimista respecto do comportamento humano.

Segundo todos cantos o coñeceron, o Lobo Coxo non era mala persoa. Ninguén lle sabe de ningunha falcatruada gorda, salvo algunha ovella pillada nun descoido, e pouco máis. Quizais non fose mérito seu, porque en tempos de fartura como estes que vivimos, a fame resulta fácil de saciar, pero esa virtude hailla que recoñecer.

Tamén me dixeron que volve haber moitas cegoñas en Xinzo: un amigo meu contou uns cento trinta niños. Cando eu era neno formaban parte da nosa paisaxe, pero logo desapareceron, tanto que eu mesmo parei o coche unha vez en Palencia para ver unha, desacostumado como estaba. Isto é un bo sinal. Quere dicir que ninguén se mete con elas e que recobraron a   confianza. Alégrome polas cegoñas, por suposto, pero sobre todo polos meus paisanos. Ver unha cegoña nun campo fala bastante ben da xente que vive alí.

Esta columna publicouse orixinalmente o 7 de abril de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo 1 Comentario
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un libro de memorias

6 de abril de 2017 a las 0:16

Non é raro que durante os coloquios que se adoitan celebrar despois das conferencias, xurda de cando en vez un louco que fai unha pregunta desatinada. O que resulta máis improbable é que xurdan sete toliños, un detrás do outro, e que o coloquio remate nunha situación absurda e incomprensible, aínda que moi divertida. Pois iso foi o que lle sucedeu nunha ocasión ao escritor peruano Alfredo Bryce Echenique estando eu  presente e que el chegou a pensar que fora unha broma coidadosamente organizada polos seus amigos.

O que me estraña é que a Alfredo lle pasase esa idea pola cabeza, tendo en conta que a súa vida está chea de acontecementos bastante máis absurdos que aquel. En verdade, eu nunca coñecín a ninguén a quen lle sucedan cousas dunha comicidade tan disparatada, tal como se pode advertir no excelente libro de memorias que acaba de publicar, Permiso para vivir, convertido xa nun rotundo éxito editorial.

Establecerse de avogado, roubarlle un cliente ao despacho contiguo, iniciar a entrevista e decatarse de que se trata dunha consulta médica, non debe suceder con frecuencia. Tampouco creo que haxa outro escritor no mundo que recibise sucesivamente dous telegramas, un anunciándolle que o libro presentado a un concurso en Cuba obtivera o primeiro premio e outro comunicándolle que gañara o segundo. Con vivencias tan delirantes como esta, con intelixencia e cunha limpa prosa de cristal, Alfredo Bryce acaba de escribir un libro fantástico.

Esta columna publicouse orixinalmente o 6 de abril de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Serenidade

5 de abril de 2017 a las 0:15

Foi unha cousa máis ben boba, por absurda e intranscendente. O luns pola mañá, antes de comer, regresaba de Ourense no meu coche todo contento, coa fame a punto, esperando chegar a casa para xantar cos rapaces e botar unha parrafada de longa e animada sobremesa, como adoitamos facer cando eu non teño nada especial en que traballar ou cando tampouco me apetece moito poñerme a ler ou a escribir. Eses eran os pensamentos que levaba na cabeza, mentres fóra chovía a cachón e a auga esgarabellaba no parabrisas do auto con esa musiquiña natural que tanto me gusta. Debían faltar, máis ou menos, cinco quilómetros para chegar ao Porriño.

De pronto, o coche púxose tolo, só porque tiven que dar un frenazo por culpa de que iso mesmo era o que acababa de facer o chofer que me precedía na autovía, uns metros máis adiante. Primeiro funme para a esquerda, logo para o lado contrario, a continuación virei en redondo, din tres voltas sobre min mesmo e batín contra a valla.

Ía en dirección a Vigo e quedei mirando para Ourense. O que máis me preocupou foi que non collín medo nin me puxen nervioso. Preocupoume porque pensei que debía ser unha reacción motivada por algunha anomalía psicolóxica, precisamente ocasionada polo propio accidente. En xeral, as xentes que me teñen contado experiencias así, sempre me aseguraron que despois quedan nun estado de nerviosismo intenso. Eu tardei en decatarme de que algo raro ocorría cando emprendín a marcha de novo, como se nada sucedese. O que pasa é que me avisaron os outros coches cos faros, pois marchaba todo tranquilo en dirección contraria, como un piloto suicida. Máis serenidade, imposible.

Esta columna publicouse orixinalmente o 5 de abril de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Solitario

4 de abril de 2017 a las 0:15

Un amigo pídeme que fale de Salazar, agora que se me ocorreu contar cousas dos dictadores deste século. Pouco sei, sen embargo, do personaxe, que sempre me pareceu un alma triste, peachado na soedade inhumana do seu pazo lisboeta, alleo a canto puidera recordar o sabor reloucante da vida e das paixóns, incluídos os cartos, que xamáis manexou. Triste destino o dun home que nunca botou a man á carteira para pagarlle o café a un amigo ou que nunca soubo da alegría sinxela de entrar nunha tenda para mercar un disco, un libro ou un xelado de chocolate! Desde logo, non se pode querer peor mal que este para un ser humano.

Del dixo o escritor Miguel Torga, a quen perseguíu e encarcerou, que viviu nunha frialdade consciente, envolto nunha redoma de severidade xelada, sempre a meter medo. Triste destino este de ser sacaúntos, facendo eternamente de home do saco, espantando á xente polas rúas, ameazando a través das ventás! Solteiro e todo, sen fillos nin netos, canto mellor estaría aquel home traballando de ilustre profesor de Coimbra, saudao con respecto polos seus viciños, eses seres candorosos e civilizados que aínda hoxe quitan o sombreiro e fan unha elegante inclinación  cada vez que escoitan dicir a palabra doutor!

El preferiu a soedade estéril alá nas alturas do seu  Pazo de San Bento, polos corredores do cal nunca xogou un meniño. Pechado como un frade, apenas comía, durmía pouco e carecía de calefacción. Gustábanlle, a pesar de todo, as aas de polo ben grelladas, unha debilidade gastronómica que non casa coa austeridade monacal que se impuco como forma de vida. Bebía auga ou leite, nunca viño. De postres, pasaba. Hai, sen embargo, un feito que oredime en parte da ascese tenebrosa que practicou con irritante monotonía: António Vaz, compañeiro dos nos mozos, di que un día lle veu lamber con fruición de neno o azucre que arrabañaba do fondo dunha taza de café.

Esta columna publicouse orixinalmente o 4 de abril de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Sobre a santidade

3 de abril de 2017 a las 0:16

Creo que coñecín dous santos oficiais: un era compañeiro meu de estudos, rapaz piadoso que nos puñan como exemplo de boa conduta e santidade. A min parecíame un golfo. Un día deume unha patada, aínda que o fixo con elegancia, sen perder a compostura e conservando o sorriso beatífico que tantas veces lle eloxiaban os seus superiores. O outro foi un cura. Este, en cambio, era un home xusto e bondadoso, sempre disposto a axudar aos demais, sendo por outra parte un señor moi normal.

Aínda que non o coñecín persoalmente, na familia oín falar tamén da santidade do bispo don Florencio Cerviño, que ía pola casa. Durante algún tempo, custoume comprender a súa virtude, pois a miña nai viulle algúns arrebatos de xenio terribles, ademais de que fumaba demasiado e dicía unha palabra que era case un taco: cará.

Hoxe, non obstante, dáme a impresión de que estes son os santos que se levan, non os que, como aquel meu compañeiro, andaban coa cabeza torta cara a un lado, miraban para o chan e sorrían docemente. Debeu ser nestes nodelos nos que pensou ese futbolista do Betis que o outro día se comportou dun xeito pouco elegante co Celta e que dixo que entre quedar con cara de malo ou con cara de parvo, prefería o primeiro. Equivocouse. De comportarse dun xeito máis deportivo, quedaríalle simplemente cara de xente normal.

Esta columna publicouse orixinalmente o 3 de abril de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un sentimento

2 de abril de 2017 a las 0:12

Creo que xa falei aquí nalgunha ocasión anterior dunha experiencia que vivín en Alemaña, hai xa varios anos, durante unha reunión de amigos. Eramos seis ou sete, todos daquel país a non ser eu, e estabamos de tertulia ao aire libre, no xardín dunha fermosa casa do século XIX, tomando unhas copas despois de cear. Pouco a pouco, a conversa foi adquirindo un ton melancólico, sen dúbida fomentado polo alcohol. Eles acabaron falando da historia recente do seu país e todos sen excepción expresaron un sentimento que para min constituíu unha sorpresa: sentíanse avergonzados de seren alemáns, ata o extremo de renegar da súa patria e da súa cultura.

Poucos días despois comentei esta experiencia cunha amiga máis nova, de menos de trinta anos de idade, filla dun alemán e dunha sueca. Díxome que a ela lle sucedía o mesmo e que, en moitas ocasións, cando viaxaba a outros países, procuraba ocultar a nacionalidade, para o cal lle servía de cobertura o seu bilingüismo e a circunstancia de ter tamén, por parte da nai, unha segunda patria.

Desde entón, teño comprobado a extensión deste sentimento en moitas ocasións. A última vez, o outro día, en Berlín, cunha rapaza tamén nova. Pregunteille delicadamente polo asunto e respondeume con claridade: a ela sucedíalle o mesmo, co agravante de que o seu avó fora un nazi activo, responsable de crimes horrorosos. Como en ocasións anteriores, pareceume unha mostra de sensibilidade moral, digna de admiración. O contrario do que sucede estes días co famoso Arkan, o asasino serbio que moitos dos seus compatriotas consideran un heroe. Cando os verdadeiros heroes son as persoas que agora foxen, asustadas, de tipos coma el.

Esta columna publicouse orixinalmente o 2 de abril de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha vinganza

1 de abril de 2017 a las 0:15

Onte, cando contei aquí a historia dun señor que me saudou na rúa e ao cal eu non coñecía de nada, acordeime dun artista catalán que un día foi saudado de maneira parecida por unha señora que se declarou admiradora del. Confesoulle que lle encantaban os seus cadros, pero que sobre todo estaba rendida pola súa personalidade, descuberta un día nun programa de televisión, cando tivo a ocasión de comprobar que ademais de pintar ben, era un home agradable, simpático e moi cortés; un cabaleiro.

Un pouco abrumado polos eloxios daquela muller, o artista tratou de desviar a conversa cara a asuntos neutros. Aínda así non tardou en decatarse de que a admiradora incondicional o estaba confundindo con outro, exactamente cun pintor inimigo a morte, a quen aborrecía ata o extremo de desexarlle toda clase de desgrazas.

Entón, en vez de sacala do erro no que estaba, o interpelado decidiu perpretar unha vinganza. Ou sexa, que se fixo pasar polo outro. De xeito que lle dixo á señora que podían aproveitar a ocasión para ir a un hoteliño que había alí perto, barato pero moi limpo. Horrorizada, a admiradora respondeulle con indignación e con furia. Como resposta recibiu un empuxón e un insulto pronunciado en voz alta e repetido mentres o malvado se retiraba a paso lixeiro: “¡Zorra!” O interfecto confesoume que fora o día máis feliz da súa vida.

Esta columna publicouse orixinalmente o 1 de abril de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 20 de 215« Primera...10...1819202122...304050...Última »