Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Traballo

19 de Marzo de 2017 a las 10:12

O outro día escoitei na radio a un deses individuos que se fartaron de dicir, incluso a través da publicación de libros, que coa chegada do ano 2000 ían ocorrer moitísimas catástrofes, incluída a fin do mundo. Non conseguín saber se era un home alucinado ou un golfo que fai negocios administrando parte da vida eterna. Este señor foi un dos moitos que prediciu o final do universo e de todo rastro de vida sobre a terra para o pasado día 3 de xaneiro. Naturalmente, non quixo aceptar o fracaso da súa profecía e, para xustificarse, reconverteuna  cun par de trucos de tipo esotérico, co argumento de que o 3 de xaneiro equivale ao 6 de abril.

Supoño que o 6 de abril acabará convertido despois nunha data posterior, aínda que non alcanzo a comprender a razón de poñer uns prazos tan curtos, pois a este paso, deseguida se lle vai acabar o negocio. A non ser que este consista precisamente en facer o que fai e que todo estea calculado. A golfería ten formas moi sutís de actuar.

En Londres, a principio dos anos setenta vin a un tipo esquelético, vestido de ovella, subindo nun banquiño de madeira, contando, reloxo en man, os cinco últimos minutos da vida do planeta. Eu agardei alí, admirando o espectáculo, máis que nada porque había tres ou catro persoas con el, tamén vestidas de ovellas, postas de xeonllos e rezando freneticamente. Cando xa pasaran varios minutos sen que a profecía se cumprise, empezou a chover con moita forza, unha bategada de auga que me obrigou a fuxir para refuxiarme na porta duns grandes almacéns. O mesmo fixeron os do títere, que permaneceron ao meu lado mentres non escampou. Polo que dicían, eran xente seria: estaban traballando.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de marzo de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Non pasa nada

18 de Marzo de 2017 a las 0:15

Onte, en Santiago, ao entrar nunha tenda, unha señora moi amable preguntoume polo gato Samuel e díxome que había tempo que non falaba del. Expliqueille que non o fixera, en primeiro lugar, porque non quero ser pesado; en segundo, porque a Samuel non lle pasa nada, é dicir, que está ben. Iso de que a un non lle pase nada significa que non lle ocorren esas cousas extraordinarimente boas que a xente chama felicidade nin esas cousas extraordinariamente malas nas que consiste realmente a desgraza. Cando se está na situación na que se atopa o noso gato nos últimos tempos, pódese dicir que un vive tranquilo, que é a forma máis sinxela de ser feliz.

Polo demais, a única novidade é que Samuel debe estar medrando. Refírome a que, pensando en termos humanos, xa non parece exactamente un rapaz e semella que empeza a ser un home. Digo isto porque se deita cedo e xa non sae de noite, nin sequera os sábados. No que respecta a madrugar, nin fu nin fa. Ás veces, cando marcho a traballar, véxoo lavándose; outras veces, segue durmindo.

Aínda que non está ben que o diga eu, o gato Samuel vese cada vez máis guapo, cualidade que se acentúa, como sucede coas persoas, porque el non é consciente da súa beleza e, polo tanto, non se comporta como un presumido: goza do privilexio, non sempre posible, da naturalidade. Aí atrás, por exemplo, andou algo coxo, unha pequena eiva que lle durou apenas un par de días. Unha tarde, mentres eu lía paseando polo xardín, vino pasar coa súa pata galana. Naquel momento veume á cabeza un pensamento estúpido: caso de ser persoa, aquel animaliño de Deus podía levar un elegante bastón. Hai a quen lle queda ben calquera cousa.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de marzo de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Os animais e as circunstancias

17 de Marzo de 2017 a las 0:17

En relación con esa ovella que atacou a un amigo meu en Ponferrada, e que a min tanto me sorprendeu, unha persoa que coñece ben a vida da aldea asegúrame que non se trata de ningún feito raro nin infrecuente, sobre todo cando están criando. Díxome tamén que todos os animais poden atacar nesas circunstancias e que el sabe de casos de xente que foi picada por paxariños, incluído un canario que mancou nunha orella ao seu propietario. Tamén oíu falar dun señor de Gudes que foi mordido por un coello.

Pode ser. A min, todo o que vaia máis alá de cans, vacas, porcos e semellantes, resúltame raro. Por outra parte, hai lendas. Na miña terra, cando eu era rapaz, falábase dun home que un día estaba durmindo nun prado e que unha cobra se lle meteu pola boca e que lle quedou enganchada no estómago, co rabo fóra.

De todas maneiras, supoño que levan razón os que din que todos os animais, mesmo os máis familiares e amigos, se poden volver violentos, polo menos nas circunstancias mencionadas. En todo caso, a conduta dos bichos, en xeral, non difire moito do comportamento dos humanos, que adoitan ser máis arbitrarios e máis violentos. Abonda con recordar ese señor do fútbol que vimos aínda hai poco na televisión, berrando e dando golpes. No seu caso non ten desculpas, pois é seguro que non está criando.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de marzo de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

En presenza de Deus

16 de Marzo de 2017 a las 0:15

Alá polos anos vinte houbo un incendio en Ourense no que os bombeiros tiveron que salvar do lume o dono da ca sa, que naquel momento estaba durmindo e corría o risco de morrer abrasado entre as sabas, sen decatarse. Cada vez que a miña avoa nos contaba o suceso, dicía que aquel home fora sacado por unha ventá en “estado inconveniente”, sen concretar máis, recondándonos despois a necesidade de permanecer sempre en presenza de Deus, mesmo cando se dorme, incluída a roupa que se emprega.

De neno, eu entendía o “estado inconveniente” como se a aquel señor do incendio o pillasen durmindo en porrancha, sen camisa nin pixama, aínda que xa de maior, moitas veces teño pensado se o pudor que utilizaba a miña avoa para referirse a aquela situación non escondería algo peor: cousa de puntillas, por exemplo.

Esta semana lin en The New Yorker a noticia de que na noite do terremoto de Los Angeles, os clientes dun hotel de luxo foron espertados e obrigados a abandonar os dormitorios tal como estaban. Concentrados no vestíbulo, había de todo, pero o que máis apuros pasou foi un home que ía vestido cun pixama dunha cor rosa brillante, eléctrica, con pernas anchas como saias. Talvez a Deus non lle importe demasiado a roupa que un poña para durmir, ao revés do que opinaba a miña avoa, pero ao citado señor máis lle valera pensar que si.

Esta columna publicouse orixinalmente o 16 de marzo de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Xente

15 de Marzo de 2017 a las 0:12

Onte referinme aquí a un amigo da infancia e ao seu avó, do que dixen que fora o maxistrado que condenou a José Antonio Primo de Rivera por tenencia ilícita de armas. Chamábase  Ramón Enríquez Cadórniga. O asunto da condena tróuxolle graves consecuencias, pois foi destituído da carreira xudicial por algún tempo, ademais de que estivo a punto de perder a vida. Salvoulla o avó doutros amigos meus, o capitán Piñel, que o foi buscar a Xinzo de Limia e trasladouno baixo a súa propia protección, armado cunha metralleta, ata Ourense, mentres o coche dos asasinos os seguían, igualmente armados, a moi pouca distancia, esperando unha oportunidade.

Este capitán Piñel morrería algúns anos máis tarde, vítima dos maquis. Eu funo ver de corpo presente. Foi un morto que me impresionou moito: ía vestido de uniforme, tiña un sable colocado entre as mans e levaba a bandeira cubríndolle as pernas. Por outro lado, na fronte, case no medio e medio, víaselle un buraco pequeno e negro, o orificio que lle fixo a bala que acabou coa súa vida. Era aínda novo.

A casualidade quere que un dos maquis que participou na acción onde morreu este capitán sexa tamén amigo meu, un antigo comunista que agora vive retirado en Sandiás, preto de Xinzo. Que ninguén pense que se trata dun individuo torvo ou malvado, porque se equivoca. Mais ben, todo o contrario: é un home bo, pacífico e querido por cantos o coñecen. Se del dependese, devolveríalle a vida a todos os mortos, incluídos os do seu corazón, empezando polo pai. A historia é sempre así: por un lado, están os canallas de alma ruín, que poñen o odio; polo outro, os protagonistas da traxedia, que poñen dolor, tanto o propio como o dos demais.

Esta columna publicouse orixinalmente o 15 de marzo de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Aquela sabandixa

14 de Marzo de 2017 a las 0:15

No cadro de Las Meninas, a figura do neno que aparece no extremo da dereita do lenzo, cun pé alevolamente apoiado sobre o fermoso can que repousa medio adormecido no primeiro plano, é o coñecido bufón Nicolasito Pertusato. A muller fea e cabezuda que está á beira do rapaciño representa a anana Mari Barbola, un monstro inchado e deforme, de aparencia desagradable, que contrasta coa dozura enfermiza e fráxil da infanta Margarita María, a meniña graciosa e loira que ocupa o centro da famosa pintura de Velázquez.

Cando eu estudaba bacharelato, un profesor de grata memoria, don Ánxel Cocho, escribiu unha obra baseada na animación do célebre cadro. O papel do ananiño Pertusato ofrecéronllo a un compañeiro meu que era o florín inevitable de todas as veladas teatrais, un pillabán inquedo e simpático, auténtico bulebule capaz de encher de graza un escenario coa súa presenza desinhibida e atrastabanada.

A sorpresa foi que o rapaz, despois de tres días de ensaio, renunciou ao papel, pero chorando de rabia por algunha razón que non quería aclarar. Presionado polo director, que estaba intrigado por un comportamento tan incomprensible, ao final confesou a verdade: non soportaba que nun momento da representación a infanta lle chamase sabandixa, pois aquela era exactamente a nomeada que lle dicían no barrio e tiña medo de que, se facía a obra, nunca máis se podería librar do alcume. Unha pena: agora chámanlle Berberecho.

Esta columna publicouse orixinalmente o 14 de marzo de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Terrores no ceo

13 de Marzo de 2017 a las 8:35

Cando eu ía pasar os veráns a Beiro de neno, unha pequena aldea próxima a Ourense, á cal había que chegar a pé ou a cabalo, pois non había estrada, mentres o Ramón nos conducía polos carreiros, guiando ao Morito polo ronzal, eu levaba sempre o corazón encollido. Primeiro, non me gustaba durmir nun cuarto que daba ao cemiterio, desde o cal vía as cruces das tumbas, unha das cales ademais se erguía xusto diante da ventá. Despois, por se fose pouco, estaba aquel maldito can chamado Café, un bicho que daba a morte.

Quero dicir que, ás veces, con bastante frecuencia, se puña a ouvear como o lobo, dunha maneira  patética, cun son longo e triste que os paisanos aseguraban que era o anuncio dalgunha desgraza. Por riba, había unha veciña que se empeñaba en agoirar grandes traxedias, sempre anticipadas por sinais
no ceo.

Esta señora dicía que pouco antes da guerra, vira a cabeza horrible dunha cobra xigante espiando entre as nubes e que a morte dun papa fora precedida por unha pelexa feroz entre dous lobos nas inmediacións do sol. Confeso que pasei horas asustado, buscando estas cousas polo firmamento. Agora, tantos anos despois, cando o medo xa non é máis que unha forma da prudencia, gustaríame volver a aqueles terrores infantís. Era máis divertido que escoitar todos eses profetas de calamidades que non paran de falar na televisión.

Esta columna publicouse orixinalmente o 13 de marzo de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Estudar italiano

13 de Marzo de 2017 a las 8:33

Creo que xa o teño contado. Hai uns anos apareceu por Xinzo de Limia un golfo que aseguraba estar en posesión de poderes especiais. Durante algún tempo conseguiu enganar algúns infelices, co cal empezou a medrar a súa fama, tanto que xa había viaxes organizadas para pasar consulta co desaprensivo. Curaba toda clase de enfermidades, mesmo tumores. A mala sorte quixo que se lle atravesase no camiño o meu amigo Camilo Deus, un home que estivo condenado a morte por razóns de tipo político.

Entusiasmado polo negocio, o curandeiro viu entrar a aquel nun bar e sen máis, ignorando a quen tiña enfronte, atreveuse a apuntalo cun dedo e dicirlle: “Vostede ten cancro”. Sen pensalo un segundo, Camilo baixoulle a través dun brazo o centenar longo de quilos que pesa e chimpou con el patas arriba. Alí acabou o invento.

Unha muller búlgara deste estilo, segundo contaba onte este periódico, díxolle o outro día a unha señora italiana durante un programa de televisión en directo que ía quedar viúva. Non esperaba que se armase o alboroto que se armou, de maneira que empezou a volverse atrás do que dixera, tratando de controlar a indignación da xente. Por último, aclarou que todo fora debido a un erro co italiano, idioma que non coñecía ben. Pode ser. Con todo, xa podía estudar a gramática. Por adiviñación resulta moi fácil.

Esta columna publicouse orixinalmente o 12 de marzo de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Paxaro

11 de Marzo de 2017 a las 0:11

Hai uns meses, un escritor internacional ao que respecto e admiro, durante unha cea cun grupo de amigos fixo unha descualificación —desa clase de xente que utiliza teléfonos móbiles—, pero engadíndolle unha historia cínica moi pouco exemplar. Confesou que un día, mentres viaxaba en tren polo seu país, onde é inmensamente popular, sentiu que necesitaba falar por teléfono, pero que deseguida se lle ocorreu unha solución: saír ao corredor, onde non sería difícil atopar un deses admiradores que o asaltan en calquera sitio para confesarlle a súa devoción, e pedirlle prestado o móbil, que seguro que tería. Tal como prevera, así sucedeu.

O mellor foi que, nada máis contar aquela historia, soou un teléfono, desta vez o dun amigo meu. Como se trata dunha persoa moi intelixente e dotado dunha forte personalidade, en vez de apagar subrepticiamente o aparato dentro do peto da chaqueta ou poñerse colorado pola situación, sacouno como se nada e púxose a falar con naturalidade.

Este tipo de poses infantís a min nunca me conmoveron: os aparatos, en xeral, están para axudarnos a facer a vida máis fácil, e se ás veces conseguen o contrario, iso non é culpa deles, senón nosa. Onte pola tarde, mentres daba o meu paseíño polo bosque, sentín o canto raro dun paxaro. Detívenme porque non conseguía adiviñar de que especie se trataba, ata que me decatei de que era o meu teléfono, que levaba con son moi baixo, case inaudible. Cando aclarei o equívoco, sentín unha alegría xubilosa, só de pensar que o timbre dun destes artefactos se puidese confundir cun paxaro, o cal o ennobreceu de repente para min. Sería moito peor se confundise un paxaro cun teléfono.

Esta columna publicouse orixinalmente o 11 de marzo de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

10 de Marzo de 2017 a las 0:15

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 2 de 19512345...102030...Última »