Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Unha chamada telefónica

11 de abril de 2012 a las 0:01

Ao día seguinte de chegar a Venecia, pola mañá, antes de saír para Bolonia, andei paseando pola cidade, sempre á procura deses barrios tranquilos onde non hai apenas turistas, que son moitos. Acompañábame un amigo do cal me perdín por un despiste de ambos os dous: eu metinme nunha librería de vello e el seguiu cara adiante, sen decatarse. Para atopalo, decidín volver á praza de San Marcos, coa esperanza de que alí non me había ser difícil dar de novo con el, a pesar da multitude de xente, sobre todo rapaces, que enchían o lugar.

Cando levaba un bo anaco de tempo paseando arriba e abaixo, perdido na marabunta, cheguei á conclusión de que a cousa non ía resultar tan doada como eu imaxinara. Aínda que el é bastante alto, non conseguía divisar a súa cabeza sobresaíndo entre tantos xaponeses e americanos que ían e viñan en grupos organizados.

Por fin, mentres camiñaba polos soportais da praza, en dirección ao célebre café Florian, sentín que soaba o teléfono móbil que eu levaba no peto da chaqueta. Era el, que me preguntaba en que parte de Venecia me atopaba. Notei que tiña unha voz rara, demasiado forte e sen o ton metálico característico das voces que se escoitan por teléfono. De súpeto, invadiume unha sensación incontrolable de ridículo. Estabamos de costas, a menos de sesenta centímetros un do outro, falando como se estivésemos a mil quilómetros de distancia.

Esta columna publicouse orixinalmente o 11 de abril de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha biografía

10 de abril de 2012 a las 0:01

Hai cousa dun par de meses escribín aquí sobre Linda Tripp, esa señora americana que lle gravou varias horas de conversa a Monica Lewinsky, sen que esta soubese nada, sobre a súa relación con Clinton. Un día, a citada señora invitou a comer a rapaza e, cando estaban nos postres, apareceron uns axentes da policía federal que as levaron as dúas a un cuarto onde se descubriu o tomate. Foi tal a furia que lle entrou á amiga do presidente que lle tiveron que quitar de diante a outra para que deixase de insultala.

A señora Tripp resulta un dos personaxes menos atractivos da comedia. A primeira explicación das razóns que a levaron a actuar contra Clinton xa se sabía que non podían ser certas: que estivese indignada coa inmoralidade dun presidente perxuro non cadraba coa súa falta de escrúpulos cunha compañeira.

Agora leo no New Yorker unha biografía de Linda Tripp. De pronto, todo se entende mellor. No ano 1969, cando tiña dezanove anos, esta señora foi arrestada pola policía por roubarlle douscentos sesenta e tres dólares a dous homes. Anos despois, cando entrou a traballar na Administración e lle fixeron a pregunta de rigor sobre se fora arrestada algunha vez, respondeu que non. Igual que Clinton, cando lle preguntaron sobre as súas relacións coa Lewinsky. Como se ve, non convén indignarse moito por nada. Non queda ben.

Esta columna publicouse orixinalmente o 10 de abril de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Biografía incompleta

9 de abril de 2012 a las 0:01

No mes de febreiro do ano 1992, catro rapaces irlandeses, membros do IRA, conseguiron levar con trampas ata unha granxa apartada a un home chamado Eric Glass, soldado a tempo parcial. Eles portaban dous fusís automáticos e pensaban que o outro debía estar desarmado. Cando empezou o tiroteo e xa lle meteran moitas balas no corpo, descubriron con sorpresa que aquel mozo levaba unha pistola e que sabía defenderse, tanto que matou a un deles, un tal Sean MacManus, e obrigou a fuxir aos demais.

Despois da emboscada, cunha perna rota e sangrando por todas partes, Eric Glass non conseguiu que o dono da granxa onde o deixaran ferido se prestase a chamar por teléfono á policía. Tivo que facelo el mesmo, arrastrándose ata a casa. O que ocorreu despois, xa non o sei; non vén na revista onde lin o suceso.

O que si vén é que o rapaz morto, Sean MacManus, era un bo rapaz, que de neno soñaba con ser futbolista e que foi enterrado como un heroe. Non dubido da súa bondade e supoño que para os seus amigos debía ser iso que lle recoñeceron no funeral. A min, en cambio, gustaríame saber tamén como é o home que foi enganado, non sei de que maneira, para ser cosido a tiros. Desde logo, polo seu comportamento non parece nin un covarde nin desconfiado. E resulta que, ao mellor, tamén lle gustaba o fútbol.

Esta columna publicouse orixinalmente o 9 de abril de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Chegar os primeiros

8 de abril de 2012 a las 0:01

Recordo unha cea bastante divertida, na que correron por igual o viño, a graza, a intelixencia e o cinismo, este último en cantidades discretas, pero ben proporcionadas, durante a cal, un antigo ministro de Franco nos dixo a un grupo de amigos que a afección do xeneral polo golf lle viñera cando a prensa empezou a difundir fotos do presidente Eisenhower practicando este deporte. E que o interese pola pintura lle aparecera cando se soubo que Churchill tamén pintaba. O da pesca dixo que debía ser cousa orixinal.

Eu acordeime aquel día deste costume español de imitar de forma grotesca moitos dos asuntos serios que pasan fóra do noso país. Cando se fixo aquela magnífica película americana de suspense que se titulaba Rififí, aquí non tardaron en facer outra que se chamaba Rufufú. Hai centos de exemplos semellantes.

Sorpréndeme que aínda non aparecese alguén tratando de imitar a Berlusconi cun “Forza España”, aínda que é cedo para dalo definitivamente por descartado. En todo caso, nisto xa se adiantaron os portugueses. O presidente do club de fútbol do Porto, que non ten co magnate italiano máis afinidades que a de presidir ambos un equipo, acaba de crear “Forza Portugal”. Alégrome de que nesta ocasión alguén se nos anticipase. Non sempre convén ser o primeiro. Sobre todo cando se trata de facer o ridículo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 8 de abril de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Regalo

7 de abril de 2012 a las 0:01

Non sei como agradecerlle a María Dolores Vicente Lesta, de Santiago, que tivese a amabilidade de enviarme onte un caramelo de cristal precioso, de color azul escura, cunha pequena franxa branca no medio. Poreino xunto cos outros, nesa maravillosa mentira que adorna unha das mesas da miña casa, para que me recorde, sempre que mire para el, o xesto amistoso dunha señora á cal non coñezo, pero que imaxino como debe ser. Nunca pensei, cando empecei esta sección, hai miles de días, que aquela tortura diaria de ir contando o que me pasaba, acabaría resultando tan agradable, gracias a todos os bos amigos que fun facendo desde entón.

Na carta que acompaña ó caramelo, a miña amable lectora fai votos para que este ano non me pase coa mazaira o que me pasou o ano pasado. Pois de momento, parece que as cousas se presentan bastante ben: a árbore está florida, fermosa como unha rapaciña nova, ou como unha desas señoras maiores guapas, que nesto os anos non o son todo.

Lamento que a María Dolores, tal como me conta, a xeada lle destragase os mirabeis, que lle quedaron convertidos en grans de café recén tostados. Ela mesma di que haberá que esperar ata a próxima primavera. Non está mal. Eu pódolle dicir que eso mesmo foi o que fixen eu no último ano e que ese foi tamén un dos motivos que me alegraron os días do inverno, cando aínda non sabía qué podía pasar coa mazaira. Como dicía a miña avoa, as cousas grandes case nunca dan alegrías: guerras, catástrofes, mentres que as pequenas raramente decepcionan. O outro día, en Madrid, regaleime un teleférico en miniatura para o tren eléctrico. Aínda non deixei de pasmar. E agora, o caramelo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 7 de abril de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un libro de memorias

6 de abril de 2012 a las 0:01

Non é raro que durante os coloquios que se adoitan celebrar despois das conferencias, xurda de cando en vez un louco que fai unha pregunta desatinada. O que resulta máis improbable é que xurdan sete toliños, un detrás do outro, e que o coloquio remate nunha situación absurda e incomprensible, aínda que moi divertida. Pois iso foi o que lle sucedeu nunha ocasión ao escritor peruano Alfredo Bryce Echenique estando eu presente e que el chegou a pensar que fora unha broma coidadosamente organizada polos seus amigos.

O que me estraña é que a Alfredo lle pasase esa idea pola cabeza, tendo en conta que a súa vida está chea de acontecementos bastante máis absurdos que aquel. En verdade, eu nunca coñecín a ninguén a quen lle sucedan cousas dunha comicidade tan disparatada, tal como se pode advertir no excelente libro de memorias que acaba de publicar, Permiso para vivir, convertido xa nun rotundo éxito editorial.

Establecerse de avogado, roubarlle un cliente ao despacho contiguo, iniciar a entrevista e decatarse de que se trata dunha consulta médica, non debe suceder con frecuencia. Tampouco creo que haxa outro escritor no mundo que recibise sucesivamente dous telegramas, un anunciándolle que o libro presentado a un concurso en Cuba obtivera o primeiro premio e outro comunicándolle que gañara o segundo. Con vivencias tan delirantes como esta, con intelixencia e cunha limpa prosa de cristal, Alfredo Bryce acaba de escribir un libro fantástico.

Esta columna publicouse orixinalmente o 6 de abril de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Recordo dun xesto

5 de abril de 2012 a las 0:01

De Marc Bloch só coñezo unha foto. Nela vese un home intelixente, con aspecto de ter bastantes máis anos dos que en realidade tiña, cun xesto aparente de tristeza ou melancolía que ben puidera ser tamén de escepticismo. No ano 1944, cando os alemáns xa se retiraban de Francia, foi capturado por ser xudeu e fusilado nas aforas de Lyon, a mesma cidade onde nacera cincuenta e seis anos antes. Para moitas persoas, Bloch non foi máis que un profesor ilustre, promotor de estudos de historia económica e social en Francia.

E non obstante, Marc Bloch é moito máis que todo iso. No momento en que ía ser paseado polas armas, no grupo de condenados, mesmo á beira del, había un neno de trece anos que se botou a chorar. Entón Bloch colleulle unha man e díxolle que estivese tranquilo, que el era profesor, e sabía que os tiros non doen.

Así, desa maneira, con ese xesto sinxelo e grandioso, puramente humano, acabou os seus días o sabio historiador da Sorbona. Esta imaxe estremecedora non me vén á cabeza diante de acontecementos dramáticos; acórdome del cando escoito tanta xente que berra, cando presencio debates nos que non se coida a mesura, se renuncia á elegancia ou se dan patadas contra a razón e o bo sentido. É nestas pequenas ocasións onde se perden as batallas do corazón e a convivencia. A barbarie nunca chega de repente.

Esta columna publicouse orixinalmente o 5 de abril de 1995 .

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Nadar sen auga

4 de abril de 2012 a las 0:01

Os lectores de Vicente Risco coñecen ben unha novela que este escritor deixou sen rematar, na que aparece un grupo de profesores e intelectuais que aprenden a nadar nun garaxe, en seco, imitando os movementos sobre o chan. Cando un día se deciden por fin a probar no río, afondan todos. Vén isto a conto, como se verá, de que estes días, en Boloña, hai miles de editores, escritores, ilustradores e libreiros de todo o mundo, participando na feira do libro infantil máis acreditada, famosa e concorrida de todas cantas se celebran.

Aquí hai de todo, empezando pola xente, incluso musulmáns que ás horas da oración deixan o traballo, fican coa cabeza no chan dos corredores, sobre a moqueta, e póñense a rezar sen que lles importe nin a sorpresa que causan nin o follón que se organiza arredor. Polo que respecta aos libros en si, sucede outro tanto.

Hai libros en forma de peixe ou de tartaruga; libros con motor incorporado; libros que parecen castelos ou catedrais ou cámaras do tesouro; libros caramelo; libros que falan ou pitan ou tocan música; libros que parecen unha esponxa ou unha toalla… Por suposto que tamén hai libros normais. O que non se ve por ningures, incluso teñen prohibida a entrada, son os nenos. Por iso se me acordou a novela de Vicente Risco. É como se nestes garaxes onde se celebra a feira do libro infantil máis grande do mundo, a xente nadase sen auga.

Esta columna publicouse orixinalmente o 4 de abril de 1998 .

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Caramelos

3 de abril de 2012 a las 0:01

Hai tempo, nalgunha viaxe polo mundo, merquei uns caramelos de cristal, é dicir, unha imitación tan ben feita que parecen de verdade. Merqueinos non porque me parecesen especialmente bonitos, que tampouco son feos, senón porque me fixeron gracia. Aínda que non teño a paixón dos colecionistas, coa excepción confesada dos trens en miniatura, gústanme os obxectos extravagantes, como eses libros de pega que non son máis que caixas de cartón e que utilizan nas tendas de mobles para simular bibliotecas ou esas froitas de plástico que se ven nas tendas como reclamo para vender cuncos de cristal ou bandexas e outros obxectos polo estilo.

Os caramelos están nunha especie de fruteiro, sobre unha mesa. Non é raro que as persoas que veñen pola casa, as máis relaxadas, se atrevan a coller un para comelo. Houbo un caso, incluso, dun amigo que pensou que se trataba de piruletas e púxose a lamber nun dos exemplares, dunha color vermella moi atractiva para un lambonciño.

Os caramelos de cristal, sen embargo, son unha tortura para os nenos. En primeiro lugar non entenden que non sexan de verdade e tiran a conclusión de que se lles negan, polo cal acaban mirando para min como se fose tacaño. O outro día estivo na casa Manuela, unha pequena terremoto de tres anos que, a pesar da súa idade, xa ten non seu haber o incendio de dous pisos. Pediu un caramelo, que lle neguei, coa explicación pertinente, pero media hora máis tarde sorprendinna detrás dunha porta intentando quitarlle o papel inexistente ó corpo do delito. Nada máis sentirse descuberta, díxome: «Me lo compró mi mamá». Non era unha mentira, a mentira son os caramelos de cristal.

Esta columna publicouse orixinalmente o 3 de abril de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Hábitos e monxes

2 de abril de 2012 a las 0:01

Creo que xa me teño referido aquí nalgunha outra ocasión ao feito insólito de que os gardas municipais da miña vila, alá polos anos cincuenta, tiñan os uniformes tan gastados e raídos que deixaron de poñelos para non parecer pobres de pedir. A partir daquel momento e ata que o alcalde Luís Romero os vestiu de novo decentemente, dirixían o tráfico ataviados con roupa normal. Eu recordo o xefe, que se chamaba Calixto, con sombreiro portugués, unha zamarra de pano moi grosa para o frío e unha caxata na man.

Non era raro, polo tanto, que os camioneiros que pasaban, ao ver aqueles señores vestidos daquela maneira, situados no medio da rúa e dándolle o pase aos coches cun asubío na boca, pensasen que eran tolos coa teima de seren gardas de tráfico, que ademais é unha forma de loucura que antes non resultaba infrecuente.

Foron as imaxes que me viñeron á cabeza estes días pasados, mentres lía un libro sobre Josep Pla. Como é sabido, o escritor catalán era un home orixinal, conservador e moi intelixente. Nunha ocasión parece que recibiu a visita dun cura que ía vestido de paisano, cousa que non lle gustou nada. Así llo fixo saber, pero o crego defendeuse dicindo que o hábito non fai ao monxe. Rápido como unha serpe, o escritor respondeulle: “Pois se os gardas civís se visten de pescadores, non sei que medo lle van meter aos delincuentes”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 2 de abril de1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 197 de 213« Primera...102030...195196197198199...210...Última »