Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Historias de caciques

17 de julio de 2012 a las 0:07

Pasei a tarde do sábado falando de caciques. Un amigo que veu de visita e que leva anos preparando unha tese sobre o tema, contoume episodios que vistos a distancia, privados do seu significado moral ou político, resultan divertidos. Preguntoume tamén por un contubernio no cal eu andei metido hai tempo e que el quería coñecer en detalle. Recordando aqueles feitos tantos anos despois de ocorridos, decateime de que un suceso que entón vivín de forma dramática, coa distancia acaba resultando máis ben ridículo.

Un día, un grupo daqueles vendedores ambulantes que andaban de feira en feira negáronse a pagar o imposto que por aquela actividade lles cobraban na miña vila. Foi unha acción intranscendente, pero que aos dous ou tres días foi comentada por Radio España Independente, Estación Pirenaica, como unha revolta política.

Alguén se empeñou en dicir que a noticia a pasara eu desde unha emisora clandestina que tiña na casa. A parvada mereceu a atención do garda civil e ocasionoume non poucos desgustos. Cos anos, cheguei a saber quen fora o inventor do conto e a intención perversa que o movera. Desde entón, tiven a aquel home por un tipo profundamente malo. Non obstante, o meu interlocutor de onte, que o coñece ben, díxome que se trata dun auténtico infeliz. Cando o vexa, terei que saudalo. Non é o mesmo ser ruín que ser parvo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de xullo de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un amigo

16 de julio de 2012 a las 0:35

Onte, despois de pasar a mañá en Iria, no curso sobre a obra de Camilo José Cela, volvín para a casa en compañía de Pepe Esteban, que falou sobre os prólogos na obra do escritor. Despois de xantar, acendimos uns puros, tomamos un par de cafés e puxémonos a charlar á sombra do porche. A min gústame moito parolar con este amigo por moitas razóns. En primeiro lugar porque se trata dun home tranquilo, extraordinariamente cortés, do que se pode discrepar sen perder o sorriso e porque defende as súas ideas sen paixón, dándolle a importancia relativa que teñen estas cousas. Nada máis. E, non obstante, é persoa de principios.

Falamos moito dun común amigo, o novelista Alfredo Bryce Echenique. A relación deles os dous é novelesca, ás veces cómica. Nunca conseguín saber cal foi a verdade dun atraco que sufriron en Madrid. Segundo Alfredo, Pepe desmaiouse co medo; segundo este último, foi exactamente ao revés. Se temos en conta que no relato de Bryce, el mesmo queda coma un heroe, haberá que pensar no contrario.

Na conversa falamos tamén de Cela, non só da súa obra literaria, senón do follón que se armou en toda España coas declaracións a propósito de Lorca. Foi unha pena que os periódicos non reproducisen unha frase que pronunciou aquel día, estando eu presente. Dixo: “Escribín algunhas cousas en galego, non por ser a miña lingua, que non o é, senón por patriotismo”. Tampouco está mal. Por certo que a Pepe Esteban lle pediron a firma para unha carta de protesta contra Cela. Non firmou e deu as súas razóns: “Non me gustou o que dixo, pero son amigo del e eu nunca firmo nada contra un amigo”. Iso está moi ben.

Esta columna publicouse orixinalmente o 16 de xullo de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un golpe contra o tópico

15 de julio de 2012 a las 21:57

O rapaz de Lugo que se fixo famoso aquí en Suecia por lle bater a un árbitro, segue ocupando espazo nos periódicos e na televisión. Onte mesmo, nun telexornal, dedicáronlle bastante tempo. Entrevistaron o árbitro, que se mostrou magnánimo. Dixo que podería perdoar unhas labazadas, pero que lle custaba máis aceptar que cando estaba tirado no chan lle desen unha patada na cabeza; aínda así considera que o castigo é demasiado forte. O contrario do que dixo o fiscal, que esperaba unha condena maior.

Polo que respecta aos comentarios, son moitos os que botan man do tópico español, é dicir, do temperamento exaltado das xentes do sur. Aquí non se teñen noticias de que nunca un sueco, diante dun gol anulado, saltase ao campo para baterlle ao árbitro.

Menos mal que o home de Lugo, que estes días aparecía na prensa como o prototipo do home feroz, foi corrixindo pouco a pouco a imaxe nefasta dun individuo sen entrañas, duro e unha miga salvaxe. Primeiro fixo unhas declaracións recoñecendo a súa equivocación e pedindo desculpas. E para que non fosen soamente palabras, o martes, no momento en que o xuíz ditou a sentenza, caeu redondo ao chan sen sentido. Esa foi a foto que publicaron os periódicos. Un golpe definitivo contra o tópico.

Esta columna publicouse orixinalmente o 15 de xullo de 1993 .

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Distancia e sinxeleza

14 de julio de 2012 a las 0:03

Onte, antes de ir dar unha volta ata as Cíes, achegueime a Baiona para pasar un par de horas de tertulia con Gonzalo Torrente Ballester. Xa teño falado aquí outras veces da sinxeleza e a falta de solemnidade deste home, que algúns consideran distante e que os amigos que o coñecemos de cerca sabemos que non garda máis distancias que as que marcan a boa educación e a intelixencia, unha calidade que, cando é lúcida e serena, rara vez se deixa arrastrar polos entusiasmos, aínda que si polos afectos.

Digo todo isto a propósito dunha cousa que contou Fernanda, a muller do novelista, e que a min me recordou unha historia que xa teño narrado aquí. Refírome ao día que lle fixeron unha entrevista na televisión, mentres comía unha magdalena, e da fruición con que aproveitaba as migas que lle caían no micrófono.

O que contou Fernanda onte foi un episodio relacionado cunha feira do libro na que Torrente tiña que firmar. Chegou como fai sempre, sen parafernalias de ningún tipo. O caso é que non o estaban agardando, quizais porque non era aínda a hora, e sentouse na caseta das firmas, esperando. Ocorreu que pasou por alí unha nena, achegouse ao escritor e díxolle: “Deme unha peseta de pipas”. El xa non se acorda de como acabou a historia, pero onte, desde logo, acabou entre risas. A de Torrente máis forte que ningunha.

Esta columna publicouse orixinalmente o 14 de xullo de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Mirar para o ceo

13 de julio de 2012 a las 0:03

Unha vez oínlle contar a un policía desde que fan escoltas de personaxes importantes que, para comunicarse cos compañeiros que ocupan posicións nas ventás e nos tellados das casas, se valen de sinais difíciles de detectar polo público; desa maneira evitan que a xente se poña a mirar cara ao punto onde están apostados. A precaución baséase na experiencia, pois abonda con que alguén se quede parado na rúa, cos ollos fixos en calquera lugar, preferentemente no alto, para que todo o mundo se deteña a facer o mesmo.

Ese era un xogo que practicabamos en Ourense algúns amigos, alá nos tempos en que aínda eramos rapaces. Puñámonos a observar as nubes desde a rúa do Paseo, finxindo que viamos algo que nos chamaba a atención, e aos poucos minutos tiñamos un grupo de persoas arredor que nos imitaban, atrapadas pola curiosidade.

Hai un par de días, a última hora da tarde, no paseo de Panxón, comprobei unha vez máis ese fenómeno. De pronto decateime de que un grupiño de rapaces miraban ao ceo. Ao pouco tempo, vin que se levantaba a xente das terrazas. Convencido de que non debía ser nada que merecese a pena, seguín no meu sitio. A cousa empezou a intrigarme cando descubrín a tres ou catro persoas disparando as cámaras. Entón mirei. Era o arco da vella, inmenso e perfecto. Por sorte, a xente non só se emociona vendo a televisión.

Esta columna publicouse orixinalmente o 13 de xullo de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Bielorrusia

12 de julio de 2012 a las 0:03

De Minsk e Bielorrusia quedamos todos bastante fartos. Iso de que as tradutoras non traducisen as opinións que non lles gustaban ás autoridades acabou por facerse intolerable. No tren viaxa moita xente que fala ruso e que nos alertaron sobre esa práctica inmoral. O mesmo fixeron algúns escritores locais. Por outra parte, as ditaduras chéiranse na rúa, nas tendas, nos restaurantes. O presidente Lukaschenko, que se fixo famoso cos seus discursos en contra da corrupción, vive asentado sobre ela, e parece satisfeito.

O luns pola noite, un grupo bastante amplo acordamos non asistir á recepción que nos daba o ministro de Cultura e evitar así que nos utilizase como propaganda. Zafámonos das súas mans pero fomos parar ás dun mafioso propietario dun restaurante que nos cobrou os vasos de viño a mil cincocentas pesetas e que nos enganou todo canto quixo. Escoitou unhas cantas, pero mantívose impasible: cumpriu os seus obxectivos. Agora acabamos de chegar a Varsovia e esperamos que todo sexa moito mellor.

Esta columna publicouse orixinalmente o 12 de xullo de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha señora prudente

11 de julio de 2012 a las 0:03

Tiña eu un tío que era unha persoa absolutamente crédula, case inocente. Con frecuencia escribía a esas casas que se anuncian nos periódicos con promesas como facerse rico nunha semana, medrar varios centímetros ou librarse dos ladróns sen correr riscos… Recordo que no asunto de aumentar a estatura, recibiu por correo, previo pago de mil pesetas das de hai vinte anos, que non era pouco, uns tacos de goma para cravar nos zapatos. Polo que respecta á súa autodefensa, mandáronlle unha pistola pequena de fulminantes.

Unha vez sorprendino desfacendo un paquete: dentro viña un artefacto de plástico para engadirlle aos lentes e ver de lonxe. Queríao para asistir ao fútbol desde unha casa próxima ao estadio do Couto, en Ourense, cando o bispo lles prohibira aos curas entrar nos campos. Non se vía nada e, ademais, o meu tío tiña aspecto de marciano.

Agora leo que en Inglaterra, unha tal señora Kritzinger acaba de publicar un libro con normas para ser escritor. Está concibido en forma de dicionario, do A ao Z. Na palabra título, por exemplo, di: “O nome do teu libro”. En personaxes, aparece: “Os personaxes deben vivir na páxina”. Finalmente, no apartado dedicado ao sexo, recomenda que en caso de non ter moita experiencia, o mellor será  “tomar notas mentres se ven películas pornográficas”. Nisto último, polo menos, a señora parece bastante prudente.

Esta columna publicouse orixinalmente o 11 de xullo de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Máis pan

10 de julio de 2012 a las 0:03

Onte pola tarde estiven firmando libros na Feira do Libro de Vigo, pero non é diso do que quero falar, senón das cousas que me sucederon con ese motivo. Como recordarán as persoas que teñan a amabilidade de seguir estes artigos de cada día, no último deles falei do pan e do moito que me gusta. O que non me podía imaxinar é que volvería á casa practicamente cargado cunha panadería.

Primeiro foi Lara, unha rapaza guapa de Mos que me trouxo dúas bolas de pan do Porriño, unha delas con uvas pasas. Lara tivo ademais a xentileza de compartir comigo unha longa tertulia, na que falamos de moitas cousas, incluso de literatura, pero tamén do pan. Logo foi Ramón, de Ferrol, que me obsequiou con dous pans, un deles en forma de rosca grande, unha empanada pequena, con moi bo aspecto e un arrecendo que abre o apetito, e outro produto que aínda non sei ben en que consiste, pois é a primeira vez que o vexo, pero do que podería dicir que está a medio camiño entre o pan e a torta. Supoño que se trata dunha especialidade local, de alá, de Fene.

Tamén apareceron con pan chapata, riquísimo pan chapata do barrio vigués da Florida, Enriqueta e Luísa, dúas mozas moi bonitas, de sorriso contaxioso, animadas e con todo o aspecto de seren moi divertidas. Unha delas, non sei cal das dúas, obrigoume a comer alí mesmo unha punta da barra que me traía, quizais para cerciorarse de que era certo o que dicía no meu artigo, de cando ía ao cine cos petos cheos. Fíxeno con gusto. Agora mesmo, sentado no meu cuarto de traballo, cando xa son as dez da noite, estou rodeado de pan. Arrecende a gloria. Non podo comelo todo, pero vou facer unha degustación por cachiños. Xa lles contarei mañá.

Esta columna publicouse orixinalmente o 10 de xullo de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O eloxio dunha escritora

9 de julio de 2012 a las 0:02

A Rosa Chacel vin eu un día como non lle quixeron dar un premio. Foi unha das convocatorias do Nacional de Literatura, do que eu era xurado. Unha grea soterrada de inimigos da escritora pintou a cana verde para evitar que tan preciado galardón caese nas súas mans. Por suposto, ningún deles se atreveu a dicir o motivo real da conxura: a fonda aversión que lles inspiraba a escritora, unha muller de carácter forte e pouco simpática que esperta uns odios terribles na alborotada república das letras españolas.

Naquela ocasión, para conseguir o seu propósito, os compoñentes do xurado acordaron premiar un escritor morto, que, por certo, era bo amigo meu, o gran poeta catalán Joan Vignoli. De nada valeu o argumento de que o premio nada lle ía aproveitar ao defunto, pois non podía gozar nin dos cartos nin da gloria.

Daquela, tiven a sensación de asistir a un deses espectáculos cómicos que non son raros na vida literaria española, como aquel que hai anos organizou a comisión de notables que acudiu a Estocolmo para pedir que non lle desen o premio Nobel de literatura a don Benito Pérez Galdós. Pensei entón que a función á cal asistín aquel día xa non se podía mellorar. Equivoqueime. Con Rosa Chacel enferma e case centenaria, a punto de entrar na gloria, un dos tiburóns daquel circo fíxolle o outro día un eloxio magnífico.

Esta columna publicouse orixinalmente o 9 de xullo de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha alemá gorda e colorada

8 de julio de 2012 a las 0:02

En España, a pesar das aparencias, os alemáns caen peor que os franceses. A xente di que son xentes de cabeza cadrada, eficaces e precisos como máquinas, pero fríos e sen imaxinación. Naturalmente, todo iso non é certo, pero ten o mesmo valor que se o fose. Ocorre igual que as estatísticas. Está claro que os socialistas españois tiñan razón cando na última campaña electoral repetían unha e outra vez que nos últimos dez anos crearan non sei cantos postos de traballo. A xente pensaba no desemprego.

A min, os alemáns sempre me caeron ben, ao revés do que me sucede cos franceses. Como falo de sentimentos, resulta evidente que non pretendo ser obxectivo nin racional. Xa dixen onte que en cuestións de prexuízos manda máis o corazón que a cabeza.

Hoxe pola mañá, en Aachen, é dicir, na cidade que nós chamamos Aquisgrán, nunha cervexería tocounos unha camareira gorda, fea, colorada e antipática. En ningún momento me pasou pola cabeza que aquela muller sonrosada, con cara de porquiño de debuxos animados, fose ela soa Alemaña enteira. Estou seguro de que a mesma señora, en Francia, sería para min o símbolo exacto dunha maneira de ser que aborrezo. Case dá vergonza confesar estas cousas, pero as vacacións tamén serven para isto.

Esta columna publicouse orixinalmente o 8 de xullo de 1993

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 197 de 222« Primera...102030...195196197198199...210220...Última »