Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Foguete

9 de Febrero de 2012 a las 0:01

Estes días pasados, cando falei aquí dun par de amigos de Xinzo de Limia, iso valeume recibir algunhas chamadas que serviron para seguir removendo vellas lembranzas. Alguén me preguntou se me acordaba do episodio do foguete. Nun primeiro momento pensei que me estaban falando da bomba de palenque que, durante as festas do San Benito de Sabucedo, lle levara un par de dedos ao Felipito do Juan Antonio. Pero non se trataba diso. O que me estaban a recordar era unha historia inventada por min, escenificada na Praza Maior cunha concorrencia enorme de público, que consistiu no lanzamento simbólico dun foguete á lúa.

Chamábase o «Limicover I» e foi construído en madeira e cartón, pintados de purpurina, nunha aula que nos prestou o profesor Bobillo, ao cal me referín o outro día. Era un artefacto duns dous metros de alto, destinado a arder e a lanzar uns poucos petardos inofensivos, pero con moito barullo, despois de que fracasara o seu lanzamento. Acordarase ben daquela festa Lola Villarino, a concelleira socialista de Vigo, que fixo de fiscal para acusar a un espía chinés, representado por un compañeiro de estudos apelidado Diz. El era o responsable da sabotaxe criminal que impedira que o «Limicover I» chegase ao seu destino.

O máis fantástico, porén, foi cando a véspera do acontecemento se presentou na miña casa o fogueteiro da vila, Eladio Paz Benítez, que era como un neno grande, para propoñerme en serio que aquel cacharro de madeira e cartón subise de verdade ceo arriba. Entroume tal pánico que aquel día aprendín que os meus soños serían sempre cousa de andar por terra.

Esta columna publicouse orixinalmente o 9 de febreiro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Atacada polo demo

8 de Febrero de 2012 a las 0:01

Na cidade belga de Malinas, unha señora nova e bonita asegura que estivo a punto de ser comida polo demo. Foi de noite, cando se atopaba soa na casa, a punto de meterse na cama. Presentouse o perello disfrazado de frade franciscano, pediulle esmola para as obras dunha igrexa que se estaba construíndo nas aforas da cidade e nun descoido tiróuselle ao pescozo. A muller soubo que se trataba de satanás porque cando ela invocou a santa Margarida, presentouse esta no cuarto, atou o bicho polo pescozo e desapareceu con el.

A invocación á santa italiana indica unha forte cultura relixiosa, pois aquela é avogada específica na loita contra o demo, para o cal dispón dunha cinta coa que o ata despois de convertelo en ovella. Esa cinta, moi popular en Italia, acaba de dar orixe a un gran negocio en Malinas, onde un tipo espelido de Palermo, propietario dunha pizzería, fabrica réplicas do orixinal, que os clientes lle arrebatan.

Este episodio non é un exemplo de loucura colectiva, senón unha proba de que moita xente necesita o misterio nas súas vidas. En Alemaña, medra cada día o número de curandeiros e bruxos. En Francia, as persoas que acoden ás medicinas populares multiplicáronse por dez nos últimos anos. E así en todo o mundo. O peor desta quebra da razón é que os novos curandeiros pasaron de curar con palabras a facelo con produtos. Postos así, un prefería a Ulises, capaz de cortar a peor das hemorraxias cunha simple canción.

Esta columna publicouse orixinalmente o 8 de febreiro de 1993 .

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha vaca gorda

7 de Febrero de 2012 a las 0:01

Agora mesmo, mentres escribo, desde o cuarto escoito unha moza que insulta unha vaca. Non sei que trastada lle faría o animal, pero algo gordo debeu ser porque a rapaza parece que está moi doída. En primeiro lugar chamoulle unha cousa fea, como se tratase de ofender a unha muller. Díxollo baixo as distintas formas que se pode dicir esa palabra, estendendo o insulto ata a nai que pariu a vaca e remontándose despois ata a corte celestial. Ao chegar ao ceo, non obstante, a indignación non pasou da Virxe María.

Contrasta a irritación desta pastora coa finura da súa voz. Se un tivese que imaxinala polas barbaridades que está dicindo, podería pensar que se trata dun marautallo, pero ese timbre non se corresponde. Os rebolos adoitan falar rouco, como os bebedores, non con esta limpeza de cristal que sobe desde o campo ata o meu cuarto.

Hai que aclarar que non todos os insultos teñen ese mesmo ton. Hai uns instantes aínda, quizais porque o repertorio da indignación xa non pode subir máis, a moza limitouse a chamarlle vaca á vaca, non como nome, senón tamén como nomeada, pois díxolle exactamente: “Es unha vaca gorda”. Ignoro se a xente que defende os dereitos dos animais incluirá os insultos entre os maltratos prohibidos. A min gustaríame que si. Desa maneira sería máis fácil reclamar os mesmos dereitos para as persoas, incluídos os políticos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 7 de febreiro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Historia dun pacto

6 de Febrero de 2012 a las 0:01

Había na miña vila un matrimonio, os dous amigos meus e xa desaparecidos, que chegaran a un curioso pacto, medio en broma medio en serio. Segundo o acordo, o home, que era descrido, podía facer o que quixese, naturalmente dentro dunha orde, nos días de carnaval. A cambio, a muller, que era moi da igrexa, gozaba de bula para empregar a Semana Santa como mellor lle parecese, o cal quería dicir que podía participar en misas, rosarios e procesións, especialmente na da Virxe Dolorosa.

Debo dicir que a Semana Santa era divertida. Había dous romanos, un deles o Malarraza, un neno que facía de Cirineo, outro que actuaba de Xoán Bautista e outros que eran San Pedro coas chaves do ceo, unha nena que levaba unha cobra de mentiras na man, a Xustiza cos ollos tapados e non recordo cantas cousas máis.

Todo isto desapareceu. O carnaval, en cambio, foise afianzando con forza, a pesar de que na miña infancia era pecado e don Cesáreo predicaba contra el. Onte mesmo falábase neste periódico do éxito con que transcorreu o domingo das olas. Todos saben en Xinzo que unha parte desta recuperación se debe a aquel señor que tiña o pacto coa súa muller. Supoño que para salvalo do inferno, ela aínda debe seguir rezando. Unha pena, porque se lle quedase tempo, podía rezar tamén para que volvese a Semana Santa.

Esta columna publicouse orixinalmente o 6 de febreiro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha lectura

5 de Febrero de 2012 a las 0:01

Algunha vez teño falado aquí dun compañeiro meu de estudos primarios, a quen os demais nenos lle chamabamos Gomirro, que era moi traballador, pero que non entendía nada do que lía nos libros de texto. Nunha ocasión, por exemplo, na clase de ciencias naturais dixo que o corazón estaba formado por catro paredes musulmás. Outra vez, despois de preparar unha sinxela lección de historia durante dúas horas, ao ser preguntado polo profesor, soltou un disparate magnífico: dixo que Cristóbal Colón lle puxera sitio a Viena.

Con todo, a actuación máis extraordinaria que lle presenciei consistiu no resumo que tivo que facer na clase de historia sagrada do episodio bíblico no que se conta o sacrificio de Isaac por parte de Abraham. Rascando a cabeza como para pedir axuda, concluíu cunha frase lapidaria: “Pois conta que o señor Abraham era malo”.

Onte pola tarde, despois de ler unha longa reportaxe sobre Al Gore, o vicepresidente dos Estados Unidos, tiven a sensación de que, se me vise obrigado a facer un resumo, tería que recorrer ao método do meu antigo compañeiro: “Pois conta que o señor Gore é aburrido”. Houbo só un feito que me fixo concibir algunha esperanza, cando lin que o político aseguraba que el e mais a súa muller foran os modelos nos que se inspirou Erich Segal pata escribir aquel caramelo titulado Love story. Pois nin iso: o autor négao rotundamente.

Esta columna publicouse orixinalmente o 5 de febreiro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un enigma insoluble

4 de Febrero de 2012 a las 0:01

Como estudante, recibín dúas labazadas na miña vida. A primeira deuma un profesor de latín porque me sorprendeu lendo A illa do tesouro cando tiña que estar traducindo a Virxilio. A segunda veume dun profesor que me pillou na cama cunha lanterna nunha man e unha novela de Conan Doyle na outra. Supoño que ambos os dous entendían que se trataba de lecturas pouco serias. Non conseguiron, non obstante, que chegase a aborrecer uns libros que daquela me gustaban e que co tempo acabarían gustándome aínda máis.

Onte mesmo pola noite, nesas primeiras horas marabillosas da madrugada, cando todo o mundo está durmindo e a televisión deixou de ser ese inevitable ruído de fondo que nos rodea sen que sexamos conscientes da súa presenza, abrín un libro do creador de Sherlock Holmes. Hai cousas que gañan moitísimo co tempo.

Contemplando un grupo de traballadores que saen dun estaleiro, o famoso detective di que parecen uns sucios bergantes, pero que seguramente todos ocultan dentro unha pequena chispa inmortal. Logo engade: “¡Que estraño enigma é o home!” E remata coa seguinte observación: o home, tomado de forma individual, é unha adiviñanza insoluble, pero considerado en conxunto convértese nunha seguridade matemática. Non pretendo tirar ningunha conclusión, pero estou convencido de que eu non merecía aquelas labazadas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 4 de febreiro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un libro sobre nada

3 de Febrero de 2012 a las 0:01

O outro día escoitei na radio unha entrevista cun señor que escribiu un libro para demostrar que Napoleón era homosexual. O autor, que falaba con voz de tiple, acusaba a Bonaparte de ser pouco viril e de ter un corpo feminino. Dixo, ademais, que cando se publique o seu traballo, que de momento aínda non atopou editor, a comunidade científica internacional, sobre todo os historiadores, van descubrir outros aspectos igualmente sorprendentes, algúns deles francamente asombrosos, da personalidade do Emperador.

Non digo que non, pero non lle vai resultar fácil. De Napoleón xa se dixo todo, incluso iso que este señor descobre agora. Por exemplo, o célebre Lombroso tiña a opinión de que as proporcións do corpo daquel célebre personaxe histórico correspondían a un dexenerado. Outros acusárono de sádico e borracho.

Mesmo hai quen afirma que era alemán ou grego ou mouro. Polo que respecta á familia, escribíronse libros para probar que Bonaparte era fillo dun bandido italiano ou que a nai era pastora de cabras ou que fora propietaria dun burdel en Marsella ou monxa en Pistoia ou bruxa. Todo isto está escrito. De maneira que o autor que escoitei na radio non vai sorprender a ninguén. Ademais de que hai un libro dun tal Jean-Baptiste Pérès que demostra que Napoleón non existiu. Polo tanto, dificilmente puido ser homosexual.

Esta columna publicouse orixinalmente o 3 de febreiro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O can Paco

2 de Febrero de 2012 a las 0:01

Xa está aclarado o misterio do Can Paco, de quen falei aquí de pasada hai uns días. Se non atopei o artigo de Ortega que andei buscando, no que eu pensei que o filósofo español falaba deste animal, é porque, segundo sei agora, tal escrito nunca existiu. Así mo comunica Gonzalo Torrente Ballester, que me explica que non se trataba propiamente dun artigo, senón dunha conferencia sobre Toynbee, pronunciada no Círculo Mercantil de Madrid alá polos anos cincuenta, cando Ortega regresou a España.

O que Torrente sabe do Can Paco débello a don Ricardo Calvo. Tal como me acaba de contar, o citado can ceaba todas as noites no Fornos, na rúa de Peligros, esquina Alcalá, e alí mesmo, en fronte do restaurante, collía o último tranvía. Antes, adoitaba asistir ás estreas en distintos teatros de Madrid. Tamén ía aos touros.

Por isto dos touros, o Can Paco tivo un tráxico final. Un día, cando presenciaba unha corrida, tirouse á area e enredouse nas pernas do matador que, irritado, acabou con el dunha estocada. Isto é o que me conta Torrente e que xa me contara outras veces, pero que eu tiña esquecido. Se non fose pola morte, o demais sería moi normal: cear nun restaurante, coller o autobús, ir ao teatro… Como se ve, pódese levar unha boa vida de can sen necesidade de facer o indio en teatros e circos. Sempre que se teña talento, claro.

Esta columna publicouse orixinalmente o 2 de febreiro de 1996 .

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha planta de tomates

1 de Febrero de 2012 a las 0:01

Na xeografía sinistra da dor humana, o lugar de Robben Island carece da significación terrorífica dos campos de concentración nazi, pero non do seu horror. Era o cárcere onde os brancos de África do Sur metían os negros que se rebelaban contra o racismo. Alí pasou vinte e sete anos da súa vida Nelson Mandela, unha parte dos cales os empregou traballando nunha canteira de rocas calizas, nas que a color branca da pedra se convertía, baixo a incidencia dun sol impacable e feroz, nunha tortura máis dos ollos dos presos.

Durante eses anos, Mandela cultivou con agarimo, como se dunha fermosa flor se tratase, unha planta de tomates. No medio da fealdade xeolóxica e seca que o rodeaba, cun po ferinte que se infiltraba por todas partes e que castigaba con saña os pulmóns, o dirixente negro tiña naquel pequeniño oasis vexetal un verdadeiro tesouro.

Agora na autobiografía que acaba de publicar en inglés, Mandela recorda aqueles tomates. Nas liñas que dedica ao asunto da súa muller, da que se tivo que divorciar cando esta apareceu implicada nun par de asasinatos, asegura que a angustia que sentiu entón só se pode comparar coa tristeza que experimentou o día que descubriu no cárcere que lle secara a súa querida planta dos tomates. Só un home de corazón grande e sinxelo coma el pode facer o milagre de converter un simple tomate na máis preciosa de todas as flores.

Esta columna publicouse orixinalmente o 1 de febreiro de 1995 .

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Bruxas

31 de Enero de 2012 a las 0:01

Medio en broma medio en serio, Torrente Ballester adoitaba dicir dos aparatos electrónicos, especialmente das grabadoras, polas cales nalgún momento da súa vida chegou a sentir fascinación, que a única explicación racional que se lle ocorría para comprender o seu funcionamento era que tivesen unha bruxa dentro. Acordeime desto onte pola mañá, cando por primeira vez na miña vida vin o interior dun ordenador. Amosáronme cada un dos seus compoñentes e das funcións que cumprían, pero non entendín nada. Se non fose porque me parece un recurso fácil, diría que non vin a bruxa de Torrente por ningún sitio.

Unha simpleza semellante foi o que dixo Gagarin, aquel grande astronauta ruso, cando despois de regresar do espacio asegurou que non vira a Deus. Nunca soubo que Deus estaba dentro do seu corazón, aquel corazón inmenso que o levou a sacrificar a propia vida para evitar unha catástrofe co avión que pilotaba sobre unha aglomeración urbana.

Algunha vez teño falado aquí do meu interés de profano pola Física e das moitas horas de lectura que levo dedicado, ben inutilmente, por certo, a tratar de entender algúns enigmas relacionados coa orixe do universo ou o comportamento da materia. A verdade é que cando penso no gato de Schrödinger ou nos experimentos de Aspect (e perdón por esta incursión nun terreo que non me corresponde), parécenme cousa de bruxas, por máis que se trate de bruxas disfrazadas co cucurucho dos sabios posto na cabeza. Tamén tería gracia que despois de darlle tantas voltas, se algún día se aclarase eso de cómo apareceu o mundo, nos atopásemos cun velliño de barba branca rindo detrás dunha porta.

Esta columna publicouse orixinalmente o 31 de xaneiro de 2000 .

Marxe
Escrito por amarxedotempo 1 Comentario
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 197 de 206« Primera...102030...195196197198199...Última »