Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Un rapazolo inocente

14 de junio de 2017 a las 0:14

Cando eu tiña dezaseis anos, un día descubrín con sorpresa e con medo que me gustaba moitísimo unha señora xa madura que viña con frecuencia pola casa. Como daquela todas as incidencias perturbadoras da alma acababan botándose no confesionario, unha mañá de verán conteillo ao cura para que puxese algo de acougo no meu espírito atormentado. Non recordo ben as palabras que me dixo, pero non deberon ser de consolo porque aquel día saín da igrexa coa conciencia vivísima de ser un rapaz algo canalla.

Combatín a tentación como puiden, mesmo escribindo para min unhas notas nas que trataba de demostrarme que unha muller vella non podía ser atractiva, pois a beleza tiña que estar necesariamente unida á mocidade. Con todo, cada vez que aquela señora guapa aparecía pola casa, o meu corazón claudicaba.

Hai uns días, despois de tanto tempo, volvín atoparme con ela. Segue sendo elegante e fermosa como entón, a pesar das enrugas e dos netos. Con disimulo e cautela, utilizando a lingua a medias palabras, conseguín averiguar a súa idade. Descontando mentalmente cara atrás, descubrín que aquela muller madura que tanto me gustara non fora máis que unha preciosa mociña de pouco máis de trinta anos. Se chego a sabelo daquela, non me sentiría un rapazote perverso; só un pipiolo inocente e despistado.

Esta columna publicouse orixinalmente o 14 de xuño de 1991.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

París

13 de junio de 2017 a las 0:14

Despois da parada de descanso en Bordeos, con visita a un “chateau”, onde algúns beberon viño para tres ou catro anos, incluídos os musulmáns, onte pola mañá chegamos a París. O recibimento foi magnífico, incluído un espectáculo, montado na praza que hai diante da estación de Montparnasse, no que un grupo de actores, subidos no alto dunha locomotora, actuaron e recitaron e cantaron poemas e cancións de todos os países, que ían sinalando sobre un gran mapa de Europa tamén cunha pequena locomotora de vapor. Logo déronnos entradas gratis para todos os museos, tarxetas para chamar por teléfono e billetes para o metro.

No tren vin falando cunha escritora suíza que me contou algunhas cousas curiosas. Ten dous nenos pequenos, aos que lles envía todos os días por internet unha descrición de cada un de nós. Despois, os rapaciños contéstanlle e dinlle quen é bo e quen é malo. E ela ten moi en conta a opinión dos fillos. Como se ve, no tren hai de todo.

Foi ela mesma quen me contou que hai unha escritora que, ao chegar a Lisboa, acudiu moi nerviosa a falar coa xente da organización porque deixara na casa o osiño de peluche que necesita para durmir. A suíza amosouma na viaxe de onte e decateime de que non ten cara de orixinal nin de diva, senón de infeliz e moi boa persoa. De xeito que me quedou claro que non se trata de ningún acto teatral para chamar a atención. Supoño, por outra parte, que lle sería bastante fácil mercar un novo oso e resolver o problema sen necesidade de recorrer ás pastillas para descansar, como fan moitos. E nada máis por hoxe, a non ser que a danesa da tirita levábaa onte de cor verde.

Esta columna publicouse orixinalmente o 13 de xuño de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Honor

12 de junio de 2017 a las 0:15

O outro día vin na televisión un señor de aspecto cadavérico, con cara de sardiña, que propuña a recuperación do duelo como método para resolver as ofensas relativas ao honor. Nun principio pensei que se trataba dun bromista, incluída a facha que levaba, máis propia dun romántico arruinado que do avogado que dixo ser. Non obstante, transcorridos algúns minutos da entrevista, decateime de que falaba en serio e que acudía ao programa precisamente para facer propaganda da súa idea. Segundo o seu parecer, a volta ao  duelo serviría sobre todo para darlle nobreza a un mundo no que a xente vive e morre na vulgaridade, sen un mínimo de grandeza.

Para defender esta última tese, sacou un papel do peto da chaqueta raída e leu unha colección de mortes recollidas dos periódicos ao longo dun ano, excluídos os accidentes de tráfico, os suicidios e os drogaditos: cinco mortos atragoados á hora de comer; dous, liquidados pola caída de cornixas ou balcóns; un, pillado por unha bicicleta; outro, fulminado por un infarto vendo un partido de fútbol…

Esquecéuselle dicir que, polo menos en España, os duelos case nunca acababan en morte e que moitas veces remataban en pura chirigota. A este respecto, un escritor que non recordo, quizais Fernández y González, fixo unha proposta a un golfo que o retou sabendo que o vello dramaturgo estaba case cego. Sen botarse para atrás, díxolle este que se pechasen ambos os dous nun cuarto escuro, cada un cun coitelo na man, e que se liasen a puñaladas ata que se producise unha morte. Despois, o que quedase vivo, que chamase para que lle abrisen a porta. “Esa é a proposta dun plebeio”, dixo o outro. E salvou o honor.

Esta columna publicouse orixinalmente o 12 de xuño de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Amores por carta

11 de junio de 2017 a las 0:15

Cando falei aquí, haberá cousa de dous ou tres días, do conflito que enfronta a Alfredo Bryce Echenique cunha familia peruana que se sente inxustamente tratada nunha novela, un amigo recordoume o desgusto que tivo por un asunto semellante o escritor ourensán Julio V. Gimeno. Este home, que arruinou un premio de novela porque o gañnou nas catro primeiras veces que se deu, tiña unha tendencia irrefreable a provocar desgrazas. A pesar de todo, ou precisamente por iso, nunca deixou de ser un grande humorista.

Cando publicou a novela Jimmy, tu tío te espera, na que o protagonista é un norteamericano que responde polo nome de Jimmy Castiñeiras, apareceu un señor de Granada moi ofendido. Eu lin a carta e recomendeille a Gimeno que non lle fixese caso, entre outras cousas porque o querelante se chamaba Santiago Castiñeiras.

De resultas da correspondencia que o novelista mantivo con aquel home, a Gimeno xurdíronlle uns amores por carta cunha moza de Pueblo Nuevo del Terrible. Periodicamente,  informábame das súas incidencias, ata que fixo unha viaxe para coñecer a súa amada. Veu decepcionado, pero tardou moito tempo en explicar as razóns. Un día confesoume a verdade a través dun conto inspirado naquel episodio. Tanto no relato como na realidade, todo acabou porque a rapaza non tiña dentes. De comer caramelos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 11 de xuño de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un indio contaminado

10 de junio de 2017 a las 0:12

Como xa saberán moitos lectores, Paulo Paiakan, aquel indio brasileiro que foi presentado ao mundo como un símbolo da pureza ecolóxica, que recibiu premios internacionais de mans das máis prestixiosas organizacións dedicadas á defensa da natureza e que chegou a converterse na bandeira da loita pola salvación do Amazonas, parece que está escapado da xustiza, presuntamente por violar a unha rapaza branca e intentar matala. A notica percorre agora o mundo como ese calafrío de medo que ás veces nos percorre o  sarrizo ata poñernos os pelos de punta. Ninguén esperaba unha nova tan brutal como esta. A acción de Paiakan está salpicada ademais de detalles morbosos que a fan aínda máis  repugnante.

En primeiro lugar, a vítima é unha mociña de dezaoito anos que estaba aprendéndolle a ler ás fillas do cacique. En segundo lugar, a violación, na que participou tamén a muller do indio, foi un acto salvaxe e primario, con mutilacións feitas a mordiscos e co sangue da rapaza enzoufando ritualmente os corpos dos criminais. Se ao final a adolescente violada salvou a vida, foi grazas a un veciño que se presentou cunha escopeta e fixo fuxir aos senvengonzas.

Como era de esperar, xa hai polémica. Para algúns, Paulo Paiakan segue sendo o bo salvaxe que era antes deste tráxico episodio e a historia que protagonizou non pode ser xulgada nin analizada cos ollos dunha cultura como a nosa, prepotente e soberbia. Xa o dixo Darcy Ribeiro, un prestixioso antropólogo do Brasil: Paiakan está contaminado polos brancos, pois os indios nin son neuróticos nin tampouco teñen problemas co sexo. É posible. Agora ben, se as cousas son así, haberá que concluír que o verdadeiro culpable foi Leticia, a moza branca presuntamente violada.

Esta columna publicouse orixinalmente o 10 de xuño de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Os nomes da xente

9 de junio de 2017 a las 0:15

A un compañeiro meu de escola, que agora se chama José, cando o bautizaron quixéronlle poñer General Moscardó. Oínllo contar a don Cesáreo, o cura da parroquia, que explicaba o esforzo que lle custara convencer o pai da criatura de que aquel non era nome de persoa. O bo do home estaba tan entusiasmado co heroe do Alcázar de Toledo que non se resistía á idea de perpetuar no seu fillo unha historia tan gloriosa. Finalmente, o señor abade conseguiu que a cousa quedase en José, que era o nome de pía do xeneral.

Por certo, que no Alcázar naceron unha nena e un neno durante o asedio. Eu oínlle contar a este último os traballos que pasou, xa cando era mozote, para evitar que os casasen. Finalmente, cada un tirou polo seu sitio: el acabou no exército, pero expulsado e encarcerado por rebelde, e ela como ama de casa. Vese que a gloria non se herda.

Tampouco os nomes imprimen carácter. Dos setecentos homes e quince mulleres que se chaman Einstein en todo o mundo, non se sabe de ningún que sexa máis intelixente que o normal. Ignoro como será esa señora panameña da que se falaba onte neste mesmo periódico, a quen bautizaron como Vagina Fernández. Non custa moito imaxinar, polo contrario, como debe ser a cabeciña do seu pai. Agora que naquel país se poden cambiar os nomes extravagantes, a este señor, chámese como se chame, debíanlle poñer nome de can.

Esta columna publicouse orixinalmente o 9 de xuño de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

As noticias

8 de junio de 2017 a las 0:18

O mércores pola noite, xa de madrugada, púxenme a ver na televisión un dos últimos noticiarios para coñecer o que sucedera no mundo durante o día. Coma sempre, as noticias tiñan todas o mesmo sentido tráxico habitual: a guerra en Iugoslavia, a contaminación dos alimentos, os secuestros cotiáns en Colombia, o asasinato a tiros dun presentador en México, incluídas as imaxes macabras do rostro da vítima destrozado polas balas, e algunhas desgrazas máis de menor entidade. Estiven esperando por esa pequena noticia que os responsables destes programas introducen ao final, quizais para aliviar a tensión, pero non chegou.

A non ser que se entendese por tal unha breve reportaxe, lida pola presentadora en ton festivo, sobre un gordo americano que tomou a decisión radical de deixar a gordura. Na pantalla apareceu entón un home de cincocentos quilos de peso, incapaz de moverse polo propio pé, enchufado a un tubo de osíxeno e falando con dificultade. Só lle entendín que non quería vivir máis tempo no inferno no que vivía.

Púxenme a pensar na tarde que eu pasara, despois do traballo da xornada: unha visita á miña mazá, que estaba ben, uns paseos polo xardín, mirando aquí e alá, coa herba rebentando de verde, recén cortada, o arranxo dun par de cousiñas pequenas para mellorar o rego, a lectura dos periódicos, sentado nun sillón ao aire libre. Con máis ou menos comodidades, nun lugar ou noutro, estou seguro de que millóns de seres humanos no mundo enteiro foron tamén razoablemente felices, é dicir, que non tiveron ningunha desgraza e pasaron o día tranquilos, incluso preocupados, pero non amargados. A televisión, non sei por que, ignorounos completamente.

Esta columna publicouse orixinalmente o 8 de xuño de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Presumir de malos

7 de junio de 2017 a las 0:16

Había na miña vila un home que presumía de malo, aínda que eu penso que non o era. Para manter a imaxe que quería transmitir de si mesmo, consciente ou inconscientemente, contaba horrores da súa vida e púñase de malvado, case de monstro demoníaco e sen entrañas. Por exemplo, dicía barbaridades dos seus pais, xa mortos, aos que situaba ardendo no inferno, o cal contrastaba coa fama que tiveran en vida ambos os dous de seren moi boa xente. Un barbeiro que coñecía mellor que ninguén a este afeccionado a ruín, aseguraba que se trataba dunha táctica premeditada, que lle permitía, entre outras cousas, non pagar a contribución ás festas, nin ir á misa, nin poñer a bandeira no balcón o día do Corpus.

Durante anos, eu recei por el, coa esperanza de que Deus lle perdoase os seus pecados e o trouxese ao camiño do ben. Para min, encomendalo nas miñas oracións de neno era como rezar polos chinitos, nome que daquela lle dabamos xenericamente a todos os infieis. Un día, non obstante, decateime de que a súa actitude debía ser falsa. Foi ao escoitarlle dicir unha frase fantástica: “Eu comíalle as vitaminas aos meus fillos cando eran pequenos”.

Algo parecido están facendo agora os australianos. A noite de Reis vin na televisión un programa sobre a campaña publicitaria que empezaron a insertar en periódicos de todo o  mundo. Seguindo esa peste que afecta aos países ricos, incluído este no que vivimos, consistente en rechazar emigrantes como quen rechaza unha praga, esta xente que habita nos antípodas asegura nos anuncios que en Australia se vive fatal: hai serpes velenosas, bandidos, enfermidades provocadas polo clima e toda clase de perigos que lle poden facer a vida ingrata a quen se atreva a instalarse alí. Eu, desde logo, non me aventuraría. Non por culpa dos animais e dos bandidos, senón por medo aos que foron capaces de montar unha campaña desas características. Seguro que lle comen as vitaminas aos nenos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 7 de xuño de 2001.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Bañador

6 de junio de 2017 a las 0:16

Estiven lendo nunha revista americana algunhas historias relacionadas cunha figura xurídica que ignoro se existe aquí, aínda que supoño que debe haber algo parecido, pois no fondo non se trata máis que dunha ofensa. A primeira é moi simple: a unha señora gorda e pequena chamáronlle hipopótamo no traballo, o cal motivou unha denuncia diante dun tribunal de xustiza. Polo que me pareceu entender, a muller non se queixaba do insulto que podía haber no dito, senón do dano psicolóxico que lle causara a nomeada que lle dirixiron. Non creo que se tratase dun formalismo legal, porque entrou chorando no xulgado.

A segunda das historias é bastante diferente. Como protagonista, aparece tamén unha señora, aínda que de características moi distintas da primeira. En vez de gorda, delgada; en vez de hipopótamo, gacela. ¿Como se pode, entón, ofender a unha muller desta condición valéndose do seu físico? Non parece fácil, por máis que tampouco resulte imposible. A proba é que ocorreu, como imos ver. Un amigo invitouna a unha festa privada, con moita xente.

A festa consistía, en parte, nun baño na piscina da casa con concurso de natación incluído. Os bañadores aportábaos o anfitrión. De todos, un deles, precisamente o que ía destinado á señora guapa, tiña trampa. De maneira que cando a fermosa estaba nadando, de repente, o bañador disolveuse, case sen que ela se decatase, e quedou como un se pode imaxinar. A crónica non di nada máis a non ser que presentou unha denuncia no xulgado, o cal quere dicir que se sentiu ofendida, e con razón. Ese non é o problema senón o tempo que tardará en popularizarse tal tipo de bañador.

Esta columna publicouse orixinalmente o 6 de xuño de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Os aplausos

5 de junio de 2017 a las 0:15

No verán de 1981, levei a Ramón Piñeiro a presenciar en Suecia, no mes que el pasou entón naquel país, un espectáculo deportivo. Non se trataba de ningún acontecemento importante, senón dunha sinxela exhibición escolar. Os nenos que aprenderan a nadar na academia municipal de natación facían demostración das súas habilidades e recibían os diplomas correspondentes. A presenza naquel festival era obrigada para min por razóns familiares, e a de Piñeiro tiña que ver coa súa coñecida amabilidade.

Nun momento da velada, unha fermosa meniña loura púxose tan nerviosa que non conseguía avantar nin un metro, por máis que movía os brazos e as pernas con enerxía e con rabia, case con desesperación. Un socorrista achegouse discretamente a ela e acompañouna ata o final, só para que a rapaciña se sentise tranquila.

Mentres a nena sufría, o primeiro clasificado foi un pequeno de aspecto gracioso, extrovertido e simpático, que saudou o público con naturalidade, sen alardes de campión. Non se sorpendeu de que non houbese aplausos. Tampouco os houbo para o segundo nin para o terceiro. A xente non empezou a aplaudir ata que chegou a rapaza angustiada, que, por suposto, foi a última. Recordo o comentario de Piñeiro, entusiasta e amargo. Vénme agora á memoria, cando a Indurain lle empezan a dosificar os aplausos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 5 de xuño de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 19 de 220« Primera...10...1718192021...304050...Última »