Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Alerta

29 de junio de 2017 a las 0:15

Hai uns días, tal como contei aquí a semana pasada, fun gravar un programa de televisión que incluía algúns lugares nos que transcorreu unha parte da miña infancia. Nunha das aldeas onde acudimos con ese propósito, tiñamos que filmar a casa duns parentes que agora non residen alí de maneira habitual e aos que eu me esquecera de avisar con antelación para que nos botasen unha man. Iso fixo que non puidesemos rodar en interiores e que, ademais, nos vísemos obrigados a entrar no patio da casa saltando por riba da cancela e que andásemos pola horta adiante buscando algún punto que nos permitise situar a cámara no escenario máis adecuado.

Era despois de xantar, a iso das catro da tarde, e o sol pegaba con forza. Eu xa tiña esquecido que a esas horas, en tempo de verán, non se ve unha alma por fóra e que as aldeas parecen escenarios de pantasmas, sen xente na rúa, apenas habitada por algún can deitado á sombra, durmindo a modorra da sexta na porta da casa. Iso mesmo era o que sucedía no sitio ao cal me refiro cando chegamos nós.

É dicir, que non vimos a ninguén. E, non obstante, unha semana despois, pola casa dos meus parentes pasaron máis de dez persoas para informar do que sucedera. O que máis me sorprendeu foi que a información, segundo tiven a oportunidade de comprobar, era correcta, incluso respecto dun par de frases que eu pronunciei diante da cámara. Sempre me chamou a atención este misterioso sistema de alerta, tan discreto, que lles permite aos nosos paisanos controlar ata a última mosca que atravesa voando polo lugar. Aínda que ás veces, iso tamén é certo, a mosca se converta nunha avioneta e dentro do aparato viaxen cobradores de contribucións.

Esta columna publicouse orixinalmente o 29 de xuño de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Condenado a ducharse

28 de junio de 2017 a las 0:17

En Inglaterra, un xuíz acaba de condenar un individuo a ducharse dúas veces á semana, polo menos. O porquiño foi denunciado polos compañeiros da oficina, cansos de soportar a tufarada que aquel desprendía por non lavarse, un cheiro a bravú que os ofendidos describiron durante a vista no xulgado como autenticamente insoportable. Na revista onde leo a noticia vén unha foto do paxaro: nada que faga sospeitar que se trata dun marrán. Ben vestido, rasurado e peiteado, podía pasar por unha persoa normal.

É ese carácter de porco clandestino o que fai antipático ao individuo agora condenado. Debaixo da aparencia, soamente a uns milímetros da impecable camisa branca que loce no retrato, este tipo escondía unha espesa costra de miseria. En defensa propia aduciu que el non percibía o cheiro que os seus compañeiros lle atribúen, aínda que admitiu que iso se podía deber ao costume. Prometeu cambiar.

O que chama a atención é a decisión xudicial, non tanto pola obrigatoriedade da ducha, que semella acertada, como polo número de veces que o guarro terá que pasar por debaixo da auga. É posible que non cheguen, sobre todo nos primeiros días, especialmente se na primeira fregada non desaparecen os restos da roña acumulada e esta segue fermentando. Claro que nisto da hixiene non hai normas. Aínda hai menos de cen anos, o doutor Olovarrieta escribía: “Te lavarás bien los pies, cada dos meses o tres”. Parece pouco.

Esta columna publicouse orixinalmente o 28 de xuño de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Dous velliños

27 de junio de 2017 a las 17:09

Onte falei aquí do paxaro Klaus, un ferreiriño sueco que nos visita na casa durante os veráns. Supoño que non será o mesmo desde que o vin a primeira vez, hai máis de vinte anos, pois aínda que ignoro cal é a idade media destes animais, sospeito que non viven tanto tempo. Neste caso, estariamos falando de varias xeracións da mesma familia, probablemente pais e fillos. O que non comprendo é de que maneira se transmitiron a información duns para outros, é dicir, que no número 22 da rúa Björkänsgatan vivía unha xente pacífica e amante dos animais, onde daban un queixo excelente. Porque o certo é que ese costume nunca se interrompeu.

Por outra parte, o tal Klaus nunca visitou os veciños da casa do lado, Tyra e Martin, que xa morreron. Non podería dicir que a aquela parella de velliños non lle gustasen os bichos, porque non o sei, aínda que teño a seguridade de que non apreciaban os nenos. Eu mesmo fun testemuña de como un día botaron unha nena da casa porque estaba indisposta do estómago e facía porquerías pequeniñas.

O deles eran andar en bicicleta. Estounos vendo todos aos días, saíndo a pasear cada un na súa máquina, sen faltar nunca, incluso cando xa cumpriran os noventa anos. Algunha vez me crucei con eles, alá pola praia de Tylösand, e daba gusto observalos, sempre dereitiños e pulcros,  como dous exemplos vivos da boa educación nórdica, o sentido san da vida ao aire libre e a felicidade sinxela de sentirse satisfeitos. Nunca entendín por que o paxaro Klaus e os seus descendentes non se fixeron amigos daquel par de benditos. Prefiro que non tivese nada que ver con adiviñacións do corazón. Espero que fose só un problema do sabor do queixo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 27 de xuño de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha entrevista

26 de junio de 2017 a las 0:30

O outro día estivo a verme no hotel un periodista para facerme unha entrevista. Eu pensei que quería falar da conferencia que ía dar aquela mesma tarde na Fundación Dávila Garibi, pero non. O rapaz, que tiña cara de infeliz e boa persoa, empeñouse en facerme preguntas de economía e cousas polo estilo. Tamén quería saber se os chistes que aquí se contan dos galegos, que nos presentan como parvos e ignorantes, obedecían á realidade ou carecían de fundamento. Preguntoume esa bobada sen malicia.

Onte, cando me erguín, por debaixo da porta do meu cuarto xa tiña o periódico coa entrevista. Púxenme a lela e estiven rindo sen parar ata que rematou. Nunca vira disparate parecido, nin sequera a vez que un periodista puxo nos meus labios a frase de que estaba preparando unha edición crítica do coro Aires da miña terra.

A cousa empezaba así: “En Galicia se encuentra Vigo, a lo que se denominó por mucho tiempo la ciudad del Ferrol”. De aí para adiante, todo o imaxinable. Por exemplo, que na Arxentina, onde se contan chistes de galegos, existe “una gran colonia de estos personajes”, ou que en Baiona está enterrado un “indígena que llegó en la tripulación de Colón”. Cando eu lle dixen que iso de contar chistes era un hábito xeral entre países fronteirizos, fíxome dicir: “Los franceses los cuentan de los belgas y los suizos de los noruegos”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de xuño de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Kaliningrado

25 de junio de 2017 a las 0:18

Onte chegamos a Kaliningrado a iso das doce e media da mañá. Como se sabe, esta antiga cidade da Prusia Oriental chamábase antes Koenigsberg, pero cando lle foi asignada aos soviéticos na conferencia de Potsdam, despois da Segunda Guerra Mundial, estes cambiáronlle o nome, que aínda conserva na actualidade. Kaliningrado forma parte de Rusia, pero está separada dela, empotrada entre Polonia, o mar Báltico, Lituania e Bielorrusia. O vello nome vai unido sempre ao do filósofo Kant, que nunca se moveu de aquí.

O recibimento que nos fixeron foi moi animado: banda de música na estación, rapazas vestidas co traxe rexional que nos entregaron un ramo de flores a cada un, foguetes, tracas, globos e moitísima xente aplaudindo e pedindo autógrafos a todo o mundo nos andéns. Logo, un pan grande, do que tiñamos que coller un anaco, metelo en sal e comelo: unha maneira de amosar a hospitalidade nestas terras. Despois, aos hoteis, sen ascensor, pero cun corpo de voluntarios para subir as maletas aos cuartos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de xuño de 19.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Sobre o borreguismo

24 de junio de 2017 a las 0:20

O outro día, mentres xantabamos ao aire libre, á beira do río Neckar, un profesor alemán preguntoume se en España estaba de moda poñerlles nomes raros aos nenos, especialmente tomados de actores e actrices populares. Díxenlle que si e acabamos ríndonos ao comprobar que os rapaces se empezan a chamar da mesma maneira nos dous países. Comentamos tamén que visten de xeito semellante, que se divirten aproximadamente igual e que adoptan unha actitude moi parecida no que respecta aos seus estudos.

No caso concreto da escritura, queixábase o meu interlocutor de que os seus alumnos escriben cada vez peor, con numerosas faltas de ortografía, e que ignoran feitos culturais básicos. Eu expliqueille que esa mesma queixa a escoitaba en España con frecuencia e que a tiña oído tamén noutros países.

Chegamos polo tanto á conclusión de que o mundo se está convertendo nunha especie de parroquia, na que as diferenzas entre a xente son cada vez menores. Por suposto, ambos compartiamos a opinión de que tanto uniformismo non é bo, pero de súpeto eu decateime de que os dous levabamos o mesmo tipo de camisa de punto, cun lagarto bordado no mesmo sitio. Non lle quixen dicir nada porque desde había uns minutos tiña el empezado un discurso sobre o borreguismo da xente que lle estaba saíndo moi ben.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de xuño de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Perder o tempo

23 de junio de 2017 a las 0:15

Na miña terra, aos vagos chámanlles calaceiros e, en xeral, son mirados con malos ollos por case todo o mundo. Cando eu era rapaz, había algúns realmente gloriosos, como o Mechedes, de quen se dicía que levaba consumidas por adiantado, permiso vai e permiso vén, as vacacións de vinte anos. De todos os xeitos, algunha fórmula debía ter inventado para aprazar a débeda, porque eu acórdome del gozando dos días de verán como os demais, apertando os amigos pola rúa e derramando simpatía sen parar.

Era un vago con graza. O contrario do que sucedía con outro personaxe, ao que non vou nomear aquí por non desgutalo, que era un calaceiro desprovisto de todo atractivo. Pertencía á especie dos estomballados, eternamente sentado no espolón da praza, sen outro obxectivo na vida que coidar o corpiño e papar a mosca.

Na conferencia que dei o outro día sobre Torrente Ballester, dixen que o escritor ferrolán é un vago magnífico, admirable. Tiven que explicarme. Para ter a categoría dun bo vago, hai que ser, en primeiro lugar, intelixente. Trátase dunha condición indispensable, pois só desa maneira se pode posuír unha concepción acertada do tempo, non como un ben económico para aforrar, senón como unha riqueza para gastar. É dicir, que vagancia e sabedoría están moi próximas. Por iso convén perder o tempo de cando en vez.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de xuño de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Racismo

22 de junio de 2017 a las 0:22

Como é sabido, nos Estados Unidos segue utilizándose iso que se chama a linguaxe “politicamente correcta”. Xa contei aquí que, hai uns anos, cando participaba nunha mesa redonda na Universidade de Nova York, na que estabamos dous homes e dúas mulleres, fumos presentados como “os catro escritores, as catro escritoras, que nos acompañan hoxe”. O colega que me acompañaba, un home de bastante mal xenio, rosmou polo baixo, non moi contento co que acababa de escoitar. A min, se digo a verdade, resultoume divertido: non ocorre con frecuencia que a un o traten en público de feminino. Era unha experiencia que non imaxinaba ter que pasar.

Sobre estas cuestións, escoitei o outro día na radio un profesor que protestaba polo feito de que a William Faulkner, nalgunhas universidades do seu propio país o consideren un escritor incorrecto, acusado de racismo. O citado profesor puña como exemplo do contrario a dedicatoria que o famoso novelista puxo á fronte dunha das súas obras, ofrecida á criada negra que o coidou desde pequeniño.

Non estou de acordo. Esa dedicatoria, que figura na novela Gow Down, Moses, di exactamente así: “Á memoria de Mammy Caroline Barr, Mississippi. Nacida en plena escravitude, serviu á miña familia cunha abnegación e unha lealdade sen límites, enchendo a miña infancia co seu amor e a súa entrega infinitas”. Se a isto engadimos que a escrava está enterrada no mesmo cemiterio que o seu amo, pero na parte reservada aos negros, penso que todo está bastante claro. O cal non quita para que a exclusión de Faulkner dos estudos universitarios nalgúns centros dos Estados Unidos non deixe de ser unha medida tonta. Así, nin a Biblia se salva.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de xuño de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un partido

21 de junio de 2017 a las 0:15

Como é sabido, os portugueses din unha frase sobre os españois que resume bastante ben os seus sentimentos ao respecto: “De España, nin bo vento nin bo casamento”. Alguén a citou, unha vez máis, nestas xornadas que estamos celebrando en Trujillo. Iso non quere dicir, non obstante, que o espírito das conversas estivese impregnado pola desconfianza, senón todo o contrario. A proba é que se falou do problema.

En Portugal aínda queda moita xente que mira cara a España cunha mestura de rancor histórico, de temor e de complexo dun país pequeno fronte dun veciño grande. Un veciño que   lle fixo, xusto é dicilo, bastantes perrerías. A proba do bo clima no que transcorreu o congreso foi o partido de fútbol do venres, que vimos todos xuntos nunha sala do hotel, a non ser tres poetas e un editor, que nos reprocharon a nosa afección e foron falar de poesía ao comedor, mentres lles daban de cear unha caldeirada de peixe que eu comprobaría despois, ao rematar o partido, que non era precisamente o mellor prato que comimos aquí.

Durante o partido sucedeu unha cousa curiosa. Mentres os portugueses volvían pola selección española, os españois, case na totalidade, conforme ía avanzando o partido, empezaban a volver polo Paraguai. Diante do desconcerto dos nosos veciños, alguén tomou a iniciativa de explicarlles unha actitude tan insólita. Todo se reduciu a facerlles un retrato de Clemente. Confeso que rin das cousas que se dicían do personaxe, sobre todo da súa intelixencia. Non me atrevo a repetilas, especialmente porque poderían dar orixe a unha querela, tan gordas foron e ditas con tanto enxeño. Laméntoo moito porque estou seguro de que algúns mo agradecerían.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de xuño de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un bruxo

20 de junio de 2017 a las 0:20

Hai un par de anos apareceu por Xinzo de Limia un senvergonza que montou con éxito consulta de bruxo. Dotado de labia, acentuada ademais de maneira positiva por ese acento andaluz que tan gracioso lle cae aos nosos paisanos, o carota deseguida se fixo cunha amplísima clientela. Empezou curando doenzas miúdas, pequenas dolores rebeldes e inconcretas, e acabou tratando o cancro. Toda a angustia e a deseperanza humanas, que son moitas, convertidas en avultado negocio para un desaprensivo calquera.

O individuo non mandaba mirar o sol, como o insensato ese que o outro día lle desgraciou a vista a uns cantos inocentes coa promesa de que ían ver a Virxe María. Non tan ignorante nin tan audaz, contentábase con remedios inventados a base de herbas, con oracións recitadas un determinado número de veces sen equivocarse ou cunha bebida fabricada con gasosa e algúns polvos inocuos adquiridos na botica.

As xentes da vila estaban indignadas co tramposo. Houbo propostas diversas para desmontarlle o tenderete. Quen mellor entendeu o asunto foi o meu vello amigo Camilo Dios, comunista dos que andaron no monte, que estaba irritado co escarnio que se facía da xentiña. Quixo a sorte que un día que este entraba nun bar, o bruxo, eufórico polo éxito, o sinalase co dedo dicíndolle: “Usted tiene cáncer”. Sen pensalo, o aludido ergueu o potente brazo e nun só golpe descargoulle centos de quilos de indignación por riba. Acabouse.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de xuño de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 18 de 221« Primera...10...1617181920...304050...Última »