La Voz de Galicia
Recuperación diaria das columnas de Á Marxe, escritas por Carlos Casares en "La Voz de Galicia"
Seleccionar página

O discurso dun redentor

Onte pola mañá, durante preto dun cuarto de hora, fun escoitando na radio do coche o discurso gasoso dun redentor. Era un deses homes de palabra fácil e ideas flotantes, con resposta rápida para todo, quizais un pouco pasado no capítulo dos nobres sentimentos e unha miga inmodesto á hora de ponderar, ben certo que de forma suave, as propias virtudes. Naturalmente, falaba en ton crítico da sociedade española actual, tamén da europea no seu conxunto, e proclamaba a necesidade irrenunciable de volver a unhas inconcretas orixes.

Perdido nun mare magnum capaz de levantar dor de cabeza, mesturou o monoteísmo e a monogamia dos pigmeos coas clínicas para grilos que parece ser existen na India, fixo unha burla tonta da tecnoloxía e o racionalismo europeos, enxalzou a intelixencia de non sei que tribo do Amazonas e acabou nun delirio de tipo místico-astronómico, onde non faltaron, por suposto, os inevitables buracos … Seguir leyendo

Escritores, escritoras

Esquecín contar aquí a miña experiencia diso que en América se chama a linguaxe politicamente correcta e que non consiste noutra cousa que en ter moito coidado en non ferir a ninguén cando se fala, non porque non se poida insultar, que se insulta, senón para comportarse como persoas civilizadas. Por exemplo, na Universidade de Nova York observei que os letreiros que sinalaban os lavabos das señoras estaban corrixidos para que puxesen “mulleres”, pois os dos señores puñan simplemente “homes”.

Algún profesor contoume que con frecuencia, en plena clase, hai alumnos ou alumnas que se levantan para chamarlle a atención por algún error cometido neste aspecto. Aínda que xa empeza a estar perfectamente codificado o que se pode dicir e o que non, non resulta moi fácil habituarse a esta nova maneira de falar.

O máis chocante, non obstante, foi o que sucedeu na mesa redonda na que participamos dous … Seguir leyendo

Un poeta

Había en Madrid despois da Guerra Civil unha señora marquesa con fama de ser unha muller cultísima, boa escritora, que publicaba nos periódicos uns artigos excelentes, moi eloxiados en tertulias e salóns. Nas reunións de amigos era ademais simpática, de maneira que chegou a vivir rodeada da admiración e o afecto de cantos a trataban, tanto que o seu nome figurou en lugar preferente nos listados de candidatos a ocupar unha cadeira na Real Academia Española. Só tiña un defecto: era algo tacaña de máis.

Foi a súa perdición. Os artigos escribíallos un señor ao cal lle pagaba pouco e que un día pediu aumento. Como non o conseguiu, vingouse entregándolle como propia unha colaboración de Oscar Wilde, que a señora remitiu ao periódico firmada por ela mesma. Cando apareceu publicada, choveron as protestas e rematou a historia.

Nos Estados Unidos acaban de cazar a un plaxiario despois de perseguilo … Seguir leyendo

Tópicos

Chamoume onte unha señorita desde Londres para facerme unhas preguntas destinadas a un programa da BBC. Empezou pedíndome que lle dixese como somos os galegos. Igual que me ocorre sempre en situacións así, cando a pregunta resulta tan inconcreta, respondín cunha tontería: dixen que os galegos somos como a demais xente do mundo. Alarmado polo silencio da entrevistadora, que durante uns segundos de desconcerto debeu pensar que o seu traballo ía ser difícil, engadinlle algo máis. Aclareille que os galegos somos iguais que todos, pero diferenciados, tamén como todos, pola nosa lingua e a nosa historia.

Logo preguntoume que pensaban os demais españois de nós. Contesteille que hai anos nos vían como xente pobre e analfabeta, transhumante, dedicada a exercer por España adiante oficios pouco valorados, como os de vendedores de auga no sur, serenos en Madrid ou segadores en Castela. Tampouco nos consideraban moi intelixentes.

Respecto da idea que … Seguir leyendo

Sentido da competición

Todos os anos, o primeiro domingo de marzo celébrase en Suecia a Vasa loppet, unha carreira de esquí de fondo coa cal se conmemora un feito histórico moi popular, relacionado co rei Gustavo I Vasa, heroe da independencia daquel país. Participan nela miles de persoas, que percorren unha distancia de moitos quilómetros, ao cabo dos cales agarda polo gañador unha cantidade que equivale a algo máis dun millón pesetas e un coche.

Antes, o triunfo non levaba emparellado outro recoñecemento que o honor. Onte pola mañá erguinme cedo, enchufei ese milagre para min incomprensible que se chama televisión por satélite, busquei a cadea estatal sueca e dispúxenme a ver o  contecemento. Xa empezara había un cacho. Na cabeza da carreira camiñaban bastante destacados dous homes, un vestido de encarnado e outro de azul.

De súpeto, cando empezaba a cansar de ver sempre o mesmo, é dicir, bosques de abidueiras, neve … Seguir leyendo

Insultar ao lobo

Un amigo chamoume por teléfono para reprocharme amablemente que nun dos artigos destes días pasados me referise ao lobo como alimaña. Confeso que o citado bicho non me resulta simpático. Crieime entre xentes que lle atribuían cousas feas, entre elas a morte do Primo da Manga, de quen se dixo que o paparan pola parte de Ganade. Aínda que finalmente a historia non resultou certa, pasei algunhas noites de inverno imaxinando na cama como lle despedazaban o pescozo e de que maneira o deixaban sen brazos nin pernas.

Eu vin o lobo unha vez camiño de Lamas, sentado no medio da estrada, batendo co rabo contra o chan. A miña nai e as amigas que ían de paseo con ela botáronse a chorar co medo e foron avisar a un home que andaba traballando nos campos, alí preto. O señor acudiunos, pero dixo que aquilo non era un lobo, senón … Seguir leyendo

Misterio

Onte pola mañá, despois de participar nun programa de radio, fun dar unha volta pola parte antiga de Ourense co escritor Andrés Trapiello, que quería coñecer a cidade. Na Rúa de Lepanto, a poucos metros da casa onde naceu Eduardo Blanco Amor, descubrimos unha librería de vello. Foi unha festa. Eu merquei cinco primeiras edicións de Pío Baroja, un par de biografías e algunhas cousas máis. Logo pasei o resto do día soñando coa ilusión de que chegase a noite, xa libre dos compromisos, para volver á casa e empezar a mirar os libros un a un. Eu, antes de lelos, teño que tocalos, darlles voltas nas mans e acariñalos como se estivesen vivos.

Un dos libros que adquirín no paquete foi unha biografía de Disraeli. Non a comprei polo seu valor bibliográfico, que se reduce a estar moi ben encadernada, cun fermoso lombo de pel de color verde, con … Seguir leyendo

A morte dos fantasmas

Leo nunha revista americana un artigo da escritora rusa Tatiana Tolstaia no que conta como unha amiga xa moi vella un día lle contou que na época dos tsares, Rusia era un paraíso. Segundo a señora, o seu avó, que non pasaba de ser un simple traballador, naquela época podía beber todos os días, ir de compras ás mellores tendas e co diñeiro sobrante mercarlle á súa muller un anel de ouro con esmeraldas. Por outra parte, os obreiros almorzaban con caviar, os campesiños nadaban en gran e os policías eran educados e correctos.

Naturalmente, se as cousas eran así, nada ten de estraño que o propio Nicolás II, xa capturado polos revolucionarios e a punto de ser fusilado, estivese convencido de que o pobo o quería sinceramente e que os disturbios provocados naqueles días obedecían á maquinación duns poucos axitadores profesionais que pronto serían detidos pola policía e o … Seguir leyendo

Coloquio

O xoves pola noite estiven en Ourense para participar nunha mesa redonda sobre Castelao, que congregou na sala a máis de trescentas persoas. Mentres escoitaba os meus compañeiros de mesa e observaba alí a toda aquela xente, entre a cal abondaban rapaces e rapazas moi noviños, eu acordábame de que a primeira vez que oín falar de Castelao na miña vida foi precisamente naquela mesma cidade, pero a principio dos anos sesenta.

Xa o teño contado moitas veces. Un día, Vicente Risco levounos á súa casa da rúa Santo Domingo a Xaime Quesada, José Luis de Dios e Arturo Lezcano. Alí vimos,  asombrados, o álbum Nós. Eu recordo que ao día seguinte, xa no café, aínda influído pola impresión do día anterior, lle preguntei a don Vicente se aquel tal Castelao fixera máis libros. Risco, sen amosar asombro de ningún tipo pola miña enorme ignorancia, explicoume que había outro … Seguir leyendo

Unha boa persoa

Houbo unha época xa bastante lonxana, alá polos anos corenta ou cincuenta, na que case todos os rapaces, e supoño que tamén algunhas persoas maiores, lle tiñamos un medo irracional á lepra, unha enfermidade bíblica da que entón se falaba moito, supoño que non tanto pola doenza en si, absolutamente rara e infrecuente entre nós, canto porque na intensa vida relixiosa daqueles anos estaba moi presente a vida do padre Damián, o apóstolo dos leprosos, que se puña como exemplo de entrega xenerosa aos demais.

Foi este temor á lepra o que me levou a admirar o escritor R. L. Stevenson moito antes de que lese os seus libros. Nuns exercicios espirituais, o padre xesuíta que os dirixía dixo que o escritor xogaba á pelota cos nenos leprosos e que se negaba a poñer guantes, tal como lle recomendaba a súa muller, para non humillalos.

Pareceume que era un comportamento … Seguir leyendo