Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Horas

29 de enero de 2015 a las 0:29

Pasei toda a tarde de onte facendo o vago. Primeiro fun comer con tres amigas, as tres, estudantes da Universidade de Vigo, e falamos tanto e durante tanto tempo que acabaron botándonos do restaurante como se bota os pesados, é dicir, presentándonos a nota antes de pedila. Non é que tivésemos nada importante que tratar, pero a conversa resultaba agradable e entretida, de xeito que o tempo transcorreu sen sentilo, que é o que sucede cando o tempo se regala, non porque teña pouco valor, senón porque, precisamente, ten un valor inmenso. Sería pouco elegante obsequiar os demais coas cousas que non serven ou nos sobran.

Despois, unha das rapazas e mais eu entramos nun café para seguir falando do que nos gusta, algo que moitos pensarán que é unha pesadez, pero que a nós nos encanta: os últimos libros lidos, algún poema compartido, historias recordadas e todo iso que anda arredor da literatura, que non é outra cousa que o mesmo que anda arredor da vida.

A miña amiga, que estuda o primeiro ano da carreira, quere ser escritora. En realidade, como é lóxico, xa escribe. Polo tanto, cóntame os seus proxectos e preséntame as súas dúbidas. Destas últimas ten moitas, o cal é un bo sinal, segundo fun aprendendo cos anos, despois de tratar a moita xente segura que non tiña ningún interese. As persoas que dubidan, en xeral sempre resultan máis interesantes que aquelas que o teñen todo claro. Foi o que lle dixen a ela. E con esas cousas foron pasando as horas, ata que chegou a noite e había que ir pensando en marchar para a casa. Eu non sei o que pensaría a miña amiga cando quedou soa. Eu empecei a pensar se non serei xa un avó ceboleta.

Esta columna publicouse orixinalmente o 29 de xaneiro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Torrente

28 de enero de 2015 a las 9:41

Esta é a terceira vez que empezo este artigo, metido nun taxi, loitando contra os caprichos da informática, que se empeña en borrar, cando máis mal me pode facer, o traballo do día. Nunca pensei que a morte dun amigo se fose converter para min nun dos días máis disparatados da miña vida. Estou seguro de que se Torrente me puidese dicir algo, diríame: “Non lle deas tanta importancia, métete na casa e manda todo a paseo”. Pasei a mañá de radio en radio, de televisión en televisión, escribindo non sei cantos artigos. Por último, cando ía descansar, viñéronme buscar para ir a un programa. Ignoro cando dixen que si. Por iso vou neste taxi.

Supoño que a morte dun escritor debe parecer unha cousa dolorosa, sobre todo cando se trata dunha figura tan querida como Gonzalo Torrente Ballester. Non é esta, non obstante, unha perda irreparable. Quero dicir con isto que non desaparecen nin os seus libros nin os seus escritos, o cal, despois de todo, para un lector é quizais o máis importante. A Torrente seguirase léndoo despois de morto.

Por iso non consigo hoxe deixarme levar polo sentimento de ter perdido un dos novelistas españois máis importantes deste século. A sensación que teño é a de que morreu un dos meus grandes amigos, co que compartía horas e horas de agradable tertulia nas mañás dos veráns desde hai moitos anos. Iso si que resulta absolutamente irreparable e non pode ser  compensado lendo un libro. Por moi xenial que sexa a obra de Torrente, eu cambiaríaa enteira por que el seguise vivo. Como iso non é posible, haberá que aceptar ese absurdo de que os soños dun ser humano duren máis ca el. Pero non hai soño máis fermoso que a vida dun amigo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 28 de xaneiro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A morte dos bichos

27 de enero de 2015 a las 0:17

Creo que teño falado aquí algunha vez dunha señora de Beiro, preto de Ourense, que dicía que escoitaba tusir os mosquitos pola noite. Esta muller, que contaba unhas historias fantásticas e que tiña fama de ser algo rara, aseguraba tamén que unha vez vira un enterro de lobos: catro deles levaban a lombos os restos dun compañeiro abatido a disparos, mentres outros cen camiñaban detrás en silencio, perfectamente formados en filas de a dous. Non recordo máis detalles, pero o conto era longo e fascinante.

Onte, cando eu volvía en coche desde Ourense, no camiño vin tres raposos mortos, todos vítimas do tráfico. Non é que pensase no enterro dos animais, como aquela señora de Beiro, pero si na súa desaparición e as súas consecuencias, sobre todo para as familias. Supoño que a tristeza vale para todos, incluídos os bichos.

Uns quilómetros antes de chegar á casa, levei diante, durante bastante tempo, un camión cargado de porcos. Non o pasei ata O Porriño, cando se desviou para meterse no matadoiro. Non puiden evitar que me viñese á cabeza a comparación cun cargamento de condenados a morte entrando nun campo de exterminio. Xa sei que é falso e que a razón di que non ten sentido trasladar sentimentos humanos de piedade ou de compasión ao mundo dos animais. Ás veces, non obstante, convén deixarse enganar polo corazón.

Esta columna publicouse orixinalmente o 27 de xaneiro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Ladaíñas e aburrimento

26 de enero de 2015 a las 0:16

Esta señora Helena da que falei onte aquí, xa dixen que era moi xorda. En realidade non oía nada, guiábase máis ben polos labios da xente que se dirixía a ela. Aínda que entendía case todo, ás veces comprendía as cousas do revés, polo que non resultaban raras as situacións cómicas, sobre todo para os rapaces da casa. Un día, un primo meu pediulle que lle preparase a merenda e respondeulle que non había nada que ir comprar á tenda. Inocencias como esta a nós parecíannos divertidísimas e facíannos rir.

Como ocorre con frecuencia cos nenos, a risa viña nos momentos menos apropiados, de maneira especial á hora do rosario, que rezabamos na cociña da lareira polas noites, antes de cear. Ese primo meu da merenda era especialista en provocar o escándalo con xestos, mentres el se mantiña serio, coas mans dereitas.

Unha noite, como consecuencia da xordeira, ao chegar as ladaíñas, a señora Helena andaba descoordinada e ía algo adiantada respecto dos demais. O primo do que falo colocouse detrás dela e púxose a facer como que lle daba corda cunha manivela. Pillárono in flagranti, entre eles a propia burlada. Non obstante, cando a nai daquel demo se dispuña a zurrarlle, quen llo arrincou das mans foi precisamente a ofendida. O argumento que empregou foi apabullante. Dixo que o rosario era demasiado aburrido para os nenos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de xaneiro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un mozo racista

25 de enero de 2015 a las 0:15

Hai uns días, nun programa de televisión que trataba sobre a violencia no fútbol, saíu un rapaz novo que se declarou abertamente racista. Foi unha declaración de natureza física, sen arroupamento ideolóxico de ningún tipo, como quen di que lle doe unha moa ou avisa de que vai comer porque ten fame. Nalgún momento, quizais como unha excrecencia cultural que llesaíu dos escasos anos de escola, este personaxe pronunciou sen demasiados problemas a palabra Europa e pediu que esta fosesó para xentes brancas coma el.

Branco, o que se di branco europeo, é dicir, un individuo alto e xuncal, de ollos azuis, pelo loiro e cranio dolicocéfalo, el non era exactamente. Polo menos, tiña o pelo escuro, un nariz sospeitoso, talvez reminiscencia lonxana dalgún xene africano, e un corpo sólido, pequenote e chaparrete. Con esa anatomía de tenda de ultramarinos non é como para andar presumindo de pureza racial.

Desde logo, este individuo, solto nalgúns barrios conflictivos e duros da Euroa de arriba, probablemente ía levar unha sorpresa. Para uns personaxes igualmente simples coma el, máis dados a sentir que a pensar, podía ser un discriminado calquera, igual que un negro, un mouro, un xitano ou un turco. A fronteira da diferenza é sempre arbitraria e todo ser humano, incluído este mozo musculoso que proclamaba a súa superioridade o outro día na televisión, nunca estará libre de que alguén o considere tamén inferior.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de xaneiro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Inútil

24 de enero de 2015 a las 10:32

Había en Ourense un señor, alá polos anos setenta, boa persoa e moi ben educado, que tiña a mala sorte de caerlle mal a Pepe Suárez, o famoso fotógrafo nacido en Allariz. Para min, aquela mala relación persoal, que nunca traspasaba os límites da cortesía por ambos os lados e que se reducía a pequenas chinchorradas de tipo verbal que Suárez lle deixaba caer ao outro de vez en cando, resultaba incómoda porque lles quería ben aos dous. Unha noite, estando sós Pepe e mais eu no desaparecido Café Miño, pregunteille con toda a cautela do mundo, para non provocar nel unha explosión de furia, pola razón daquela antipatía.

A miña sorpresa foi grande porque tiña sospeitas de que a cousa viña da política, pois para Pepe ese era un motivo frecuente de animadversión contra todo aquel que non fose republicano, que non admitise a supremacía intelectual de Unamuno, amigo seu, sobre calquera outro intelectual español ou que non odiase a Franco arrebatadamente.

Feita a pregunta, Suárez, que estaba tomando un té, quedou un momento coa taza no aire e díxome sen irritación de ningunha clase: “Ese individuo é a persoa que sabe máis cousas inútiles de toda Europa. Estou seguro que, se llo preguntas, coñece o nome do inventor da salchicha”.  Logo acabou o seu té e seguiu falando de outros asuntos. Pois resulta que, anos despois, eu acabo de saber unha desas cousas inútiles, concretamente de que iso que os americanos chaman hot dog, que os portugueses traduciron por cachorro quente e que espero que en galego non teña nome, inventouno un tipo chamado A. L. Feutchwanger. Tratarei de olvidalo mañá por respecto a Pepe Suárez.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de xaneiro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Abrigo de peles

23 de enero de 2015 a las 0:13

Segundo me contan, empeza a haber xente que se dedica a insultar as señoras que levan abrigos de peles. Xa coñezo a varias mulleres que foron interpeladas na rúa, parece que dun xeito insolente nalgún caso e simplemente irónico noutro. A unha delas, unha rapaza preguntoulle se non tiña calor con tanta pouca roupa como levaba. A outra chamáronlle guarra. Supoño que debe haber tamén maneiras máis amables, incluso pintorescas, como esa parella que o outro día paseou por Madrid en pelota como forma de protesta.

A min, este amor desaforado polos animais faime desconfiar, como todas as manifestacións radicais de calquera cousa. En xeral, custa crer que haxa persoas tan sensibles, ás que se lle  rompe tanto o corazón pola sorte dos bichiños, aínda que non de todos, pois non protestan así pola mortandade en que se basea a industria do calzado.

Tampouco coñezo a ninguén que se indigne polos millónsde vacas que se matan no mundo cada ano, nin polos cabritos, os polos, os peixes, os paxaros, toda esa fauna universal que arrasamos cada día. Mellor dito, sei que hai países onde a xente interrompe unha escavación para salvar unha miñoca, por exemplo. Pero iso ocorre lonxe, en terras onde están prohibidas a caza e a pesca e onde a dos carniceiros é unha profesión innobre. Naturalmente, é xente que ama os bichos, pero que non deixa de ser delicada cos seres humanos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de xaneiro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Lembranza de Judith Campbell

22 de enero de 2015 a las 0:12

Non sei por que razón, eu tiña na cabeza a idea de que Judith Campbell, aquela preciosa muller que foi amante de John F. Kennedy, estaba morta. A confusión debeu nacer dunha noticia que lin hai anos, na que se dicía que tiña un tumor e que a súa vida entrara nunha fase terminal. Agora vexo nunha revista americana que esta señora vive e que, polo que se desprende das  fotos, segue sendo moi fermosa. A pobre leva anos tratando de lavar o seu nome, desde que tivo a infeliz ocorrencia de escribir as súas memorias.

En xeral, os americanos teñen moi mala opinión dela, quizais porque as revelacións que fixo sobre Kennedy contribuíron a liquidar o mito de que unhas das presidencias máis idílicas daquel país foi en realidade todo o contrario do que parecía. Desde entón, Judith Campbell é como unha pendanga e unha mentireira.

É certo que esta muller guapísima, que daquela tiña vinte e seis anos, fixo cousas moi feas: serviu de correo entre o presidente e a mafia, transportou bolsas de diñeiro desde a Casa Branca ata Chicago para entregárllelo aos gángsteres e actuou de mensaxeira nunha conspiración para matar a Fidel Castro. A pesar disto e moito máis, incluso que se deitara con Kennedy no mesmo avión presidencial, Judith Campbell ségueme parecendo  o personaxe máis decente daquela historia. Despois de todo, estaba namorada.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de xaneiro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Os chistosos

21 de enero de 2015 a las 0:11

Nunha emisora parroquial que había na miña vila alá polos anos sesenta, na que eu escribía programas e lía noticias, tiñan un par de señores que contaban chistes. Un deles, que era completamente pelado, actuaba como estrela os días de festival, é dicir, cando a emisión se facía nun cine local, cara ao público. O pobre carecía de calquera graza, pero abondaba que aparecese no escenario para que a xente se puxese a rir.

Ignoro se este recordo xuvenil é a causa da aversión que sinto polos chistosos, pero terá algo que ver. Se me é permitida unha confidencia, direi que non me gusta que me conten chistes, aínda que non fago nada por evitalos; simplemente me aburro. Esa é a razón de que eu tampouco os conte porque, ao non prestarlles atención, acabo por esquecelos. Por outra parte, sospeito que non debo ter moita graza para este tipo de cousas.

Digo isto porque o meu amigo Álvaro de la Peña escribiu nun libro que unha noite, nunha cea en Asturias, eu contei moitos chistes, todos deliciosos. Agradézolle o cumprido, pero non é certo. Se non recordo mal, pois el mesmo asegura que naquela ocasión os sete comensais bebimos trinta botellas de sidra, o que fixen foi contar algunhas historias. Non moi afortunadas, polo que se ve. Como aquel meu compañeiro de escola, agora carpinteiro, que un día quixo facer un carro e lle saíu un armario; aínda que pareza un chiste.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de xaneiro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha monxa

20 de enero de 2015 a las 9:11

Hoxe escribo desde Barcelona. Cheguei onte pola noite, para dar unha conferencia na Fundación La Caixa. Como xa dixen aquí nalgunha outra ocasión, esta é unha das cidades que máis me gusta de todas cantas coñezo. Neste tipo de gustos, non obstante, non resulta fácil distinguir entre aquilo que achega a cidade en si, é dicir, as rúas, os monumentos, o ambiente, por exemplo, e aquilo que poñemos nós mesmos. No meu caso, non podo esquecer que este é  un lugar que para min está cheo de recordos. De maneira que podo dicir que eu son tamén un pouco Barcelona e que paseo por ela coma se pasease pola miña memoria.

Escuso dicir o pracer que un pode experimentar ao erguerse, abrir a ventá e ver entrar no cuarto a luz radiante do día. Logo xa se pode baixar a ler a prensa a un café, con parsimonia e sen présas, para saber que pasou onte no mundo. A verdade é que sempre pasa o mesmo: morren uns, matan outros, os políticos andan ao seu aire, a ciencia busca remedios, os ladróns rouban… Nada novo.

A rúa, en cambio, é outra cousa. Non quero dicir que non se repitan as historias, como nos periódicos, senón que sempre hai algunha novidade ou algunha sorpresa. Por exemplo, onte pola mañá, mentres baixaba pola rúa Aribau, vin unha monxa correndo, cunha desas cintas que as deportistas poñen na cabeza para que a suor non lles esvare ata os ollos. Nunca vira nada igual. Quedei coa curiosidade de saber se era unha monxa deportista ou unha monxa obrigada a facer exercicio. Dei as grazas a Deus de non ter nacido apocalíptico. Seguro que agora estaría indignado ou pensando que o mundo anda moi mal. Cousa que non penso.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de xaneiro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 13 de 128« Primera...101112131415203040...Última »