Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Cinco farolas

26 de junio de 2014 a las 0:16

Nunha ocasión, o petroleiro americano Herbert Dunbar dixo que por debaixo dos dez mil dólares non había emocións, senón lixeiras sensacións epidérmicas. Uns descoñecidos matárono a tiros en Nova York na porta dun edificio de pisos de luxo. No peto da chaqueta levaba unha xoia de gran valor, adquirida unhas horas antes en Tiffany’s. Nunca se soubo quen era a destinataria de tan suntuoso regalo. Fose quen fose, probablemente perdeu para sempre unha das emocións máis intensas da súa vida.

No outro lado da filosofía da existencia, o escritor portugués Agostinho da Silva, un home inocente recentemente desaparecido, que viviu e morreu na pobreza, díxome unha vez que as grandes cousas se fan con poucos medios. Seguramente non é certo, pero a esperanza e o optimismo necesitan metiras como esta.

Non obstante, cando a xente vive esas situacións absurdas que se dan nas guerras e aprende que a vida é o valor máis grande, pero tamén o máis fráxil, con frecuencia compórtase máis de acordo co pensamento do escritor portugués que coa frase arrogante do millonario americano. Hai quince días, na capital de Hercegovina houbo unha gran festa popular para celebrar que cinco farolas da rúa principal da cidade volvían estar acendidas. Non se trata de ningún feito grandioso, pero que ben lle senta ao corazón.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de xuño de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Lume

25 de junio de 2014 a las 0:15

Este ano, por primeira vez en moito tempo, non saín na noite de san Xoán para ver arder as cacharelas. Aquí, por onde eu vivo, hainas grandes. Non obstante, a experiencia máis recente, con miles de persoas paseando unhas contra as outras e miles de coches buscando desesperadamente un recuncho de terreo onde aparcar, aconselloume quedar na casa. Confeso que me deu algo de pena, pois esa festa é das que me gustan. Aínda recordo as que se organizaban en Santiago, na praza da Universidade, cando a policía se empeñaba cada ano en impedir o que nunca conseguía: que se queimase a cacharela. Sempre acababa ardendo.

Unha vez, alá polo principio dos sesenta, vin unha velliña, Solita Larramendi, que eu coñecía, tratando de burlar a autoridade, igual que se fose unha estudante de vinte anos, para atizarlle lume ao montón de leña, cartón e caixas vellas que estaban amoreadas no medio e medio da praza. Actuaba coma un raposo, con disimulo, ata que un dos axentes lle permitiu, mirando para outro lado, que fixese de incendiaria.

O lume fascina a calquera, incluso á xente de orde. Cando eu era neno, os incendios, polo menos no verán, non resultaban raros. Nunca conseguín contemplalos con tristeza, por máis que fose consciente da desgraza que lles caía por riba ás familias ás que lles ardían as casas. Así que non resultará difícil entender que me dese pena non participar este ano, sequera fose como espectador, na noite de san Xoán. Unha pena que se viu agrandada ademais polo feito de que pola ventá do salón me chegaba o arrecendo da acción do lume, inconfundible na noite. Para compensar, regaleime un xeado. Tampouco están nada mal estes pequenos praceres do frío.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de xuño de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Inocentes e culpables

24 de junio de 2014 a las 0:24

Nun curso que pasei en Bilbao, alá polo ano 1969, un día escoitei dicir nun bar, en relación cun atentado que aquela mesma mañá causara a morte dun garda civil, que o morto algo tería feito para merecer aquel castigo. O outro día, con motivo da masacre que os terroristas vascos ocasionaron en Madrid, unha señora maior, ao ver tirada no chan unha nena de oito anos, ferida e mutilada pola explosión, fixo un comentario parecido, aínda que moralmente oposto ao anterior, para resaltar a inocencia evidente da pobre criatura.

Quen teña lido A peste de Albert Camus recordará unha escena moi semellante. O cura Paneloux defende nos seus sermóns a teoría de que a peste que afecta á cidade é un castigo que Deus mandou polos pecados cometidos. O doutor Rieux, agnóstico e humanista, despois de loitar inutilmente para salvarlle a vida a un neno de poucos anos, dille ao sacerdote: “Padre, polo menos este era inocente”.

Resulta comprensible que, igual que este médico, calquera de nós pretenda expresar o horror que sente destacando a inocencia dunha neniña de oito anos que cae vítima casual da  metralla. Penso, non obstante, que parece máis certo e máis xusto dicir que todas as vítimas eran inocentes, o mesmo os adultos que os pequenos, e que todos os demais cidadáns, que padecemos este ataque contra a nosa dignidade humana, somos inocentes tamén. Os únicos culpables son os que poñen as bombas e os seus cómplices.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de xuño de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O terror da comarca

24 de junio de 2014 a las 0:14

Esta fin de semana andei por terras da Limia, falando cos amigos e descansando. O sábado ceamos nas inmediacións da lagoa de Antela, nun bar próximo ao Penedo, unha aldea na que  se celebra todos os anos a feira do San Mateo, só para cabalos. Foi unha reunión agradable, con longa tertulia, na que un dos comensais, que é granxeiro, contou moitas historias dun famoso delincuente da comarca, un mozo ao que lle deu polo torto e que lle leva feito mil trasnadas aos veciños, sobre todo en cuestión de roubos.

Como tamén lle gusta disparar, unha tarde trouxo ás vellas do lugar saltando dun lado para outro, como se fose un baile, cada vez que se achegaban á súa casa para suplicarlle desde lonxe que se deixase de parvadas e gardase a pistola. Entón botaba unha risotada, tiráballe a un metro das pernas e facíaas fuxir a todo correr.

A este amigo meu, unha noite rouboulle un tractor novo do trinque cargado de patacas e deixoullo enterrado nunha poza, destrozado. O meu amigo foino buscar á casa e pegoulle unhas pescozadas, polo cal foi denunciado. Na véspera do xuízo, o delincuente, convertido en acusador, presentouse na casa do denun ciado para preguntarlle se ían xuntos, pois non tiña coche. O caso é que o meu amigo foi condenado a unha multa e ao ladrón non lle pasou nada. Non me sorprende: debe ser máis un aloucado que unha mala persoa.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de xuño de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha foto normal

23 de junio de 2014 a las 7:35

Teño diante de min unha foto de guerra. Tirados sobre o asfalto dunha rúa de Sarajevo, aparecen un home e unha muller mortos polo impacto dunha granada. Non están mutilados. Teñen os brazos abertos, pois ambos compuxeron un xesto moi parecido na hora final: caídos panza arriba, as pernas cruzadas, o rostro volto cara ao ceo e a boca aberta, parecen estar representando eses espectáculos de protesta que ritualmente se celebran nalgunhas cidades de todo o mundo no aniversario da bomba atómica lanzada sobre Hiroshima. O aspecto da roupa, non obstante, indica que non se trata dun xogo e que os protagonistas da foto están mortos.

No medio dos dous hai unha bicicleta con aspecto de antiga. Nela sairían da casa uns minutos antes e irían a algún sitio, probablemente a buscar comida ou cumprir algún recado urxente. Quizais non lles pasou pola cabeza, cando se ergueron pola mañá, que aquel ía ser o último día das súas vidas. Nas guerras a xente acaba afacéndose ao insólito e a sensación de perigo inhíbese de tal xeito que a imprudencia se converte nunha conduta normal. Así ata que unha granada fai real e inmediata a guerra para as vítimas.

É posible que o miliciano anónimo que disparou a arma causante da traxedia ignore o efecto  terrible da súa acción. Para quen está metido en combate, apretar o gatillo é un acto absolutamente mecánico, mesmo trivial a forza de repetilo cada día. Outro tanto ocorre con quen desde o outro bando vai contabilizando o número dos caídos do seu lado. E o mesmo sucede cos que, a moitos quilómetros de distancia, contemplamos fotos nos periódicos. Son tantas que finalmente xa non nos impresionan, a non ser que veñan acompañadas polo morbo que lles pode outorgar calquera detalle sinistro, calquera horror suplementario. Só neses casos nos chaman a atención.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de xuño de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Visita a Heidelberg

21 de junio de 2014 a las 0:11

De Tréveris a Heidelberg, onde me atopo agora, hai tres horas de tren. Da estación, case sen tempo para pasar polo hotel, leváronme ata a Universidade. Alí agardaban xa, sentados nos seus sitios, un nutridísimo grupo de alumnos e profesores, todos alemáns, dispostos a escoitar a conferencia que estaba anunciada. Seguírona con atención e despois sometéronme a un longo interrogatorio. Por último, de acordo coa tradición, en vez de aplaudir, bateron cortesmente co puño na mesa.

Sorpréndeme que asista tanta xente a estes actos e que participen con tanto interese no debate. Desde logo, reunir a máis de cincuenta persoas nunha aula en Heidelberg para oír falar a un escritor dun país lonxano e pequeniño, case ignorado, indica unha curiosidade que xa me gustaría a min que fose recíproca.

Claro que no plano das sorpresas, pouco queda que ver. O luns, por exemplo, na cea que me deu o profesor Dieter Kremer, había ao meu lado un rapaz novo, co que estiven parolando animadamente durante bastante tempo, convencido de que sería de Ourense ou de Lugo, pois falaba un galego impecable. Pero resulta que se chama Franck Meyer e é alemán. Estudou a lingua na Universidade de Tréveris e coñece ben a literatura galega. Ás veces Deus fai milagres raros.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de xuño de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Formigas

20 de junio de 2014 a las 0:20

Pasei unha boa parte da fin de semana traballando de albanel, se non resulta demasiado pretensioso chamarlle así a unhas pequenas chapuzas que andei facendo no xardín. Naturalmente, contei con axuda, pois ignoro todo canto se refire a proporcións entre area e cemento para facer a masa necesaria. Diriamos que me dediquei aos aspectos máis artísticos do asunto, eses que demandan algunhas doses de paciencia, interese polos detalles e uso perfeccionista do moqueiro. Aínda así, o resultado non me pareceu ningunha marabilla, senón todo o contrario, o cal me reafirmou na admiración que sinto pola xente que traballa coas mans.

Cando andaba batendo co cincel nunhas pedras que estorbaban para sacar uns niveis, desfixen sen querer un formigueiro, ou unha parte del. De pronto, por un buraco empezaron a saír moreas de formigas que ao cabo de pouco tempo se transformaban nunha especie de moscas, con ás. Aínda que supoño que non é así, daba a sensación de que non as tiñan ocultas, senón que se lle formaban de súpeto.

De pequeno, cando me interesaba máis por estas cousas da bichería, nas que tiña de asesor ao meu pai, que lera o libro famoso de Maeterlinck, sabía algo de todo isto. Recordo, por exemplo, a historia de que había formigas que practicaban a escravitude, que eu imaxinaba como unha historia diminuta de látegos, cadeas nos pés, argolas arredor do pescozo e, por suposto, bágoas. Foi esta lembranza infantil a que me levou a pensar que as formigas con ás que saían onte do formigueiro que destruín non podían pertencer á clase das dominadas, senón das dominadoras: ninguén que voe pode ser escravo. Por iso non tiven nin chisco de remordementos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de xuño de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Dortmund

19 de junio de 2014 a las 0:19

Onte pola tarde chegamos a Dortmund, en Alemaña. O recibimento na estación foi simpático: unha banda de música tocando e unha rosa, entregada por dúas mozas, para cada un de nós. Logo, en procesión, baixo unha calor abafante, precedidos de varios cómicos que ían subidos no alto de zancos enormes, leváronnos á biblioteca pública, para asistir á primeira recepción. Foi un descanso despois do inferno de Bruxelas, onde presenciamos unha batalla campal dos hooligans ingleses, coas sillas da nosa terraza voando polo aire, mentres a policía cargaba contra os bárbaros, que racharon escaparates e queimaron varios coches.

Noutra parte da cidade, outros colegas aínda o tiveron peor, pois houbo disparos, parece que feitos por un inglés, e fuxiron asustados a refuxiarse no hotel. Pola noite non había apenas un sitio onde tomar algo, a pesar de que a calor invitaba a estar fóra, ao aire libre. Os máis precavidos botaron a chave para evitar complicacións.

Mañá, aquí en Dortmund, haberá bastante actividade e moi variada. Ademais dos debates e as conferencias, está programado un partido de fútbol entre novelistas e poetas. Onte fixeime no tren e, en xeral, os segundos son máis delgados, con lixeiras excepcións, como un checo que debe pesar máis de cento vinte quilos e que en París fixo unhas declaracións confesando a súa admiración por Franco e Pinochet. Desde entón anda só. Mellor dito, fala moito cunha escritora austríaca que, segundo me contou un poeta grego, vai casar cando cheguemos a San Petersburgo, a onde lle sairá o mozo. Con ese motivo, haberá festa. Xa advertín a un poeta que a miraba con moi bos ollos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de xuño de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un par de vellos

18 de junio de 2014 a las 0:18

No pasado mes de marzo, unha velliña británica chamada Thelma Campbell, farta das canalladas que lle facían un grupo de rapazolos pillabáns, reclamou por teléfono a presenza da policía. Non lle faltaba razón: os gamberros petábanlle na porta continuamente e saían correndo, rachábanlle as botellas de leite, ríanse dela e do seu home… Unha tortura insoportable para dous vellos indefensos. O policía que acudiu no seu auxilio colleu a un dos idiotas, agarrouno polas lapelas e largoulle unha labazada.

A prensa e a opinión pública daquel país están agora divididas. Os defensores dos dereitos dos rapaces reclaman a expulsión definitiva do axente que deu a labazada, a quen os xuíces xa lle impuxeron unha multa. Outras persoas, en cambio, consideran que o policía fixo o que tiña que facer e propoñen unha condecoración.

Aínda hai un terceiro grupo, variante burra e primitiva do anterior: como o rapaz do conflito é un estranxeiro, fillo de españois, chaman por teléfono á casa dos pais para insultalos, ameazalos e pedirlles que se vaian dun país que non é o deles. É dicir, que cada un aproveita a historia segundo máis lle convén. Tanto que, conforme pasa o tempo, ninguén se acorda dos velliños a quen os raparigos lles facían a vida imposible, e que son as verdadeiras vítimas desta  historia; nin sequera provocando un cataclismo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de xuño de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un home inquieto

17 de junio de 2014 a las 9:48

Hai máis de vinte anos que James Goldsmith, o célebre millonario británico metido agora a político contrario á moeda única, mercou un restaurante de luxo en París. Non o fixo para gañar cartos, senón para dispoñer dun lugar agradable onde comer cada vez que viaxa á capital de Francia, o cal ocorre con frecuencia. Normalmente, utiliza un avión privado que dispón de dous dormitorios, cociña e salón. Aínda que poida parecer unha extravagancia, ese avión queda bastante pequeno para as necesidades do seu propietario.

Por exemplo, nel non colle a familia. Para empezar, Goldsmith ten tres mulleres: a lexítima, que se chama Annabel e reside en Londres, unha antiga secretaria coa que estivo casado e da que se divorciou, Ginette, e unha amante oficial, Laure Boulay de la Meurthe. As dúas últimas viven na mesma casa en París, pero en pisos separados.

En total, Goldsmith é pai de oito fillos, que suman idades que van desde os oito anos ata os corenta e dous. Desde hai algún tempo, este home está empeñado nunha batalla contra  Europa.  Por esta e outras razóns chóvenlle os inimigos. Uns din que é un tiburón, hai quen o cualifica de tipo delirante, outros están convencidos do seu talento e da verdade da causa que defende, pero desconfían das súas intencións. Lin tamén que algúns amigos aseguran que se trata dun home tímido e inseguro. Eu penso que debe de ser un pouco golfo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de xuño de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 13 de 106« Primera...101112131415203040...Última »