Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Un carteiro

27 de abril de 2016 a las 0:17

Todas as mañás, desde a ventá do despacho, a iso das dez, vexo saír os carteiros para facer o reparto de cada día. Algúns van en autobús, outros en coche, hainos que usan moto e non faltan os que levan un carriño arrastrado pola man. Nunca vin a ningún en bicicleta, aínda que supoño que esa falta debe ter relación co feito de que Vigo é unha cidade difícil para ese tipo de máquinas. Non recordo onde, quizais en Alemaña, talvez en Dinamarca, unha vez vin unha rapaza coa carteira das cartas ao lombo, correndo en patinete de dúas rodas, con freos de man e timbre. Tamén coñecín repartidores que andaban a cabalo.

E en burro. Ese, polo menos, foi o medio de transporte que usou nos últimos anos da súa vida, o Mambís, un dos carteiros da miña infancia. Antes andaba a pé, para desesperación da señora Aurora, que agardaba por el todos os días e que nunca chegaba. Ela dicía que se perdía polas aldeas da parroquia e que queimaba as cartas para aforrar traballo. Non era certo. Tratábase dun home bo, con honor.

Ocorría que a tal señora das queixas tiña un fillo medio bala en Buenos Aires, que nunca escribía. Un día, non obstante, mandou recado por un propio dicindo que estaba ben, como contaba nas cartas. Pero estas non foran máis que dúas, a última había vinte anos. A nai, non obstante, metéuselle na cabeza que aquilo significaba que escribía unha vez por semana ou cada mes. Por iso esperaba a chegada do carteiro con tanta impaciencia. Un día viuno chegar en burro, pero pasou de largo. Durante un tempo, a señora Aurora, que odiaba aquel home, dicíalle a todo o mundo: “O Mambís mercou un burro para chegar aínda máis tarde”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 27 de abril de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un santo feo

26 de abril de 2016 a las 0:15

Unha das ilusións que tiven de neno, e que por desgraza nunca puiden cumprir, foi coñecer o padre Prieto, un xesuíta moi popular nos anos cincuenta, que vivía en Comillas e que gozaba da fama merecida e indiscutible de ser un verdadeiro santo. Cantos se relacionaron con el dicían que se trataba dun home infinitamente bo e horriblemente feo ao mesmo tempo. Supoño que as dúas cousas me atraían, pois se da santidade falaban con admiración e cariño, da fealdade facían descricións que excitaban a curiosidade.

Eu pensaba que o día que morrese aquel home e o levasen aos altares, ía ser bastante raro ver a imaxe dunha persoa tan horrorosa colocada no retablo dunha igrexa. En xeral, os santos son bastante guapos, o cal debe contribuír en parte ao seu éxito entre os devotos, igual que ocorre coa xente na vida de todos os días.

Agora, corenta anos despois, acabo de ver unha fotografía daquel home. Efectivamente, era feísimo, moito máis do que eu imaxinara. O amigo que ma ensinou informoume ademais de que está en marcha o proceso para que a Igrexa o declare santo. Ignoro se tal acontecemento,  no caso de que se cumpra, levará consigo a obrigación de convertelo en imaxe e situalo sobre un altar. Sendo así, ou fai Deus un milagre, ou o padre Prieto vai ter moi poucos devotos. A xente dálle moita importancia ás aparencias.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de abril de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Os outros

25 de abril de 2016 a las 7:01

Onte falamos aquí da parte pintoresca, tan teatral, do espectáculo montado en Miami, onde xentes de corazón inflamado saíron á rúa como enlouquecidas, arrebatadas de repente dun amor inmenso por un meniño que se converteu, sen facer nada por iso, nunha especie de santo, de mesías, de redentor, de calquera cousa celestial que os demais soñaron por el. Todas aquelas xentes que choraban, rezaban, pegaban saltos, insultaban, ameazaban, dicían frases sen sentido, daban golpes no peito, tiraban do propio pelo, queimaban cousas, eran os protagonistas máis respectables da comedia, a pesar da desmesura e o exceso emocional que os dominaba.

Logo estaban os outros, aqueles aos que o neno ese lles importa un rábano, pero que lles serve para outras cousas. Escoitar a Bush laiándose de que un pequeno fose tratado pola policía dunha maneira tan inhumana, el que non dubida en confirmar penas de morte para enfermos mentais, incluídos menores de idade, resultaba francamente obsceno.

Coa cantidade de rapaciños sen amor que deambulan polas rúas americanas sen que ninguén lles preste atención, a non ser cando acaban diante dun tribunal, xa podían ofrecerlles unha pouquiña piedade, uns centavos de cariño dos centos de millóns que investiron ultimamente en converter o cubaniño nun nenobomba contra Fidel Castro ou contra Clinton ou contra as persoas tranquilas que defendían algo tan sinxelo como que o cativo debía estar co seu pai. Como dicía o Leoncio, un tolo da miña vila, “Dios hizo el infierno para asar a la gente”. Depende que xente. Neste caso, a xente avispada falaba serena, rindo do circo montado polos latinos. No seu inferno, o corazón nunca arde.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de abril de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Nabokov

24 de abril de 2016 a las 0:24

No ano 1922, unha noite de inverno, en Berlín, dous matóns rusos entraron no salón onde un compatriota deles estaba a dar unha conferencia, sacaron as pistolas e dispararon contra o  conferenciante. Un amigo deste último meteuse rapidamente polo medio para protexelo, pero el mesmo caeu no sitio abatido polas balas. Era o pai de Vladímir Nabokov, o célebre escritor ruso, coñecido no mundo enteiro pola súa novela Lolita, do cal se celebrou onte o centenario do seu nacemento. Por certo que nun programa de radio que lle dedicaron con ese motivo, os contertulios estiveron todos de acordo en que Nabokov era un home triste, melancólico e solitario. Non lle faltaron razóns.

A morte violenta do seu pai non foi a única que lle afectou á familia. Un criado da casa chamado Osip, cando veu a revolución, acabou diante dun pelotón de fusilamento porque cometeu o crime, absolutamente monstruoso e imperdoable para os bolxeviques, de non entregar as bicicletas dos amos, que foran confiscadas polos revolucionarios para facer un mundo máis xusto.

Esta barbaridade, que non deixaría de ser un episodio cómico se non fose porque lle custou a vida a un ser humano, veuse sumar ás desgrazas que a revolución lle causou a Vladímir Nabokov. A que máis o marcou foi Tamara, unha adolescente rusa coa cal se amaba buscando recunchos escuros nos museos de San Petersburgo, na procura da calefacción. Cando a familia do futuro escritor se viu obrigada a abandonar o país, as cartas daquela rapaza seguiron chegando durante algún tempo ao seu destino, pero non ao destinatario, que nunca as recibiu. Tampouco volveu saber nunca máis daquela moza. As revolucións nunca se preocupan do amor.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de abril de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cousas perdidas

23 de abril de 2016 a las 0:23

En Bulgaria, un labrador que vive nunha aldea próxima á cidade de Jambol perdeu unha orella. Dito así, pode parecer que o citado señor quedou sen o apéndice auditivo, da mesma maneira que se di de alguén que perdeu un brazo, unha perna ou a saúde. Iso é certo, pero hai algo máis. A vítima estaba traballando no tellado da casa, esvarou e foi bater no chan desde unha altura de dous metros aproximadamente, con tan mala sorte que, non se sabe ben por que razón, cando se ergueu decatouse que estaba sen unha orella.

Sen perder a calma, o home púxose a buscar no chan, entre a herba, e atopou o que perdera. A continuación entrou na casa, meteu a peza debaixo da billa do lavabo e limpouna de terra e outras adherencias. Logo abriu o frigorífico, colleu unha presada de cubos de xelo, meteu todo nunha pota e marchou correndo ao hospital.

Alí xurdiu o problema. Parece que o accidentado tardou en ser atendido, o cal acabou por facerlle perder a calma. Irritado, discutiu co persoal, armouse un pequeno alboroto e apareceu por alí a policía. Total, que cando se aclarou o que pasaba e os médicos se dispuñan a operalo, o señor decatouse de que perdera a tarteira onde gardaba o corpo mutilado. Un pode rir o que queira, incluso imaxinar calquera destino macabro para a pota extraviada, pero debe ser moi duro perder unha cousa de tanto valor e non atopala.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de abril de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Sobre o mal

22 de abril de 2016 a las 0:22

Ceo que xa teño falado aquí dun individuo ao cal lle escoitei dicir moitas veces que tiña a esperanza de que os seus pais, considerados boas persoas pola maior parte dos veciños, estivesen ardendo no inferno. Pareceume unha das expresións máis brutais da maldade humana. Moitos anos despois, non obstante, falando con Ramón Piñeiro sobre o mal, un día díxome que el non cría na súa existencia: só se trataba de deformacións da personalidade. Ata aí chegaba a capacidade de comprensión daquel home bondadoso.

Pasei unha boa parte da mañá de onte falando de Deus cunha amiga que prepara un libro sobre esa cuestión. No transcurso da conversa, que foi moi grata, saíu este problema do mal. Busquei exemplos rapidamente na cabeza e atopei uns cantos: a profanación da tumba de Gregorio Ordóñez pareceume un caso irrebatible.

Non o é, con todo. Trátase dunha monstruosidade de tal natureza que máis parece unha proba de insensibilidade humana que de ruindade propiamente dita; só un bárbaro pode cometer un acto como ese. Unhas horas máis tarde, non obstante, souben que en Paquistán, os fabricantes de alfombras mataron un neno de doce anos que se estaba convertendo no símbolo da denuncia da escravitude que padecen miles de rapaciños nese tipo de actividade. Penso que non se pode dubidar da maldade intrínseca dese acto.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de abril de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A verdade e as sospeitas

21 de abril de 2016 a las 0:21

Eu estaba en Suecia cando se celebrou o xuízo contra o presunto asasino de Olof Palme e seguín pola televisión as incidencias do acontecemento. Aínda hoxe non entendo como o tribunal absolveu un individuo contra o cal había probas que parecían concluíntes. Foi visto por máis de vinte persoas á porta do cine onde o primeiro ministro asistía a unha proxección cinematográfica: foi identificado pola viúva do político como o home que estaba ao lado daquel cando caeu abatido por un disparo; demostrouse que eran falsas todas as coartadas que presentou.

Moitos suecos, non obstante, prefiren pensar que o tal fulano non tivo nada que ver co suceso e bastantes deles inclínanse a pensar, ademais, que se tratou dunha conspiración. Cústalles aceptar a explicación máis sinxela de todas, corrixida polo escrúpulo duns xuíces que non se  atreveron a condenar a un tipo que tiña todo en contra de si, a non ser que ninguén o viu disparar, e cren en cambio a explicación máis difícil.

É a mesma actitude dos americanos coa morte de Kennedy. Nunha enquisa recente, os mozos cren que a versión correcta do que sucedeu é a que dá Oliver Stone na súa película, aínda que o director recoñece que o seu propósito era crear un mito. A verdade é máis crible cando se basea na sopeita que cando se apoia en feitos evidentes. A inocencia non se presume: simplemente non se acepta. Por iso quen acusa sen probas ten unha vantaxe que conservará sempre.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de abril de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Corsarios

20 de abril de 2016 a las 0:20

Os sábados pola mañá, despois de ler os periódicos, gústame coller a moto ou o coche e dar un paseo pola estrada que vai desde Baiona ata A Guarda. É un dos lugares máis fermosos que coñezo. Onte, parado á altura de Punta Centinela, vin pasar un barco precioso, coas velas vermellas despregadas, navegando cara ao sur. Pareceume inglés. Un paisano que enredaba cun artefacto que podía ser un anaco dun motor marino, díxome que o seu avó lle falara das batallas que se organizaban naquel mar hai anos, na época dos franceses, unha actividade que quitou moitas fames, segundo me contou, pois rapiñábase de todo: bacallao, trigo…

Faloume dun tal Oliveira de Baiona, que tiña un bergantín chamado “O Espadarte”, ou algo parecido, e que fixo capturas gloriosas aos ingleses. Nunha ocasión, polo visto, viu pasar máis de cincuenta velas daquela nacionalidade, ben protexidas por unha escolta de barcos armados con canóns. Con audacia, operando coma raposo pola noite, abordou a unha delas en segredo e fíxose cunha enorme riqueza.

O paisano, que me confesou que se chamaba Anselmo, resultou ser un conversador magnífico, tranquilo e de palabra fluída, non sei se un pouco fantasioso, pero narrador excelente. No tempo  que permanecín con el, foi como se o mar estivese cheo de corsarios e piratas, unha estampa romántica que se acentuaba pola color grisalla do día e pola vista do veleiro inglés que seguía navegando a unhas poucas millas de nós. Volvín para a casa contento, igual que se viñese de ver unha boa película de aventuras. Como non tiña mellor cousa que facer, púxenme a reler algúns capítulos de A Illa do Tesouro. En fin, que foi unha mañá fermosa e feliz.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de abril de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Inquilino

19 de abril de 2016 a las 0:24

Cando a coroación do Papa Xoán XXIII, un veciño da miña vila que seguía a cerimonia no televisor do Casino, dixo en voz alta que ó novo pontífice lle ían colocar a «piara» na cabeza. Non se trataba dun acto de anticlericalismo, senón de ignorancia, pois o que aquel home quería dicir, como é fácil supoñer, era que lle ían poñer a tiara. Non resultan infrecuentes estes disparates na vida privada e todos coñecemos casos do estilo de quen confunde «pedestal» con «pedernal » ou raios «catódicos» con «católicos». Tampouco son raros estes deslices na vida pública, como o célebre «doceavo» de Solana ou o «candelabro» dunha coñecida modelo.

Non poden considerarse sempre mostras de ignorancia, pois ás veces non deixan de ser simples confusións ou nerviosismos. Coñezo a un señor, por exemplo, que di «cápsula» cando quere dicir «cláusula». Coñece perfectamente a diferenza, pero no momento de pronunciar a fatídica palabra éntralle un pánico invencible e acaba metendo a pata.

Eu nisto son indulxente porque nunha ocasión, cando ía á escola, atrevinme a corrixir un libro de texto que falaba do aniversario da morte de José Antonio Primo de Rivera, cando me parecía que o correcto tiña que ser «universario». Así o escribín, emendando o «a» e tratando de que parecese un «u», para escándalo de meu pai, que me chamou ignorante e atrevido con toda razón. Por iso, cando hai un par de días, falando cun veciño que se dedica a alquilar pisos, me dixo que non era bo negocio porque os «alquilinos» crean moitos problemas e son cada vez máis esixentes, entendín a súa postura. Despois de todo, que un inquilino se chamase «alquilino» non estaría tan mal.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de abril de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cálculo de probabilidades

18 de abril de 2016 a las 10:00

Acabo de ler un artigo intelixente e divertido sobre os negocios que se están facendo nos Estados Unidos co asunto da próxima chegada da fin do mundo, dentro de dous anos ou algo así, cando cambie o milenio. O máis próspero de todos é o dos libros, que se publican por centos sobre ese asunto, algúns deles con títulos fantásticos, como aquel que ofrece Cen consellos para sobrevivir despois da fin do mundo. Tamén hai vídeos, películas e incluso lentes para protexer os ollos cando o sol se precipite sobre a terra.

Cando eu era rapaz, contra a fin do mundo non había máis que oracións. Unha vez, durante uns exercicios espirituais, un padre xesuíta díxonos que había que rezar para que non nos tocase vivir esa hora, a máis terrible de todas. Un cínico retrucaría que o espectáculo grandioso de ver caer as estrelas merecería a pena.

Ese negocio do milenio tamén anda por aquí. O martes, un señor anunciou na televisión que o día do grande acontecemento ía ser exactamente o 3 de xaneiro do ano 2000, pola tarde. Para probalo escribiu un libro no que explica os cálculos e as razóns que o levaron a establecer unha data, da que dixo que era “cientificamente irrebatible”. Claro que postos a falar en termos científicos, eu apostaría que hai máis probabilidades de que ese día se lles acabe a todos o negocio que non que vexamos desprenderse o sol do ceo. Seguro.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de abril de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 13 de 173« Primera...1112131415...203040...Última »