Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Reproches aos deputados

5 de marzo de 2015 a las 0:25

As persoas que viviron durante a República e que recordan as incidencias máis espectaculares da vida parlamentaria adoitan referirse con nostalxia aos xogos de enxeño e ás ocorrencias con que moitos deputados adornaban as súas intervencións nos debates das Cortes. Algúns destes floreos verbais teñen hoxe a categoría de lendas, como a réplica fulminante que un coñecido político da dereita lle deu a un colega radical que o acusou de usar calzóns con botóns de prata: “Nunca sospeitei que a súa muller fose tan indiscreta”.

Confeso que este tipo de parlamentarismo, tan produtivo para amenizar tertulias e reunións de amigos, a min nunca me impresionou. En vista do que sucedeu despois, é dicir, a guerra e as súas consecuencias, a un ocórreselle pensar que ese derroche de imaxinación e de talento sería moito máis útil se aqueles políticos espelidos o tivesen empregado en buscar solucións que evitasen a traxedia.

Despois do debate celebrado o outro día no parlamento para falar do paro ou o desemprego, apareceron na prensa varios artigos que se laiaban precisamente do aburrida que fora a sesión, tan pexada polos números, e que botaban de menos as grazas, as agudezas e as saídas doutro tempo. Trátase dun xuízo que se non é frívolo, polo menos parece adolescente: a reivindicación primaveral do mundo como xogo e como festa. Non está mal para divertirse; o que está por ver é que o parlamento teña que ser unha verbena.

Esta columna publicouse orixinalmente o 5 de marzo de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha discusión entre amigos

4 de marzo de 2015 a las 0:17

O luns pola noite, como contei onte, estaban agardando por min Alfredo Bryce Echenique e Pepe Esteban. Marchamos nun coche cara ás Docas, a buscar un lugar tranquilo onde falar con calma. Aínda que atopamos un sitio excelente, a tranquilidade non foi a característica principal da nosa conversa. Bryce pasa agora por un período de non abstinencia e aos dez minutos de estarmos xuntos xa tiña convertido a reunión nun circo absurdo e disparatado, como se fose Martín Romaña, o célebre personaxe dunha das súas novelas.

Empeñouse en acusar a Pepe Esteban, amigo íntimo seu, dun acto que este non estaba disposto a aceptar, pois afectaba á súa dignidade. Todo viña dunha viaxe a Perú, na que Pepe foi visitar a nai de Alfredo por encargo do seu fillo. O resto resúmese nunha frase que se repetiu centos de veces na noite: “Vomitaste a mi mamá”.

Pepe Esteban dicía que iso era unha mentira, que aquela noite, cando foi de visita, estaba completamente sobrio, porque ademais sabía que se ía encontrar cunha gran dama. Como réplica, Bryce puña de testemuña a Fortunato, o mordomo da súa nai, que llo tiña contado. A partir de aí, a loucura foi subindo graos, tantos que eu cheguei a temer que as miñas gargalladas acabasen sendo motivo de expulsión do local. Unhas horas despois, un taxista deixounos no hotel. Cando subín a durmir, os meus amigos seguían discutindo no bar.

Esta columna publicouse orixinalmente o 4 de marzo de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Todo corazón

3 de marzo de 2015 a las 0:13

Cando eu estudaba en Santiago, alá polos anos sesenta, compartía o cuarto cun rapaz simpático e aloucado, todo corazón. Era iso que se chama un cacho de pan, pero un pouco fervello e falador, capaz de manter catro ou cinco conversacións ao mesmo tempo. Por un nada picaba de cháchara coa primeira persoa que atopaba na rúa, aínda que non a coñecese, e cinco minutos despois quedaban amigos. Gustáballe facer favores e ofrecíase a comprar os periódicos, mercar tabaco ou ir botar unha carta a correos.

Un día que fomos a Cuntis, logo dunha recente nevada, metéuselle na cabeza que eu estaba morrendo de frío, o cal non era certo, e pretendía prestarme o suéter que el levaba para que o puxese por riba do meu. Custoume librarme daquel agobio, pero non conseguín evitar que me preguntase cen veces se me sentía ben.

Atopámonos o outro día nun hotel, despois de trinta anos, cando soubo que me aloxaba alí. A idade non lle atemperou os nervios, e a vida, polo que puiden comprobar, non lle mordeu a inocencia. En cinco minutos ofreceume tomar un café, invitoume a comer e a cear e quixo meterme nun coche para ir coñecer a súa muller. Todo imposible, porque eu estaba a punto de marchar. Como remate, unha sorpresa: vanse os dous de misioneiros a Perú. Sorte para aquelas xentes: ademais da axuda, non lles ha faltar animación.

Esta columna publicouse orixinalmente o 3 de marzo de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Milagre en Xeorxia

2 de marzo de 2015 a las 0:14

Nunha pequena vila americana de pouco máis de cinco mil habitantes, no estado de Xeorxia, xusto na metade dun prado onde antes pacían as vacas dun granxeiro, a Virxe María aparecéuselle a unha enfermeira de corenta anos. O día 13 de cada mes, aniversario do acontecemento, unha multitude de xentes chegadas de todo o país acércanse ao lugar para asistir de preto ao prodixio. Unha parte moi considerable son enfermos desafiuzados que acoden en busca dun remedio que a ciencia, penúltimo recurso, xa non lles pode dar.

Naturalmente, entre todos estes peregrinos, ademais de eivados e crentes, hai tamén unha alta porcentaxe de curiosos. Cando a vidente anuncia por un altofalante que a Virxe María está descendendo desde o alto do ceo, de súpeto miles de cámaras enfocan cara ao firmamento e durante varios minutos póñense a filmar ou a facer foto tras foto na mesma dirección en que miran os ollos arrebatados da elixida.

Un destes fotógrafos xa dixo que todo era unha farsa: na súa película non hai rastro da Virxe María. Unha mostra de racionalistmo salvaxe, a consagración absoluta da electrónica por riba do misterio. Nada novo, por certo. No século XVIII, un toliño francés chamado Luc Panassié pretendía demostrar a falsidade do misterio da eucaristía cun experimento que lle parecía irrebatible: se a hostia consagrada se convertía no corpo de Cristo, entón aquela tiña que ser forzosamente a capacidade nutritiva de varios quilos de bistés.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de marzo de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Dificultades

2 de marzo de 2015 a las 0:12

Dos profesores que recordo estes días, venme á memoria a imaxe bondadosa dun santo varón que tiña dificultades para pronunciar correctamente algúns vocablos, de xeito que dicía complemento “direuto” e outras gramaticalidades polo estilo, pero que recordada sempre a necesidade de ser coidadosos coa dicción. Un exemplo que adoitaba poñer para que non incurrísemos en defecto, era a necesidade de procunciar ben a palabra “ajetivo”, que cando el se esmeraba en dicila correctamente lle quedaba convertida nun “azjetivo” escandaloso, forte como un trono.

Contábase del que suspendera as oposicións catro ou cinco veces e que case sempre fora por problemas derivados da súa escasa cultura, o que tampouco se preocupaba por remediar. A súa vida de paisano inofensivo e inocente trancorría no café, brisca vai e brisca ven, e no chateo vespertino, costume que lle foi tornando a cara dunha cor vermella graciosa e inconfundible, co xeneroso nariz convertido nun respetable pemento morrón, sobre todo no inverno. Resulta compresible que xeracións e xeracións de estudantes lle chamaran “Narizonas”.

Nunha das oposicións suspendérano porque ao bolo alimenticio lle chamou “bollo”, sen dúbida convencido de que a forma correcta soaba demasiado a cousa inculta. Cando lle fixeron ver que se equivocara, protestou, e empeñouse en dicir que “bolo” era galego e que tiña que ser “bollo” en castelán. Non ía máis alá. Era, sen embargo, unha boa persoa, traballador e preocupado polos seus alumnos, especialmente cos que viñan da aldea como el, ós que lles recomendaba que non probaran o viño e que procurasen facer boa letra. A letra del era solemne e redonda, cunhas “D” maiúsculas que parecían abanicos de señora.

Esta columna publicouse orixinalmente o 2 de marzo de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cen receitas

1 de marzo de 2015 a las 0:21

Hai dous días escoitei na radio un señor que escribiu un libro para saír da crise económica na que estamos metidos. Polo que deducín das súas palabras, a solución non descansaría nunha única receita, senón en cen. Unha das primeiras, que o autor asegurou ser moi importante, consiste en non deixarse deprimir cando as cousas van mal. Aclarouno cun exemplo: se o dono dun restaurante se deprime pola crise, a súa tristeza pode ría ocasionar un trato pouco amable cos clientes, o cal repercutiría dunha forma aínda máis negativa no negocio.

As demais receitas eran parecidas: loitar con decisión contra o medo, avivar a imaxinación, controlar mellor os gastos, prescindir de todo o que sexa innecesario… Falaba o citado señor cun entusiasmo sincero, perceptible incluso no ton impulsivo que lle daba ao seu discurso, unha corrente imparable de consellos.

Pareceume que o optimismo deste home era desa especie inundada que compromete a intelixencia, unha potencia á cal nunca lle deben faltar unhas pingas de escepticismo. Foi precisamente a ausencia deste último o que deixou silencioso ao autor do libro durante uns segundos, cando o locutor lle fixo unha pregunta sinxela e con sentido común: se a solución da crise resulta unha cousa tan sinxela por que razón non se sae dela. A resposta, nada difícil de prever, foi maxistral: os seres humanos somos bastante parvos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 1 de marzo de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un bicho pequeno e duro

28 de febrero de 2015 a las 0:18

Un bicho pequeno e duro

Onte pola tarde, mentres descansaba na casa, púxenme a ollar unha revista estranxeira, non tanto para ler, que non tiña ganas, como para mirarlle os santos e pasar uns momentos sen facer nada especial. Chamoume a atención unha fotografía na que se vía un grupo bastante numeroso de rapaces chineses recentemente fusilados. Estaban tirados no chan, todos cun cartel sobre o peito, rodeados de xente de uniforme, e de fotógrafos facéndolles retratos. As caras, en xeral, non expresaban dramatismo, quizais só resignación.

A foto ilustraba unha reportaxe sobre a pena de morte en China, un castigo que se aplica con frecuencia e que, segundo parece, non é mal visto pola maior parte da poboación. Exactamente igual que o que sucede en Estados Unidos, onde se dá por descontado que hai que matar as persoas responsables de determinados delitos.

Cando estaba lendo esta reportaxe caeume sobre a folla da revista un bicho pequeniño, pero duro, pois fixo un ruído clarísimo ao bater contra o papel. Andou dando voltas arriba e abaixo, parando aquí e alá. Confeso que resultaba moi relaxante observalo, intrigado por saber que cousa andaría buscando: probablemente algo de comer. Por suposto que me pasou pola cabeza a idea de que, se eu quixese, podería esmagalo, acto que non cometín. Aínda que sexa una vidiña de nada, o mundo está mellor así.

Esta columna publicouse orixinalmente o 28 de febreiro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Condutor

27 de febrero de 2015 a las 0:17

Contoumo o outro día un dos interesados, aínda que loxicamente non direi quen foi. Resulta que un condutor de coche oficial, un día levaba a un cargo político, xa de noite, bastante tarde,  de volta para a casa. O malo era que aquel home, despois de cumprir co seu traballo aínda tiña que percorrer uns cantos quilómetros máis para chegar ao seu propio domicilio. Non era raro, polo tanto, que fose de mal talante, sobre todo porque, por riba, o outro ía estomballado no asento de atrás, calado e medio durmido. A irritación empezou a comer por dentro ao condutor, ao cal se lle ía enchendo a cabeza pouco a pouco de malos pensamentos.

Os pensamentos convertéronse nunha enxurrada de improperios non expresados, que ía moendo para si. No fondo, viña ser algo como dicir que el ía alí conducindo, mentres que o xefe nin se decataba, adormecido como un porco, cada vez máis ausente. Os insultos e as maldicións enviáballos a través do espello retrovisor, con miradas asasinas.

No medio da viaxe, houbo que parar a botar combustible nunha estación de servizo. Rematada a tarefa, proseguiron a viaxe, pero daquela o enfado do condutor xa se convertera en desprezo, pois o pasaxeiro de atrás xa nin se vía. Púxose a pensar: “Ala, dorme, animal, ronca se queres a perna solta, que xa tanto me dá. Oxalá que cando chegues á casa se che pasen as ganas de durmir e teñas unha noite de can”. Cando arribaron, o chofer abriu a porta para que o transportado baixase e descubriu que non estaba. Baixara na estación de servizo, sen que el se decatase, e deixouno en terra. O malo foi que tivo que dar volta a buscalo. E o peor aínda, que cando chegou, xa o outro collera un taxi.

Esta columna publicouse orixinalmente o 27 de febreiro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A lóxica das conclusións

26 de febrero de 2015 a las 0:16

Imaxinemos unha universidade cotrosa, composta por unha serie de chabolas miserables con tellado de latón, onde os alumnos reciben as clases, e un grupo de pequenas chouzas con teito de colmo, que alberga os dormitorios de profesores e estudantes. Sobre este horrible panorama, engadamos unha guerra e os bombardeos que de cando en vez rebentan as fiestras das aulas. A lóxica e o sentido común obrígannos a tirar a conclusión de que dun centro universitario desa natureza non pode saír nada importante para a ciencia.

Pois así era a unversidade chinesa de Kunning cando nela estudaban Chen Ning Yang e Tsung-Dao Lee, dous mozos daquel país que algún tempo despois, acabados de cumprir os trinta anos, haberían recibir o Premio Nobel de Física. Neste caso, a mesma lóxica e o mesmo sentido común impóñennos a conclusión de que o talento, que é cousa do espírito, é sempre superior á falta de medios materiais.

Estes dous sabios que grazas á súa intelixencia foron capaces de superar tantas dificultades e que grazas á súa colaboración fixeron importantes descubrimentos no campo da física teórica, acabaron separándose ao non se poñeren de acordo sobre cal dos dous debía figurar en primeiro lugar á hora de firmar os artigos ou a quen lle correspondía a orde de prelación no momento de recibir o premio en Estocolmo. Nesta ocasión, a lóxica e o sentido común quedan tan desconcertados que non saben que conclusión tirar.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de febreiro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Retrato máis xusto

25 de febrero de 2015 a las 0:15

Hai dous ou tres días falei aquí do Tío Perneta, un personaxe da miña infancia a quen tiven por un home malo durante anos. Alguén me recorda agora que a palabra que empregou un día contra a miña nai non foi “cornufiera”, como eu pensaba, senón “lucifera”, que ten máis sentido. Tampouco me acordaba de que o enfado daquel home tivese que ver cunha censura amable, pero firme, que recibiu oportunamente por algunha falta cometida no traballo. Por último, o de Tío Perneta non lle gustaba; chamábase Señor Francisco.

Quen o recorda mellor ca min asegúrame que non era exactamente malo, senón fungón e roñeta. Tiña unhas poucas cortizas na horta que lle daban un mel magnífico, moi apreciado polos curas dos arredores, que ás veces o convidaban ás reitorais. Falaba coas abellas como se fosen xente, razón pola cal nunca o picaban.

Polo visto, era valente. Foi o único home da aldea que perseguiu a pé, pola noite, amparándose en muros e árbores, os asasinos do cura, que estaban aconchabados coa criada. Perdeulles o rastro na Costa de Canedo, baixando cara a Quintela. O traballo parece que non lle gustaba. Polo demais, contaba ben os contos, especialmente os referidos a lobos e atracadores. Morreu de vello, pobre e tranquilo, medio seco polos anos. A memoria que queda del non é mala. Desquitando a voz, que era como unha corneta desafinada.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de febreiro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 13 de 132« Primera...101112131415203040...Última »