Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

O tolo das noites

25 de julio de 2017 a las 0:25

Desde hai algúns días, na tertulia nocturna de Panxón, que este ano empezou un pouco tarde por culpa do frío e das chuvias, cando pechan o café e quedamos sós na terraza dándolle voltas ao mundo, á vida e ás persoas, aparece por alí un toliño que pasea en solitario polo paseo marítimo. É un mozo aínda relativamente novo, con cara de Xesús Cristo, que é un parecido que, nunca souben por que, sacan moitos coma el: nariz de aguia, media melena e barba recortada. A cousa acaba aí, naturalmente, porque polo resto, o pobre non se parece máis que ao común dos tolos, cortados case todos polo mesmo patrón.

Nunha primeira fase, este home fortemente avariado dedícase a ir dun lado para o outro, cunha man metida no peto dos pantalóns e a outra tendo conta do cigarro. Vai pronunciando un discurso no que entran só catro ingredientes: unha planta de formigón, varias armas, unha paleadora e un coello. O resultado pode ser o seguinte: “Para que queres a planta, que cha desfago coa paleadora e collo o winchester de repetición e mato un coello”.

Outras veces, a variación adquire esta forma: “Collo unha pistola e a paleadora e desfágoche a planta de formigón e cázote como un coello”. E outras diferentes. De cando en vez, o mozo achégase a nós e queda mirando, esperando que lle falemos. Entón preguntámoslle cousas normais. Por exemplo, como se chama, a que se dedican os pais, onde vive. Contesta a todo con sensatez e precisión, mesmo como se a cabeza lle funcionase ben, ata que se mete a paleadora polo medio ou a escopeta, ou a planta de formigón e o coello. Aí xa nos perdemos, e vaise. Non podo imaxinar como desde o ceo non fan algo por el. Eu faríao, se puidese.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de xullo de 2001.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha palabra descoñecida

24 de julio de 2017 a las 0:24

Onte, na tertulia, Torrente andaba intrigado coa palabra bolardo, que se emprega moito aquí, no Val Miñor, pero que eu nunca escoitara antes en ningunha outra parte de Galicia. Con este vocábulo designan nesta comarca unha especie de torta feita a base de fariña, manteiga, ovo e azucre, que xeralmente leva un adorno en relevo con figura de trenza. Aínda que nun principio era postre de voda, segundo me contaron, agora véndese nas tendas como artigo de consumo, igual que unha ensaimada ou cousa semellante.

Se eu tivese a fantasía lingüística de don Pedriño de Lobás, un cura entusiasmado polas etimoloxías, que pretendía explicalas todas desde o sentido común, seguro que lle atoparía razón. Para aquel home podería ser algo así como bolardo, bola de lardo. E engadiría: “Xa o di a mesma palabra”. Era sempre o seu último argumento.

A verdade é que eu non teño nin idea. Para empezar, parece termo estranxeiro. En inglés existe bollard, que son eses postes de ferro que se poñen ás veces na entrada das rúas peonais para que non pasen os coches. Podía vir de aí. En todo caso, resulta preferible non resolver a cuestión, pois xa temos tema de conversa. Por outra parte, como Torrente goza dunha memoria prodixiosa, non me custa imaxinar ata onde nos pode levar este bolardo. Polo menos ata a letra dun tango. Unha boa maneira de pasar o tempo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de xullo de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Millóns

23 de julio de 2017 a las 0:23

Hai un par de días, nun xantar en Madrid, decateime de que case todo o mundo está furioso co programa Gran hermano, que a maioría da xente que coñezo presume de non ver. Como eu estiven fóra do país durante tanto tempo, non tiven moitas posibilidades de seguilo, de xeito que fixen algunhas preguntas sobre os avatares dos distintos participantes e atopei coa sorpresa de que, uns máis e outros menos, os presentes sabían bastante do que sucedera, incluídos nomes, amoríos, cotilleos, biografías e destinos dos personaxes.

Non me estrañou tan amplo coñecemento, por moito que servise para facer crítica do programa televisivo, porque lin nos periódicos que algúns días este tivo arredor de doce millóns de espectadores. Se excluímos nenos pequeniños, cegos, xente que non ten televisor na casa, monxas e monxes de clausura, bispos e cóengos, xente que traballa polas noites, camioneiros de viaxe, turistas no estranxeiro, enfermos, persoas serias e demais, non saen as contas. Moito menos se lle engadimos a todos os indignados.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de xullo de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha equivocación

22 de julio de 2017 a las 0:22

Hai anos, cando eu era estudante dos primeiros anos do bacharelato, escoiteille unha conferencia a un padre xesuíta que estaba na cidade de Hiroxima o 6 de agosto do ano 1945, o día que botaron a primeira bomba atómica. De todos os horrores que nos contou a un pequeño grupo de rapaciños asombrados, recordo dous. O primeiro, o que sucedeu cun home que estaba subido a unha escaleira de man, reparando algún desperfecto na rúa: non quedou del otura cousa que a súa sombra gravada no chan.

O segundo horror referíase a unha nena que se bañaba na baía no momento da explosión, mentres a súa nai a contemplaba desde terra. De súpeto, a nena converteuse nunha especie de espectro branco e desapareceu, como transformada en aire. A nai, que se tirou á auga, foi rescatada co corpo totalmente abrasado.

Acabo de ler nun semanario americano a reseña dunha biografía dedicada a James B. Conant, un dos responsables daquela traxedia. Das poucas plabras que empregou na súa vida para referirse a aquel acto, unha foi para dicir que o bombardeo de Hiroshima fora unha decisión “sensata”. Respecto de Nagasaqui, destruída tres días despois, dixo que se tratou dunha “equivocación”. Non me consta en absoluto comprender o que quixo dicir, pero esas palabras, sen dúbida intelixentes, deslexitiman un corazón.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de xullo de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Aclaración

21 de julio de 2017 a las 0:21

O artigo de onte, no que contaba como un gabián comeu un paxariño nun bosque próximo á miña casa, podía dar a entender que o meu veciño e amigo Manuel, catedrático de filosofía, é un home frío e racionalista, sen sentimentos. Digo isto porque el mesmo se queixou, en ton de broma, de que o pintase como unha especie de individuo alleo á emoción que debe espertar en calquera ser humano normal, a desesperación duns pais paxaros chorando a morte do seu fillo. Non era esa a miña intención, senón recoller o que el dixo, que era certo: ou sexa, que os paxariños non choraban, senón que emitían uns sons ditados polos seus propios xenes.

A verdade é que esa é unha conversa que mantemos con frecuencia o meu amigo e mais eu. Os dous limos con interese o famoso libro O xene egoísta, que tan mal lle sentou a tanta xente en todo o mundo, por entender que o seu autor, o célebre profesor Dawkins, defendía a teoría de que todo o comportamento humano estaba predeterminado nos xenes, o cal nos achegaba moito aos outros animais.

Eu non sei case nada destas cousas, aínda que me interesen. O que pasa é que non me importa saber, por exemplo, que cando un está namorado, a euforia e a alegría que se senten teñen unhas causas biolóxicas que se poden analizar, o mesmo que sucede con outros sentimentos. Para o caso vén ser igual que se por saber, desde o punto de vista científico, en que consiste o chocolate, un xa non puidese gozar do seu sabor. E digo adrede chocolate porque é unha das lambonadas que nos unen ao meu veciño e a min. Comendo quilos del, temos pasado horas de conversa. Adianto aos meus lectores, por se acaso, que me está rigorosamente prohibido polo médico.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de xullo de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Dous herois

20 de julio de 2017 a las 0:20

En Moscova hai un cemiterio que se chama Novodévichi, que eu visitei no ano 1982, acompañado dunha amiga, no que están enterradas algunhas das figuras máis relevantes da vida política soviética, entre elas Nikita Kruschov. Pero tamén descansan alí os restos de Grigori Nikulin, que pasou á historia, non como o cociñeiro do tsar, por aprenderlles a facer pan ás grandes duquesas, senón por ser un dos seus executores. Polo visto era un home de bo  aspecto e de trato agradable, que en 1964 vivía moi ben situado grazas a ter participado na liquidación da familia imperial. Presumía de ter unha casa excelente, na que había incluso un cuarto para o can.

A morte do tsar converteuse durante anos nunha reivindicación gloriosa por parte dos individuos que a levaron a cabo. Un deles, Yakov Yurovski, gardaba cheo de satisfacción un libro publicado en Occidente no que se dicía de maneira clara que el fora quen matara a Nicolás. Iso non impediu que unha das súas fillas, Rimma, fose arrestada e pasase vinte anos internada nun campo de concentración.

Rimma tivera un destacado papel dentro das Mocidades do Partido Comunista, pero caeu en desgraza por unha daquelas miserias de tipo ideolóxico, sempre disfrazadas doutra cousa aparentemente máis nobre, que lles servían a moitos camaradas como pretexto para desfacerse dos rivais e medrar eles a cambio. Cando recobrou a liberdade e volveu a Moscova, mantivo amizade con Nikulin, o outro executor do tsar ao cal citei ao comezo deste artigo, pero vivía da misericordia, sen teito nin traballo. Un día, medio en broma, medio en serio, díxolle a aquel camarada do seu pai: “¿Por que non me deixas vivir no cuarto que tedes para o can?”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de xullo de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Sombras no paraíso

19 de julio de 2017 a las 13:25

Hai unha lei en Suecia que prohibe de forma terminante que os pais lle poidan pegar aos seus fillos. Non se lles permite un lixeiro cachete, nin sequera unha palmadiña simbólica na man. Os nenos sábeno e como ademais contan cun xuíz especial que vela polo cumprimento da norma, desde pequeniños aprenden cales son os seus dereitos e moitos deles non teñen reparo en denunciar os seus pais. Xeralmente a cousa remata cunha reprimenda pública e cun abrazo dos contendentes.

En España teño discutido cos amigos sobre esta lei. Naturalmente, as opinións son diverxentes, pero en xeral predominan aquelas que consideran excesivo que un pai, polo menos de forma excepcional, non lle poida arrear un cachete a un rapaz revoltoso.

En Suecia, en cambio, ninguén se atreve a discutir a bondade do principio. A xente adoita dicir que un golpe a un fillo é sempre un fracaso do pai. O malo é que se acaban de facer públicos os resultados dunha investigación universitaria e resulta que aquí, a pesar da citada lei, arredor de cen mil pais lle baten aos seus fillos, uns máis e outros menos. De momento, non vexo que ninguén se escandalizase pola revelación. Pouco a pouco, o paraíso sueco vai deixando de selo. Calquera día comen a mazá.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de xullo de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Vivir peor

18 de julio de 2017 a las 0:18

Teño un amigo, profesor na universidade americana de Wisconsin, que un día, levado polo seu espírito bondadoso, decidiu regalarlle un ano da súa vida ao país máis pobre do mundo, que daquela era Burkina Faso, en África. Marchou alá para dar clases de inglés gratuitamente. A entrada no aeroporto da capital, que se chama Ouagadougou, tivo algo de cómica. Un letreiro enorme proclamaba con orgullo un gran disparate: “Benvidos a Burkina Faso, a tumba do imperialismo”. O resto non resulta moi difícil de imaxinar.

Con todo, aínda hai que facer un esforzo para supoñer como sería un vello, do cal me falou o meu amigo, que vivía completamente espido debaixo dunha árbore, sen moverse apenas daquel territorio tan raquítico. Non era dos que peor vivían, pois polo menos dispuña dunhas ponlas e unhas follas para ampararse do sol.

Segundo vexo nun libro, a renda por persoa naquel país equivale a unhas mil pesetas ao mes, que ademais non estarán demasiado ben repartidas, como pasa sempre. Tal como publicaban onte os periódicos, hai terras onde se vive aínda peor. Tratei de imaxinar como podería ser ese tipo de vida, tomando como termo de comparación o home do cal me falou o meuamigo. Todo o que conseguín foi ver un vello espido tirado no campo, sen árbore. Despois distraínme coa néboa, que entraba polo val.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de xullo de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Historia de arrepentidos

17 de julio de 2017 a las 0:15

Que Alí Agca, o terrorista que quixo matar o Papa hai uns anos, faga agora votos pola saúde da súa antiga vítima, demostra en primeiro lugar que o tal individuo non é rancoroso ou empecinado, pero en segundo lugar demostra tamén o fráxiles que deben ser tanto o mundo emocional como o entramado ideolóxico en que se fundamentan as accións radicais destes iluminados. De non mediar a sorte, ou a providencia, a estas alturas o Papa estaría morto e o arrepentimento de Alí Agca, en caso de que se producise, carecería de sentido, polo menos a efectos de devolverlle a vida a quen previamente lla tirara por non se sabe que motivos políticos ou relixiosos.

No ano 1978, un comando das chamadas Brigadas Vermellasasasinou en Roma a Aldo Moro. O atentado foi cometidopor un grupo de mozos fanáticos e enfurecidos, aínda que sempre se sospeitou que o brazo executor viña de moito máis lonxe: daquela maneira evitouse que chegase á presidencia da república italiana un home partidario do entendemento cos comunistas. Posteriormente, os mozos aqueles foron xulgados e encarcerados, e varios deles comungan todos os domingos cunha filla do político asasinado.

Que hai unha proximidade entre terrorismo e fundamentalismo relixioso é un tema que se ten debatido dabondo. Aínda que se trata dunha cuestión complicada e non fácil de resolver, non parece aventurado descubrir certas similitudes entre unha actitude e outra. Ambas estarían comunicadas pola postura que manteñen fronte ao Absoluto, ese deus Moloch ao cal hai que presentar continuos sacrificios humanos. Uns homes entregan asúa vida polas propias crenzas; outros, emboscados entre a multitude e acochados en calquera escondite, buscan a vantaxe do cazadorpara liquidar as súas vítimas. Claro que tamén hai homes que pensan que a vida é un ben en si e que cómpre vivila.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de xullo de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Erotismo subido

16 de julio de 2017 a las 0:26

A primeira vez que vin un can labrador foi en Suecia, hai máis de vinte anos, cando esa raza era pouco coñecida no noso país. Vivía nunha casa veciña cunha señora maior e pasaba horas deitado no xardín, un territorio que compartía cun ourizo cacho e cun faisán, todos en libertade. Ás veces pasaban tamén por alí esquíos e coellos, pero nunca escoitei ruído de pelexas ou berros de pánico. Un día falei na casa daquel can tan curioso e foi entón cando me dixeron que se trataba dun labrador, un animal intelixente e tranquilo.

Desde entón, xa tiven varios. Primeiro, a pobre Alba, que morreu dunha peste. Despois, Sembra, que tampouco tivo sorte na vida. Agora, Leda, que como todos os cans desa familia, é listísima. Baste dicir que cando chego á casa sen chave e non hai ninguén, pídolle que me abra a porta desde dentro e faino con naturalidade.

Acabo de saber polos periódicos que en Suecia, unha psicóloga asegurou o outro día diante dun tribunal que investigaba un presunto delito de violación, que este tipo de cans teñen un erotismo subido, como a propia policía puido demostrar cun experimento que foi filmado en vídeo e que causou asombro entre as persoas que o presenciaron. A verdade é que levei un desgusto, aínda que non sei exactamente por que. De todos os xeitos, debo dicir que a nosa cadela sempre me pareceu unha persoa decente.

Esta columna publicouse orixinalmente o 16 de xullo de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 13 de 218« Primera...1112131415...203040...Última »