Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

O valor de cada cousa

3 de julio de 2014 a las 0:13

Hai anos, un día escoiteille unha conferencia ao doutor Cabaleiro Goás, eminente psiquiatra de Ourense, que aquela tarde falaba sobre os efectos da emigración nos nenos. O asunto non me era descoñecido, pois na miña casa vivía unha nena pequeniña e preciosa, filla dunha señora que traballou cos meus país durante moitos anos e que un día decidiu xuntarse co seu home, que daquela residía en Cambridge. A rapaciña andaba sempre agarrada ás saias da miña nai, como se o mundo fose puro terror.

Na súa conferencia, o doutor Cabaleiro puxo moitos exemplos dos estragos que a emigración estaba causando: depresións, inadaptacións, neuroses… De todos os casos que citou, houbo un que me quedou para sempre na memoria. Foi a historia dun neno que lle dixo a outro: “Se me queres, douche unha peseta*”.

Onte mesmo lin neste periódico que un individuo lle pediu a outro medio millón de pesetas** por non matalo. Antes, para que se vise que a ameaza non era unha broma, xa lle pegara un tiro de raspallón nun ombreiro. Non sei de que maneira acabou o incidente. O que importa é comprobar o pouco que vale unha persoa: menos que un cabalo ou que un coche, quizais o equivalente ao salario dun executivo de pouca importancia. Non debe resultar sorprendente. A sorpresa está en que un cacho de amor valla só unha peseta.

Esta columna publicouse orixinalmente o 3  de xullo de 1996.

 

(*) Ben podía ser hoxe 1 euro (n. d. e.)

(**) Algo menos de 4.500 €, axustada a inflación.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Diferente

2 de julio de 2014 a las 0:12

Como dixen onte, o tempo aquí en Estocolmo é magnífico: unha combinación ideal de sol e brisa que permite gozar dos praceres do verán sen pasar necesariamente polo inferno. Iso déixanos pasear e ver a cidade con calma, unha actividade que nunca defrauda, sobre todo porque se trata dunha das urbes máis fermosas de Europa. Quen chega a ela por primeira vez queda sorprendido, en primeiro lugar, da súa riqueza monumental. Despois chámalle a atención a configuración urbana dunha aglomeración asentada sobre máis de vinte mil illas, unidas entre si por pontes e túneles. Por último, todo o mundo se sorprende da calma que se respira na rúa.

Un pode viaxar polo continente dun lado a outro sen notar demasiados contrastes, como ocorre cando se pasa de España a Francia, ou de Francia a Alemaña. Coas diferenzas inevitables, especialmente no que respecta ao nivel de vida, a sensación que se ten desa experiencia é a de que, máis ou menos, os países de Europa teñen moitísimas cousas en común. Con Suecia non é o mesmo.

Esta é unha terra na que é posible paralizar a construción dun aparcadoiro subterráneo, como sucedeu hai anos nos baixos do Parlamento, porque se atoparon restos arqueolóxicos, o cal levou ás autoridades locais a substituír o proxecto inicial por un museo. Estocolmo debe ser tamén, supoño eu, a única cidade do mundo onde se pesca no centro, debaixo de calquera das pontes, nunhas augas absolutamente limpas. Tamén é unha cidade onde alguna xente acaricia as árbores. Acaríciaas coma se fosen seres humanos, é dicir, rapazas fermosas de pel de seda; ou rapaces, claro, pero cunha pel un pouco máis brava.

Esta columna publicouse orixinalmente o 2 de xullo de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un coche, unha pamela

1 de julio de 2014 a las 17:23

O automóbil máis bonito do mundo vino eu en Xinzo de Limia, alá polos anos cincuenta. Pertencía a un emigrante da vila en vacacións, retornado do Brasil, onde era propietario dun banco e non sei cantas riquezas máis. Acendía as luces cando se abrían as portas e deixaba apampanados a rapaces e maiores, que en cuestión de coches nunca viramos nada semellante. Non recordo a marca, pero era daquela clase retórica e ampulosa que a xente chamaba, nunca souben por que, haigas. Foi o acontecemento do verán.

O coche quedou destrozado pouco despois, cando dous mozotes, un deles parente do propietario, subiron con el por unha árbore da recta de Sandiás. De resultas daquel accidente desgraciado, morreu o Nolico, que era o perruqueiro que me cortaba o pelo e que ademais era tamén o pai dun compañeiro meu da escola.

Desde entón, os coches raramente me chaman a atención pola súa beleza, aínda que recoñezo que os hai moi fermosos, tanto antigos como modernos. Por exemplo, ese Buick que se acaba de subastar en Londres e que foi usado por Humphrey Bogart na película Casablanca. Se fose coleccionista, eu preferiría mellor a pamela de Ingrid Bergman, que leva posta cando di: “Non nos coñeciamos cando nos amabamos en París”. Xa sei que entre un coche e unha pamela hai diferenza; pero falo de cousas do corazón.

Esta columna publicouse orixinalmente o 1 de xullo de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Ter un dente feo

30 de junio de 2014 a las 0:15

Onte comín cunha amiga, profesora nunha universidade americana, que durante o xantar me estivo falando con graza e intelixencia dalgúns aspectos pouco coñecidos da vida naquel país.  Por exemplo, da desgraza de ter un dente feo. Esa circunstancia, que aquí non pasa de ser un insignificante problema estético, pode converterse alí nun grave inconveniente existencial. Unha persoa cunha dentadura pouco coidada non ten demasiadas probabilidades de pasar con éxito unha entrevista para conseguir traballo.

Nesa clase de probas, todos os candidatos saben que son decisivos os primeiros trinta segundos, unha fracción de tempo insignificante que pode condicionar toda unha vida. Así o  aseguran, parece que con bastante fundamento, os manuais que entenden destas cousas. Naturalmente, eses libros son consultados como axuda e son moitas as persoas que seguen as recomendacións que ofrecen.

Parece que está demostrado que unha man fría, inocentemente entregada no momento do saúdo inicial, pode converterse nunha proba en contra definitiva: trátase dun signo inequívoco de nerviosismo e inseguridade. O remedio consiste en lavar as mans uns momentos antes para activar a circulación e secalas ben para encubrir a trampa. Resulta incomprensible que nun país onde as leis protexen ata extremos case cómicos os dereitos das minorías, aínda non se lle ocorrese a ninguén reivindicar os dereitos dos inseguros e dos feos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 30 de xuño de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Tópicos

29 de junio de 2014 a las 0:19

O día que cheguei á cidade de Guadalajara, en México, no que antes se chamaba Nueva Galicia, o cónsul de España tíñame preparada unha entrevista cun senador mexicano. Pola  noite, antes de retirarme a durmir, avisoume de que almorzariamos os tres xuntos ás nove da mañá. A miña sorpresa foi descubrir que o restaurante do hotel estaba abarrotado de xente, igual que se fose a hora do xantar, comendo todos de coitelo e “tenedor”, ou garfo, que é como se debe dicir en galego correcto. Non coñecía eu este costume daquel país. É nesas reunións onde se fan os negocios ou se levan a cabo encontros políticos.

Normalmente, non falta a música: piano nos lugares máis elegantes; mariachis e outros folclores nos sitios máis populares. Como sucede en tantos países do mundo, tamén alí se confirman os tópicos. México é moi musical, demasiado para o meu gusto, pois non resulta fácil nin cómodo conversar nos restaurantes.

Esa debe de ser unha das razóns polas que a xente berra tanto. Porque berrar, bérrase moito. Outro tópico confirmado é o da violencia camorrista. Hai tiros e mortes todos os días, con frecuencia por asuntos intranscendentes e ridículos. Nos periódicos inclúense seccións enteiras que, baixo o título xeral de “Policía”, dan conta dos crimes da véspera: resultan impresionantes. Non obstante, a sensación que produce o país é de tranquilidade, non de medo, polo menos nos lugares por onde eu me movía. A iso contribúe ademais a amabilidade e a boa educación da xente, que me fixo recordar os países máis corteses de Europa, que para min son Holanda e Suecia. Coa vantaxe de que se trata dunha cortesía cordial, máis amigable que formalista.

Esta columna publicouse orixinalmente o 29 de xuño de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha señora espléndida

28 de junio de 2014 a las 0:18

Entro no quiosco onde habitualmente me abastezo de periódicos e atopo unha señora que se está enchendo de revistas de cotilleo. Compra catro ou cinco e logo pide un coñecido diario conservador. Nese momento, picado pola curiosidade, miro para ela. É unha muller xove e espléndida: alta e loira, delgada, ten o bo gusto de non ir amoblada, senón vestida cunha fermosa blusa de seda e uns pantalóns vaqueiros perfectamente axustados. Un só detalle que non me gusta: sóbralle chatarra nas mans, nas orellas e no pescozo. Digamos en defensa dela que se trata de ferralla de bo prezo, especialmente unha esmeralda que lucía nun dos dedos da man dereita.

Esta señora debe estar preocupada polas desventuras de lady Di, polos escándalos das princesas de Mónaco e polo futuro das infantas españolas, quizais tamén polos amores de Hussein de Xordania, que parece prepara divorcio e novo matrimonio. Talvez non sexa apropiado dicir que está preocupada, senón que está interesada. Incluso se podería matizar aínda máis e dicir que exactamente o que lle ocorre é que sente curiosidade.

No mundo que leva debaixo do brazo, o que pasa é moi simple: xente importante que casa ou se divorcia; tipos coñecidos que se ven en compañía de señora ou señoritas igualmente coñecidas; bautizos; festas de noite; concursos de rapazas fermosas que aspiran a un efémero reinado; actores que din algunha frase exactamente igual a outra dita anteriormente por algún colega… Pouco máis. E non obstante, algún atractivo poderoso debe haber detrás desta amable literatura para que esperte o interese de tanta xente. Eu mesmo vin, hai xa anos, nun voo de Barcelona a Madrid, a todo un señor bispo que lle pedía á azafata unha desas revistas, a máis popular de todas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 28 de xuño de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A traca

27 de junio de 2014 a las 0:17

A traca final en Kaliningrado foi apoteósica. Leváronnos en tren ata a localidade de Svetlogorsk, un lugar de vacacións á beira do Báltico, onde fomos recibidos por unha multitude, como futbolistas, mentres desfilabamos polo medio da rúa, ao ritmo de varias  bandas de música, rodeados de centos de rapazas vestidas co traxe do país, un escuadrón de soldados disfrazados de romanos con lanzas de madeira e unha especie de cabezudos. Logo houbo ballet ao aire libre, ademais de cantos e bailes rexionais. Unha loucura.

Pola noite, cea co gobernador. Cando agardabamos por el, veuse cara á min. Era pola rapaza que me acompañaba, unha rusa de ollos grises, á cal lle botou un piropo, ao tempo que me preguntaba que fixera eu para estar cunha moza tan bonita. Pois nada. Coñecémonos na catedral, díxome que se chamaba Ala, entregoume unha vela e púxose a falar comigo nun castelán impecable. Hai que dicir que a catedral de Kaliningrado está convertida nun teatro e que, polo tanto, non se tratou de ningún pecado.

Esta columna publicouse orixinalmente o 27 de xuño de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cinco farolas

26 de junio de 2014 a las 0:16

Nunha ocasión, o petroleiro americano Herbert Dunbar dixo que por debaixo dos dez mil dólares non había emocións, senón lixeiras sensacións epidérmicas. Uns descoñecidos matárono a tiros en Nova York na porta dun edificio de pisos de luxo. No peto da chaqueta levaba unha xoia de gran valor, adquirida unhas horas antes en Tiffany’s. Nunca se soubo quen era a destinataria de tan suntuoso regalo. Fose quen fose, probablemente perdeu para sempre unha das emocións máis intensas da súa vida.

No outro lado da filosofía da existencia, o escritor portugués Agostinho da Silva, un home inocente recentemente desaparecido, que viviu e morreu na pobreza, díxome unha vez que as grandes cousas se fan con poucos medios. Seguramente non é certo, pero a esperanza e o optimismo necesitan metiras como esta.

Non obstante, cando a xente vive esas situacións absurdas que se dan nas guerras e aprende que a vida é o valor máis grande, pero tamén o máis fráxil, con frecuencia compórtase máis de acordo co pensamento do escritor portugués que coa frase arrogante do millonario americano. Hai quince días, na capital de Hercegovina houbo unha gran festa popular para celebrar que cinco farolas da rúa principal da cidade volvían estar acendidas. Non se trata de ningún feito grandioso, pero que ben lle senta ao corazón.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de xuño de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Lume

25 de junio de 2014 a las 0:15

Este ano, por primeira vez en moito tempo, non saín na noite de san Xoán para ver arder as cacharelas. Aquí, por onde eu vivo, hainas grandes. Non obstante, a experiencia máis recente, con miles de persoas paseando unhas contra as outras e miles de coches buscando desesperadamente un recuncho de terreo onde aparcar, aconselloume quedar na casa. Confeso que me deu algo de pena, pois esa festa é das que me gustan. Aínda recordo as que se organizaban en Santiago, na praza da Universidade, cando a policía se empeñaba cada ano en impedir o que nunca conseguía: que se queimase a cacharela. Sempre acababa ardendo.

Unha vez, alá polo principio dos sesenta, vin unha velliña, Solita Larramendi, que eu coñecía, tratando de burlar a autoridade, igual que se fose unha estudante de vinte anos, para atizarlle lume ao montón de leña, cartón e caixas vellas que estaban amoreadas no medio e medio da praza. Actuaba coma un raposo, con disimulo, ata que un dos axentes lle permitiu, mirando para outro lado, que fixese de incendiaria.

O lume fascina a calquera, incluso á xente de orde. Cando eu era neno, os incendios, polo menos no verán, non resultaban raros. Nunca conseguín contemplalos con tristeza, por máis que fose consciente da desgraza que lles caía por riba ás familias ás que lles ardían as casas. Así que non resultará difícil entender que me dese pena non participar este ano, sequera fose como espectador, na noite de san Xoán. Unha pena que se viu agrandada ademais polo feito de que pola ventá do salón me chegaba o arrecendo da acción do lume, inconfundible na noite. Para compensar, regaleime un xeado. Tampouco están nada mal estes pequenos praceres do frío.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de xuño de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Inocentes e culpables

24 de junio de 2014 a las 0:24

Nun curso que pasei en Bilbao, alá polo ano 1969, un día escoitei dicir nun bar, en relación cun atentado que aquela mesma mañá causara a morte dun garda civil, que o morto algo tería feito para merecer aquel castigo. O outro día, con motivo da masacre que os terroristas vascos ocasionaron en Madrid, unha señora maior, ao ver tirada no chan unha nena de oito anos, ferida e mutilada pola explosión, fixo un comentario parecido, aínda que moralmente oposto ao anterior, para resaltar a inocencia evidente da pobre criatura.

Quen teña lido A peste de Albert Camus recordará unha escena moi semellante. O cura Paneloux defende nos seus sermóns a teoría de que a peste que afecta á cidade é un castigo que Deus mandou polos pecados cometidos. O doutor Rieux, agnóstico e humanista, despois de loitar inutilmente para salvarlle a vida a un neno de poucos anos, dille ao sacerdote: “Padre, polo menos este era inocente”.

Resulta comprensible que, igual que este médico, calquera de nós pretenda expresar o horror que sente destacando a inocencia dunha neniña de oito anos que cae vítima casual da  metralla. Penso, non obstante, que parece máis certo e máis xusto dicir que todas as vítimas eran inocentes, o mesmo os adultos que os pequenos, e que todos os demais cidadáns, que padecemos este ataque contra a nosa dignidade humana, somos inocentes tamén. Os únicos culpables son os que poñen as bombas e os seus cómplices.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de xuño de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 13 de 107« Primera...101112131415203040...Última »