Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Atravesar os tabiques

20 de mayo de 2014 a las 12:36

Estou seguro de que non hai ninguén que non soñase algunha vez, polo menos na súa infancia, coa posibilidade de atravesar as paredes sen rompelas. Mesmo hai nenos que ás veces pechan os ollos, enfilan o muro dun cuarto e avanzan a cegas cara a el coa esperanza de converterse en fantasmas e aparecer enteiros e sans do outro lado. É un soño tan vello como a humanidade, igual que voar a corpo limpo, sen artiluxios mecánicos nin aparatos, ou converterse nun ser transparente como o aire.

Voar xa voamos, aínda que os científicos non descubriron o líquido milagroso que nos permita volvernos invisibles. Atravesar as paredes tampouco está ao noso alcance, pero é xa unha realidade para algunhas partículas atómicas, segundo demostra a física cuántica, esa parte da ciencia que cada vez se parece máis á poesía. Un español acaba de dar un importante paso adiante neste campo.

Que a xente puidese atravesar algún día as paredes sen tiralas tería algunhas vantaxes, pero moitos inconvenientes. Non sería difícil imaxinar, por exemplo, o rebumbio en que se podería converter unha campaña electoral, con miles de individuos desbocados irrompendo primeiro nos despachos dos partidos a revolver nos papeis e logo nos estudios de televisión a tortazo limpo cos candidatos máis hipócritas. De momento están moi ben os tabiques. Pérdese en transparencia, pero gáñase en seguridade.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de maio de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Temor

19 de mayo de 2014 a las 0:19

Onte pola tarde estivo na casa o carpinteiro para tomar as medidas dun par de cousas que hai que facer. Como é home de boa prosa, liámonos a falar durante horas, saltando de tema en tema, desde o mel, que cultiva, ata a experiencia que adquiriu en varios países de América do Sur, cando traballaba para as embaixadas dos Estados Unidos en asuntos de axuda. Cre na xustiza e na solidariedade, pero non emprega apenas esas palabras. El fala do mesmo, pero dunha maneira moito máis sinxela, como un mozo que se tira ao río para salvar a alguén que se está afogando e non sabe que iso se chama heroísmo ata que sae nos periódicos.

Nun momento, amoseille o gato Samuel, que xa dixen que anda malo, cun tratamento forte a base de inxeccións. Estaba deitado, con ese corpo de alma arruinada que se lle puxo desde que enfermou, esmirriado, falando cunha voz de tísico que parecía máis un lamento que un saúdo. En canto o viu, con esa cachaza imperturbable dos paisanos, o carpinteiro dixo: “Vaia buscando outro”.

Foi como se me mordese no corazón. E peor aínda cando engadiu: “Este comeu veleno por aí”. Sentín que me adiviñaba o pensamento, pois esa era a idea que a min me rondaba pola cabeza desde hai días. Esa foi tamén a razón de que levásemos a Samuel á clínica e que o deixásemos internado, a ver se aínda se pode facer algo por el, que temo que non. Desde logo, se sucede o peor, haberá que pensar ben se paga a pena traer outro gato para a casa, tendo en conta esta loucura paisana de andar botando veleno nos campos. Mentres tanto pídolle desde aquí a todos os amigos que pensen nel con cariño. Ás veces, estas cousas axudan.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de maio de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Recordo dun profesor

18 de mayo de 2014 a las 0:18

Tiven un profesor de latín no bacharelato que me intrigaba, en parte porque eu intuía que fora ferido fondamente na época da vida en que agroman as ilusións, pero sen que el me permitirse asomarme a esa zona escura da súa alma. O rostro enrugado e os ollos tristes, máis propios dun ser melancólico que amargado, eran para min a única proba dunha sospeita que non podía confirmar. Falei moitas veces a soas con el, pero nunca conseguín traspasar aquela barreira, unha muralla que eu supuña feita de pudor e dignidade.

Onte ceei na Coruña cun fillo do meu antigo profesor. Nas moitas horas que pasamos xuntos, de maneira natural, a conversa foi derivando cara a aquel enigma da miña adolescencia. Decateime de que tamén o fora para el, ata que o resolveu, xa morto o pai, coa axuda de papeis e cartas, con preguntas feitas a outros familiares.

Como imaxinaba, eu non estaba equivocado: un trebón histórico de loucura e de rancor atravesou a mocidade daquel home de parte a parte. Non serán necesarios máis detalles. Deume pena aclarar o enigma xa tan tarde, cando non hai nada que facer. De sabelo daquela, eu tería cambiado a admiración que lle profesaba por un pouco máis de cariño. Supoño que para un ser humano vencido e sen proxectos, a admiración non debe valer de moito. Estou seguro que de boa gana o cambiaría por máis amor.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de maio de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Por un porco

17 de mayo de 2014 a las 0:17

Ás veces, sen que se saiba por que, póñense en circulación noticias fantásticas que moitos aseguran ter vivido ou presenciado persoalmente, pero que tempos despois, cando se acaba  demostrando que son falsas, ao seren desmentidas, ninguén o quere aceptar. Nos meus anos de bacharelato circulou profusamente a especie dun guateque, que uns situaban nunha cidade galega e outros noutra, pero que en ambas versións coincidía o feito de que unhas mociñas de boas familias acabaran embarazadas por uns futbolistas que lles botaran substancias afrodisíacas na bebida, parece que en doses de cabalo. A noticia era unha simple mentira.

Ignoro se pertencía á mesma categoría outro rumor que se estendeu por España adiante hai cousa duns dez anos e que aseguraba que un motorista que pilotaba unha moto de gran cilindrada, circulando a máis de douscentos quilómetros por hora, atopouse  de fronte cunha pomba que lle bateu no peito e que lle fixo unburaco do tamaño do mundo. Eu escoitei varias versións, probablemente falsas.

O que si é absolutamente certo é o que lle ocorreu a un amigo duns amigos meus, que paseando de turista por Venecia, padeceu unha morte que resulta inimaxinable, tanto polo feito en si como polo marco no que sucedeu, unha das cidades máis románticas do  mundo, onde un imaxina que ata a propia realidade da morte debería quedar ennobrecida por un entorno tan literario, tan estético e tan fermoso. Neste caso, lamentablemente, non foi así. O señor do que falo pereceu por culpa dun porco que lle caeu na cabeza desde o alto dun balcón. Podía ser unha morte excelente para Groucho Marx, pero moi inxusta para unha persoa normal.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de maio de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A cociñeira e o presidente

16 de mayo de 2014 a las 0:16

Ao presidente Franklin D. Roosevelt gustáballe comer, pero aborrecía os brócolis, tanto que nunha ocasión non dubidou en mandarlle un detallado memorandum sobre o asunto á súa cociñeira, a señorita Henrietta Nesbit. Nunca tal fixera: desde entón, aquel home tan poderoso, que gobernou os Estados Unidos durante doce anos e que decidiu a fabricación da primeira bomba atómica da historia, non conseguiu librarse de tan odiado menú. A citada cociñeira, inepta e teimuda, dicía que os brócolis lle tiñan que gustar.

Detrás da ousadía daquela muller bruta, estaba a primeira dama do país, a famosa Eleanor Roosevelt, á cal lle importaba un pemento o seu marido. A pesar de que a polio o condenase a permanecer para sempre nunha cadeira de rodas, ela negábase a sacalo a dar pequenos paseos polo xardín, unha das cousas que máis o distraía.

É a historia dun vello rancor, do que se fala nun libro que acaba de saír nos Estados Unidos. No fondo, non resulta difícil de imaxinar. O señor Roosevelt sentía unha inclinación irreprimible polas secretarias, afección que a súa muller nunca lle perdoou. Por esa razón viviron separados baixo o mesmo teito desde 1917, data do primeiro pecado recoñecido, ata 1945, cando o presidente morreu. Trátase dun asunto privado, pero a un parécelle excesivo, que ademais da dureza da separación, o pobre señor tivese que comer tantos brócolis.

Esta columna publicouse orixinalmente o 16 de maio de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha muller

15 de mayo de 2014 a las 0:15

Supoño que foron imaxes que viu case todo o mundo. Eu, por pura casualidade, vinas tres ou catro veces ao longo do día, nos distintos informativos das cadeas de televisión. Curiosamente, non foron comentadas. Aparecían como ilustración gráfica dunha noticia, pero sen que houbese ningunha referencia específica a elas, perdidas no conxunto dun suceso máis amplo: o estoupido social dun país asiático. Confeso que había moito tempo que non vía unha escena que me impresionase máis, por moito que todos os días se vexan cousas terribles, algunhas francamente insoportables. Non obstante, esta que comento foi a peor.

Refírome a unha muller de idade indefinida, toda vestida de branco, que estaba tirada no chan no medio dun tumulto, probablemente ferida de gravidade, aínda que consciente. Movíase con dificultade, quizais coa torpeza dunha cobra moribunda; non, desde logo, con esa tensión dramática propia das persoas que loitan de maneira desesperada contra a dolor ou contra o medo a morrer.

De pronto víronse as botas dun grupo de policías ou soldados pasando ao lado desa muller, indiferentes á súa situación. Entón, ela ergueu a cabeza, non demasiado, soamente o  indispensable para facer o xesto mínimo de pedir axuda ou de implorar piedade; non o sei. Nese preciso instante da súplica, viuse como unha daquelas botas lle lanzaba unha patada contra a cara e despois seguía andando coa mesma parsimonia que traía. A cámara, enfocando á muller, non captou o rostro do agresor. Non era necesario: eu podo imaxinalo. Seguro que se trataba dun home novo, probablemente agraciado, completamente normal.

Esta columna publicouse orixinalmente o 15 de maio de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Teatro

14 de mayo de 2014 a las 0:14

Hoxe estou en Barcelona para o de sempre: predicar un pouco. Aproveitei a mañá de onte e fun dar o paseo inevitable polas Ramblas, que son un dos teatros humanos máis divertidos de toda Europa. Vin a un Drácula metido nun féretro horroroso, feito con táboas sacadas de caixas de froita e forrado con cachos de plástico negro, quizais restos de bolsas para o lixo. Parecía estar morto, pero creo que estaba durmindo. Vin tamén a un peruano que morría nun combate con outro, pero morría tan mal que á xente lle daba a risa. E vin a un can vestido de señor, todo serio, con lentes, sombreiro e gravata.

Era máis elegante que o dono. Logo estaban os mimos, cada vez máis perfectos: un vaqueiro do oeste que parecía unha estatua de bronce, moi solicitado polos turistas para retratarse con el; un anxo branco case despegado do chan, a punto de voar; un tipo vestido de Óscar de Hollywood, cun letreiro que dicía: “O home máis sexy do mundo”. Tiña máis ben pinta de esqueleto.

Cando regresaba, para ir comer cuns amigos, tiven que atravesar a rúa polo medio dunha manifestación enorme, que baixaba da Praza de Cataluña tocando pitos, batendo cazolas e atronando con tambores. Entón unha rapaza que ía na demostración díxome: “Súmate, hombre”. Aínda que non sabía que pedía toda a aquela multitude ou contra quen protestaba, a petición foime feita con tanta graza, que decidín sumarme. Algunha razón terían, supuxen. Para saír de dúbidas, pregunteille á moza de que se trataba. Aclaroume que era contra a droga e deume un pito para que pitase. Camiñei con eles arredor dun cuarto de hora, ata que se me fixo tarde. Cheguei con retraso ao xantar, pero bastante contento.

Esta columna publicouse orixinalmente o 14 de maio de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Nota de agradecemento

13 de mayo de 2014 a las 0:13

O outro día, antes de saír para Zürich, atopei en Madrid unha amiga que me deu unha noticia agradable e curiosa: unha veciña súa, en Ferrol, ten un gato ao cal lle puxo de nome Tomás, en recordo do noso, que tamén se chamaba así e que desapareceu en circunstancias tráxicas, tal como contei aquí no seu día. Naturalmente, a información produciume alegría e tristeza, como resulta fácil de entender, e desde entón non deixei de pensar no asunto, incluída esta fin de semana que pasei en Suíza, tan cheo de frenética actividade.

Ao final, penso que lle debo dar as grazas a esta señora, non de parte miña, senón de Tomás, que xa non está neste mundo. Direille como era, por se lle serve de algo á hora de educar o seu gato. Ante todo era boa xente, pero tiña tamén unha intelixencia bastante preclara, polo menos se falamos en termos relacionados coa súa especie.

A intelixencia, non obstante, non sempre a empregou para ben. Con frecuencia, valeuse dela contra os paxaros, non por necesidade, que non habería nada que dicir, pois tamén nós  comemos polos e vacas, senón polo pracer de cazar. Non digo que fora a súa unha conduta censurable, pero si controvertida, que a min, persoalmente, non me gustaba. Iso non impediu que lle quixese moito. Sucédeme o mesmo con algúns amigos e parentes cazadores: á xente hai que tomala como é. Sempre que sexa decente, claro está.

Esta columna publicouse orixinalmente o 13 de maio de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O diario de Zlata

12 de mayo de 2014 a las 0:12

O día 30 de marzo do ano 1992, mentes a cidade de Saraxevo era bombardeada con saña polos serbios, nun piso do centro da capital unha nena chamada Zlata Filipovic collía un lapis, abría un pequeno caderno coas follas en branco e escribía na primeira delas: “Hola, Diario. ¿Sabes o que penso? Como Ana Frank lle chamou Kitty ao seu diario, quizais eu tamén che podería poñer a ti un nome”. Acabaría bautizándoo como Mimmy. Dous anos despois, os escritos de Zlata Filipovic estanse convertendo nun negocio.

Unha prestixiosa editorial norteamericana, Viking Penguin, pagou por eles uns setenta millóns de pesetas*. Algo máis foi o que deu polos dereitos cinematográficos unha coñecida produtora do ramo. Non se sabe a cifra que suman os dereitos de tradución do diario, que vai ser publicado en vinte e tres países diferentes.

De momento, Zlata Filipovic, que anda por Nova York, invitada polos seus editores, parece que decepcionou a todo o mundo: as súas deusas son as modelos de alta costura e nunha visita a Schwarz, a célebre tenda de xoguetes da Quinta Avenida, só lle interesou a sección da boneca Barbie. Onte vin unha foto da nena paseando pola rúa. Ten o aspecto dunha rapaza normal, máis ben alegre. Detrás dela, sobre unha porta de cristal, vese un anuncio que semella posto alí por un demo cínico e burlón: “Búscanse vítimas”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 12 de maio de 1994.

(*) Algo  máis de 420.000 €

 
Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Comendo perdiz

11 de mayo de 2014 a las 0:11

No periódico de onte dábase a noticia de que se volven publicar os contos de Calleja, aquela colección de libriños pequenos onde se podía ler o mesmo a historia de “La buena Juanita” que un tratado de urbanidade en verso no que se recomendaba lavar a cabeza “de vez en cuando” ou se explicaban as excelencias da riqueza. Sobre este último tema había un libro fantástico, do cal debo gardar aínda un exemplar nalgún recuncho inaccesible da miña biblioteca. Consistía nunha obriña escrita en defensa dos ricos, non polas súas virtudes, que diso non se falaba, senón pola capacidade que tiña a súa propia riqueza para distribuírse entre todos equitativamente.

O libro estaba cheo de exemplos moi claros e expresivos. Recordo sobre todo un deles que se refería aos beneficios derivados das festas e os banquetes suntuosos. Segundo o autor, desas actividades beneficiábanse todos, tanto os camareiros que servían como os propietarios das tendas de produtos, desde o carniceiro e o panadeiro ata o vendedor de flores, e incluso médicos e hospitais.

Os médicos porque sempre, no parecer do autor, alguén acababa necesitando os seus servizos, fose polos excesos na mesa, fose polo estado corrompido dalgún alimento, como unha ostra, ou fose porque alguén se constipaba ao saír da casa. Con todo, o mellor era o sentido social que se desprendía daquela obra: os pobres tamén saían directamente beneficiados, máis que  nada porque resultaba inevitable que nun banquete de rumbo houbese sobras. Pois estas, ás veces perdices enteiras, estaban destinadas a abastecer as mesas dos asilos, vellos desamparados ou pobres vergonzantes. Nos contos, o mundo sempre foi feliz comendo perdiz.

Esta columna publicouse orixinalmente o 11 de maio de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 13 de 103« Primera...101112131415203040...Última »