Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Os sufrimentos do xeneral

14 de octubre de 2015 a las 0:14

Nunca souben en que consistía aquel mal, pero había na miña vila unha familia numerosa na que os homes, ao chegar aunha determinada idade, xa na adolescencia, empezaban a andar na punta dos pés, cada vez con máis dificultades, ata que quedaban cravados para sempre nunha cadeira de rodas. Un deles, o maior, foi comigo á escola; ao outro trateino bastante, cando era camareiro nun café no cal entraba eu con frecuencia. Sempre me chamou a atención que, sabéndose condenados, fosen tan bos rapaces.

Onte estiven lendo nunha revista americana un retrato magnífico do xeneral serbio Ratko Mladic, considerado un monstro por media humanidade e a quen os seus compatriotas adoran, os seus amigos o teñen por un home cabal e de quen os seus inimigos din que se trata dun home honrado. A min, desde logo, non me gusta.

Para explicar a súa conduta cos prisioneiros, que se axusta á imaxe dun ser magnánimo cando hai cámaras diante e se transforma en Satanás ao desaparecer os periodistas, ordenando fusilamentos masivos, hai quen recorre aos seus propios sufrimentos: os croatas matáronlle o pai cando el era aínda neno e unha filla noviña suicidóuselle recentemente. Non todo o mundo se comporta desa maneira coas desgrazas. Eses mozos da miña vila, por exemplo, sorrín a cambio de nada; e supoño que non blasfeman.

Esta columna publicouse orixinalmente o 14 de outubro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Espiándose

13 de octubre de 2015 a las 0:23

Aproveitando estes días de vacacións regaladas polas coincidencias do calendario, uns amigos madrileños que teñen casa no val de Tebra desprazáronse ata aquí para gozar duns días de descanso, el das súas actividades como médico nun importante centro hospitalario e ela do traballo que realiza nunha empresa na que desempeña tarefas de tipo administrativo e contable. Son bos amigos, ambos os dous moi ben dotados para a tertulia, o cal fai que, cada vez que veñen e chaman, sexa como o anuncio dunha festa. Desta vez celebrámola nun restaurante da Guarda, á beira do mar, gozando ademais dun tempo espléndido, esa marabilla azul, con sol e boa temperatura, que rematou onte coa chuvia que agora nos mete no outono.

O meu amigo, fillo dun pai famoso, é home moi intelixente, sabe unha cantidade inmensa de cousas raras, incluídos os nomes de ríos, montes e vales de calquera parte de España, e coñece   vida e milagres de media humanidade, tanto de persoas da vida pública como de seres humildes e anónimos, que son aqueles polos cales sente el unha maior predilección, pero non beatería.

Digo isto último porque, durante o xantar, contou que na aldea onde ten a súa casa, hai un par de enfermos graves, ambos os dous sen posibilidade de seren curados, cousa que saben. Polo visto, viven fronte por fronte un do outro e pasan as horas espiándose a traveso da ventá, disimuladamente. Segundo o meu amigo, o único que os mantén vivos agora é a vontade de non morrer primeiro, a decisión heroica de resistir aínda que só sexa unhas poucas horas máis. Confeso que cando mo contou, non me pareceu mal. No fondo, esta parte negra da vida, tan sórdida, encerra unha certa grandeza. Oxalá morran simultáneos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 13 de outubro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Sensación de perigo

12 de octubre de 2015 a las 0:22

Hai anos, un día baixabamos en barquiño polo río Moscova o escritor catalán Joan Perucho e mais eu, mesturados entre rusos de provincias que viñan coñecer a capital. No mesmo lugar do embarque, cando xa estabamos a varios metros do atracadoiro, vimos en terra un borracho impoñente, gordo e grande como un oso enorme, que se achegaba á beira pegando traspés, daba a sensación de que ía caer á auga, recompuña o equilibrio dunha forma aparentemente milagrosa e volvía iniciar o mesmo baile.

A altura entre o muro do canal e o nivel do río era de varios metros, de maneira que parecía que o home corría un perigo serio de precipitarse e morrer. Cada vez que se aproximaba ao bordo, a angustia que eu percibía no rostro do meu compañeiro, idéntica á miña, contrastaba co sorriso melancólico e tranquilo dos rusos.

Nas dúas horas que durou a excursión, escenas como aquela, con tipos igualmente bébedos, empeñados nunha aventura circense sen rede, vimos varios. Sempre a reacción dos nativos que viaxaban con nós era a mesma: semellaban divertidos e comprensivos, nunca preocupados, mesmo con cara de mirar con simpatía a todos aqueles individuos embotellados nunhas trancas formidables. Quizais os rusos teñan unha concepción menos dramática dos riscos e os perigos; por iso non lles importa ter un presidente borracho.

Esta columna publicouse orixinalmente o 12 de outubro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Elixir

11 de octubre de 2015 a las 0:11

Unha vez, mentres paseaba cunhas amigas por París, de noite, moi preto da Sorbona, vin unha pelexa tremenda. En realidade, despois dos primeiros segundos de desconcerto, nos que un pensa moitas veces que está asistindo á gravación dunha escena cinematográfica, decateime de que aquilo era a vida mesma, nunha das súas versións moralmente máis degradadas. No chan había un home novo, sangrando con abundancia pola cara, que estaba sendo agredido por un grupo que lle daba patadas en todo o corpo, mentres el trataba de protexerse inutilmente.

Entre os agresores, que debían ser uns cinco, só un deles pretendía interpoñerse para evitar que a carnicería acabase de xeito irreparable. Foi a mesma escena que se viu o outro día na televisión, durante os acontecementos sucedidos en Belgrado, cando un grupo de enfurecidos tratou de linchar a un individuo que, con toda seguridade, sería un canalla. Nesas situacións, sempre hai alguén que ataca e alguén que protexe. Entre o odio e a piedade, un elixe o corazón que quere ter.

Esta columna publicouse orixinalmente o 11 de outubro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Recordo do verdugo de Burgos

10 de octubre de 2015 a las 0:12

Non sei cal foi a orixe daquela historia, pero durante anos díxose que o verdugo de Burgos vivía en Xinzo de Limia. Eu coñecino. Chamábanlle O Botero e era un home pequeno, agradable, un pouco solitario, quizais por non proceder do país, senón de Castela. O sambenito caéralle por riba con bastante eficacia. Para empezar, os nenos estabamos todos convencidos de que aquel señor exercía o citado oficio, pero tamén algunhas persoas maiores, igualmente seguras da infamia que rodeaba a vida daquel pobre infeliz.

Recordo unha vez que o vin atravesar a vila de parte a parte cun pequeno maletín na man. Naturalmente, pasoume pola cabeza que alí dentro debía de levar os instrumentos de traballo, pero non só a min, pois deseguida empecei a escoitar comentarios, como o dun veciño que dixo: “Ese ten tarefa mañá en Burgos”.

Anos despois, cando lin o libro de Daniel Sueiro sobre os verdugos españois, busquei o nome do meu paisano nas súas páxinas, pero non o atopei. Tal como eran retratados alí, non parecían boa xente. Non obstante, os verdugos americanos deben de ser persoas normais. As autoridades acaban de aceptar unha petición deles: que as execucións non sexan de madrugada, senón pola tarde. Semella unha reivindicación razoable. Desa maneira, aínda lles queda tempo de cear coa muller e ver un programa na televisión.

Esta columna publicouse orixinalmente o 10 de outubro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha vocación equivocada

9 de octubre de 2015 a las 0:15

Un amigo meu, que é xastre e foi comunista, contoume nunha ocasión que despois da guerra, cando andaba metido en actividades políticas clandestinas, un día foi detido e conducido aos calabozos do Goberno Civil. Parece que os tipos que o interrogaron o trataron con bastante dureza, aínda que cunha brutalidade controlada e profesional, sen sobrepasarse nunca co castigo e permitindo ademais que se recuperase antes de iniciar cada nova sesión. O peor de todos foi o propio gobernador civil.

Polas noites, este individuo, despois de andar de troula cun par de amigotes polos barrios menos santos da cidade, cando volvía para a casa, antes de durmir, metíase na cela que ocupaba o preso e empezaba a golpes e patadas con el ata que se cansaba. O malo é que batía ao bruto, sen a limpeza académica dos mandados.

Un exemplo extremo de vocación torcida. Hai moitos. Por exemplo, a da directora da Renfe, que está empeñada en conducir ela mesma os trens, cousa que fai de forma habitual polas mañás, cando vai ao traballo. O que sucede é que carece da competencia necesaria e que os pobres dos pasaxeiros lle temen máis que o meu amigo xastre lle temía a aquel gobernador civil e policía afeccionado. Demócrata ao fin, a citada señora pide perdón á concorrencia cada vez que se lle vai a man nunha freada.

Esta columna publicouse orixinalmente o 9 de outubro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Dar as grazas

8 de octubre de 2015 a las 0:18

Onte, cando xa tiña enviado este traballo de cada día, chamáronme deste periódico para pedirme amablemente se podía facer outro, pois dábase a circunstancia de que un compañeiro destas páxinas falaba exactamente do mesmo que eu falaba. Aceptei en escribir un novo artigo, xa sen moito tempo, pois era tarde e ademais ía saír. Senteime diante do ordenador e púxenme a pensar uns minutos, agardando que se me ocorrese algo. Ao pouco tempo acordeime de que tiña unha débeda.

Hai pouco, cando falei aquí da morte do noso gato, de todas as cartas que recibín lamentando a desaparición do pobre Tomás, houbo unha que non puiden responder porque non traía remite. Viña de Lugo e ía firmada simplemente por Mercedes, sen máis. Tratábase dunha nota breve, chea de cariño. Así que decidín contestar.

Cando tiña o artigo rematado, un apagón borroumo dun golpe da pantalla e deixoume a cabeza en branco durante media hora, sobre todo polo enfado que collín. Quizais podería intentar repetilo, pero xa non sería igual. Despois de todo, o importante era darlle as grazas a Mercedes, e aquí quedan dadas. Estou seguro de que ela saberá entender que non me estenda máis nin sexa moito máis explícito, en parte porque levo todo o día cunha ilusión: ir ao cine. Ás veces, o corazón ten estas debilidades de neno.

Esta columna publicouse orixinalmente o 8 de outubro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un home

7 de octubre de 2015 a las 0:17

Estes días pasados, cando estaba en Nova York, ao volver á casa polas tardes e sentarme diante do ordenador para escribir os artigos desta columna, era tan alto o número de imaxes que me acudían á cabeza que forzosamente tiña que facer unha selección. As rúas daquela cidade son un teatro inacabable. Un pode pasar horas vendo gordos, por exemplo, e atopará os gordos máis enormes do mundo, xente de carnes desbordadas que parecen paquidermos. Tamén se pode fixar un nos mendiños, que son tan pobres que ata figuran nas guías de turismo. Aínda que máis que pobres semellan a pobreza mesma, o desvalemento absoluto, o desastre.

Algúns deles, cos signos da peste impresos nunhas caras cheas de pústulas, piden no metro. Sempre hai almas que vencen o medo a achegarse a aqueles seres apocalípticos e danlles unhas moedas. Outros nin sequera piden, están expostos, a punto de caer, igual que un monumento en ruínas. Son distintos dos tolos, que tamén abundan, e que se limitan a cantar ou facer a trompeta ou falar sós.

Nada diso atopei onte na rúa, cando saín. Aquí todo é máis normal e dá a sensación de que os ollos quedasen baleiros, incapaces de descubrir ningunha cousa que comentar porque, nun primeiro  momento, nada chama a atención. Se Nova York parece un teatro, aquí a xente só parece xente, non acontecementos nin espectáculos, simples persoas que andan no medio e medio da vida. Naturalmente, iso non quere dicir que aquí non ocorran historias dignas de seren contadas. Sen ir máis lonxe, onte vin un señor camiñando cunha carreta de reparto entre o tráfico. Camiñaba asubiando, coma se estivese contento. En todas partes pasan cousas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 7 de outubro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Os recunchos da cidade

6 de octubre de 2015 a las 0:15

Non me estaba permitido despedirme de Nova York sen que a vulgaridade do tópico máis parvo me recordase a outra parte da realidade desta cidade tan fermosa. Onte pola mañá, á primeira hora, cando preparaba as compras finais antes do regreso, achegueime á famosa librería Gotham, a moi poucos metros do hotel, coa intención de buscar uns libros non fáciles de atopar nas librerías da Quinta Avenida, asépticas e pulcras como farmacias, pero privadas dese cheiro inconfundible e universal que só se percibe entre libros vellos.

O día estaba precioso, cun aire azul e transparente que o tráfico intenso da Avenida das Américas non conseguía perturbar. Eu ía observando os grandes edificios, admirado unha vez máis desas siluetas elegantes de cristal, soberbias na súa altura, que proclaman rotundamente a beleza racional da proporción xeométrica.

De súpeto, detrás de min escoitei uns berros. Cando pasaron eses segundos de desconcerto que a conciencia necesita para pasar da normalidade ao extraordinario, vin un negro delgado como unha anguía que fuxía entre a multitude cunha carteira na man. Eu seguín, entrei na Gotham e púxenme a revolver entre os libros. Unha hora máis tarde saín feliz cun par de exemplares. Supoño que a aquelas horas o negro tería comprado tamén a súa mercadoría e estaría gozando da súa miseria nalgún recuncho podre da cidade.

Esta columna publicouse orixinalmente o 6 de outubro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unhas boas persoas

5 de octubre de 2015 a las 0:25

De pequeno tratei bastante a un bárbaro; quero dicir que falei en moitas ocasións cun canteiro que andaba facendo unha casa nas inmediacións da que era dos meus avós e que durante a guerra se dedicara a matar xente polas gabias e polos montes. Naturalmente, entón eu non sabía nada, pero aínda moitos anos depois, cando souben da biografía monstruosa do personaxe, non puiden borrar da miña conciencia a simpatía que espertara en min cando era neno. Por iso me custou moito negarlle o saúdo.

Ao principio non quería aceptar que aquel home tan agradable, que me contaba historias tan bonitas, que me invitaba a gasosa os días de calor e que un día me cumpriu o capricho de subir ao alto dunha árbore para collerme un niño de pega que se me antollara, lle rebentara a cabeza dun disparo a varios veciños e que incluso chegara a pasarlle coa roda dun camión por riba da cabeza ao pai dun amigo.

Acórdome del ao ver estes días nos periódicos a tantos iugoslavos exhibindo na man a cabeza cortada dos seus rivais. Moitos deles sorrín ao mostrarlles ás cámaras tan horribles trofeos. Cando toda esta barbarie estúpida remate, algúns destes tipos volveran á súa vida privada e moitos deles poderán incluso chegar a ser boas persoas cos rapaces, como lle sucedía a aquel canteiro comigo. Non é frecuente que os asasinos leven impresa na cara, nin sequera en toda a alma, a imaxe tétrica da súa condición.

Esta columna publicouse orixinalmente o 5 de outubro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 13 de 154« Primera...1112131415...203040...Última »