Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Os checos

9 de agosto de 2016 a las 0:17

O día que chegamos a Praga, no autobús que nos trasladou desde o aeroporto ata o hotel, situado no mesmo centro da cidade, déronnos unha serie de informacións sobre o país. Entre outras cousas dixéronnos que, en xeral, os checos non eran demasiado amables. A min non me gusta que a xente, aínda sen mala intención, como era o caso, fale de “os checos”, “os alemáns” ou “os españois”, porque iso non existe. Hai simplemente checos, alemáns e españois, o cal significa que baixo a citada categoría se agrupan persoas de todos os tipos.

O outro día, mentres paseabamos pola cidade, batemos de fronte cun barrendeiro pequeno e gordo que se puxo a despotricar en voz alta contra nós, quizais porque se sentía incordiado no seu traballo, e berraba ademais nun ton desagradable, como se ladrase. Por uns instantes veume á cabeza a idea de que, tal como nos advertiran, os checos non son amables. Tiven que facer o esforzo de ver naquel home a un individuo, non a unha nación enteira. Despois
pola tarde, coñecín nunha tenda a un checo encantador.

Esta columna publicouse orixinalmente o 9 de agosto de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O sinal dun aventureiro

8 de agosto de 2016 a las 0:15

Teño un parente en Suecia que levaba tempo buscando a tumba do seu pai, morto en Suíza hai xa bastantes anos. O morto foi un grande aventureiro. Durante a Segunda Guerra Mundial, cando era piloto da RAF, foi abatido polos alemáns, pero conseguiu saltar en paracaídas, con tanta sorte que, ademais de salvar a vida, caeu nun xardín do sur de Suecia, nunha casa onde vivía unha rapaza loira, rica e bonita. Daquela unión, que acabou en divorcio, naceu un rapaz, o mesmo que andaba buscando a tumba daquel home.

Atopouna hai uns meses, por casualidade, nun fermoso cemiterio, á beira do lago Leman, nas aforas de Lausana. Non era máis que un montonciño de terra e unha cruz de madeira caída no chan, sobre a que puña simplemente Quigly. O fillo regresou a Suecia, encargou unha lápida e volveu a Suíza para depositala no seu lugar.

Cumprido o obxectivo, quedou mirando para o lago, esperando un sinal. Conformábase con pouco: un paxariño que se pousase na cruz, unha nube que tapase o sol, mesmo o renxer da cancela do camposanto… Non ocorreu nada e meteuse no coche algo decepcionado. Entón, soou o teléfono. Era a súa muller, que lle dixo que acababa de recibir unha chamada rara, dunha señora que se identificou como a compañeira que tiña o seu pai cando morreu, e que o quería coñecer. Non se podía esperar menos dun aventureiro.

Esta columna publicouse orixinalmente o 8 de agosto de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Pensar

7 de agosto de 2016 a las 0:15

Dicía un cura de Ourense, profesor de Relixión alá nos anos cincuenta, que o verán era o inverno das almas. Supoño que se refería a aqueles pecados que había antes, relacionados coa pouca roupa que levaban as mulleres, maiormente nas mangas, porque no resto andaban acoirazadas. Os homes, en cambio, non tiñan ese problema, pois a parte de que os seus brazos nunca foron obxecto de concupiscencia, que se saiba, utilizaban sempre pantalóns. Agora hai tempo que cambiaron as cousas e os pecados cométense durante todo o ano. Nisto ocorreu o mesmo que sucedeu cos xeados, que se comen incluso no mes de xaneiro, cando vai frío.

Onte comentaba eu aquí iso que sucede cos tolos nos días de vento e cos paxaros nos días de calor forte. Penso que había que engadir outro dato máis, ou sexa, que o verán pode ser unha época excelente para vivir, pero non tan boa para pensar. Ignoro se esta observación ten valor científico, aínda que me dá a impresión de que as cousas son así: é máis fácil escoitar bobadas coa calor que co frío.

Hai un par de horas, por exemplo, estiven oíndo na radio un señor indignado polo mal uso que fan das tatuaxes os rapaces de agora. Era un antigo lexionario. Dicía que ese tipo de adornos gravados na pel tiñan antes un sentido heroico, incluso patriótico, pero que na actualidade están convertidos nunha trivialidade estúpida.  Referíase aos motivos e á abundancia: dragóns, flores, paxariños, moscas, bolboretas. Confeso que me sorprendeu que condenase este tipo de temas. Entendín todo mellor cando aclarou que levaba tatuado nun brazo o Santo Sudario. O que está por ver é se no tempo do frío este señor pensará con máis pertinencia.

Esta columna publicouse orixinalmente o 7 de agosto de 1998

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha ilusión para varios anos

6 de agosto de 2016 a las 0:16

Estiven na Feira do Libro Antigo revolvendo nas estanterías das distintas casetas coa esperanza de que se producise, non un milagre, que cada vez resulta máis difícil, senón unha pequeña alegría, que tampouco parece fácil. Mentres buscaba, oía o que dicía a xente. Por exemplo, escoitei unha señora que preguntaba se había unha biografía da princesa Diana de Gales e a un señor que quería saber se era posible atopar as obras completas de José Antonio Primo de Rivera. Non había ninguna das dúas cousas.

Por suposto, encontrei algunhas pequenas marabillas, pero tan fóra de prezo que foi igual que se non as encontrase. Curiosamente, ese mesmo día escoitei na radio ao escritor Joan Perucho, bo amigo meu, falando dalgunhas xoias que ten na casa, todas conseguidas por unhas cantidades que hoxe xa non son posibles.

Aínda así, fíxenme con algúns libros interesantes. Por exemplo, grazas ao poeta Ramiro Fonte, que me alertou, merquei un precioso Sherlock Holmes editado por Prometeo a principios de século. É o primeiro dunha serie de nove títulos que me gustaría ter, pero que supoño non serán fáciles de conseguir. Xa fixen alguna chamada telefónica pedindo auxilio. Agora empezará unha actividade desacougada de moito tempo, ata que os consiga todos. É dicir, que xa teño unha ilusión para os próximos anos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 6 de agosto de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Playboy

5 de agosto de 2016 a las 0:10

Como sabe todo o mundo, a revista Playboy é unha publicación americana famosa en todas partes porque publica fotos de mulleres espidas, pero na que tamén aparecen reportaxes interesantes. A pesar de que nos últimos anos baixou dun xeito notable o número de lectores, na actualidade aínda conserva máis de tres millóns de fieis que a seguen mercando. Por outra parte, arredor da revista, unha filla do dono, o célebre Hugh Hefner, a quen lle gusta que lle chamen Hef, montou un imperio económico que permite que o pai, un gandul de 73, rodeado sempre de mozas guapas, gañe case mil millóns de dólares cada ano.

Recentemente, as ventas do grupo Playboy volveron medrar dunha maneira inesperada, o cal fixo que Hef, un botarate que ás veces fala por falar, se atribuíse todos os méritos, entre outras razón por terse divorciado. En cambio, non pensan o mesmo os accionistas minoritarios da compañía, que están convencidos de que o fundador gaña moitos cartos, mentres que a eles cada vez lles reparte menos.

Parte dos beneficios van destinados a manter a casa de Hefner, un pazo de moi mal gusto, estilo Tudor, no que o famoso golfo mantén un servizo de máis de oitenta persoas, entre elas un arquiveiro que non ten outro traballo que recoller as mencións que na prensa internacional se fan sobre o seu xefe, as cales encaderna despois en libros de tapas de pel, coma se fosen as “Obras completas” dun xenio. Hai pouco, nunha asemblea de accionistas, un deles propuxo que se organizasen visitas turísticas á casa de Hef e que este lles dese a man, naturalmente previo pago. A resposta do interesado foi digna de si mesmo: “Para min, importa máis o corazón que o diñeiro”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 5 de agosto de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un ben doméstico

4 de agosto de 2016 a las 0:14

Hai uns anos, nos Estados Unidos, unha compañía de aviación organizou uns cursos para combater o medo a voar, que nalgunhas persoas chega a ser patolóxico. Unha parte da terapia baseábase en explicar o funcionamento dos avións e a perfección técnica de que están dotados, que os converte no medio de transporte máis seguro que existe. Cando o curso chegou á súa fin, a proba final consistiu nunha viaxe a Londres. A mala sorte quixo que o avión sufrise un accidente e que morresen todos os pasaxeiros.

Moitas veces teño pensado en como deberon ser eses dous ou tres minutos anteriores á catástrofe, cando xa estaba claro para todos que o voo remataba en traxedia. Non sería di- fícil imaxinar que pola cabeza dalgúns deles pasara por uns instantes a idea dunha broma macabra ou a sospeita de que se podería tratar dunha técnica de choque destinada a curalos definitivamente do seu medo irracional.

Un pasaxeiro dese avión español que sufriu hai días un pequeno incidente sen máis consecuencias que algunhas mazaduras, dixo que a única idea que se lle instalou de forma enfermiza na cabeza durante os segundos que duraron as turbulencias, foi a de non poder contemplar aquela noite non sei que proba olímpica no televisor. É unha maneira bastante simple de morrer, botando en falta un ben pequeno e doméstico. O malo é para aqueles que se lle pon diante, a punto de entrar nel, o buraco tenebroso da morte.

Esta columna publicouse orixinalmente o 4 de agosto de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha cita, unha espera

3 de agosto de 2016 a las 0:12

Onte esperaba unha visita ás cinco da tarde, pero comín fóra cuns amigos, fixemos tertulia ata preto das sete e esquecín completamente a cita. Total, un plantón de máis de dúas horas, a fama de informal que un vai gañando a base de accións como esta e o mal momento que se pasa ao ter que dar unha explicación imposible. Non era cousa de contarlle á miña víti- ma que a salsa dos chipiróns, na que mollamos pan e fixemos sopas, estaba magnífica e que a conversa xustificaba este pecado, incluído este que eu cometín.

Tampouco lle ía explicar ao señor a quen fixen esperar durante tanto tempo que Torrente Ballester estaba espléndido de memoria e de humor, e que contou algunhas historias divertidas, como o día que o levaron a firmar á feira do libro, situárono detrás do mostrador da librería e achegouse un neno a pedirlle dez pesetas de pipas.

E que Juan Cruz, escritor e editor, que traía consigo dúas mozas intelixentes e guapas, por suposto, contou un pecado, ese que todos sabemos, de don Marcelino Menéndez Pelayo, cliente regular de lugares que non será necesario citar de maneira máis explícita. É dicir, que o sentín moito polo señor da espera, pero hai cousas na vida, como esta de falar tranquilamente cos amigos, polos que un está disposto a ir ao inferno dos irresponsables. Por certo, un sitio no que os demos se deben esquecer de acender o lume.

Esta columna publicouse orixinalmente o 3 de agosto de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Ignorancia

2 de agosto de 2016 a las 0:15

Recordo unha noite, na fermosa terraza dun hotel do centro de Caracas, cando de pronto escoitei unha traca ou unha serie de foguetes que estralaban preto de alí, a escasos metros do lugar onde ceabamos un grupo de amigos, baixo a luz romántica dun par de velas acendidas. Foi o camareiro o que nos sacou do noso erro: non eran bombas de palenque, das que se usan nas festas como símbolo de alegría, senón tiros, dos que se disparan para matar xente, como mostra de barbarie e instinto asasinos. Logo soubemos que había mortos.

Onte pola tarde, mentres circulaba no coche, fun escoitando un programa que consistía en emitir uns ruídos previamente gravados do natural, que os ouvintes tiñan que identificar. A maioría dos que chamaban pensaban en verbenas, incluso as persoas maiores. A ninguén se lle ocorreu dicir que eran disparos de arma antiga, pero disparos despois de todo. A min gustoume esta inocencia inculta, semellante á miña de Caracas, de confundir tiros con foguetes. Oxalá prolifere esta magnífica ignorancia.

Esta columna publicouse orixinalmente o 2 de agosto de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O lume que queima

1 de agosto de 2016 a las 8:40

Vexo chorando a moco na televisión, nun escenario e diante de catrocentas persoas, a Bert Karlsson, un dos líderes da extrema dereita sueca, que durante un mitin non puido evitar as lágrimas ao recordar que desde que se meteu en política está arruinado. Polo visto, hai unha especie de conspiración inconcreta e vaporosa contra el, o parque de atraccións da súa propiedade vaille moi mal, perde contratos cos que contaba… Algún periódico di que, conspiracións á parte, a xestión parece que ultimamente non é moi boa.

Resulta curioso que á hora de explicar o mal estado dos seus negocios, este pintoresco personaxe recorra aos mesmos argumentos indeterminados que utiliza para falar da situación económica en Suecia: inimigos ocultos, estranxeiros ociosos e vagos, conspiracións…

Máis curioso aínda é que este pensamento raquítico e derreado, indigno dun cerebro humano, poida seducir a tanta xente. Vese que o corazón dalgunhas persoas resulta irreducti- ble á razón, como se fose unha reserva primitiva, cos sentimentos criados en estado salvaxe, ao vintimperio, igual que se o mundo non tivese máis que tres horas. Para estas xentes, un inmigrante, por exemplo, vén ser algo parecido ao que era o lume para os nosos antepasados máis primitivos: se un se achega moito, queima.

Esta columna publicouse orixinalmente o 1 de agosto de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Vixigas

31 de julio de 2016 a las 0:21

Aínda que poucas persoas saben o nome de Rahima Banu, esta muller nacida nunha aldea de Bangladesh hai vinte e sete anos, da que hoxe ninguén sabe onde vive nin que fai, ten un lugariño na historia. Ela foi o último ser humano en padecer a enfermidade das vixigas, iso que en castelán se chama “viruela”, que só no século XX matou máis de trescentos millóns de persoas. Desde entón, é dicir, desde outubro do ano 1975, virus procedentes do corpo desta rapaza, gárdanse en dous laboratorios, un situado en Atlanta, nos Estados Unidos, e outro na localidade rusa de Novosibirsk, en Siberia. Fóra de aí, oficialmente non existen máis virus. Trátase dunha piadosa mentira.

No ano 1989, os servizos secretos británicos advertiron a Margaret Thatcher de que os soviéticos tiñan misiles que apuntaban a distintas cidades do Reino Unido e Estados Unidos, cargados co virus das vixigas. A primeira ministra, completamente furiosa, chamoupor teléfono a Gorvachov, que invitou en segredo a unha comisión americanobritánica de biólogos.

Os expertos quedaron horrorizados cando viron o que viron:toneladas de líquido dispoñible para ser utilizado, co material biolóxico manipulado para facelo máis agresivo. Comprobaron ademais o fácil que resultaba roubar un frasquiño e sacalo do laboratorio para vendelo a calquera grupo terrorista. Desde entón, sábese, para que todo sexa aínda peor, que hai varios países que dispoñen desta arma terrible. As cousas chegaron ata tal extremo que nos Estados Unidos pensan vacinar de novo a poboación contra unha enfermidade que xa non existe. Os que acabaron con ela, que Deus os acolla no ceo. Os outros, que o demo os morda mil anos no rabo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 31 de xullo de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 13 de 184« Primera...1112131415...203040...Última »