Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Un castigo exemplar

29 de Octubre de 2016 a las 0:19

Coñezo unha profesora que dá clase a nenos pequenos e que debe ser unha santa. Xa sufriu dúas mordedelas. Nunha ocasión, sen que mediase motivo aparente, un dos rapaces, precisamente o máis gordo de todos, achegouse a ela, que é miudiña e non ha pesar moito máis de corenta quilos, e largoulle unha dentada nun brazo que a punto estivo de reducirllo en bastantes gramos. O peor do asunto, segundo me contou, é que non conseguía desprenderse dunha boca que apertaba coa forza da mandíbula dun can.

Unha vez librada daquela especie de touro en miniatura e despois de pasar por unha clínica para aliviar a dolor que sentía, impúxolle o castigo correspondente a aquel bichiño a medio civilizar. Tratábase, non de vingarse, como é lóxico, senón de facerlle entender ao neno que un non pode facer todo canto quere.

A profesora, moi preocupada por non equivocarse na sanción, marchou para a casa coa dúbida de se acertara co método. De maneira que pasou a noite incómoda, tanto pola mazadura que tiña no brazo como polo temor de que a pena imposta fose excesiva, en parte motivada polo enfado e a irritación. Ao día seguinte, ao entrar na aula, non viu o neno mordedor. Alarmada, preguntou por el e dixéronlle que estaba no lavabo. Foino buscar e sorprendeuno a berros: “Yo estoy meando y mi profesora es muy bueeena!”

Esta columna publicouse orixinalmente o 29 de outubro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un recordo alicantino

28 de Octubre de 2016 a las 0:18

Acabo de chegar a Alacant para dar unha conferencia na universidade. Baixei do avión e vin dereito ao hotel porque van ser as dez da noite e aínda teño que cumprir con esta grata tarefa de cada día. A última vez que estiven por aquí foi polo mesmo motivo: unha charla non recordo ben en que lugar. Naquela ocasión fórame buscar ao aeroporto o organizador dos actos, que nada máis velo, xa me deu mala espiña. Era un deses charlatáns comemundos, simpático e desenvolto, que presumía de influencias e amizades.

Pagoume cun cheque sen fondos a conferencia, os billetes de avión e dúas noites nun hotel, ademais dunha cea á cal me invitou el para presentarme a unhas suecas e que tamén paguei eu. Como xusto castigo, a conversa desenvolveuse no idioma das rapazas e o personaxe acabou aburríndose como un oso.

Dous anos despois, un veciño que viña de pasar uns días en Alacant díxome que coñecera un íntimo amigo meu, o cal lle pediu con moita insistencia que me dese un abrazo da súa parte. Naturalmente, resultou ser aquel caribe. Se digo a verdade, nunca lle gardei mala lei, por máis que non me gustou nada o que fixo. Recordando aquel episodio, téñoo pasado moi ben con algúns amigos. Agora mesmo vou cear cun par deles e seguro que falaremos do asunto. Xa me gustaría que o golfo aparecese mañá na conferencia.

Esta columna publicouse orixinalmente o 28 de outubro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un adianto de cinco anos

27 de Octubre de 2016 a las 0:15

A finais de xaneiro do ano 1989, pronto vai facer cinco anos, escribinlle ao secretario da Real Academia Galega, Marino Dónega, solicitándolle as fotocopias dun documento que necesitaba con urxencia. Non me chegaron. Naturalmente, reclameinas por teléfono, pero co mesmo resultado. A pesar das protestas que en favor da súa inocencia me fixo o meu amigo, moitas veces nos temos rido ambos os dous a conta daquel suceso.  A risa del sempre a interpretei como unha pícara aceptación tácita da súa neglixencia.

Estaba equivocado. O sobre coas fotocopias, remitido por correo o día 1 de febreiro de 1989, segundo consta no cuño regulamentario, acaba de chegarme cinco anos despois. Trae a dirección correctamente posta, os selos correspondentes, non lle falta nada. Ignoro por onde andou durante todo este tempo.

Por curiosidade, non por sentirme prexudicado, fun preguntar a Correos. Unha señorita, coa seguridade que outorga ese parapeto militar que ás veces son as ventaniñas, díxome o que eu menos esperaba: que a carta non chegaba con atraso, pois no sobre figuraba, tal como ela me amosou e eu non vira, outro mataselos que dicía 6 de febreiro de 1998. É dicir, que a carta expedida na Coruña en 1989, aínda me tiña que chegar dentro de cinco anos. Por suposto que lle dei as grazas polo adianto.

Esta columna publicouse orixinalmente o 27 de outubro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Inferno

26 de Octubre de 2016 a las 0:16

O sábado de madrugada estiven escoitando a radio para entreter o insomnio, unha experiencia que raramente me toca. Foi esa a razón de que oíse o testemuño dunha señora chilena que hai vinte e cinco anos foi torturada. Por moito que a entrevistadora intentou que a muller contase dun xeito concreto en que consistira a tortura, non conseguiu arrincarlle unha palabra ao respecto. Houbo un momento en que respondeu: “Diso non quero falar, de igual modo que nunca falaría das miñas relacións íntimas en público. Dáme vergonza. Por outra parte, non resulta difícil de imaxinar. Os torturadores, como os amantes aburridos, fan sempre o mesmo”.

Naturalmente, unha parte da entrevista tratou sobre o xeneral responsable do golpe militar que ela pagou con tanta dureza. Durante estes días é frecuente escoitar a algunhas vítimas dicindo que, pase o que pase, elas xa se senten satisfeitas co que está pasando.  Non era o caso desta señora. Para ela, todo isto non é nada. Muller relixiosa e devota, segundo se confesou, só acepta a xustiza do Inferno.

Non está mal, pero antes hai que estar seguro de que existe ese lugar de castigo eterno, con lume ou sen lume, pero que exista. Xa se sabe que moitos teólogos de hoxe non están a aceptar que Deus, fonte de amor, poida castigar dun xeito tan horrendo e absoluto a aqueles aos que tanto ama, incluídos os monstros. Unha vez atopei, non recordo en que libro, unha idea que me gustou. Dicía así: se hai almas no Inferno, non é porque fosen enviadas a el, senón porque esas almas queren estar alí. Paréceme unha idea perfecta, o Inferno como elección ou como inclinación. Como esa xente que á hora de ver cine elixe unha película pornográfica.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de outubro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un can con sombrilla

25 de Octubre de 2016 a las 0:20

Onte vin un can paseando pola rúa cunha sombrilla na boca. Naturalmente, non levaba a sombrilla aberta, como se fose unha señorita doutro tempo, senón pechada, igual que se portase un pau ou un periódico. En realidade, tratábase dunha monada de periquito. O caso é que o animal camiñaba coa cabeza erguida, todo aparente, cunha soberbia algo parva, como se estivese facendo unha gran cousa. Visto desde fóra, quedaba ridículo. Eu creo que un can que se precie non se comporta desa maneira.

Cando eu cobrei o meu primeiro soldo como profesor, hai anos, tiven que ir á caixa do Instituto de Ourense, no barrio da Ponte, fóra do horario escolar, pola tarde. Ao entrar no patio botouse a min un can enorme, que me puxo as patas dianteiras sobre o peito e me mantivo inmobilizado ata que me veu rescatar o señor Bermúdez.

Ao sentir o alento do animal preto da gorxa, pensaba que un can serio como aquel, con aspecto de lobo, nunca morde: conténtase con paralizar a vítima. O peor son eses cans bolboreta, como o que vin onte con sombrilla, que non teñen carácter e acaban sendo os peores. Estou seguro de que aquel día do que falo, se en vez do bicho potente que me tocou en sorte me chega a saír un madamita saltimbanqui como este, unha parte do meu primeiro soldo o tería que gastar, polo menos, en mercar uns pantalóns novos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de outubro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha perorata

24 de Octubre de 2016 a las 0:20

Era unha rapaza bonita, de vinte e poucos anos, delgada, cos ollos grandes. Tívena diante de min, a poucos metros, durante máis dunha hora, mentres comiamos en mesas separadas no mesmo restaurante. Estaba acompañada por un rapaz ao que non lle puiden ver a cara, pois ocupaba unha cadeira que daba de costas á miña. Pareceume dunha idade parecida á dela, un pouco deportista, mais ben alto e forte, cunha voz que non concordaba co físico: unha cousa entre afónica e desmaiada, como de pito e cabra.

Esa voz non parou de soar nin un minuto. Empezou falando da beleza en termos filosóficos, literarios, artísticos e poéticos. Deume a impresión de que se refería á moza aquela e que pretendía agradala, aínda que se explicaba dunha maneira tan absolutamente complicada que ás veces non se entendía nada do que dicía.

Cando rematou o discurso arredor da estética feminina, pronunciado en voz alta, sen demasiado recato, iniciou unha longa perorata sobre física, cunhas teorías fantásticas relacionadas co tempo, o pasado e o futuro, que me pareceron máis de colleita propia que o resultado das lecturas que invocaba, entre elas algunhas referencias a Einstein, pobre Einstein. Cando eu me erguín para marchar, o mozo seguía a toda marcha. Non sei que pretendía, aínda que o sospeito. Un desastre: a rapaza estaba aburrida.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de outubro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un xantar

23 de Octubre de 2016 a las 12:00

O sábado comín cuns amigos nun restaurante antigo do centro de Fráncfort, non lonxe do río. A decoración imitaba unha pátina, que con ser real, resultaba un pouco forzada, como  pensada para turistas. Na nosa mesa, grande e de madeira maciza, comían tamén, aínda que á parte, un home e dúas mulleres, os tres dunhas idades máis próximas aos corenta que aos trinta. Das señoras, unha delas resultou ser unha lareta, incapaz de manter a boca pechada nin dous minutos, e falando ademais cunha voz tan alta que non había maneira de evitar escoitar o que dicía, que eran intimidades de tipo familiar, proclamadas sen pudor, cunha conduta máis  propia dunha persoa pouco educada que propiamente sincera.

Os tres eran británicos, o cal non deixou de sorprender a un dos meus amigos, que me dixo algo así como que nunca pensara que estas xentes fosen daquela maneira. A min veume á cabeza unha historia que sucedeu no primeiro Parlamento galego, no que raramente ninguén perdía a compostura, cando alguén dixo que parecía o Parlamento británico, polo exquisitas que eran as relacións entre os deputados dos diferentes partidos. Un prexuízo e un tópico, pois na Gran Bretaña pasa máis ben todo o contrario.

Os meus amigos estaban bastante sorprendidos tamén porque o camareiro que nos servía, un alemán grande e de aspecto poderoso, cun certo parecido con Helmut Kohl, non parecía alemán, é dicir, que non deixou de sorrir en todo o tempo, comportouse cunha amabilidade exquisita, a pesar de que o restaurante estaba cheo e non dispuña de cinco minutos de descanso, e incluso chegou a aconsellarnos que non pedísemos moita comida, pois os pratos eran abundantísimos. Como xa dixen aquí nalgunha outra ocasión, non existen “os alemáns”, senón alemáns. Un deles, este señor do que falo. Como non existen “os españois”, xentes que berran, pois nós, por exemplo, berramos moito menos que os tres británicos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de outubro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Elección

22 de Octubre de 2016 a las 0:15

Onte falei aquí de Tamara, unha amiga rusa a quen coñecín hai anos en Moscova e coa que viaxei por distintos lugares da antiga Unión Soviética, incluída a súa cidade natal de San Petersburgo. Foi ela quen me levou a visitar a tumba de Boris Pasternak, o piso de Dostoievski e a casa de campo onde viviu Leon Tolstoi. Falaba un español cantarín, como de cristal, e miraba cos ollos tímidos dunha muller intelixente e culta, chea de dúbidas sobre si mesma. Tardou en dicirme a verdade: que non lle gustaba o sistema no que vivía. E tardou aínda máis en confesarme a súa amargura: que non sentía que tivese un futuro por diante. Polo demais, aprendera a vivir coa súa resignación, coas súas limitacións, coa súa pintura e a súa melancolía.

Daquela, era imposible atopar produtos atractivos nas tendas soviéticas. Tanto que os pantalóns vaqueiros chegaran a converterse na obsesión das rapazas novas, da mesma maneira que osmozos soñaban con camisetas americanas, canto máis cheas de letras en inglés, mellor. E todo o mundo, tanto mozos como vellos, aspiraba a poder mercar algún día unha gravadora ou ago así.

Ese tipo de roupa estranxeira ou de artefactos electrónicos só se podían adquirir nunhas  tendas especiais para turistas, vedadas aos nativos, nas que se admitía exclusivamente o pago en dólares. Entón, eu cometín un pecado, que consistiu en ofrecerlle a Tamara, que fora a miña intérprete abnegada durante un mes enteiro, un obsequio a elixir entre as marabillas occidentais que vendían nunha daquelas tendas: radios, gravadoras, calculadoras, máquinas de xogar aos marcianos, reloxos, plumas e outras cousas semellantes. Sen dubidar un minuto, ela sinalou co dedo o que quería: as poesías completas de Anna Akhmatova.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de outubro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Nome de muller

21 de Octubre de 2016 a las 0:14

Escoitei onte na rúa unha señora que berraba por alguna rapaza chamada Helena Susana. Case no instante, despois de oír ese nome, que me sorprendeu, vin unha pequena que acudía correndo, saltando feliz. Era unha meniña de catro ou cinco anos, redonda e gordecha, tipo repolo inflado, vestida en plan vaporoso. Chamábana, non para rifarlle, como pensara eu nun principio, senón para darlle a merenda, como non resultaba difícil imaxinar. Polo aspecto saudable da nena, as viandas debían ser ricas.

Estiven observando a escena durante uns poucos minutos, fascinado polo apetito con que se aplicaba a rapaza a consumir un deses produtos graxos e azucrados, tipo iogur, que tanto lle gustan ás nais para darlles de comer aos seus fillos. Había tal gozo no enzoufe dos labios, que resultaba unha delicia.

Supoño que unha mocosa que come con esa alegría, cantando e batendo as palmas de contenta, está destinada a ser feliz. Non sei se un nome como este que lle puxeron, nada fácil de pronunciar, lle suporá algún inconveniente, aínda que espero que non. Despois de todo non se trata dun nome cursi, de galiña ou periquita, senón dun nome serio, de muller. Algo longo de máis, talvez. En todo caso, nada importante. Mesmo ao rematar a merenda, a nai deulle un bico á rapaza e chamoulle “pepona” cun enorme cariño.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de outubro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

¡Viva don José!

20 de Octubre de 2016 a las 18:39

Nas vilas e aldeas de Galicia sempre houbo o costume de poñer unhas nomeadas intelixentes, crueis e expresivas. Eu recordo algunhas que me seguen chamando a atención por raras e graciosas: “Cero-quince”, “Seis-reás” e “Merda-de-defunto”.
Nunca souben en que motivo se baseaban, porque eran herdadas e viñan de vello. Sei, en cambio, de onde procedía “Viva don José”, que levaba un pobre home, medio mequetrefe e algo langarillas, empregado dunha fábrica que rexentaba un individuo con aquel nome.

As persoas que teñen o viva fácil non son de fiar. En Ourense había un empregado de sindicatos que estaba especializado en darlle os vivas a un gobernador civil que morría por eles cada vez que tiña unha intervención pública. Sabedor da debilidade tonta do mando, o subordinado decidiu compracelo e sacarlle algo de proveito. Foi dos primeiros que se apuntaron á democracia.

Agora, na China, aparece un individuo, que polo visto foi estreito colaborador de Mao, dicindo que este cometeu moi graves equivocacións no proceso de construción do socialismo. Naturalmente, esta crítica ten, como correlato inevitable, un eloxio desmesurado para Deng Xiaoping, a quen o citado señor considera un político máis clarividente que Lenin, Stalin e Mao. Trátase dun viva. Probablemente lle servirá ao interesado para seguir arrebañando unhas migalliñas de poder. Para máis non dá.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de outubro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 13 de 192« Primera...1112131415...203040...Última »