Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Puntos

3 de mayo de 2014 a las 0:13

Chamoume Xosé Luís Bobillo, o meu vello profesor de Literatura, do que xa falei aquí varias veces, para preguntarme se coñecía o fundamento da expresión “punto filipino”. Respondínlle que non. Agora ben, máis alá da orixe deste dito popular, está claro que se utiliza para referirse a un golfo que inspira algunha simpatía. Cando eu era alumno deste señor, había varios na nosa clase. En primeiro lugar, un rapaz de orellas grandes, moi divertido, que un día pretendeu, no seu piso de Berlín, que o meu irmán e mais eu vísemos con el, cunha manta tapándonos a cabeza, unha película porno proxectada sobre a parede cunha máquina de manivela.

Outro era lambonciño, especialmente con uvas e cereixas. Cando chegaba o tempo delas, percorría os postos das feiras de Xinzo, probándoas de tres ou de catro en catro, co pretexto de saber se merecían a pena. Nunca a merecían. Dese xeito, papaba unhas cantas sen pagar un can e ademais divertíase. Meteuse a frade, pero durou pouco.

O terceiro é, dos tres, o único ao cal lle perdín a pista. Non sei se era un representante xenuíno da categoría dos puntos filipinos ou se, polo contrario, andaba rondando as proximidades de outras especies menos inocentes. Este facía negocios. Unha vez, por exemplo, vendeu como polvos de “vente conmigo”, o que non era outra cousa que tella machacada. Gañou unhas pesetas. Noutra ocasión, vendeu dúas veces o mesmo can, como se fosen dous, usando un tinte amarelo e outro marrón. Tamén se dicía, aínda que isto non cheguei a comprobalo, que confesara a varias mulleres. Como digo, non volvín saber del. Segundo me dixeron, andaba por América, ás veces rico, ás veces na cadea.

Esta columna publicouse orixinalmente o 3 de maio de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un bisté

2 de mayo de 2014 a las 0:12

Un dos cascarrabias máis intelixentes e boa persoa que coñecín na miña vida foi o fotógrafo Xosé Suárez, natural de Allariz. A pesar de separarnos máis de corenta anos de idade e non poucas opinións sobre distintos aspectos da vida, mantivemos unha amizade fonda ata que el morreu, por certo que voluntariamente, hai xa moito tempo. Era explosivo. Nunha ocasión vinlle lanzar polo aire, nun restaurante, unha fonte de marisco que non pedira, á cal foramos invitados polos ocupantes dunha mesa próxima. Tamén era doce. Un día, no café, de madrugada, puxémonos a xogar cun globo, entre varios, durante horas. Díxome que fora feliz.

Estando unha vez neste restaurante do marisco, un dos comensais da nosa mesa devolveu un bisté para que llo pasasen un pouco máis. Cando se retirou o camareiro, Suárez chamoulle insensato a aquel amigo, co argumento de que na cociña se ían vingar del. A descrición que nos fixo do bistec tirado polo chan, pisado, pasado de man en man coma se fose unha pelota de tenis, resultaba impoñente. Nunca acreditei aquela historia.

Agora, non obstante, acabo de ler nunha revista americana un artigo escrito por un famoso cociñeiro daquel país, no que comenta algunhas interioridades de distintos restaurantes de Nova York que el coñeceu ben. Unha delas está documentada ademais cunha gravación en vídeo na que se poden ver os avatares seguidos por un cacho de pan antes de chegar á mesa do cliente. Non se diferencia moito da historia fantástica do bisté de Pepe Suárez. Se vivise, sentiríase moi feliz de verse confirmado. O cal non lle impediría seguir comendo de restaurante, como fixo sempre. E con apetito. Iso si, sen deixar de protestar.

Esta columna publicouse orixinalmente o 2 de maio de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Andreotti non durme

1 de mayo de 2014 a las 0:10

Pois agora resulta que Giulio Andreotti non dorme, como lle acaba de confesar a algúns amigos. Os signos do insomnio parece que se lle notan xa na cara, pois o mesmo cura da parroquia onde o político asiste a misa todas as mañás asegura que o atopa deprimido, sen a agudeza e a seguridade de antes, como esmagado. Hai un par de días, na televisión víase demacrado, e os ollos, aquel par de raios que antes brillaban como soles, especialmente cando miraba de esguello, estaban apagados. É falta de sono.

Non é bo para os italianos que Andreotti non durma. Se as súa poderosa intelixencia política, unha das máis notables do século, cun rendemento diario de dez ou doce horas de vixilia, foi unha arma temible, de que non vai ser capaz agora, dedicado  tamén a pensar o tempo que antes tiña para durmir. Se eume vise no pelexo de algúns dos seus inimigos, estaría xa facendo rogativas.

Porque unha cousa que non resulta imaxinable é un Giulio Andreotti encadeado, vestido con traxe de raias, sometido á lei sen misericordia das mafias do cárcere. Sería talvez un triunfo da xustiza, pero non deixaría de ser unha derrota da intelixencia. Nese enfrontamento, ademais, ao longo da historia, aquela demostrou sempre unha fraxilidade só comparable á fortaleza desta última. Se ocorrese así unha vez máis, non sería unha traxedia. Despois de todo, tampouco se trata de combater o dereito a canonazos.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O maior eloxio

30 de abril de 2014 a las 0:20

De todos cantos coleccionistas coñecín, unha categoría na que abundan as xentes raras, o máis estrafalario foi sen dúbida un carniceiro que me presentaron nun hotel de Sitges e que estaba especializado en xuntar libros sobre Marilyn Monroe. Non recordo a cifra que me dixo, pero teño idea de que falaba de trescentos volumes. Gustaríame non equivocarme porque acabo de ler nos periódicos que un avogado italiano garda na súa casa, entre folletos e libros, douscentos setenta e cinco títulos dedicados a Adolf Hitler.

Ignoro cales son os motivos que levaron a ese señor a formar  a súa biblioteca, aínda que supoño que non debe ser unha razón inocente. O carniceiro catalán confesaba a verdade: a morte da actriz tíñao transtornado de tal maneira que non atopou outra maneira de librarse do sufrimento que iniciar aquela colección.

Entendo que se poida sufrir por Marylin Monroe; cústame comprender que ninguén poida convivir coa imaxe malvada daquel bicho ruín. Hai poucos días, non obstante, un home suicidouse en Alemaña porque non aturaba as cousas que se seguen dicindo do nacismo e do seu xefe. Quizais non estaba ben informado, pois cando Tony Curtis acabou de rodar, precisamente con Marylin, unha célebre película, confesou que bicar a actriz era peor que bicar a Hitler. Estupideces á parte, é o maior eloxio que se ten feito deste último.

Esta columna publicouse orixinalmente o 30 de abril de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

As paixóns dun filósofo

29 de abril de 2014 a las 0:19

Vive en París un señor pequeniño e miúdo, con cara de vella e orellas enormes, que pasa por ser un dos grandes pensadores do noso tempo. Con frecuencia recibe montóns de cartas de xente que se quere suicidar. É un home solitario, devorado por un pesimismo tan absoluto que o leva a pensar que se fose posible poñer nun prato o mal que as persoas decentes levan derramado sobre o mundo e noutro o dano que teñen feito os homes sen principios, pesaría máis o primeiro. Tamén di que lle gustaría ser unha coliflor.

Este filósofo, que se chama E. M. Cioran, non asiste a conferencias nin a reunións literarias e normalmente tampouco concede entrevistas. Non cre en nada. Lectores ten poucos, pero aqueles que o admiran senten por el unha devoción case relixiosa. En xeral, non lles corresponde, nin sequera contesta ás cartas que recibe.

Acabo de ler nunha revista francesa as aventuras dun destes devotos que se empeñou en coñecelo persoalmente e que o perseguiu ata conseguir unha cita. Cando se encontraron, o admirador púxose tan nervioso que non sabía de que falarlle, temeroso de que o ídolo se erguese e marchase. Por dicir algo, díxolle que ía ir a Cannes de vacacións, un lugar ideal para andar en bicicleta. Cioran puxo cara de felicidade e confesoulle que esa era unha das grandes paixóns da súa vida. E falaron de bicicletas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 29 de abril de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Uns chineses en Lugo

28 de abril de 2014 a las 0:18

Contouno Manolo Rivas o venres pola noite, durante unha cea de amigos. É unha historia vella, que el mesmo viviu nos seus tempos de estudante, cando os mozos máis inquietos e  revolucionarios estaban divididos: uns a favor do comunismo chinés e outros a favor do soviético. Naquelas circunstancias, unha vez asistiu a unha discusión feroz por este asunto, que mantiña agriamente enfrontados a dous rapaces, un deles natural dunha aldea de Ourense e outro nacido nunha pequena localidade luguesa.

Os adversarios utilizaban toda unha retórica dialéctica perfectamente codificada, na que se incluían citas sagradas de Marx, de Lenin ou de Mao, argumentos repetidos centos de veces, con frecuencia escuros e mal entendidos, sempre dunha contundencia absoluta. Era como andar en bicicleta arredor dun pau.

Os discutidores, pechados cada un no propio círculo, amosábanse incapaces de saír desa roda, encadeados a si mesmos. De súpeto, non obstante, o de Ourense deu un salto mental e botouse do outro lado do disparate, desta vez cun argumento definitivo: preguntoulle ao de Lugo, partidario de Mao, se lle parecía posible encher a Terra Chá de instrutores chineses sen que aos paisanos galegos lles dese a risa ou mirasen con sorpresa ou desconfianza aquela xente rara. Esa situación, en cambio, nunca se produciría cos rusos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 28 de abril de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O canto que esperamos

27 de abril de 2014 a las 0:17

Hai un refrán que di: “A comezos de abril, o cuco ten que vir; e se non volveu, ou prendérono ou morreu”. Existe tamén unha variante algo máis apocalíptica que asegura: “Se non viches o cuco a mediados de abril, ou morreu o cuco ou vai vir a fin”. Despréndese de ambos os dous refráns que o cuco tiña que andar xa por aquí, pero de momento non chegou, polo menos na aldea onde eu vivo. Como teño o costume de avisar cada ano desde aquí, quero adiantar que se ata agora non o fixen é porque aínda non o escoitei cantar.

A idea de que o cuco poida estar preso igual que a xente, tal como afirma o refrán, resulta divertida. Como se trata dun paxaro senvergonza, non lle cae mal iso de acabar no cárcere. Con todo, esa posibilidade non é unha simple especulación, por máis que tampouco sexa nin normal nin frecuente o que vou contar a continuación.

Hai anos, na China apareceron simultaneamente dous fenómenos: un neno que lía coas orellas e que saíu nos periódicos de todo o mundo e un paxaro da familia dos cucos que avisaba ao dono, un bandido, da chegada da policía. Home e bicho foron pasados polas armas: o primeiro, a tiros, diante dun pelotón; o segundo, a pedradas, no patio dun cuartel. Ogallá que os  verdugos quedasen xordos polo ruído dos disparos e das pedras; non para todo, senón para non escoitar nunca máis ese canto que nós estamos esperando.

Esta columna publicouse orixinalmente o 27 de abril de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Países venturados e desventurados

26 de abril de 2014 a las 0:16

No recital de homenaxe a Raimon que se celebrou en Barcelona o venres pasado, o cantante Paco Ibáñez estivo tacaño, incluso mesquiño. Preferiu buscar a complicidade emotiva do público antes que ser xeneroso cos políticos que asistían ao acto, todos eles militantes antigos da dura loita que alí se conmemoraba. Botarlles a asistencia por riba, como quen lles tira unha pedra, non resultaba difícil; abondaba con buscar un par de frases de efecto, revolver nos sentimentos máis fáciles da xente e agardar primeiro os asubíos, despois os aplausos.

Foi o que fixo. Non será ese, desde logo, un episodio para ser recordado como momento glorioso nunha biografía na que sobran anos de gloria. Daba pena ver como o ídolo doutra época, loitador valente dunha causa que requiría ter corazón aberto e ben temperado, se comportaba de maneira tan rácana, compracido cun triunfo que non requiría máis que manipular habilmente unha multitude favorable.

Para que a intervención do cantante fose aínda máis desafortunada, cando presentou a Pete Seeger cometeu a indelicadeza de dicir que este tiña a desgraza de vivir nun país que se chama Estados Unidos. Unha tontería grande como unha catedral. Non se sabe cal é o patrón do cal se pode valer un cantante valenciano para medir a ventura ou a desventura de vivir en calquera parte do Globo. Desde logo, polo que respecta ao nivel de vida ou ás dispoñibilidades culturais, por exemplo, os Estados Unidos non están mal. Incluso están bastante ben.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de abril de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A única testemuña

25 de abril de 2014 a las 0:15

A historia do bispo italiano que lle deu dunha puñada a un cura, do que falamos onte aquí, aínda non rematou. Como dixemos, a cousa está no xulgado, pero tamén nos periódicos, pois dáse a circunstancia de que, ademais da rareza do caso, un dos protagonistas do suceso, concretamente monseñor Grilo, é o mesmo que se fixo famoso hai anos coa imaxe dunha Virxe milagrosa que lle chorou nas mans. É dicir, que se trata dun home especial, cunha vinculación moi directa co ceo, quizais incluso un verdadeiro santo.

De momento, as versións de ambas as dúas partes non coinciden e son contraditorias: cada un dos actores do drama asegura que el foi o agredido e non o agresor. É certo que o cura presenta como proba un nariz inflado como un repolo e que o prelado, en cambio, non ten marcas de agresión física no seu corpo.

Agora, o xuíz terá que averiguar o que realmente sucedeu no interior do despacho episcopal, pois non hai testemuñas. Será a versión dun contra a versión do outro, palabra contra palabra, o cal non vai facilitar a tarefa do xulgador. Hai que admitir, ademais, que tratándose de persoas sometidas ás leis e ás normas do evanxeo, queda excluído que mintan. Polo tanto, o único que podería resolver o problema sería Deus en persoa, que El si sabe o que pasou. Un xuíz audaz non debería excluír chamalo a declarar como testemuña.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de abril de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cristal

24 de abril de 2014 a las 7:29

Estiven vendo na televisión, durante máis dunha hora, o espectáculo que se montou en Miami arredor do neno cubano Elián. O que máis me chamou a atención foron, en primeiro lugar, os desmaios: xente que perdía o sentido e caía redonda no chan, en medio de convulsións. Logo, os individuos descontrolados de si mesmos, que daban saltos propios de animais selváticos, ameazaban as cámaras e proferían insultos contra o presidente dos Estados Unidos, a fiscal xeral e o partido demócrata, ao tempo que anunciaban unha especie de catástrofe, algo como un terremoto social ou unha erupción volcánica ou o incendio do país enteiro, xente incluída.

Logo estaban os que choraban a berros, falando todos sen permiso da cabeza, dicindo incoherencias, como unha rapaza anticastrista que aseguraba, coas veas do pescozo a punto  de rebentarlle e os ollos saíndolle do seu sitio, que Clinton era peor que Castro. Unha señora turraba dos cabelos coa mesma furia que se estivese suicidándose.

Finalmente, había persoas que rezaban rodeadas de virxes, santos, cristos, papas, rosarios, cruces, eliáns, anxos con espadas e estampiñas de advocacións para min descoñecidas. Unhas facíano de xeonllos sobre a rúa; outras cos brazos en cruz e os ollos voltos cara ao ceo, como en éxtase; non faltaban as que movían as doas dos rosarios tranquilamente, con aspecto de estaren resignadas, conscientes quizais de que Deus escribe con frecuencia dereito con liñas tortas. Por último estaban os que rachaban cousas, queimaban coches e estragaban o que pillaban ao seu paso. Unha explosión de corazóns desenfreados. Vese que a parte racional dos seres humanos é tan fráxil como o cristal.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de abril de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 13 de 101« Primera...101112131415203040...Última »