Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Pequeno e malo

20 de septiembre de 2016 a las 13:19

Moitas persoas aínda se acordarán daquel toliño que no mes de setembro do ano 1968, durante a presentación do ballet ruso de Moiseiev na ópera de Nova York, lanzou unha bomba contra o patio de butacas. Chamábase Víctor Vancier. Por aquel e outros actos semellantes, pasou varios anos no cárcere, que non serviron para educarlle o temperamento explosivo que o levaba a arranxar o mundo a petardazo limpo, pero que lle valeron en cambio para aprender que debía cambiar de vida e de nome. Agora chamábase Ben Pesach.

Convencido de que as bombas resolven pouco e que ademais se pode acabar preso por culpa delas, o personaxe montou unha emisora de televisión en Nova York. Varias veces á semana dedícase a dicir que os negros lle dan noxo e que os israelís debían matar o primeiro ministro Isaac Rabin, por repulsivo e baboso.

Cando lle preguntaron se non tiña medo de ser acusado por incitación ao asasinato, respondeu que a morte de Rabin era algo que desexaba profundamente e que ninguén lle podía impedir a expresión pública dese sentimento. Como non resultará difícil de imaxinar, o tal parviño atravesado ten audiencia, cada vez máis. E como será tamén fácil de adiviñar, é pequeniño e delgado, con cara de neno. Un cagalleta. Se por riba de ser furioso fose tamén intelixente e grande, América podía botarse a tremer.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de setembro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Sorpresa

19 de septiembre de 2016 a las 0:25

Hai xa bastantes anos, unha noite vin aquí, en Times Square, unha escena que, durante uns segundos, me tivo na dúbida de non saber se estaba contemplando a realidade ou asistía a algún tipo de ficción cinematográfica. Un grupo numeroso de policías, non menos de doce, chegaron correndo desde todas as esquinas da praza, pistola en man, e lanzáronse contra un rapaz, tamén armado, ao que derrubaron violentamente e mantiveron coa cabeza contra o asfalto, ata que chegou un furgón e o meteron dentro.

Non se trataba dunha película, senón dunha detención. Como di un amigo meu americano, en Times Square calquera cousa é posible. O que eu non podía imaxinar era o que me sucedeu onte pola noite, cando camiñaba por alí  cuns amigos para buscar un sitio onde cear. De pronto, un señor parou diante de min e díxome: “¡E que fai vostede aquí, en vez de estar na casa escribindo a columna de mañá para La Voz de Galicia!” Durante uns segundos, como me sucedera coa escena dos policías, non souben que cousa pensar.

Aclaroumo el amablemente. Presentouse como o doutor Martul, médico no hospital Juan Canalejo da Coruña, de paso por Nova York. Despois de rir os dous dunha situación tan curiosa, falamos un pouco e, como ocorre sempre en casos así, descubrimos que tiñamos amigos comúns: os doutores Vázquez Iglesias e Diz Lois, por exemplo, compañeiros del no traballo e ourensáns e amigos meus. Logo despedímomos, rindo de novo. Desde logo, téñenme pasado cousas raras na miña vida, algunhas tan milagrosas que parecen incribles, pero nunca pensei que alguén me parase no centro de Nova York para dicirme o que me dixo este señor.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de setembro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Dar malas noticias

18 de septiembre de 2016 a las 0:15

Un dos rapaces máis listos que había na miña vila, segundo contan aínda hoxe as persoas maiores, era un tal Pereda, a que eu non coñecín, pero do cal oín falar moitas veces. Membro dunha familia con moitas bocas e poucos recursos, desde neno amañouse para gañar a vida a base de intelixencia e enxeño. Facía de todo, o mesmo que fose repartir periódicos sen moverse do sitio, valéndose dunha cuadrilla de amigos da súa idade, que montar consulta de bruxo nas feiras, especializado unicamente en asuntos de amor.

Algunha vez pensou en estender o negocio á cura de animais, pero a morte dunha vaca avisouno a tempo de que se trataba dun asunto complicado e perigoso, sobre todo cando o propietario se decatou de que o remedio que lle recomendara, metido nun saquiño perfectamente cosido, non era máis que po de tella picada. Entón meteuse a escribir cartas por encargo. Nin máis nin menos que o que fai ese neno africano que o outro día explicou na televisión como desempeña na súa aldea un oficio semellante. Cando debe comunicar unha mala noticia, especialmente no que respecta a mortes, antes ten que convencer aos clientes de que non a dean de golpe, senón graduada en varias veces. Estes case sempre se resisten porque sae moi caro e ademais, en cuestión de desgrazas, os pobres non necesitan tantos miramentos nin coidados.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de setembro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

As alas dun santo

17 de septiembre de 2016 a las 0:17

Onte pola noite asistín a unha discusión delirante, pero admirable polo enxeño que durante máis dunha hora despregaron os dous interlocutores, ambos ben estimulados pola colaboración beneficiosa dunhas doses de licor xenerosamente inxeridas. O debate, quizais soamente un xogo, versaba sobre san Buenaventura e o número de alas que polo visto tiña. A discrepancia reducíase fundamentalmente a un asunto de cantidade. Non cheguei a comprender a importancia de que aquelas fosen sete e non oito.

Convertido en espectador mudo, non me atrevín tampouco a intervir, consciente das dificultades de encaixar a miña opinión naquela metáfora enlouquecida de disparates. O que eu quería saber era por que causa o santo obxecto do litixio, que non tiña a condición de anxo, posuía en cambio alas.

Na arquitectura impecable da disputa, a miña pregunta podería soar como unha provocación. San Buenaventura tiña alas da mesma maneira que Dalí se vestiu un día de ovo ou Ramón Gómez de la Serna pronunciou unha conferencia subido no alto dun elefante. Razóns parecidas impídenme coñecer outros aspectos semellantes da realidade cotiá. Por exemplo, por que tanta xente está conmocionada estes días coa fotografía dos peitos dunha modelo. Como no caso de san Buenaventura, quedarei coas ganas de averigualo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de setembro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Optimismo

16 de septiembre de 2016 a las 0:15

Por fin levantou a néboa e a xente parece que recuperou a alegría, pois onte, nas ponencias dos escritores, aquí na Casona de Verines, abundaron as intervencións pesimistas. Case todos os participantes falaron, en ton de queixa, de que se le pouco, de que os suplementos culturais dos periódicos non fomentan a lectura e doutros derrotismos semellantes. Eu dixen que non estaba de acordo e que non entendía por que os escritores nos empeñamos en que a literatura lle teña que gustar a todo o mundo.

Onte pola mañá, ignoro se pola influencia beneficiosa do sol e a claridade azul do día, houbo humor e unha dose razoable de optimismo. A min gústame máis así, pois estou convencido de que os escritores somos máis divertidos e máis eficaces cando perdemos solemnidade e nos tomamos un pouco de broma a nós mesmos. O resumo da nova actitude veu na frase dun colega, no momento en que nos colocamos para a foto de recordo. Ao escoitar a un compañeiro que dicía por teléfono: “Pepito, cuida del perrito”, comentoulle: “Como se nota que eres un gran poeta”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 16 de setembro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Dezasete revolucións

15 de septiembre de 2016 a las 0:20

Un amigo meu que vén agora de percorrer varios países da América do Sur dicíame hai uns días que alí están pendentes aínda arredor de dezasete revolucións, doce delas radicais. En Colombia viu pagar barcos mercantes de moitas toneladas cun simple cheque e observou como a poucos metros do lugar había nenos de seis anos sepultados no buraco sen fondo da droga. No Perú atopou na rúa prostitutas de doce anos. En todas partes encontrou, como di o poeta, a miseria cantando polas esquinas.

Ignoro cales son esas dezasete revolucións das que fala o meu amigo, pero a unha delas, a de Abimael Guzmán, o chamado Presidente Gonzalo do Perú, acaban de cortarlle unha das sete cabezas. É unha revolución radical, polo menos no que respecta aos principios en que se inspira, que son o marxismo-leninismo e o maoísmo, tres mastodontes ideolóxicos do noso século.

Tamén é unha revolución radical nos métodos: causou xa vinte e cinco mil mortos. O que sucede é que radicalismo, como sabe moi ben o meu amigo, non sempre é sinónimo de liberación ou eficacia. O Perú naufraga nunha miseria á cal non son alleas as accións dos revolucionarios de Sendero Luminoso. Un grupo de economistas acaba de valorar en números os estragos ocasionados por este grupo armado e chegaron á conclusión de que é superior á débeda exterior de Perú.

Esta columna publicouse orixinalmente o 15 de setembro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Espías

14 de septiembre de 2016 a las 0:15

Hai uns anos, a noticia de que Fidel Castro acababa de morrer, chegou ás oficinas da CIA, nos Estados Unidos, e desde alí, rapidamente, ao despacho do presidente Clinton. Para avaliar a situación e tomar as medidas oportunas, os responsables da Casa Branca convocaron os encargados da seguridade do Estado, que se xuntaron nunha reunión de emerxencia. Cando estaban reunidos, Radio Habana trasmitiu un animado encontro de Fidel Castro cun grupo de periodistas mexicanos. Nese momento, todos os homes que se atopaban con Clinton quedaron mirando sorprendidos para o representante da CIA, como preguntándolle.

A noticia aparece agora nun libro de recente publicación nos Estados Unidos, escrito por un antigo espía que traballou durante moitos anos para a axencia central de intelixencia. Nas súas páxinas dáse unha das claves de grandes meteduras de pata como esta. Cando o xefe da CIA tivo que explicarse, consciente ou inconscientemente deu na diana: dixo que os espías só recollen informacións secretas.

Iso recórdame ao xefe dos espías suecos, que un día dixo no parlamento, durante unha das sesións sobre o asasinato de Palme, que os seus homes eran un desastre e que se perdían no metro de Londres ou no de París. Debe de ser certo, porque no libro citado, os espías americanos en Rusia ou en Irán non saben os idiomas locais. Eu pensaba que estas cousas só ocorrían nos países atrasados. Agora vexo que cando Julio V. Gimeno, o escritor ourensán, me contou que durante a guerra mundial fora recrutado pola Garda Civil de Celanova por un peso á semana e coa obrigación de prepararse lendo novelas de espías, o sistema español estaba moito máis adiantado.

Esta columna publicouse orixinalmente o 14 de setembro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Xogadores de xadrez

13 de septiembre de 2016 a las 0:14

Cando eu vivía en Xinzo de Limia, alá nos anos da miña infancia e adolescencia, pasaba varias veces todos os días por diantes das grandes ventás do café Antela, moi cerca da miña casa. Polas tardes, pouco despois de comer, xa estaban alí, comodamente instalados arredor dunha mesa, dous sempiternos xogadores de xadrez: silenciosos, coa cabeza entre as mans e o xesto grave de quen ten moito que pensar. A calquera hora que volvese, pasase o tempo que pasase, eles seguían impasibles no seu sitio.

Era tal a afección daqueles homes, que as linguas máis aceiradas da vila adoitaban dicir que o extraordinario parecido que un deles acabou tendo co cabalo de negras se debía a unha especie de mimetismo por simpatía. Pola mesma razón, ambos se converteron en xente bondadosa, tranquilos coma as súas longas partidas.

Nos Estados Unidos nace agora a modalidade de xadrez rápido, no que cada xogador dispón de vinte e cinco minutos para liquidar o contrario. Trátase dunha versión destinada a interesar ao gran público, coa axuda da televisión. O día da inauguración, na que participou Kasparov, a sala estaba chea de executivos de Wall Street que querían aprender a xogar, mentres que o gran mestre ruso se interesaba máis ben polos negocios. Cada un vive a vida como pode, pero estou seguro de que os meus paisanos de Xinzo o pasaban mellor.

Esta columna publicouse orixinalmente o 13 de setembro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Accidentes

12 de septiembre de 2016 a las 0:12

Hai no metro de Nova York un anuncio que sobrecolle. Son dúas fotografías, co significado clásico do antes e o despois. Na primeira vese unha familia triste e pobre, presidida por un pai cochambroso, vivindo nunha casa miserable. Na segunda, aparece a mesma familia, pero agora feliz, todos ben vestidos, nunha casa preciosa e chea de luz. A felicidade afecta incluso ao pai, a pesar de que nesta fotografía está sentado nunha cadeira de rodas. Trátase do anuncio dun despacho de avogados especializados en accidentes, que se presentan a si mesmos como capaces de conseguir a maior cantidade de diñeiro posible para os seus clientes.

Este tipo de propaganda é moi frecuente e aparece tamén nos periódicos e na televisión. En xeral, está enfocada desde o punto de vista exclusivo do negocio, non dos dereitos das vítimas. A estas ofrécenlles diñeiro. Como divisa, os despachos exhiben as cifras maiores que conseguiron arrincarlle ao Estado ou a unha compañía privada, que nalgúns casos son fabulosas, de millóns de dólares. Algúns destes avogados preséntanse como especialistas. Por exemplo, vin un que se anunciaba para accidentes causados por buracos na beira das rúas. Outro ofrecía os seus servizos sobre corredores mal iluminados.

Algúns máis dirixíanse aos pais para que aproveitasen os trastazos dos nenos e ver de sacar uns dólares. Neste país o diñeiro non é un tabú, senón un signo que indica mérito, non sorte. Resulta curioso que esa filosofía se estenda aos accidentes, onde un pode ter a mala sorte de quedar paralítico, pero que estes avogados transforman no mérito de facerse millonario. Porque sería demasiado cinismo chamarlle sorte a iso.

Esta columna publicouse orixinalmente o 12 de setembro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Verines, unha vez máis.

11 de septiembre de 2016 a las 0:16

Acabo de chegar á praia da Franca, en Asturias, para participar un ano máis no encontro de escritores da Casona de Verines. Despois de once, este rito que se repite cada mes de setembro coa precisión fermosa dun reloxo antigo forma parte xa da vida dun. Este mar, que agora teño ao alcance da man mentres escribo diante da fiestra, é para min un dos símbolos da alegría. Convivín con xente tan agradable neste lugar, pasei tantas horas de conversa gozosa cos amigos, que algún día terei aquí unha das fontes da miña melancolía.

Precisamente, este ano falaremos da literatura da memoria, é dicir, de diarios, autobiografías e outros textos semellantes. Estiven tentado a escribir o meu relatorio en forma de lembranza, facendo a historia destes encontros. Ignoro por que mecanismo interno non controlado, acabei escribindo sobre o Diario de Miguel Torga.

Polo demais, todo está ben: os empregados do hotel, aos que saúdo xa como se fosen da familia; o profesor Víctor García de la Concha, empeñado en que isto siga per in saecula saeculorum; os amigos que empezaron a chegar. Neste momento, escoito as voces nos corredores, algunhas xa perfectamente identificadas. Cando escriba as liñas que me faltan, sairei correndo a dar os primeiros abrazos e a facer os preparativos para esta noite. É dicir, determinar en que sitio montamos a tertulia, nada máis.

Esta columna publicouse orixinalmente o 11 de setembro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 13 de 188« Primera...1112131415...203040...Última »