Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Unha ventá en Berlín

26 de febrero de 2016 a las 7:47

Nunha parede do meu cuarto de traballo teño colgado un cadro que non representa máis que unha ventá. É un debuxo feito ao carbón que miro con frecuencia, sempre con cariño, aínda que nunca sen esa nostalxia doce que deixan en nós os recordos vivos das horas felices. Esa ventá pertence a un palacete berlinés situado á beira do lago Wannsee, non lonxe do lugar onde se suicidou de amor e desesperación o poeta Heinrich von Kleist. Por ela entraba o sol todas as mañás na miña habitación no mes que pasei alí.

Hoxe recibín unha chamada telefónica dunha amiga alemá, Elke Wehr, tradutora de gran prestixio no seu país. A institución que alberga a casa onde estaba a miña ventá, o LCB, un organismo oficial dedicado a conceder bolsas a escritores de todo o mundo, corre o perigo de desaparecer. A crise económica peta con forza nas súas portas.

Avivo a memoria e percorro o salón nobre da casa. Como se aínda estivese alí facendo tertulia pola noite cos amigos, vexo as fotografías que adornaban as paredes: os rostros de tantos escritores que un leu con admiración e que algún día habitaron naquel mesmo lugar, que escribiron naqueles cuartos, que miraron a quietude gris do lago a través da fiestra que eu contemplo agora no meu cuarto. Todo iso pode desaparecer, se o goberno de Berlín non encontra unha solución. Aínda que a min me quedará sempre esa ventá*.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de febreiro de 1994.

(*) Afortunadamente o Literarisches Colloquium Berlin, LCB, segue funcionando hoxe, celebrando o seu 5o aniversario en 2013.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha estatua

25 de febrero de 2016 a las 0:25

Un amigo escultor acaba de vivir unha curiosa experiencia cun cliente a quen un grupo de persoas agradecidas decidiron facerlle unha estatua. Pero tamén unha historia quizais non tan rara, despois de todo. No primeiro encontro, o modelo pasou todo o tempo protestando do absurdo da situación en que se atopaga. Consideraba o cliente que a homenaxe que lle querían rendir era excesiva, sobre todo tratándose dunha persoa humilde como el.

Que se pasara a vida axundando aos demais non xustificaba que o quixesen inmortalizar daquela maneira, colocando a súa efixie no medio dunha praza da cidade onde residira a maior parte da súa vida.

Na segunda ocasión as cousas transcurriron de xeito plácido, en animada conversa entre o artista e o seu modelo. Este último descubriu que as horas que pasara no estudio ata entón  lle empezaban a resultar agradables. Ainda que, como confesou, en principio non  lle prestaba demasiada atención ao traballo do escultor. Desta maneira, en pouco tempo acabaron collendo confianza. De xeito que na terceira sesión ambos os dous estaban xa relaxados e soltos, sen a rixidez embarazosa que os coutaba os primeiros días.

Foi entón cando o modelo empezou a fixarse na cabeza que lle estaban facendo. Con certa timidez dixo que as orellas non lle gustaban, pois eran demasiado grandes. Outro día protestou por unha enrugas que o artista lle colocaba debaixo do pescozo. Tampouco lle fixo gracia que lle puxera un pelo tan escaso, tendo en conta que de novo tievera unha abundante cabeleira. Así día tras día. Ao final, corrixidos todos os defectos e mellorado notablemente o orixinal, o esculpido engadiu unha última observación: postos a facer as cousas en serio, a estatua resultaba demasiado pequena.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de febreiro de 1991.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O alento da piedade

24 de febrero de 2016 a las 0:24

Foi unha verdadeira carnicería. Os executores do último tsar, Nicolás II, despois de liquidar a este dun único tiro, necesitaron centos de balas para acabar co resto da familia. Aínda así, cando pensaron que a faena estaba rematada, as grandes duquesas e o tsarevich seguían con vida. Entón decidiron pasalos a todos a baioneta. Logo sacaron os corpos do cuarto onde tivera lugar o fusilamento e cargáronos nun camión, tapados cunha lona. No camiño resultou que algunhas das nenas aínda se movían.

Novamente as volveron atravesar, desta vez de forma definitiva. Os executores proseguiron a súa viaxe, camiño dunha mina, onde introduciron os cadáveres. Despois lanzaron bombas de man, pero a violencia das explosións non só obturou a entrada, senón que espallou restos dos corpos polo exterior. Entón buscaron outro sitio.

Os autores daquela ignominia sentíronse heroes ata hai pouco, mesmo chegaron a disputar entre eles polo protagonismo do que entendían que fose un acto histórico. Efectivamente, foino para as vítimas; non para os asasinos, o nome dos cales xa non lle interesa a ninguén. A xente segue acordándose, en cambio, do tsar, que non foi un home exemplar, pero que non merecía a morte dun bicho. Este ano, toda a familia será enterrada como é debido. Na carreira da Historia, a piedade ten sempre máis alento que o odio.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de febreiro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Desmentido

23 de febrero de 2016 a las 0:23

Tiña eu unha tía, boa e candorosa, que foi unha das persoas máis inocentes que coñecín na miña vida. Cando xa cumprira os setenta e cinco anos, para compensar as moitas horas que o seu home lle dedicaba ao violín, decidiu embarcarse tamén ela nunha aventura artística, no seu caso relacionada coas artes plásticas, que creo que non chegou a empezar. Supoño que a cambiou polas súas misas, as súas novenas e outras prácticas relixiosas semellantes. Era tan profundamente devota que non tomaba auga fría despois do almorzo porque un día, na casa do meu tío Faustino, lle escoitou dicir ao bispo de Ourense, don Ángel Temiño, que era malo para a saúde.

Non creo que os bispos sexan expertos neste tipo de cuestións, aínda que houbo algún que chegou a saber moitas cousas de medicina, como aquel chamado don Pedro, do Brasil, que curaba con herbas e con soplos e que unha vez fixo chover na súa diocese durante sete días seguidos para limpar o aire de pestilencia e acabar cunha especie de gripe que se cebaba nos vellos e nos nenos.

Agora, unha publicación de tanto prestixio como a revista The Lancet asegura que a convicción, moi estendida entre algúns médicos e pacientes, sobre todo nos Estados Unidos, de que a fe aumenta a esperanza de vida, non ten base científica de ningún tipo. Parece que a noticia non lle sentou ben a algunhas persoas piadosas, o cal non se entende. Despois de todo, a relixión nada ten que ver co mundo científico. Se Deus fose unha verdade matemática, a fe converteríase nun asunto tan trivial como a fórmula da auga. Esta noticia recórdame aquel manifesto duns médicos chineses que demostraron que un neno do seu país non lía coas orellas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de febreiro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un pecador e unha pecadora

22 de febrero de 2016 a las 0:22

Debeu ser hai dous ou tres anos, durante o verán, cando en Suecia se destapou un escándalo político de grandes dimensións, aireado pola prensa. Os protagonistas foron dous deputados, unha señora dun partido de esquerdas e un colega conservador, unidos de súpeto por unha paixón amorosa incontrolable. Quixo o destino que ambos residisen en localidades moi distantes entre si, de xeito que os encontros, avión vai e avión vén, empezaron a converterse nun grave problema económico. Foi así como se lles ocorreu o pecado.

Este consistiu en pagar os billetes coa tarxeta que teñen os deputados para desprazarse dun lugar a outro no exercicio da súa misión. A funcionaria encargada da contabilidade sorprendeuse de que se realizasen tantas viaxes cruzadas entre dúas vilas tan afastadas unha da outra. O resultado foi o escándalo.

Estou vendo ás vítimas na televisión, rodeadas de periodistas que apenas contiñan a risa, ensinando en dirección ás cámaras o corpo do delito, é dicir, as tarxetas, e falando da negrura dos seus respectivos futuros na vida política. Ela era unha muller fermosísima, espléndida. Mirando aqueles preciosos ollos verdes e escoitando aquela cálida voz de melocotón, un pensaba no fácil que resulta pecar cando a tentación paga a pena. Por iso non convén escandalizarse demasiado coas debilidades da xente, incluídos os máis santos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de febreiro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cabalos

21 de febrero de 2016 a las 0:21

Un grupo de amigos trataron de convencerme onte pola tarde de que me viría moi ben montar a cabalo. Todos eles son afeccionados, eu diría que incluso devotos da equitación. A maior parte dos argumentos que me deron foron, con excepción dun par deles, de tipo práctico. Dixéronme, por exemplo, que se trata dun excelente exercicio de tipo físico, cousa que eu xa sabía porque as tres ou catro veces que montei na miña vida acabei con maniotas, esa dor muscular en forma de agullas que mortifica o corpo ao día seguinte, despois dunha sesión deportiva. Non me convenceu demasiado por razóns que son fáciles de entender.

É, segundo diría o meu amigo Fernando Savater, como se tratasen de espertar nun a afección ás carreiras de coches lendo as páxinas de sucesos dos periódicos. Tampouco me pareceu un argumento convincente o de que un paseo a cabalo relaxa. Talvez, pero non máis que durmir a sesta, escoitar música ou pasar un par de horas de tertulia.

Para os que temos un escaso sentido práctico, esa clase de argumentacións, polo menos no meu caso particular, equivocan o branco. A miña nai sempre dicía que a min me perdían as  cousas (e as persoas) máis pola estética que pola utilidade. Supoño que o dixo porque un día merquei uns zapatos preciosos, pero feitos dun material parecido ao cartón, que me duraron o tempo de dúas chuvias. Polo tanto, o único que me podía levar a converterme en xinete sería a magnífica estampa do cabalo. O que pasa é que, postos a elixir unha forma nobre de paseo, paréceme menos perigoso andar con bastón. Non o fago porque me parece pedante. E tampouco se trata de quedar coxo para ter unha xustificación.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de febreiro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Entroido particular

20 de febrero de 2016 a las 0:20

O domingo, despois da festiña que fixemos en Ourense para recordar a Vicente Risco, quedei coas ganas de achegarme ata Xinzo e ver algo do Entroido, pero había que volver á casa. Tiven que contentarme con preguntarlle por teléfono aos amigos. Foi así como souben que unha das novidades deste ano consistiu en que varias señoras serias, de vida honesta acreditada, nais de familia todas elas, saíron á rúa vestidas de golfas, con escotes e transparencias. Isto, que antes era pecado mortal, agora é diversión. Unha mellora.

Onte, que era tamén día de trouleo, dei un par de paseos  por Vigo, pero non vin nada importante que contar: unicamente que me crucei cun Carlos de Inglaterra con cara de rato. Díxome adeus en inglés con voz de frauta, acompañando cun xesto da man, e logo botouse a correr detrás dunha moza. Pouco máis.

Pola tarde metinme na casa, acendín a cheminea e púxenme a ler ao pé do lume. Pasoume pola cabeza ir mercar un nariz, un bigote ou unhas orellas, só para min, por celebrar a cousa, pero pensei que se viñan os rapaces, ían tirar a conclusión de que estaba tolo, así que desistín. Ler non lin moito, porque as chamas resultan fascinantes. Dediqueime a mirar e a escoitar o ruído que fan os troncos cando arden. Só botei de menos un pouco vento fóra e a chuvia batendo nos cristais, pero tampouco me podo queixar.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de febreiro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Lembranza dun amigo fogueteiro

19 de febrero de 2016 a las 0:19

Chamábanlle Fuego Fijo y Volador porque era fogueteiro e andaba ofrecéndose ás comisións de festas das distintas parroquias cun discurso no que incluía bombas de palenque para anunciar as alboradas, unha ducia de cubos para a procesión e sesións de “fuego fijo y volador” na metade das verbenas. Tiña rivalidade co Eladio Paz Benítez, do mesmo ramo e competencia, e co Chimpafigos, cuñado daquel, aos que consideraba pouco artistas e demasiado inclinados ao ruído. Non lle gustaba nada que eu non compartise esta apreciación.

Sentíase artista fogueteiro, da escola valenciana, onde aprendera o oficio despois da mili. Lía o periódico, picaba algo cara á esquerda en materia política, pero non esquecía que lle debía dous grandes favores a xente do ceo: á Virxe do Carme por libralo dunha explosión e a san Roque por atendelo nun apuro relacionado coa saúde.

Medía o mundo en termos da súa profesión: a cantas bombas equivalía un trono ou cal sería o presuposto para foguetes que gastaban nas festas de Nova York. Por coñecer a capacidade destrutiva dos explosivos, estaba en contra de todas as guerras.  Un día, falándolle da barbarie inhumana que supuña a bomba atómica a uns paisanos no seu taller, non atopou mellor exemplo para convencelos daquela loucura que dicirlles: “Unha bomba desas, botada aquí, non deixa un cristal san en toda a provincia”. Causou asombro.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de febreiro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Dous infelices

18 de febrero de 2016 a las 0:18

Estiven vendo un deses programas de televisión dos que todo o mundo abomina, pero que teñen tanto éxito. Entrevistaban a un par de infelices, home e muller, aos que lle acaban de quitar dous fillos pequenos para entregalos en adopción a outro matrimonio. As autoridades que tomaron a decisión aseguran que os nenos vivían en condicións de desamparo. Desde logo, moito desamparo tiña que ser, pois rapaciños así vense todos os días tirados polas rúas sen que ninguén tome determinación de ningún tipo sobre eles.

Os pais son aínda novos e vestiron o mellor que tiñan para saír chorando na televisión. El ía cun traxe claro, moi folgado, que resultaba evidente que antes pertenceu a outra persoa. A muller levaba unha saia branca plisada, demasiado longa, que lle chegaba ata os grosos calcetín de la que lle cubrían a parte baixa das pernas.

Parecían boa xente, só pobres, non senvengonzas nin aproveitados, que o único que pretendían era recuperar os fillos que lles quitaran. Como dous  poliños pelados e sen nai, daban a impresión de seren fáciles de enganar. Nun momento, cando xa choraran bastante e explicaran a desgraza que lles caeu por riba, el tivo un acceso de furia e soltou unha ameaza. Fíxoo con cara de tan boa persoa que parecía difícil que lle puidese meter medo a ninguén. Dixo ademais que para recuperar os nenos estaba disposto a coller un pau.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de febreiro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O Deus de Witkin

17 de febrero de 2016 a las 0:17

Leo nunha revista americana que o famoso fotógrafo Joel-Peter Witkin anda buscando, a través de anuncios nos periódicos, mortos feos. Hai anos buscaba ananos, xigantes, chepudos, mulleres barbudas ou siameses unidos pola cabeza. Con todo ese horror compuxo unha parte non pequena da súa obra artística, que hoxe figura nas historias da arte contemporánea. O retrato que lle fixo a un enfermo de sida, que aparecía con bigote e saia, acompañado da súa nai e dun neno espido, foi moi polémico.

Sería aínda peor o que veu despois. Witkin colleu un cadáver en Marsella, sentouno espido nunha cadeira e retratouno coa mestría que ninguén lle discute, pero con auténtico sadismo. O morto aparecía sen cabeza, coa pel do pescozo recollida como se fose un toco. Comparado con isto, toda a súa obra anterior resultaba inocente.

Non sei que pretenderá facer agora Witkin con eses mortos feos que anda buscando, aínda que tampouco parece difícil de imaxinar: un salto cara adiante na estética da perversidade. Unha vez solicitou xente que tivese os estigmas de Cristo ou a calquera individuo que estivese convencido de que era Deus ou a Deus mesmo en persoa. Naturalmente, isto último non o conseguiu. Eu alégrome, porque Deus retratado por Witkin só sería posible se Aquel fose un monstro repugnante. Menos mal.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de febreiro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 13 de 167« Primera...1112131415...203040...Última »