Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Un paseo

26 de marzo de 2016 a las 0:26

Como esperaba, atopei Berlín descoñecido, sobre todo a parte que antes era do Leste. A vella Friedrichstrasse, que en época do muro tivo o aspecto dunha rúa morta, é agora unha avenida completamente nova, na que tiraron todos os edificios a ambos os dous lados para construíren outros distintos. Pero deume a impresión de que, tal como sucedeu con Brasilia, a xente aínda non se deixou seducir por este urbanismo racional, coidadosamente planificado.  Notei, en cambio, que a Unter der Linden ten moita máis vida que hai uns anos e que as terrazas están cheas de xente. Debo dicir que o tempo era espléndido.

Os cambios son tan grandes que fun dar un paseo ata o Potsdamer Platz e perdinme. Carecín de referencias, confundido por unhas torres enormes en construción. Esta antiga praza, onde Vicente Risco ou Augusto Assía ou García-Sabell, que non recordo ben, viron o primeiro semáforo de Europa, vaise converter novamente moi pronto nun dos centros da cidade, quizais demasiado intimista.

Por certo que cando me achegaba cos amigos Luís Tosar e Xosé María Paz Gago á Porta de Brandenburgo, vimos un pequeno grupo de xente na entrada dun hotel moderno. Antes de saber que pasaba, batemos case de narices con José María Aznar e con Abel Matutes e Rodrigo Rato, que saían naquel preciso momento. Decateime de que o presidente lucía un bronceado impresionante, tirando a color de mouro. Supoño, pola época do ano, que debe ser de lámpara. Nese caso non estaría de máis que baixase a intensidade para disimular, ou que lle pedise aos seus ministros que non parecesen tan brancos. Incluso nestas cousas, a virtude está tamén no centro.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de marzo de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Adiviñas

25 de marzo de 2016 a las 0:15

Unha amiga de Ferrol, estudante de COU e xove escritora, mandoume un escrito sobre as orixes do meu nome de pía, do que eu non sabía nada, a non ser a forma latina Carolus, pero sen coñecer o seu significado. Agora, se me fío deste escrito que recibín, resultaría que os que nos chamamos Carlos somos “homes libres”, tradución aproximada do mesmo nome en alemán. Poida que sexa así, aínda que non teño elementos de xuízo, pois destas cuestións de onomástica eu non sei máis que o que sabe todo o mundo, é dicir, que Eulalia é —a que fala ben—, que Teófilo é —o que ama a Deus—, e paro, pois non creo que Pepe veña de PP (pai putativo).

No mesmo escrito dise que os que levamos este nome vemos a  vida de cor de rosa, aínda que non o sexa, e que temos un carácter positivo e un optimismo que está por riba de calquera adversidade. Di tamén, isto no outro prato da balanza, que somos algo arriscados de máis e presuntuosos e que facemos alarde das cousas que temos.

Eu non sei se estas cousas se dirán de todo o mundo, porque as diferenzas entre a xente non adoitan ser moi grandes: é cuestión de dose. O que me sorprendeu foi que o texto citado acertase plenamente noutras características persoais, polo menos no meu caso. Por exemplo, no gusto que sinto polas tertulias e a conversa cos amigos, unhas afeccións que coñecen ben todos os amigos e das que teño falado aquí con frecuencia. De maneira que estou un pouco desconcertado, pois son pouco dado a crer neste tipo de historias, tan parecidas aos horóscopos. Mágoa que ao final do escrito se cometa un erro que me fai dubidar do anterior. Di que o noso número é o tres. Non, o meu é o dous.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de marzo de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A santidade e os paxaros

24 de marzo de 2016 a las 0:14

Alá polos anos cincuenta, cando eu quería ser santo, confesábame unha vez á semana cun cura bondadoso e comprensivo que aturaba con paciencia as miñas neuras de neno atormentado. Parecíame que Deus non acababa de distinguirme con ningún signo que recompensase os esforzos que eu facía para encontrar un día, quizais non lonxano, un sitio nos altares. Así ata que unha alegre mañá de sol, mentres eu lle contaba as inocencias ao confesor, un canario que el tiña no dormitorio saíu da súa gaiola e pousouse no meu ombro.

Antes de que puidese gozar daquela proba que me chegaba do ceo, o cura colleu o paxariño e meteuno de novo na gaiola dicindo en voz alta que era a terceira vez que facía aquilo naquel día. Supuxen que os elixidos antes ca min foran os compañeiros que me precederan, entre os que había tres ou catro pillabáns.

Desde entón pensei que a santidade nada tiña que ver cos paxaros, aínda que tampouco sei exactamente en que consiste: quizais tomar a vida con calma, non inventar dramas innecesarios, non berrar demasiado e rir bastante. Por suposto, para ser santo non fai falta levitar, como din que fai ese golfante que dirixe a seita xaponesa que botou gas no medio de Toquio. Por certo que os policías que asaltaron a sede do grupo, levaban máscaras e un canario para detectar o veleno. A un paxaro así debíano facer santo, desde logo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de marzo de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Terrorífico

23 de marzo de 2016 a las 0:13

O outro día falabamos aquí do aspecto insignificante que tiña Hitler, o cal fixo pensar a Klaus Mann que un individuo tan ridículo como aquel nunca chegaría a ser un ictador importante. Hoxe imos falar do aspecto de Stalin, aínda que non será necesario adiantar que neste caso os calificativos nada teñen que ver cos que tan apropiadamente lle conviñan ao antigo cabo alemán inventor do nazismo. O que menos inspiraba o amo todo poderoso do Kremlin esa sentementos de desprezo. Todos cantos o coñeceron e puideron dicir libremente como era, máis ben falan do medo que producía, aínda que se tratara de persoas que non tiñan ningún motivo para sentirse ameazadas.

No ano 1924, ou quizais un pouco máis tarde, Stalin invitou no Kremlin a tres grandes poetas rusos, nada menos que Maiakovski, Essenin e Pasternak. Quería falar con eles da poesía e os poetas de Xeorxia, terra de orixe do dictador, quizais para convencelos da importancia que tiña a literatura do seu país, o cal non lle impediría uns anos máis tarde exterminar a algúns dos máis célebres cultivadores, entre eles o famoso Titian Tabidzé. Tameén falou da obra dos incitados, a quen lles vaticinou un glorioso porvir como bardos do seu tempo. Pasternak correspondeu ao anfitrión  cun poema épico. Sen embargo, Pasternak ten contado a impresión que lle causou Stalain nesa visita.

Cando o viu saír da penumbra, pareceulle que un cangrexo se ía achegando a el. Despois decatouse de que tiña a cara amarela e que estaba picado de vixigas, Por último pareceulle un cágado, desmesuradamente ancho, que facía pensar nun neno  de doce anos pola estatura, pero que tiña grosa cara de vello. A pesar de que nesa época, Pasternak estaba integrado na sociedade oficial soviética e que era convidade de honor ao mesmo Kremlin, dixo que aquel fora o home máis terrorífico que tiña visto na súa vida.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de marzo de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Crime perfecto

22 de marzo de 2016 a las 0:20

Unha fría noite de febreiro do ano 1986, mentres ceaba cuns amigos nun restaurante, recibín unha chamada telefónica dun dos meus fillos. O neno, chorando desconsoladamente, díxome que acababan de matar a Olof Palme, o primeiro ministro sueco. Nese instante veume á cabeza o nome de Lars Tingström, un individuo aloucado pero intelixente, famoso en Suecia porque tiña xurado matar o xefe do goberno. Daquela, eu non sabía que este señor estaba en prisión e que polo tanto non podía ser o asasino.

Durante o xuízo, que seguín en directo pola televisión sueca,  o procesado foi un tal Christer Pettersson, metade malvado e metade bobo, alcohólico, que acababa de cumprir condena por matar un señor cunha baioneta só porque lle dera un empurrón involuntario na rúa. No cárcere, este tipo compartiu cela con Lars Tingström.

Nunca entendín que o tribunal absolvese a Pettersson: todas as probas estaban contra el, a non ser o revólver, que nunca apareceu. Desde entón, construíronse centos de hipóteses sobre o crime. Agora, o avogado de Tingström di que este, antes de morrer, lle deixou un sobre que contén o nome do asasino e o lugar onde se encontra a arma. Haberá que esperar, pero aposto cen contra nada a que se trata de Pettersson, o seu compañeiro de cárcere. Se fose así, Tingström tería cometido, sen dúbida, un crime perfecto.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de marzo de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

De plantas e árbores

21 de marzo de 2016 a las 0:21

Pasei a tarde de onte enredando no xardín. Por aquí abaixo, no Val Miñor, está todo moi adiantado como consecuencia do bo tempo que fai. Cada día novo, as froiteiras teñen máis flor, as tullas medran case a simple vista e as azaleas anuncian xa a festa que pronto vai empezar: un rebentón vermello e cálido, como de viño mozo, que alegra a vida. Destas cousas eu entendo pouco, por non dicir nada, pero gústame ver como tiran para adiante as árbores e como se van formando día a día as mazás, as pavías ou as laranxas.

Falando de pavías, a pavieira que teño regalouma un amigo. Un día fomos os dous buscala á horta da súa casa. Colleu un sacho e púxose a desenterrala, sudando como un cavador, pois non é home de campo, senón cidadán da república das letras, coma min, é dicir, un pouco inútil para calquera tipo de labores agrícolas.

Doutro amigo, Ramón Piñeiro, teño un carballo. Tróuxomo hai xa bastantes anos e plantámolo entre os dous nun recuncho que el mesmo elixiu. Aínda que nunha ocasión un cabalo lle  comeu case toda a casca, críase ben, espontáneo e lanzal, penso que rexo. Ogallá viva moitos anos, non só por el mesmo, que ten todo o dereito do mundo, senón polo home que mo deu, pois estou seguro de que lle faría ilusión. A min tamén ma fai. Mesmo como se a alma daquel amigo fose un paxaro que se pousase nas ponlas do meu carballo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de marzo de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A evolución dos pobres

20 de marzo de 2016 a las 0:20

Observo que en Madrid os pobres están evolucionando. Nas rúas do centro vense moitos, case todos especializados nalgunha forma nova de pedir. Hainos que soben en calquera lugar elevado, unha papeleira, por exemplo, pintan a cara de colores e imitan as estatuas; outros prefiren facer movementos mecánicos, como se fosen robots. Vin tamén algúns que dan saltos e pinchos no aire, polo que deduzo que lles debe ir bastante ben, pois para realizar ese tipo de exercicios acrobáticos cómpre estar ben alimentado.

Na escala máis baixa da mendicidade, é dicir, entre aqueles que non dan nada a cambio das moedas que piden, nótase tamén un cambio. En primeiro lugar, son bastantes os que exhiben algún tipo de graza, como pode ser apoiarse nunha única perna ou poñerse de xeonllos coa vista cravada no chan e a man implorando. Paréceme que lles vai mellor a aqueles que a estes últimos.

Os primeiros teñen as caixas cheas de cartos, incluídos algúns billetes; os outros non suman máis que calderilla desaminúscula que hai agora. Supoño que a xente entende quenuns casos se trata de traballadores ou artistas que merecen o que gañan e que os demais non son outra cousa que vagos ou mangantes dedicados a explotar a piedade das almas inocentes. En fin, que os pobres que non sexan capaces de evolucionar vano pasar moi mal.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de marzo de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Uns momentos de descanso

19 de marzo de 2016 a las 0:19

Onte, despois de pasar varias horas no Salón do Libro entre escritores, editores, tradutores, fotógrafos, libreiros, curiosos e a inevitable cota de pesados que sempre aparecen, decidín que era bo volver ata o hotel e descansar un pouco antes de iniciar o periplo vespertino cos meus colegas de letras, entre os que abunda a golfería noctámbula. Así que me retirei do barullo durante un par de horas co propósito de reparar forzas e acometer a noite con garantías de non converterse un nun calvario e nun aburrimento para os demais.

Algún tempo despois, co corpo restaurado, baixei ata o vestíbulo, onde tiña cita cos compañeiros. Como aínda me sobraba máis de media hora, aproveitei que estou ao lado do cemiterio de Montparnasse para dar un paseo entre as tumbas de tantos poetas, artistas e escritores. Fíxeno noutras ocasións e sempre resulta agradable.

Primeiro funlle facer unha visita a Sartre e Simone de Beauvoir, que están mesmo na entrada. Logo achegueime ata a campa de Baudelaire e por último detívenme a recordar a Julio Cortázar. Non me quedou tempo para pasar por diante de César Vallejo porque non me quería ir sen renderlle unha pequena homenaxe a Alfred Dreyfus, o capitán xudeu que a fins do século pasado foi publicamente humillado a causa dunha acusación falsa e inxusta. A el xa non lle serve de nada, pero a min aínda me vale de moito.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de marzo de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Milagres

18 de marzo de 2016 a las 0:15

Contei onte a historia da chapuza sueca nun incendio, cando non funcionaban nin as tomas de auga nin as mangueiras e tamén me referín a un accidente de tráfico en Alemaña, cando a policía que viña poñer orde no caos que se organizou en pouco tempo quedou co coche avariado no medio e medio da autoestrada. Como dicía un señor un pouquiño ignorante que acompañou a Julio Losada e Manancho Villanueva a visitar a casa de Shakespeare en  Stratdford on Avon e estes lle gastaron a broma de dicirlle que o señor que nacera alí era un poeta a quen o arrimaran contra unha parede e lle pegaran catro tiros: “¡Se en todas partes cocen fabas!”

En todas partes cocen fabas, para ben e para mal. Quero dicir que os países, a partir dun certo nivel de renta e educación funcionan case todos razoablemente ben. Eu confeso que cada mañá, cando saio da casa, sinto a marabilla de que non fallen as cousas, que non caian as casas, que haxa comida nos mercados e que non colapse o tráfico.

Todos os días andan miles de avións polo aire sen que caia practicamente ningún; igual pasa cos coches, aínda que non tanto, pois son menos seguros; todos os días operan nos hospitais con éxito a miles de persoas, cun índice de erros máis ben baixo; todos os días hai ovos nas tendas e mazás e patacas e carne e peixe e pan; todos os días pasa polos fíos da condución eléctrica a enerxía que move o mundo; todos os días flúe o gas polas cañarías sen que estas estouren; todos os días se fan millóns de subidas e baixadas en ascensor. E todos os días aparece aquí esta columna, que, iso si, me parece un verdadeiro milagre. É dicir, que o mundo, despois de todo, tampouco funciona tan mal.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de marzo de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O carballo de Goethe

17 de marzo de 2016 a las 0:17

En Weimar, durante anos, cando ía bo tempo, Goethe adoitaba subir polas tardes ata o altiño de Ettersberg, un lugar apartado e tranquilo, desde onde podía contemplar en silencio a paisaxe espléndida de Turinxia. Había naquel outeiro un carballo á sombra do cal se sentaba a descansar ou falar con Johann Peter Eckerman, o amigo que se acabaría facendo famoso en todo o mundo ao publicar as súas celebres conversas co escritor. Segundo Eckermann, debaixo daquela árbore, un día Goethe díxolle: “Un séntese aquí grande e feliz”.

No ano 1937, cando as autoridades alemás acordaron construír naquel mesmo lugar un dos máis tétricos campos de concentración dos que a humanidade ten memoria, Buchenwald, os nazis decidiron salvar o carballo de Goethe, para o cal publicaron un decreto especial, que ordenaba rodealo cun valo protector. Así estivo ata 1945, cando unha bomba americana o destruíu.

Antes de que isto sucedese, debaixo da súa frondosa copa ben ateigada de follas descansaba tamén ás veces aquel monstro feminino que pasou á historia co nome de A bruxa de Buchenwald, a terrible Isla Koch. Esta señora, que fora bibliotecaria de profesión, declarábase admiradora de Goethe e confesaba a emoción que lle producía sentarse a ler ao pé daquela árbore. Era tanta a paixón que sentía polos libros, que os encadernaba coa pel que lles arrincaba ás súas vítimas. Entre os nazis houbo tamén xente moi culta e refinada.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de marzo de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 13 de 170« Primera...1112131415...203040...Última »