Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Volta accidentada

25 de mayo de 2017 a las 0:20

Non é infrecuente, para unha persoa que viaxa moito, que lle sucedan cousas raras de cando en vez. Hai un ano contei aquí como nunha ocasión, ao perder un enlace de avión por culpa dunha folga de pilotos, os empregados da compañía aérea responsable do atraso pretendían facerme compartir cuarto de emerxencia nun hotel de Madrid cun señor portugués ao cal non coñecía de nada. Finalmente, a miña tozudez e a axuda dun homosexual que se confesou en voz alta, resolveron o problema.

Con todo, o que me sucedeu na noite do mércores en Rio de Janeiro supera, con moito, o episodio anterior. Os responsables da Bienal do Libro enviáronme os billetes á casa e todo transcorreu perfectamente na viaxe de ida. Pero na volta, ao ir recoller a tarxeta de embarque, pese a levar billete de primeira, obrigáronme a viaxar en clase económica, ou en caso contrario prolongar a estancia un día máis.

A explicación era bastante boba e inaceptable: cambio de avión por razóns que nin entendín nin me importaban. Confeso que embarquei no avión coa desagradable sensación de sentirme absolutamente burlado, estafado, maltratado, ridiculizado, indignado e todos os demais –ados que a imaxinación de cada un poida engadir a un longo rosario de ofensas. Claro que houbo as lóxicas excepcións, sempre as hai. Neste caso, a amabilidade do persoal de terra e especialmente do comandante, Carlos Borges, que se desfixo en atencións. O responsable do desaguisado, en cambio, non tiña rostro. O peor é que, en privado, tomando unhas copas, ata pode ser agradable. Incluso guapo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de maio de 2001.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

As reparacións da historia

24 de mayo de 2017 a las 0:22

Anda don Manuel Azaña en campaña electoral, sacado do baúl da historia polo candidato conservador. O outro día, cando lle oín citar nun mitin o nome do ilustre político republicano, sentinme sinceramente conmovido. Acordeime da primeira vez que oín falar del no patio do colexio, cando un compañeiro meu, fillo dunha familia de dereitas, me cantou unha canción que dicía: “Azaña, prepara la maleta y vete a la gran puñeta, que aquí no pintas nada”. Supoño que era unha canción de guerra do chamado bando nacional.

A segunda vez que escoitei o apelido deste home foi tamén na escola, un día que nos contaron que dixera dúas frases tremendas. Nunha delas afirmaba que España deixara de ser católica e a outra era unha orde dada á garda civil para que na insurrección anarquista da aldea de Casas Viejas disparasen á barriga. Tardei anos en saber que, polo menos a segunda das frases, nunca fora pronunciada por Azaña.

Poucas figuras da historia da España moderna foron máis inxuriadas que o célebre político republicano, de quen non só se dixo que era agresivo e soberbio, senón tamén que era feo e que tiña a pel da cara como o queixo de Burgos. Vese que co paso do tempo, as paixóns perden calor e permiten enxuizar as figuras históricas cunha frialdade xusta e obxectiva. O malo é que estas reparacións chegan sempre tarde. De todos modos, para os que hoxe son insultados debe ser un consolo pensar que poderán tamén ser enxalzados o día de mañá.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de maio de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Na lagoa

23 de mayo de 2017 a las 0:19

Nestes momentos, á hora de escribir este artigo, estou sentado ao aire libre, á sombra dunha mazaira, no medio da Lagoa de Antela, na casa do meu amigo Quico. Vai bastante calor e non me estrañaría que a tarde rematase en tormenta. As nubes que se están formando alá pola Serra de San Mamede non parecen amigas. Esta granxa perdida aquí, no medio da chaira, onde antes só había auga, é un dos lugares que prefiro para pasar unhas horas de descanso. Non se escoita falar a ninguén, a non ser os animais. As miñas costas, os cabalos da casa semellan estar contentos. Acaban de recibir unha visita agradable.

Cústame manter a concentración no que teño que facer porque, a menos de cen metros, na charca dunha braña, vexo unha cegoña peteirando na auga. Trátase dun exemplar fermoso, branco con manchas negras, moi grande. De cando en vez descansa, estira o pescozo e mira arredor, non sei se por precaución ou por curiosidade, aínda que me dá a impresión de que non ten medo.

O Quico anda botando patacas nunha leira, pero non ha tardar en volver. Cando volva, xa sei o que vai facer: sacar un bo pan redondo, uns chourizos da casa e unha botella de viño. Logo porase a falar. A min resúltame moi grato escoitalo. Todo o que conta ten interese: o último suceso que lle ocorreu a unha cegoña, un pato que apareceu morto nunha xunqueira, un lapantín ao que sorprendeu o outro día cunha escopeta na man e que estivo a punto de facerlla comer… Ten unha conversa intelixente, sen púlpito, a ras de chan. Reconforta e nunca fatiga. Mentres non chega, dispoño da vista da cegoña, que é unha boa maneira de pasar o tempo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de maio de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un preso exemplar

22 de mayo de 2017 a las 0:22

Estiven lendo nunha revista sueca a historia dun caribe fenomenal. Chámase Philip Douglas, pertence a unha coñecida estirpe aristocrática e non hai por onde collelo. A cousa menos mala que fixo na súa vida foi arrincarlle un dente dun moquetazo a un tío carnal, xa velliño. Polo demais, cometeu centos de falcatruadas, especialmente nos negocios. Quitoulle millóns de coroas a unhas cantas señoras amigas da súa nai co pretexto de gardarlles os cartos en Suíza. Naturalmente, o diñeiro esfumouse.

A base de facerlle a vida imposible ao tío do dente, acabou quedando co pazo e as terras da familia, onde montou unha granxa. Como empresario era capaz de armar un escándalo se alguén lle perdía unha corda, pero un día, dunha sentada, a petición dun estudante que traballaba na casa, mercou tractores por varios millóns.

Durante anos, falsificou firmas, estafou a varios bancos e chegou a manexar, con audacia e simpatía, perto de dous mil millóns de pesetas. Entre burrada e burrada, deitábase coas mozas empregadas, case todas estudantes. Agora está no cárcere e ten o propósito de cambiar de vida. De momento, aspira a converterse nun preso exemplar. Algo debeu progresar ao  respecto porque xa conseguiu que as autoridades lle puxesen teléfono e fax na cela que ocupa en prisión. Deus queira que sexa para ben.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de maio de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

No dentista

21 de mayo de 2017 a las 0:21

Na sala do dentista coincido cun grupo de persoas que agardan vez. Descontado un señor maior que sofre nunha esquina coa discreción e o pudor que dan os anos, o resto son mulleres. Polo ton da conversa e a disposición de ánimo, deduzo que deben acudir por causa menor: algún leve retoque, quizais simples cuestións de estética dental. Como a miña visita tampouco é dramática, póñome a follear unha revista de cotilleo. A graza da crónica que leo non consegue illarme das cousas que se din.

O tema versa sobre ese golfo fuxido que estes días ocupa a atención do páis. A señora que conduce o coloquio, puro sangue extrovertido, voz alta e desinhibida, anuncia ás catro paredes que nos encerran o que ela lle faría ao paxaro se o collese. Deixo á imaxinación de cada un o xogo fácil de adiviñar o repertorio de suplicios.

Nun momento, as crueis propostas da matrona, se non fosen máis que desafogos e palabras, serían capaces de encoller o corazón. Na súa esquina, o velliño doente revólvese no sofá, incorpórase ata quedar sentado en posición normal e segue en silencio. Cando a muller incrementa a crueldade dos seus propósitos sanguentos, o enfermo pídelle que faga o favor de calar, que lle aumenta a dolor de moas. Compresinva, ela di: “¡Pobriño, vese que lle doe moito!” Ao final, todo o mundo ten o seu corazón.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de maio de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Vestirse de feo

20 de mayo de 2017 a las 0:20

Falando de bichos feos, onte esquecinme de citar as arañas. Un día, cando eu era rapaz, mentres estabamos rezando o rosario en familia na cociña da casa de Beiro, alguén que seguía o rezo debaixo da campá de pedra da lareira pegou un berro estarrecedor. Deseguida, antes de que eu me puidese repoñer do susto, escoitei pronunciar con voz de medo unha palabra que nunca antes oíra dicir: tarántula. O bicho, que caera dentro da cheminea, era unha cousa negra e peluda, cunha cruz nas costas, segundo me explicaron.

Foi entón cando souben que a tal araña causaba unha enfermidade de nome gracioso: o baile de San Vito. Mesmo souben daquela que o tembleque que afectaba a un veciño da aldea, o Pepe do Santos, tiña esa procedencia. Nunca antes me fixara, pero a primeira vez que o vin despois observeino con atención.

Se non fose porque acababa de asociar aquel temblor co bicho caído do alto da lareira, máis que dunha enfermidade, eu pensaría que se trataba dunha manía nerviosa. Por riba, o Pepe era un home sorrinte e feliz, a pesar do pasmo e dunha coxeira que o obrigaba a andar case de xeonllos. Ademais, a palabra tarántula tiña para min unha resonancia musical e simpática, que non evocaba de ningunha maneira a maldade que lle atribuían. Se ben se mira, a ruindade, que adoita ser intelixente, case nunca se viste de feo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de maio de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Palabras sen rostro

19 de mayo de 2017 a las 0:20

Onte pola mañá estiven chateando cos lectores da versión dixital deste periódico. A palabra non me gusta nada, pois parécese moito a tomar chatos. De maneira que será mellor dicir “dialogar a través do ordenador”, aínda que tampouco sexa esta unha expresión completamente feliz. O importante é que se tratou dunha experiencia agradable. O peor, pensar que unha conversa particular poida chegar a ter certa transcendencia. Paréceme tan desmesurado coma se o que dicimos á hora do café acabase recollido nos periódicos.

Ao remate da sesión, cando lin as preguntas que me fixeron e as respostas que dei, decateime de que habería que matizar as cousas. Non obstante, dixen o que penso e o que creo. Un non debe renunciar nunca á liberdade.

Despois do coloquio, marchei ao campo, á casa duns amigos. Paseando por entre prados e leiras, cruceime con moitas persoas. Todas daban as boas tardes, incluídos os nenos. Chamoume a atención que se conserve este bo costume de antes. Vai ser moi necesario no novo mundo que estamos creando, onde se fala con xente sen rostro, como me pasou a min onte pola mañá. As caras, aínda que non se vexan, séntense. Lástima que non se poida ser como aquel marabilloso personaxe dunha novela de Heinrich Böll, que cheiraba os alentos por teléfono.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de maio de 2001.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Homenaxe

18 de mayo de 2017 a las 0:15

Onte, en Arteixo, na comida que seguiu aos actos académicos de celebración do Día das Letras Galegas, tiven a sorte de compartir mesa con Francisco Xavier Río Barxa, que foi profesor meu de Xeografía na Facultade de Letras, que logo fomos —e somos— compañeiros na Real Academia e que desde hai moito tempo somos tamén amigos. Non sei de ninguén que coñeza Galicia coma el, monte a monte, río a río, val a val, nin que se emocione tanto nin tan discretamente ao describila. Escoitalo é como viaxar sen moverse do sitio, como facían aqueles cabaleiros ingleses que percorrían o mundo imaxinando paisaxes, sentados ao pé da cheminea.

Durante o xantar falou da realidade xeolóxica do noso país, cando era completamente plano ata que se quebrou a inmensa plataforma de pedra de gra sobre a cal se asentaba e apareceron as montañas. Pero sobre todo falou da xente e do que homes e mulleres levan traballado esta terra, que contribuíron a formar coas súas mans, tan duramente.

Puxo o exemplo de Chagoazoso, a poboación máis alta de Galicia, situada por riba dos mil douscentos metros e colgada sobre o río Bibei. A primeira vez que estivo alí sorprendeuse de que setecentos metros máis abaixo, os seus habitantes cultivasen a vide e collesen viño a base dun esforzo inmenso, acarrando terra para facer posible o milagre. Intrigado, preguntou e respondéronlle: “Señor, non estaría ben que non houbese un vaso de viño para quen veña petar á porta da casa”. Dicía Río Barxa que alguén se debía de preocupar de poñer alí un monolito de homenaxe a aquela xente. Estou de acordo. Eu contribúo modestamente dedicándolles esta columna.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de maio de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha estampiña

17 de mayo de 2017 a las 0:17

Hai uns días, mentres esperaba ver un amigo que traballa nunha oficina bancaria, observei que na mesma sala, agardando ser recibida, estaba unha señora con aspecto preocupado, incluso triste. Logo decateime de que movía os labios como se rezase e que tiña os ollos fixos na palma da man, á altura do rostro. De esguello, puiden ver que se dirixía a unha estampa, aínda que non conseguín averiguar a que santo ou santa representaba. O único que me quedou claro foi que a muller oraba con fervor.

Pasado algún tempo, o meu amigo apareceu na porta do despacho, pediume desculpas por facerme esperar e pregoume que lle concedese cinco minutos para falar un momento con aquela señora, á cal saudou moi cariñosamente chamándolle polo seu nome. Tiña un nome sinxelo, pero fermoso e sonoro. Ela tamén era guapa.

Estiveron falando menos de cinco minutos, aínda que non tiven a impresión de que o meu amigo se apurase ou quixese despachar con rapidez a súa cliente. Resultaba claro que non lle parecía nin antipática nin incómoda nin pesada. Por fin, cando se despediron e me tocou a vez, souben a verdade: a señora acudía a facerlle entrega dunha estampa para conseguir unha rebaixa nos intereses dun préstamo. Grande equivocación. No ceo, que é infinito, nada saben de números. Desas cousas saben máis no inferno.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de maio de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo 1 Comentario
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Nenos

16 de mayo de 2017 a las 0:15

Hai agora un ano, escribín aquí sobre a historia dunha nai danesa a quen un xuíz americano pretendía quitar a custodia da súa filla. A razón foi porque a citada señora, seguindo un costume moi estendido no seu país, deixou a nena, durmindo no coche de bebé, á porta do restaurante, mentres ela comía dentro co seu home. A ningunha muller escandinava lle pasaría pola cabeza meter un pe queno desa idade nun lugar cheo de fume e de ruído. Por fortuna, os tribunais de xustiza acaban de darlle a razón, en parte porque pouco despois daquel suceso, Hillary Clinton, de regreso dunha viaxe a Copenhague, se fixo eco positivamente daquel costume.

Se o citado xuíz dese unha volta por Escandinavia, quedaría asombrado de ver, en pleno inverno, os coches dos nenos nos xardíns, respirando o aire libre e beneficiándose dunha práctica recomendada polos médicos e seguida pola maioría da poboación. A non ser que pensase, como o matrimonio que acolleu un fillo meu nos Estados Unidos, que os suecos eran xente pervertida. Con todo, o incidente ten algo de positivo: a preocupación demostrada polo maxistrado americano respecto dos dereitos dos nenos.

Agora ben, para quen se teña paseado por Nova York, máis alá da asepsia cosmopolita do centro de Manhattan, internándose nos barrios do norte da cidade, non deixará de sorprendelo que o celo da xustiza non se aplique, sen facer o ridículo, aos miles de rapaciños negros que pululan, escarbando aquí e acolá, nas inmensas esterqueiras do Bronx ou de Harlem. Seguro que salvarían non poucas vidas e evitarían de paso que moitos deses nenos, cando sexan grandes, acaben onde todos sabemos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 16 de maio de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 13 de 212« Primera...1112131415...203040...Última »