Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Unha moza nun semáforo

31 de enero de 2016 a las 0:15

O xoves pola tarde, cando ía pola rúa a facer un mandado, ao chegar a un paso de peóns tiven que agardar durante algún tempo a que abrise o semáforo para atravesar a calzada. Había bastante xente esperando. De pronto, apareceron tres mociñas adolescentes, moi nerviosas, dicindo pecados veniais e berrando como galiñas alporizadas. Unha delas, sobre todo, con aspecto simpático e aloucado, maneira de ser tipo cabra, daba uns berros agudos de gaivota ensumida, como se estivese a punto de sucederlle algunha desgraza boba.

Pegando saltiños, falando co semáforo para que cambiase pronto, a rapaza miraba de fronte e repetía sen parar, entre berros e afogos, pero sen perder o sorriso: “¡Ay, que se va el  puñetero!”. Un par de veces engadiu algunha expresión máis forte, sen importarlle o xesto refunfuñón dun señor de sombreiro e bigote, escandalizado.

Cando se puxo a luz en verde, a moza pegou un brinco e botou a correr. Imaxinei un rapazote guapo dobrando unha esquina, varios metros por diante, coa vantaxe daquel tempo perdido, non demasiado, pero suficiente para provocar un desencontro e amargarlle a tarde a aquela nena bonita. Fixen votos para que tivese sorte e que a carreira que levaba lle permitise superar a distancia. Os meus desexos perdéronse no aire. En realidade, a preocupación da mociña era máis prosaica. Colleu o autobús polos pelos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 31 de xaneiro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha historia de navallas

30 de enero de 2016 a las 0:12

No meu primeiro libro de relatos, Vento ferido, puxen na boca dun mozo adolescente unha frase na que di que a visión dunha navalla lle produce frío na cintura. En realidade, estaba falando de min. Sendo un neno de oito ou nove anos, un rapaz da miña mesma idade a quen lle chamaban o Zirallo, e que é hoxe unha excelente persoa, perseguiume a todo correr cunha navalla na man desde a Praza Maior de Xinzo de Limia ata o portal da miña casa. Desde entón, aquel é o sentimento que experimento diante dese tipo de armas.

Anos depois, cando lin a biografía de Mussolini escrita por Renzo de Felice, antes que a ideoloxía do personaxe, o que máis rexeitamento me produciu foi o costume que tiña aquel, sendo apenas un neno, de levar sempre navalla. Levala e utilizala, pois foi expulsado de tres escolas por atacar con ela a varios compañeiros.

Acordeime desta historia vendo a imaxe deses mozos italianos indignados cos seus xefes porque estes pretenden disolver o movemento fascista e facer un partido conservador. Non se lles ocorreu mellor cousa, como acto de rebeldía revolucionaria, que poñerse a cantar Giovinezza, o vello himno dos seus antigos camaradas. O malo é que a letra remata moi mal. Non se pode poñer cara feroz e mirar ao horizonte da Historia para acabar dicindo: “Per Benito Mussolini, cia, cia, a-la-lá”. Ademais e por riba, está o asunto ese das navallas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 30 de xaneiro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Os botóns dun traxe

29 de enero de 2016 a las 0:16

Hai tres ou catro anos, paseando cuns amigos por Nova York, mentres nos dirixiamos ao Whitney Museum para ver unha exposición de pintura, un deles deume un golpe cómplice no brazo, ao mesmo tempo que me guiaba cos ollos nunha deter minada dirección. Aínda que tardei un pouco en reaccionar, deseguida me decatei de que cousa se trataba. Diante de nós, a dous ou tres metros, viña unha moza alta, máis ben altísima, espectacular e fermosa, mesmo deslumbrante. Non obstante, iso non era todo.

O resto estaba na roupa que levaba. Ía ataviada cun vestido transparente, como de gasa ou encaixe, que sería absolutamente golfo se non fose tan elegante. Era evidente que non se trataba de ningunha piriquita audaz e trapalleira, senón dunha muller guapa vestida cun deses modelos carísimos que se ven nas pasarelas.

Acabo de ver nunha revista as coleccións de primavera que se presentaron recentemente en París. Algúns dos vestidos parécense, pola audacia, a aquel que levaba a rapaza de Nova York. Son máis baratos que os do ano pasado, segundo informa o cronista, que fala de prezos razoables, aínda que non sei que quere dicir porque logo asegura que os botóns dun traxe xastre valen máis de seis millóns de pesetas* cada un. A min paréceme un despropósito, sobre todo porque un botón é moi fácil de perder.

Esta columna publicouse orixinalmente o 29 de xaneiro de 1997.

(*) Aproximadamente, trinta e seis mil euros

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O diario dun neno

28 de enero de 2016 a las 0:20

O sábado pola tarde, un amigo estívome contando o que lle sucedera o día anterior, despois de pasar varias horas revolvendo entre papeis vellos, tratando de poñer orde nun caos de moitos anos. Nunha caixa de cartón comida polos ratos atopou unha libreta pequeniña de pastas negras, xa esquecida, na que fora escribindo un diario, alá nos seus tempos de estudante no instituto. Púxose a lelo con curiosidade e acabou deprimido. Tirou a conclusión de que, xulgando polas cousas simples que anotaba,era bastante parvo.

Non o dicía por dicir, senón que se vía triste, como se descubrise de pronto que era menos intelixente do que pensaba. Un día escribiu, por exemplo, que lle encantaría ver o Papa e que esa sería a primeira cousa que faría cando fose maior e dispuxese de cartos para ir a Roma. Outro día puxo que non lle gustaba o salchichón.

Eu díxenlle que o mesmo unha cousa que outra me parecen moi ben para figurar no diario dun neno. Naquela época, todos os rapaces queriamos ver o Papa, o cal resultaba lóxico: era o representante de Cristo na terra. Polo demais, o mundo está tan cheo de xente empeñada en dicir orixinalidades, tal como se ve todos os días na pantalla dos televisores, que atopar a alguén que simplemente escribe nun diario que non lle gusta o salchichón, pois parece un alivio. Dito sexa de paso, a min tampouco me gusta demasiado.

Esta columna publicouse orixinalmente o 28 de xaneiro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha estatua

27 de enero de 2016 a las 0:16

Hai un par de días vin un home facendo de estatua no medio da rúa do Príncipe, en Vigo. Estaba subido no alto dun pedestal, vestido cunha chaqueta vermella e coa cara completamente pintada de branco. A postura era hierática, conxelada nun xesto que consistía en ter a a cabeza un pouco inclinada, as mans abertas e adiantadas, como na actitude de dar un medio abrazo, algo caído. Era un individuo aínda novo, máis ben delgado, de nariz grande e ollos vivos. Daba a impresión de ser unha persoa tranquila e prácida.

Escuso dicir que me pareceu un louco, aínda que a pulcritude da roupa e a perfección con que estaba pintado me fixeron dubidar por algúns instantes. Tipos así vense ás veces facendo de anuncio ou reclamo. Faltáballe, non obstante, algún cartel que convertese en cousa útil ou racional o que tiña todo o aire de ser unha tolada.

A xente miraba para el deconcertada. Algúns rían e facían comentarios. Un par de traballadores que arranxaban unha farola dicíanlle de cando en vez frases irónicas e mortificantes, pero o home seguía inmutable no seu papel. Cando eu xa me ía, escoitei o aviso que lle mandaron: que tivese coidado coas pombas apostadas nas ventás do antigo xulgado, non fose que a algunha delas se lle escapase unha porcallada. Nese instante pasoume polo corazón o desexo de que un paxaro se lle pousase no ombro, como sucede coas estatuas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 27 de xaneiro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Billy

26 de enero de 2016 a las 0:15

Eu non sabía que Billy Wilder, o célebre director de cine, tivese fama de gafe. Ademais, polo que lin onte, bastante fundada. En 1960, cando estaba rodando a película O apartamento, morreu dun infarto un dos actores principais. Catro anos despois, o infarto tocoulle ao británico Peter Sellers, tamén dirixido por Wilder, aínda que sobreviviu. En 1966, durante a rodaxe de Fortune Cookie, a mesma doenza estivo a punto de acabar coa vida doutro dos actores do reparto. En 1981, foi Walter Matthau, que sufriu un accidente gravísimo ao tirarse por unha rampla mentres interpretaba un papel na película Aquí un amigo.

O propio Wilder ten contado o que lle sucedeu un día co seu axudante Noel Howard, que tiña tamén esa fama. O tal andaba nun gran coche deportivo, pero non tiña diñeiro para un abrigo, por iso o director lle prestou un. Unha mañá, ía Wilder pola rúa, viu un tumulto, achegouse e alí estaba Noel apagando o incendio do coche co abrigo.

Todo isto, sen embargo, non é nada se o comparamos con outro episodio que lle sucedeu a Wilder en Berlín. Trasladárase a esta cidade para rodar unha película cómica sobre a relación entre as dúas Alemañas, que daquela se comunicaban pola Porta de Brandeburgo. Precisamente, naquel lugar transcorrían algunhas das escenas principais do filme. Pois xusto cando acababa de empezar a rodaxe, levantaron o muro, o cal obrigou á produtora a gastar millóns na construción dun decorado. Por riba, a película foi un fracaso: ninguén ría cunha historia que na realidade se volvera tan tráxica. Se non fose pola simpatía de Wilder e polo éxito da súa vida, calquera diría que realmente era gafe.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de xaneiro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Os paxariños de Isabel

25 de enero de 2016 a las 0:15

Pasaron xa dezasete anos. Un fermoso día de verán, limpo e claro, de temperatura agradable, un grupo de amigos faciamos sobremesa na casa de Ramón Piñeiro. Recordo, sentados no comedor, a un dos irmáns Sanatamarina a a súa muller, unha intelixente xudea americana que quería saber como tiña resolto eu algúns delicados problemas na tradución galega de O Principiño, a Ramón Martínez López, entón recén xubilado da súa cátedra nos Estados Unidos, a antón Sanatamarina e varia persoas máis. Por suposto, estaba tamén Isabel, a dona da casa, que ocupaba un asento á miña dereita.

A conversa era variada e ía desde as contínuas referencias á vida universitaria americana, que case todos os contertúleos coñecían, ata cuestións relacionadas coa situación política española en xeral e a detallada información que Piñeiro daba a cada pregunta que lle facían sobre o movemento galeguista en particular. Polas moitas horas que alí estivemos sentados e pola alegría que se notaba e o interés que puña todo o mundo na conversa, víase ben que a velada transcurría gratamente.

Nunha esquina, sen embrago, había unha persoa que non entendía nada, a miña muller, recén chegada a este país e descoñecedora, polo tanto, da súa lingua. Eu observaba que de cando en vez, durante toda a tarde, para aliviar a súa tortura, Isabel collía pequenos cachos de papel, facía uns poucos plegues con eles e logo pasáballos con discreción, case sen mirar para ela, pero sorrindo. Pola noite, cando quedamos sos, a miña muller sacou do peto unha fermosa rolada de diminutos paxariños de papel. O outro día, cando regresabamos do camposanto de Boisaca, pareceume que voaban sobre o ceo de Compostela.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de xaneiro de 1989.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

As orellas e o nariz

24 de enero de 2016 a las 0:16

Onte, mentres facía cola na caixa dunha tenda, vin un home cunhas orellas descomunais. Como el me precedía, puiden observalo impunemente, polo menos ata que o sorriso malvado e cómplice doutro cliente me convenceu de que non era eu só quen miraba. Dábase a casualidade, ademais, de que o tal señor orelludo era máis ben pequeno, de cabeza reducida e ombros mínimos, polo cal, naquel conxunto tan minguado, os apéndices acentuaban aínda máis a cabronada. Non me pareceu, así e todo, que tivese complexo.

Non sei se terá algún fundamento o que vou dicir, pero sempre tiven para min que as persoas con esa desproporción auricular adoitan ser bondadosas, todo o contrario do que sucede cos narigóns, que en xeral son resentidos e malos. Debe ser porque un nariz mal feito, verdadeiro centro xeométrico da cara, é capaz de destruír un rostro, o cal dificilmente sucede coas orellas, esteticamente menos transcendentes.

Unha das cousas que me desconcerta de Bill Clinton é precisamente a parte baixa do nariz, esa pequena mazaroca coloradiña do remate que fai pensar nunha pataca. Se non estivese equilibrada pola boca, gordiña e redonda, e polos ollos, máis inocentes que francos, habería que imaxinar longas horas de tortura diante do espello durante os anos alporizados da adolescencia. É aí onde nacen os grandes resentimentos. Esperemos, polo ben do mundo, que ese nariz nunca fose un problema para o seu dono. Porque as orellas as ten pequenas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de xaneiro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Predicador

23 de enero de 2016 a las 0:15

Segundo me contan por teléfono, morreu o Paquiño Cebola, un pobre de pedir que, alá polos anos cincuenta, andaba predicando os Evanxeos polas rúas. En realidade, o que predicaba era un discurso propio, que el confundía con pasaxes do Novo Testamento. Eu oínlle contar varias veces un episodio no que puña a Xesús de Nazaret no trance de resucitar un paxariño. Era un conto no que este morría dunha puñalada no corazón, asestada por un centurión que se dedicaba a matar porcos polas casas. Xesús collía o paxaro, dáballe un bico e dicíalle: “Pajarito bonito, yo te ordeno que vuelvas a volar”.

O paxariño percorría despois medio mundo e algúns anos máis tarde, cando Cristo estaba morrendo na cruz, quitáballe da cabeza a coroa de espiñas, que lle levaba polo aire ao Papa de Roma. Se alguén lle facía ver a contradición e lle recordaba que daquela aínda no existía a figura do pontífice, miraba con cara de pena, ría para un lado e sentenciaba: “Para Nuestro Señor no hay nada imposible”.

O Paquiño Cebola tivo un incidente co cura da súa aldea, pois este soubo que os domingos, o seu fregués se dedicaba a ir dunha parroquia a outra, polos arredores, e que comungaba ata catro veces no mesmo día. O abade chamoulle bárbaro e avisou os seus colegas de que tivesen coidado. Entón o Paquiño desapareceu unha tempada longa, dicían que por Alacant. Parece, porén que estaba internado por tolo no manicomio en Santiago.  Desde entón non volvín ver aquel mozo. Agora, segundo me contan, morreu en Madrid, velliño e ben coidado por unhas monxas. Supoño que iría ao ceo e que alí andará tamén o paxariño e que falarán os dous.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de xaneiro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Grandes incendiarios

22 de enero de 2016 a las 0:15

Era un rapaz que non pasaba desapercibido, en parte porque se comportaba dunha maneira bastante teatral, moi estudada. Pasaba as horas no Café Derby, en Santiago, con grosos libros en inglés diante, por máis que eramos moitos os que tiñamos a sospeita de que descoñecía completamente esta lingua. En política situábase nun radicalismo total, que lle permitía, sen moverse do café, descualificar altivamente todo canto facían os seus compañeiros na loita política universitaria. Eu sempre pensei que era un cuco.

Unha vez, despois dunha manifestación convocada na Praza  do Toural, en parte instigada por el, sentado no café pola noite dixo que aquilo fora un xogo de nenos, unha actividade inocente, sen eficacia, pois non houbera nin cargas policiais nin detencións. Alguén, nervioso e indignado, chamoulle Capitán Araña.

Era unha boa definición do personaxe. Encaixou a nomeada con desgusto, consciente de que o seu conto lle acababa de ser destripado. Iso non lle impediu moverse despois pola vida, sen renunciar aos grandes incendios verbais, coa habilidade escorregante dunha anguía. Esta xente, que polo demais adoita ser simpática, pon lume arredor de si, pero nunca se queima. Como ese xefe dos chechenos que saíu indemne, el si, da furia enlouquecida de Ieltsin. Estaba cantando que non ía ser doutra maneira.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de xaneiro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 13 de 165« Primera...1112131415...203040...Última »