Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Xeografía

13 de septiembre de 2017 a las 0:25

O domingo pasei unhas horas en Sevilla cuns amigos. Pola noite, cando regresabamos ao hotel, o taxista que nos levaba, un rapaz novo e simpático, un pouco infeliz e bastante falador, preguntounos se eramos de Madrid. Respondímoslle que non e dixémoslle que viñamos do noroeste. “Ah, de Barcelona”, comentou. Entón, un de nós explicoulle que se dobraba o mapa polo medio, seguro que lle saían as contas. Como tampouco pareceu entender, eu mesmo lle puxen o asunto diáfano: díxenlle que viñamos de Vigo.

Nese momento, sen comentario de ningún tipo, o rapaz cambiou de conversa e contounos que non lle gustaba o fútbol nin os touros e tamén farfullou algo respecto da calor que fixera durante o día. Logo, sinalando un auto que ía diante de nós, con matrícula de Logroño, dixo: “Ahí tienen un coche de su tierra”. De xeito tácito, os tres amigos calamos, convencidos de que sería inútil calquera lección de xeografía. O curioso é que en España a xente se sente  absolutamente escandalizada de que George Bush diga cousas parecidas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 13 de setembro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un accidente

12 de septiembre de 2017 a las 0:17

Durante os últimos días comentei aquí un artigo do periodista Jeffrey Bernard, o punto filipino recentemente desaparecido. Hoxe vou falar doutra das súas historias, que lin pouco antes da súa morte e que ten, como todas as que el contaba, doses de humor e de ironía, sen excluír a tenrura daquel gran borracho cínico e melancólico. Desta vez, a protagonista do esperpento foi unha muller inglesa que estaba esquiando en Suíza e que non atendeu a recomendación do monitor para pasar polo lavabo antes de iniciar o descenso.

No momento en que se decatou de que se equivocara, saíu da pista e apartouse detrás dunha árbore. Acomodada para a faena, os esquís empezaron a esvarar e así foi transportada durante un quilómetro en caída libre, cos pantalóns baixados e deixando atrás de si un regueiro amarelo na brancura inmaculada da neve.

Cando subiu ao avión ao día seguinte, á señora aínda non lle pasara a vergonza. Axudoulle a superala o compañeiro de asento, un mozo descalabrado, roto de perna e brazo, polo cal se interesou. O accidentado díxolle que fora un asunto estúpido: estaba esquiando cando veu baixar pola pista unha moza cos pantalóns arredor dos nocelos e un regueiro incontenible detrás dela. Foi tal o ataque de risa que lle deu, que perdeu o control e xurdiu a catástrofe. Jeffrey Bernard remataba a historia facendo votos por un feliz matrimonio.

Esta columna publicouse orixinalmente o 12 de setembro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Confesión dunha envexa

11 de septiembre de 2017 a las 0:24

Se a un lle preguntasen que é o que máis lle impresiona de Berlín, a resposta sería tan difícil como longa e variada. Sen saír do ámbito da cultura, a lista de marabillas que a un lle gustaría ter no seu país sería practicamente interminable, empezando pola Filarmónica, seguindo pola Biblioteca Nacional e continuando pola famosa figura de Nefertiti no Museo Exipcio. Digo continuando e non rematando, porque non parece fácil poñerlle fin a calquera lista das moitas posibles, todas desexables.

Con todo, se a un lle gustase levar consigo algo de aquí, sería quizais o transporte público, ese prodixio de comodidade, rapidez e eficiencia. Son este tipo de cousas as que contan a verdade sobre a boa organización dun país. O resto, incluídos os museos, os teatros e as bibliotecas, non é máis que unha consecuencia.

Unha sociedade que resolve ben, con antelación e para moitos anos, estas cuestións prácticas, é unha sociedade que tamén resolve outros problemas. Por Berlín circúlase coa mesma perfección que se escoita música na sala incomparable da Filarmónica ou coa mesma facilidade que se consulta unha revista galega na Biblioteca Nacional. Seguro que se en Galicia tivésemos un tren que nos levase nunha hora de Vigo á Coruña, por exemplo, tamén teriamos todo o resto que nos falta.

Esta columna publicouse orixinalmente o 11 de setembro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Apunte sobre o racismo

10 de septiembre de 2017 a las 0:15

Un amigo meu que ten viaxado bastante polo mundo, un día atopouse de forma inesperada co rostro feroz do racismo. Pasaba unha tempada feliz nunha pequena vila do norte da península de Xutlandia, a onde o conducira o amor exaltado por unha danesa loira e divina. Unha tarde, mentres a moza facía compras, el paseaba contento e sen rumbo pola praza maior do lugar. De súpeto achegóuselle un señor pequeniño, ameazando co puño pechado e berrándolle en inglés: “Negro noxento, marcha deste país”.

O meu amigo non é negro, senón moreno, e ao principio, pasada a sorpresa, pensou que o que lle acababa de suceder era máis divertido que dramático. Nin sequera llo contou á súa rapaza.  Pero o asunto repetiuse varias veces máis, a última coa novidade de que o racista pequeno viña acompañado por un gordo colorado e que os insultos viñan acompañados de empuxóns.

A historia rematou na comisaría. Durante a comparecencia diante do policía que lles tomaba as declaracións, o que máis lle chocou ao meu amigo foi a aparencia física dos personaxes, ambos rematadamente feos e ridículos. O que parecía capitán, duns sesenta anos, falaba movendo os labios exactamente igual que un coello e daba cómicos saltos de indignación. O outro parecía un mono grande e burro, cunha fronte tan estreita que o cabelo lle arrincaba polas cellas. Por primeira vez, o meu amigo tamén se sentiu racista.

Esta columna publicouse orixinalmente o 10 de setembro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Xente dura

9 de septiembre de 2017 a las 0:16

Un dos regalos que máis agradecín na miña vida fíxomo un parente con quen, alá nos anos da adolescencia, mantiña eu unhas discusións feroces e frecuentes, absolutamente  irreconciliables. El era un home dun conservadurismo acorazado, algo carcuncia e pouco flexible; eu era un rapaz que quería entender máis do que entendía e que aspiraba a cambiar o mundo. As disputas acabaron algunhas veces a berros, en parte porque el tiña moitos anos e un temperamento forte, e eu debía ser bastante impertinente.

Nunha ocasión, este familiar, nunha viaxe a Madrid, comproume na Estación do Norte o Diario de Ernesto Che Guevara, que acababa de publicarse. Entregoumo cunha dedicatoria fermosa, ditada por un gran corazón. Escuso dicir a sorpresa que levei e a alegría que sentín, aínda que aquilo non impediu que seguísemos discutindo.

O mesmo día que recibín aquel libro, púxenme a lelo con ilusión. Recordo unha frase que me impresionou e que marquei cun lapis. Dicía o Che, que naquel momento estaba na guerrilla en Bolivia, onde foi capturado vivo e logo asasinado, que había que ser duro, pero sen perder nunca a tenrura. Vendo o espectáculo destes días no País Vasco, con tanta xente actuando con dureza, un pensa que aquela frase podía substituirse por outra, máis ou menos así: un pode ser todo o duro que queira, pero sen perder nunca a decencia.

Esta columna publicouse orixinalmente o 9 de setembro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha rúa

8 de septiembre de 2017 a las 0:20

Con frecuencia, paso pola rúa 47, no centro mesmo de Manhattan. Nela está unha das miñas librerías predilectas, Gotham, da que xa teño falado aquí. Nesa rúa, nos metros que se estenden entre a Quinta e a Sexta avenidas, está un dos centros do poder mundial. Dar unha volta por alí é como asisitir a un espectáculo. Os xudeus, moitos deles vestidos con abrigo, camisa branca sen gravata e sombreiro negro, barbudos e con tiburazóns no pelo, parecen caricaturas de si mesmos: narices de gancho, ollos escuros, pel cetrina. Vense de pé diante das xoierías, facendo negocios cos diamantes ao aire libre.

As transaccións económicas desta rúa soben a unha cifra fabulosa: arredor de cincocentos millóns de dólares diarios, que traducidos a pesetas deben ser algo así como setenta e cinco mil millóns. Iso, cada día, durante todo o ano, descontando sábados e domingos. Fixen a proba para coñecer o que significa nese período de tempo e xa me perdín. Supoño que a cousa andará por varios billóns.

Confeso que cando paso por aquela rúa non resisto a tentación de quedar mirando, ás veces incluso cunha indiscreción involuntaria, para aqueles señores de sombreiro e abrigo. Pertencen ao grupo relixioso dos “asideos”, formado por xudeus ultraortodoxos que se estableceron no barrio de Brooklyn despois do holocausto. Ningunha idea ultra me atrae e menos se ten que ver coa relixión. Ademais, esta xente representa a parte menos flexible da política que se fai en Israel. Con todo, todos estes velliños, ás veces encorvados, de caras chupadas e ollos tristes, pasaron polos campos de concentración. Por ese lado resulta difícil non miralos con cariño.

Esta columna publicouse orixinalmente o 8 de setembro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cousas fáciles de adiviñar

7 de septiembre de 2017 a las 0:20

Cando Luis Buñuel estreou en París a película L’Âge d’or, alá polo ano 1930, armouse un escándalo inmenso, tal como el pretendía. Na sala onde se proxectaba o filme houbo de todo: berros, insultos, labazadas, ameazas e mareos. Os máis agresivos foron os membros da Liga dos Patriotas, entre os que figuraba un individuo de case douscentos quilos de peso que se dedicaba exclusivamente a facer unha cochinada ruidosa como desprezo absoluto contra unha película que el consideraba un atentado contra a estética.

Esa debeu ser tamén a razón de que as pinturas que se exhibían no vestíbulo do cine, obra dalgúns amigos de Buñuel, como Picasso ou Miró, fosen pasadas a coitelo. No labor de destrución dos cadros parece que o gordo fisiolóxico desempeñou outra vez un papel principal. Naturalmente, por motivos estéticos.

Entre as numerosas bombas fétidas e obxectos aínda peores que se lanzaron contra a pantalla, alguén tivo a ocorrencia de tirar un frasco con tinta violeta. Ignoro quen sería o autor desa forma diferente de protesta, aínda que apostaría algo importante contra nada a que non foi o gordo citado. Hai cousas que se adiviñan facilmente. Por exemplo, onte, cando escoitei na radio que un alcalde do sur de España acababa de censurar unha película de Buñuel, antes de que dixesen o nome, eu xa sabía quen era.

Esta columna publicouse orixinalmente o 7 de setembro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Zapato

6 de septiembre de 2017 a las 0:30

Teño un amigo desde os anos do instituto, a quen vexo case a diario e co que boto longas parrafadas, ás veces rindo ata sentir dor na barriga. É un home profundamente intelixente e algo nervioso. A intelixencia permítelle rir de si mesmo; o nerviosismo colócao con frecuencia en situacións que o levan a practicar aquela virtude. Foi o que nos sucedeu antes de onte, cando acordamos saír a cear os dous, máis a súa muller, coa idea de pasar os tres xuntos unhas horas agradables en compaña, como temos feito en tantas ocasións.

Desde o principio, o meu amigo empezou a dicir que a súa muller quizais pisara algunha porcaría de can porque cheiraba. A pobre, por máis que miraba os zapatos, non se sentía culpable. O cheiro, sen embargo, seguía. Igual que as acusacións e as protestas de inocencia durante toda a cena e aínda logo, cando continuamos a tertulia na casa deles. Finalmente, despois de que a acusada se retirase a descansar, previo paso pola ducha, o meu amigo pegou un salto e pediu perdón a gritos. Tiña un zapato que era un auténtico escándalo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 6 de setembro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Borrachos e borrachos

5 de septiembre de 2017 a las 0:15

De todos cantos borrachos coñecín, o máis tráxico foi o Enrique Canella, alá en Lamas, preto de Xinzo de Limia. Estouno vendo sentado na taberna da aldea, cun pito caéndolle dos sabios, os ollos vidrosos perdidos no aire, profundamente calado. De cando en vez interrompía o silencio cun salaio sobrecolledor, como se a alma se lle revolvese de dolor e resignación no fondo do peito. Despois empezaba unha longa cantilena que consistía en repetir sen parar a mesma frase: “Que no mi llivanto, que no”. Aínda novo, acabouse tirando ao río.

No lado oposto deste borracho triste estaba don Andrés Peláez, avogado serio e traballador, elegante e digno, pouco dado a falar coa xente, que cando bebía, acababa converténdose nunha especie de bobo ridículo. Un dos números que lle gustaba facer nesas ocasións consistía en sacar a lingua da boca e facerlle burla aos nenos.

Son dúas maneiras clásicas de ser borracho. Hai unha terceira que non resulta fácil de definir: a que encarna o presidente ruso Boris Ieltsin. As fotos que hai pouco publicou a prensa de medio mundo con motivo da súa última estancia en Berlín, preséntano facendo o indio: ou ben insinuando un paso de baile tipo flamenco ou imitando a Herbert von Karajan dirixindo unha orquestra. Non se trata dun parvo, non obstante. Os ollos non reflicten a inocencia simple dun borracho infeliz, senón o resaibo zurcido dun auténtico cínico.

Esta columna publicouse orixinalmente o 5 de setembro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Xente con mal especto

4 de septiembre de 2017 a las 0:15

Dun tempo a esta parte, polas mañás, cando vou aparcar o coche para ir ao traballo, unha nube de rapaces con aspecto de enfermos achéganse aos condutores que buscamos sitio, co propósito de axudarnos a atopalo. A cambio, reciben unhas moedas. No lugar que eu utilizo con máis frecuencia, está sempre alí, desempeñando ese oficio, un mozote duns vinte anos, delgado e desdentado, con pinta de desastre. Cada día, ao atoparme con el, dáme a sensación de que se produciu un milagre, tan deteriorado o vexo.

Antes do verán, este rapaz pasou unha tempada sen aparecer e eu supuxen que se acabara. Un día, non obstante, atopeino noutra parte da cidade, non lonxe do aparcadoiro, sentado nun banco, con mala cara. En canto me viu, ergueuse e pediume vinte pesos. Estaba branco, en estado de apremio, a punto de estralar.

Agora, despois das vacacións, apareceu de novo, cun aspecto moito mellor, roupa nova e bastante máis gordo. Saudoume con euforia, dunha maneira totalmente diferente, sen aquela voz de agonía de antes, incapaz de articular a palabra “grazas”. Chamoume “jefe”, preguntoume pola familia e díxome que me atopaba moi ben. Logo, en ton confidencial engadiu: “No inverno non lle dixen nada, pero estaba vostede moi desmellorado”. Díxomo con tal seguridade que só lle faltou meter a man no peto e darme cen pesetas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 4 de setembro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 10 de 220« Primera...89101112...203040...Última »