Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Os trens eléctricos

2 de octubre de 2017 a las 0:15

As persoas que non coñecen a afección aos trens eléctricos con frecuencia pensan que se trata dun xogo tonto, no que unha maquiniña en miniatura arrastra uns cantos vagóns por un circuíto redondo, arredor do cal dá voltas e máis voltas dun xeito monóntono e absurdo. É dicir, un entretemento para idiotas. Esa é a razón de que moitas veces algúns afeccionados oculten a súa condición e practiquen cos seus trens en faiados ou habitacións apartadas, mesmo como se se tratase dun vicio infamante e solitario.

Non obstante, os trens eléctricos son outra cousa, sobre todo para as persoas que deixaron moi atrás a infancia. Non me refiro só ás complicacións dun bo circuíto, onde funcionan os semáforos de forma automática e van e veñen varios trens ao mesmo tempo respectándose de xeito escrupuloso uns aos outros, sen chocar, perdéndose por túneles e atravesando vales, montañas e pontes.

Por riba de todo iso, penso eu, está o tema do tren, tan universalmente amado, e a paixón polas miniaturas e as coleccións. Ter nas mans unha locomotora de pouco máis de dous centímentros, coas súas vielas funcionando e un foco eléctrico como a cabeza dun alfinete que proxecta a súa luz valente e diminuta sobre a vía, pode deparar un pracer intenso. Todo iso é posible grazas á técnica alemá, a única que se ten aventurado ata agora neses tamaños tan pequenos. O malo é o novo prezo do marco.

Esta columna publicouse orixinalmente o 2 de outubro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha negra no museo

1 de octubre de 2017 a las 0:15

Sempre que visitei o Metropolitan Museum of Art en Nova York foi para ver con calma a sección de arte exipcia. Lamentablemente, a parte que máis me interesa, a das esculturas, estaba pechada. Como estes días se celebra unha magnífica exposición sobre as orixes do impresionismo, dediqueille a esta máis tempo do que pensaba. Se digo a verdade, un dos cadros que esperaba ver con ilusión era Le Fifre de Édouard Manet, unha xoia que por diversas razóns nunca conseguira atopar en París. A última vez estaba prestado, como agora.

Non sei se é un bo cadro, aínda que me gusta. Tampouco sei se o que me atrae é a pintura ou a literatura que o rodea, é dicir, o feito de que fose refugada no seu día e a defensa emocionada que dela fixo o novelista Zola. Un ten debilidade polas cousas contadas e tampouco sabe se o mundo debe ser unha fábula.

Ao fin, o cadro que máis me gustou foi un lenzo de Frédéric Bazille, quizais non demasiado importante, pero as circunstancias fixeron que me fixase nel. Representaba unha fermosa mociña a quen unha criada negra, posta de xeonllos, axudaba a poñer os zapatos. Coincidín diante da pintura cunha rapaza tamén negra que a miraba con ollos tristes. Pareceume que unha longa historia de humillacións lle subía ata a gravidade tensa do rostro. Naturalmente non exclúo a idea de que fose todo cousa da miña imaxinación.

Esta columna publicouse orixinalmente o 1 de outubro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Amor

30 de septiembre de 2017 a las 0:19

Cando vou só no coche, adoito escoitar a radio. En xeral, gústanme os programas nos que fala a xente da rúa. Hai de todo, pero normalmente sempre se acaban escoitando cousas curiosas e interesantes, pois a vida das persoas case nunca é vulgar, a pesar das aparencias. Tampouco faltan os tolos nin os tipos disparatados, polos que sinto certa predilección involuntaria. Outras veces, teño a sospeita de que algúns dos comunicantes son provocadores. Supoño eu, porque nunha ocasión escoiteille dicir a un rapaz de dezaseis anos que tiña un lío coa súa avoa.

O outro día, falaban do amor. O tema non ofrece interese, porque os participantes, con frecuencia, ou caen nun lirismo cursi ou din simplezas que só eles consideran xeniais. Chamoume a atención, sen embargo, un rapaz que contou emocionado como un día pasou en avión, a miles de metros de altura, por riba da casa da rapaza da que estaba namorado. Desconcertado, o locutor, preguntoulle que tiña aquilo de particular e o mozo respondeu: “Púxenme a mirar a ver se a vía”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 30 de setembro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Morrer como unha galiña

29 de septiembre de 2017 a las 0:19

Contáronme onte que agora, ao chegar o mes de outubro, nos montes de por aquí arredor andan moitos rapaces á procura dun cogomelo determinado que lles serve para colocarse. Polo visto, a cousa empezou sendo minoritaria, pero ultimamente estendeuse tanto que os pioneiros están indignados, pois temen que a masificación acabe coa especie. Os efectos, segundo os meus informantes, dependen da cantidade que se coma, de maneira que hai xente que se bota a rir e outros que pasan horas vendo miles de gatos.

De dous irmáns que andaron metidos nesta confraría do disparate dixéronme que un deles se introduciu dentro dunha fotografía e que estivo falando animadamente cun can que aparecía no retrato. O outro colleu tanto frío, a pesar de que facía bastante calor na casa, que se puxo a ver a televisión, pero tapado con sete mantas.

Mentres non lles dea por loucuras maiores, menos mal. Hai anos, na cidade sueca de Halmstad, unha rapaza que se dedicaba tamén a este tipo de experiencias con potingues feitos a base de plantas, tirouse pola ventá e matouse. O seu pai contoulle á policía que a mociña, antes de lanzarse, empezara a cantar como unha galiña e a bater as mans como se fosen ás. Nunca entendín que non lle dese por sentirse pomba ou anduriña ou aguia. De morrer por unha parvada, mellor que esta fose, polo menos, máis bonita.

Esta columna publicouse orixinalmente o 29 de setembro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Inmoralidade

28 de septiembre de 2017 a las 0:18

Confeso que me resulta moi difícil entender a fama de que goza Peter Singer e que me custa máis aínda aceptar que sexa un dos filósofos máis influentes dos nosos días. Paréceme ben que predique a favor dos animais e que se fixese vexetariano porque considera que os humanos non temos piedade dos nosos parentes biolóxicos, sexan estes os porcos e as vacas, os polos e as ovellas, ou os salmóns e as robalizas. Non entendo que diga, en cambio, que os pais estean lexitimados moralmente para matar un fillo enfermo crónico ou que non teña sentido, desde o punto de vista ético, prolongar artificialmente a vida dun vello, cando con  eses cartos se podían salvar vidas de xente nova, incluso de nenos e mozos con futuro por diante.

Un dos argumentos de Singer, que non é nin un tolo nin un malvado, senón un profesor de ética que aspira a cambiar o mundo e que recentemente foi contratado, non sen polémica, pola prestixiosa universidade de Princeton, é o de que en cuestións de moral non se pode deixar un levar polos sentimentos, pois debe valer tanto un familiar como unha persoa remota e descoñecida.

O que sucede é que Peter acaba de atoparse cun problema: a súa nai, unha velliña que tiña pedido que, en caso de converterse nun vexetal, lle fixesen o favor de deixala morrer, está agora aqueixada do mal de Alzheimer. Entra polo tanto, segundo a doutrina do fillo, na categoría das non persoas, o mesmo que algúns animais, aínda que non todos, como vimos arriba. Sería, xa que logo, inmoral destinar diñeiro a prolongarlle a vida, privando deses medios a persoas auténticas que os necesitarían para seguir vivindo. Pois resulta que Singer cometeu unha inmoralidade: mandouna internar unha clínica. Un auténtico senvergonza.

Esta columna publicouse orixinalmente o 28 de setembro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha fiestra iluminada

27 de septiembre de 2017 a las 7:18

Volvo de Vigo coa primeira escuridade do día. Camiño da casa aínda me retumban na cabeza os berros da xente nunha cafetería onde botei máis de dúas horas falando cun amigo. Ao pasar por Coruxo, un pequeno atasco déixame atrancado durante uns minutos detrás da ábsida da igrexa. De dentro, por unha pequena ventá románica, sae unha leve luz amarela, testemuño probable de alguén que a estas horas fai un rezo solitario no interior do templo. Confeso que sentín unha plácida emoción.

Aínda hai xente que reza. Supoño que os que o fan neste tempo tan pouco propicio deben ser persoas de fe limpa e sincera, almas puras que cren en Deus dunha maneira natural, igual que cren que existe a China ou o Polo Norte, aínda que nunca estiveran alí. Imaxínoas rezando por min, empaquetado de forma anónima en calquera dos moitos grupos que estes seres benditos encomendan a Deus Noso Señor.

Incluído no grupo dos pecadores, desde logo. Polo tanto, estou seguro de que detrás desa pequena fiestra iluminada que observo desde o coche alguén se acorda de min. Resulta grato. Que a relixión teña estas manifestacións tan simples e fermosas de solidariedade humana cos demais non deixa de ser un milagre. Abonda un exemplo como este, tan transparente, para que a polémica sobre o novo catecismo perda entidade e importancia. Digan o que digan os teólogos, se Deus existe, está detrás desta ventaíña.

Esta columna publicouse orixinalmente o 27 de setembro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Nenos e gansos

26 de septiembre de 2017 a las 0:26

Eu non sei se agora os bispos visitan as escolas, pero alá polos anos cincuenta, a presenza do prelado nun colexio era un acontecemento fantástico, que os pequenos vivían cunha alegría semellante á que se produce na noite de reis magos. Estou falando por experiencia. Unha vez, cando nos dixeron que nos tocaba a nós esa graza, eu recordo que foi un día feliz, en parte porque estaba convencido de que do Papa para abaixo, non había no mundo ningunha persoa máis importante, incluído o  propio Franco.

Durante máis dunha semana, despois de facer as bandeiras de papel, estivemos ensaiando como debiamos comportarnos para recibir un personaxe de quen o mestre nos dixera que tiña unha relación, por vía directa, cos apóstolos. Repasamos o catecismo, aprendimos novas cancións, varrimos a escola e agardamos.

Se non fose porque a última hora, cando o bispo estaba encantado co noso comportamento, apareceu pola porta o tolo do Leoncio pedindo a berros unha peseta, a visita sería un éxito. Deunos un tal ataque de risa que estivemos a punto de derrámalo todo. Acordeime onte deste episodio ao ler nos periódicos a noticia da catástrofe sufrida polo avión máis perfecto que  teñen os americanos, destrozado por culpa dunha bandada de gansos. Os seres vivos son  marabillosamente imprevisibles, pero non sempre para ben.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de setembro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha capela

25 de septiembre de 2017 a las 0:24

A primeira vez que estiven en Nova York, hai anos, descubrín unha pequena capela, Saint Peter’s Church, englobada baixo un dos edificios máis representativos da cidade, o Citicorp, ese rañaceos azul, de aluminio e cristal, que remata nun plano inclinado. Trátase dunha igrexa luterana moderna, decorada no interior con madeira de carballo, moi clara e luminosa, pero recollida ao mesmo tempo, alegre e tranquila. Nunca estiven en Nova York sen achegarme nalgún momento a este agradable recuncho de paz, no que se produce o milagre de atoparse de repente no corazón mesmo de Manhattan e non escoitar os ruídos do tráfico nin os berros da xente.

Onte pola tarde, pasei por alí. Pola mañá, a través do teléfono, chegárame a noticia da morte dunha compañeira en Vigo, Marisa Ramos, unha rapaza aínda nova, brillante profesora de lingua, namorada da súa profesión. Non me sorprendeu a novidade, porque ela mesma me dixera moi serenamente, a última vez que a atopei na rúa, a principios do mes de xullo, que lle quedaba pouco tempo de vida.

Acordeime daquela última conversa cando ía paseando polo centro da cidade. Entón, dunha maneira case inconsciente encamiñeime cara á capela do Citicorp, alí ao lado. Cando cheguei non había máis que unha rapaza negra, moi elegante e bonita, por certo, sentada nun dos bancos, e o organista ensaiando quizais un próximo concerto. Senteime eu tamén. De pronto, tiven o sentimento de atoparme nun lugar pequeno, nunha aldea, por exemplo, non nunha das cidades máis grandes do mundo. O organista tocaba a Bach. Quedei alí bastante tempo, sen ganas de saír e sen facer absolutamente nada, nin sequera pensar. Logo fun ver unha exposición.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de setembro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Nacer a destempo

24 de septiembre de 2017 a las 16:50

Se un le os periódicos españois dos anos corenta e cincuenta, o número de milagres e feitos prodixiosos que neles se reseñan case a diario resulta turbador: gatos con alas, a música de violín que sae do estómago dunha vaca, un morto que os sábados pola noite ouvea como o lobo desde a tumba, as habelencias dun neno superdotado que aos sete meses canta ópera e resolve ecuacións de segundo grao… As marabillas do misterio dulcificando o amargor insoportable da vida cotiá.

De cando en vez, fálase tamén dalgún que outro fenómeno da natureza, perfectamente explicable desde as leis da razón. Por exemplo, un cabrito con dúas cabezas ou o caso aínda máis raro, pero igualmente comprensible, dun neno que naceu con sete testículos, todos normais e en correcto estado de revista.

Este último, paradigma portentoso dunha concepción macroeconómica da virilidade, apareceu a destempo, nunha época frouxa, cando o seu propietario dificilmente lle podería sacar partido, nin sequera nunha barraca de feira. Hoxe, en cambio, en plena Era Testicular Hispana, non tería prezo para converterse en anuncio de periódico, imaxe nun cartel de cine ou modelo publicitario. Mala sorte. Peor lle foi a Göring, que morreu aforcado por unhas horas, xusto cando chegaban os americanos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de setembro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cousas do demo

23 de septiembre de 2017 a las 16:48

Nun dos meus libros utilicei unha historia real que eu vivín cando era inocente, é dicir, hai moitísimos anos. Un amigo que se chamaba Toñito e que, por ser fillo dun sancristán, facía de acólito, convenceume sen demasiado esforzo de que detrás do altar de Santo Antón, alá na igrexa de Sabucedo, vivía unha filla do Demo, pequeniña coma un rato, que se chamaba Rosita. Estouseguro de que a cheguei a ver, só un instante, por suposto, pero con tanta claridade que aínda hoxe a recordo. Levaba unha chaquetiña encarnada.

O mesmo rapaz díxome outra vez que unha señora rara que vivía na aldea e que nunca saía estaba preñada do Demo. Nunca conseguín pasar por diante da casa daquela muller sen acelerar a marcha. Non sei por que motivo imaxinei que o fillo que ía nacer daquel pecado espantoso tiña que ser un neno con cara de vaca.

Supoño que os rapaces de hoxe non son tan crédulos. Agora a inocencia xa non consiste en pensar que o mundo está habitado por demos, senón en saber que estes só existen na televisión. Deste xeito, a inocencia dura ata o día en que descobren que estaban equivocados. Porque están equivocados. Onte, por exemplo, lin nun periódico que na guerra de Bosnia varios miles de mulleres quedaron embarazadas despois de seren violadas polos seus inimigos. Está claro que un ser humano non pode facer estas cousas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de setembro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 10 de 222« Primera...89101112...203040...Última »