Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es

Recolledor de gatos mortos

26 de Diciembre de 2016 a las 0:20

Algunha vez me teño referido aquí, citando a Ryszard Kapuscinski (que por certo acaba de sacar un novo libro excelente, titulado Ébano), aos cargos que existían na corte do León de Xudá e Rei de Reis, descendente da raíña de Saba, o emperador de Etiopía. Entre os títulos da servidume imperial, estaba o Portador dos Sete Paraugas, o Lustrador das Botas de Invitados e outros similares, un dos cales era algo así como o encargado de restaurar os desperfectos que causaban os cans da casa real cando facían as súas necesidades menores nas alfombras e incluso nos zapatos de embaixadores e outros visitantes. No mundo occidental, por fortuna, xa non quedan estas extravagancias poéticas, aínda que non todo funciona coa perfección que pensamos.

Se nos fixamos na complexidade da sociedade na que vivimos, unha boa organización dos servizos que a administración presta aos cidadáns inclúe traballos que poderían ser nomeados  e maneira parecida. Así, por exemplo, alguén será o Encargado de Acender as Luces da Cidade, o Responsable de Pintar os Pasos de Peóns, o Limpador de Cristais da Casa do Concello ou o Subministrador de Folios, Sobres e Bolígrafos. E así ata miles de funcións diferentes.

O que estou seguro que non debe existir é o Encargado de Retirar Gatos Mortos das Rúas. Digo isto porque a semana pasada contei aquí que, desde hai máis de un mes, todos os días, cando deixo a autoestrada para entrar na cidade, atópome co corpo sen vida dun pobre gatiño negro, insepulto, talvez asaltado pola morte disfrazada de automóbil no mesmo lugar onde aínda segue tirado sen que ninguén se apiade del (nin da hixiene pública). Pode suceder, sen embargo, que exista o encargado ese do que falo, aínda que cun título distinto, e que non lle cadrase pasar por alí en todo este tempo, ou que o gato caese morto nun terreo de ninguén, entre autoestrada e concello. O que si parece claro é que o citado non le esta columna.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de decembro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha longa preparación

24 de Diciembre de 2016 a las 0:24

Estiven lendo nunha revista a historia dun rapaz sueco que acaba de correr unha grande aventura. Hai anos que quería subir ao Himalaia, unha empresa que poucos conseguen e para a cal se necesita unha boa condición: sobrevivir a máis de oito mil metros de altura, cando respirar se converte nun tormento por falta de osíxeno e o corpo, transformado nun saco cheo de chumbo, remata sendo un estorbo para o propio corpo, require meses de adestramento físico e mental, algunhas doses de sangue frío e moita sorte.

Para enfrontarse con éxito a unha proba tan difícil, o mozo do cal falo decidiu que a mellor preparación posible podía consistir en coller unha bicicleta e percorrer nela os trece mil quilómetros que separan Suecia do Nepal. Coa determinación teimuda dos escandinavos, puxo en marcha o proxecto e conseguiu sen máis o que pretendía.

Non só conseguiu iso, senón que agora ten tamén un bo traballo, relacionado co mundo do deporte. Os seus compañeiros de escola recordan que este triunfador foi antes un alumno pésimo, estudante de catro céntimos, máis dado ás loucuras que á disciplina de cada día. El replícalles dicindo que todo canto fixo ata agora foi unha longa preparación e que o seu emprego actual non é resultado de ningunha casualidade. Sen dúbida debe de ter razón, pero parece menos perigoso estudar un pouco que subir ao Himalaia.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de decembro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo 3 Comentarios
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Dous tempos e un único solar

23 de Diciembre de 2016 a las 0:20

Non sei cantas igrexas haberá en Allariz, pero penso que contando as que se atopan no casco urbano e as que están nas aforas, como a de Vilanova, aínda sumarán máis de media ducia. Non está mal para un sitio tan pequeno. Hai anos, o escritor Marcial Suárez, que é daquela parte do mundo, escribiu nun libro de contos que a súa vila  ocupaba o primeiro lugar de España no número de templos por católico cadrado. Era unha broma cun certo arrecendo descreído que lle causou algún desgusto por irreverente, pero sen consecuencias.

Hai tempo que a xente xa non se enfada por estas cousas, o cal se pode entender como un signo positivo de madurez ou pode ser interpretado, pola contra, como unha proba da indeferenza á que nos conduciu unha civilización que non quere saber nada con Deus. O dilema, máis que un problema en si, ten todo o aspecto de ser o resultado contraditorio de dúas maneiras diferentes de entender a vida.

Na cidade india de Ayodhya, desde logo, os dilemas son máis dramáticos. Para empezar, o número de templos elévase a 6.500, unha cifra que asolaga en toneladas de fervor a piedade en gramos de Allariz. Por outra banda, bromas de Marcial Suárez á parte, a densidade espiritual naquelas terras non se mide por hindús ou musulmáns cadrados, senón pola cuadratura do imposible. Agora mesmo trátase de saber como dous templos de relixións diferentes poden ocupar un mesmo soar. Desa solución depende a vida de moita xente.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de decembro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Ortigueira

22 de Diciembre de 2016 a las 0:20

O domingo pasado estiven en Ortigueira, unha das poucas vilas de Galicia que non coñecía, para presentar un libro de contos editado pola editorial Paporroibo, que sosteñen alí un grupo de persoas con moito ánimo. Os autores dos relatos, aínda descoñecidos no mundo da literatura, son xente de todas as idades, desde nenos de trece anos ou alumnas de COU como a amiga Arantxa, ata unha señora de máis de oitenta. O teatro onde se celebrou o acto estaba abarrotado de xente e polo que puiden comprobar ao final, había tamén abundancia de autores e autoras. Pareceume que o ambiente era cordial e que os asistentes o pasaron ben.

A cousa rematou cunha cea. Tiven de compañeiro de mesa ao señor cura, cousa que agradecín, pois en xeral os cregos adoitan ser bos conversadores. Nesta ocasión tampouco me equivoquei, a parte de que ambos os dous coincidimos na afección polo puro. En realidade, cando cheguei ao restaurante, xa me estaba agardando con un de regalo.

Nas horas que pasei en Ortigueira, atopeime con moita xente que me viña falar das cousas que escribo aquí todos os días, desde aqueles que me preguntaban por algún comentario concreto, ata outros que se interesaban polo gato Samuel. Estes últimos eran maioría. Se digo a verdade, cada vez que me preguntaban polo gato, púñame algo colorado, pois precisamente aquel mesmo día pola mañá, á hora do almorzo, tiveramos na casa unha discusión sobre el. Entre as persoas da familia hai quen lle ten algo de carraxe ao animal, tanto que sostén que se trata dun bicho parvo, vago e algo tolo. Escuso dicir que discrepo, pero diso falarei mañá. Mentres tanto, Samuel está ben. Un pouco gordo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de decembro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Soños sen destino

21 de Diciembre de 2016 a las 0:21

Desde a ventá do despacho escoito unha algarabía infantil, inocente e alegre, que sobe en balbordo desde a rúa. De repente, parece como que todo o barrio se convertese nun inmenso patio escolar invadido por centos de meniños á hora de iniciar o recreo. Resulta agradable e sorprendente, porque o normal é que os ruídos da xente que chegan ata aquí sexan case sempre berros desmesurados, como de traxedia ou morte, en xeral motivados por nimiedades relacionadas co tráfico. Por iso me levanto para ver o que pasa.

Atravesando o paso de peóns, desde a Alamenda ata o edificio central de Correos, vexo a un grupo bastante nutrido de nenos pequeniños, dunha idade aproximada de cinco ou seis anos, perfectamente ordenados en filas de a tres, conducidos con paciencia polas súas mestras. Cada un deles leva un sobre na man.

Está claro que van botar a carta para os Reis Magos. Ao chegar á altura do buzón, coa mesma orde que chegaron, as profesoras vannos levantando un por un para que depositen o sobre no seu sitio. Cada un actúa dunha maneira diferente. Hainos que vocean algunha recomendación engadida ou que pintan o mono con algún berro nervioso ou que simplemente seguen calados de asombro. A min ocórreseme pensar no destino vulgar que terán esas cartas, na brutalidade profesional con que se tratarán eses soños.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de decembro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un diálogo na rúa

20 de Diciembre de 2016 a las 0:20

O outro día, cando ía pola rúa, sorprendeume unha bategada de auga que caía do ceo sen misericordia, como se fose unha versión urbana e doméstica deses tifóns mariños que se describen nas novelas de Conrad. Para ampararme, abeirei ao pé dunha casa, esperando que pasase aquela furia. Ao meu lado estaban dous rapaces novos, deses que amosan unha delgadez que un nunca sabe se vén dun quebranto da saúde ou procede da miseria, pero que nada ten que ver coa elegancia espigada dos mozos de agora.

Discutían en voz alta, aínda que non a berros; con dureza, pero sen paixón, coa mesma indiferenza que permitía que a chuvia se lles metese pola pel ata os ósos. Supoño que nos seus costumes estas incomodidades deben ser algo parecido a unha mosca que se pasea pola fronte dun home que acaba de recibir un tiro no corazón.

A conversa rematou cun aviso: “Mañá acaba o prazo. Ti verás. Se non me pagas, xa sabes o que che vai pasar”. A frase foi pronunciada con frialdade, coa dureza metálica dunha folla de coitelo de monte. O outro escoitouna en silencio, sen amosar nin preocupación nin medo nin nada, quizais coa mesma fatalidade que aceptaba que cando chove, para algunha xente resulta inevitable mollarse. Eles marcharon e eu quedei pensando que a traxedia, sacada do cine, do teatro ou das novelas é tan natural como estúpida.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de decembro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Ser primeiro

19 de Diciembre de 2016 a las 0:19

Sucedeu hai xa bastantes anos, durante o réxime anterior. Había en Ourense un coñecido industrial que militaba dun xeito máis ou menos clandestino no Partido Comunista. Era un home simpático e con moitos amigos, sobre todo entre os artistas e os intelectuais, cos cales exercía un certo mecenado. Naturalmente a mesma simpatía que despertaba na xente do mundo da cultura convertíase en antipatía entre os elementos oficiais do sistema, que non lle querían ben e que non pararon ata velo detido, aínda que non durante moito tempo, por fortuna.

Nunha ocasión estaba este home nunha quenda que se tiña formado diante dunha ventaniña da Delegaciópn de Facenda, onde tiña que facer uns pagos. Excepto a incomodidade da espera e o motivo da visita, nada raro tiña ocurrido ata entón. Como a cousa ía lenta, aproveitou para saudar a un amigo que pasaba por alí, para o cal se desviou un par de metros da fila. Cando volveu ao seu sitio, atopouse con que un coñecido elemento do aparato político oficial lle tiña quitado a vez, aducindo que se ausentara. Houbo bronca e algunha ameaza polo baixo, pero o noso amigo tivo que deixar pasar primeiro ao seu rival.

Detrás da ventaniña, o funcionario, membro dunha coñecida familia da cidade e home calado e observador, tiña asistido en silencio ao incidente. Por suposto, atendeu en primeiro lugar ao protestón, recibiu os cartos que lle entregaba e anotou nunha longa folla de papel raiado os datos correspondentes, igual que facía cos demáis. Cando lle tocou a vez ao industrial comunista, o home da ventaniña baixou a voz e díxolle con absoluta seriedade: «Non se preocupe, que ao outro xa o anotei ben amolado, deixei unha liña en branco e va vostede primeiro».

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de decembro de 1988.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha utopía modesta

18 de Diciembre de 2016 a las 0:18

Cando Alfredo Conde estivo na Habana e entrevistou a Fidel Castro para a Televisión Galega, recordo que lle preguntou se era verdade que un parente meu, arcebispo en Santiago de Cuba, lle tiña salvado a vida. O primeiro ministro revolveuse no asento, levou a man ata a barba e dixo que xa non sabía se fora certo ou non. Sorprendeume a resposta porque o propio Fidel, naquel célebre discurso de autodefensa que pronunciou cando o xulgaron tras o asalto ao cuartel da Moncada, recoñeceu publicamente ese feito.

Daquela, o arcebispo e o comandante tiñan moi boas relacións. Nunha das viaxes que o meu parente fixo para ver a familia, trouxo a gravación dun discurso do dirixente cubano, no que este anunciaba coa voz profética dun poeta revolucionario que Cuba acabaría sendo a tumba inevitable do imperialismo americano.

Onte mesmo vin nunha parede de Vigo, escrito con tinta fresca, ese mesmo anuncio. Pasado o primeiro sorriso, do fondo da nostalxia saíume algo parecido a un vello soño: aquel que fixo pensar a tantos mozos, hai xa moitos anos, que sería fermoso varrer a inxustiza do mundo e liquidar o poder esmagante dos imperios modernos. O que ocorre é que, cando un non quere enterrar a ninguén, sentiríase simplemente feliz coa realización utópica de algúns ideais. Por exemplo, que Cuba non se acabase enterrando a si mesma.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de decembro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Non era unha arpía

17 de Diciembre de 2016 a las 0:15

Hai anos, cando fixen a tradución de Le Petit Prince Saint-Exupéry ao galego, houbo un episodio do libro que me resultou especialmente enigmático. Refírome ao capítulo que fala da flor e, sobre todo, ás palabras que pronuncia o Principiño no momento en que se marcha e recoñece que non a soubo comprender: “Ela embalsamaba e iluminaba a miña vida e eu nunca debín fuxir de alí. ¡As flores son tan contraditorias! E eu era demasiado noviño para sabela amar”. Daquela, eu ignoraba que detrás desa imaxe se atopaba unha rapaza, Consuelo Sucin, a muller do escritor, coa que viviu unha vida exaltada, na que alternaron a felicidade e o desamor, desde que se encontraron en 1931 ata que el desapareceu co seu avión en 1944.

A idea que eu tiña de Consuelo era a dunha muller frívola, algo aloucada, comida polos ciumes, con fama de arpía. Dela escribiu André Gide no seu Diario: “Saint-Exupéry trouxo da Arxentina un novo libro e unha noiva. Lin o libro e vin á outra. Feliciteino, pero sobre todo polo libro”. Nesa mesma dirección, a familia do escritor encargouse de falar pestes desta muller pequeniña e lista, á cal lle chamaban Condesa de opereta.

Pois agora acaba de publicarse un libro dela, que lin onte dunha sentada. Pareceume un ser humano fascinante, sometida á forza da natureza dun home que medía dous metros, que era capaz de destrozar un piano só con arrimarse a el, que un día sacou en brazos a un señor dun restaurante, xunto coa cadeira na que estaba sentado, porque ofendera á súa muller, que organizaba festas de sesenta días e que se namoraba de admiradoras de vinte anos. O autor de O principiño foi un home disparatado, capaz de escribir cartas de amor para Consuelo, con máis de cen páxinas de letra miúda, e deixala logo tirada nun hospital, enferma, sen ir visitala. O libro desta muller caeu como un terremoto en Francia. Confeso que este Saint-Exupéry me gusta máis que o santo do que me falaran.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de decembro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O tendeiro

16 de Diciembre de 2016 a las 0:14

Hai un momento, cando viña no coche, escoitei pola radio a noticia dun pequeno escándalo. Nun disco de vilancicos que cantan un grupo de nenos, inclúese unha letra certamente pouco afortunada. Di así: “Dale a la zambomba, dale a la sartén, dale al tendero un tiro en la sien”. A burrada, polo visto, leva xa varios anos na rúa e ninguén se preocupara dela ata hoxe, cando un señor, máis sorprendido que indignado, chamou a unha emisora para falar do asunto. Pola súa intervención, souben que o coro de nenos e nenas que cantan esa canción de Nadal con voces inocentes, dicindo aquela barbaridade ao final, gravaron o disco como “Los Pastorcitos”.

Postos a atopar unha explicación para un feito tan raro, ninguén sabe nada. Na casa discográfica están desolados e ignoran como se lles puido escapar unha cousa así, sen que ninguén se decatase. Escoitando un dos seus responsables, a min quedoume claro que falaba con sinceridade e que o desgusto que tiña era verdadeiro.  Non se trata, polo tanto, de ningunha acción malvada.

No programa de radio ao que aludo fixéronse algunhas especulacións, case todas destinadas a averiguar como puido ocorrer isto. Non faltaron alusións á cultura da violencia e incluso se chegou a insinuar a posibilidade de que alguén puxese en circulación o disco con algunha intención canalla. Ningunha delas me pareceu unha explicación racional. Dándolle voltas, cheguei á conclusión de que puido ser o Demo, pois escoitar aquelas voces tan puras falando de pegarlle un tiro na sen a un tendeiro é dunha perversión satánica. A non ser que se trate, cousa que non se pode descartar, dun exemplo típico da estupidez humana.

Esta columna publicouse orixinalmente o 16 de decembro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net
Página 10 de 194« Primera...89101112...203040...Última »