Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es
Á marxe do tempo

Archivo para ‘Marxe’ categoría

A palma de honor

21 de diciembre de 2017 a las 0:30

Vivín un ano case enteiro en Bilbao, nunha época políticamente difícil e dura, cando se celebrou o xuízo de Burgos e secuestraron o cónsul de Alemaña en San Sebastián. Mesmo a noite daquel suceso, antes de que tivese noticias do que acababa de ocorrer, sorprendeume que nunha viaxe en coche de pouco máis de cincuenta quilómetros, a Garda Civil me parase cinco ou seis veces, coas metralletas apuntándome directamente á cabeza e o medo dos rapaciños imberbes que as empuñaban contaxiando tamén o meu corazón.

Nos días que seguiron, unhas manifestacións pequeniñas, simple testemuña simbólica da protesta, saltaban aquí e acolá, vistas e non vistas, o tempo xusto para que a Policía as destrozase. A xente sabía do perigo que corría e polo tanto había poucos individuos valentes. Desde logo, nada que se parecese ás mareas humanas, exaltadas e violentas, que hoxe enchen as rúas nas xornadas de loita.

Ao recordar aqueles días, vénme á cabeza a imaxe digna do escultor Agustín Ibarrola, a quen vexo protestando firme no medio da rúa, a escasos metros dun grupo de policías enfurecidos. Pouco despois, alguén lle arrasou o taller. Agora, un artista abertzale, irritado, non se sabe por que, nun xesto máis estúpido que solemne, acaba de destrozar en público a obra do escultor vasco. Para encubrir a miseria do acto, lanzou unha proclama. Non o salvará da ignominia de ser un verdugo: a delicada palma do honor é sempre das vítimas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de decembro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Palabras na area

20 de diciembre de 2017 a las 0:25

Onte escoiteille dicir a un amigo que a morte non lle producía medo, senón curiosidade, sobre todo porque estaba convencido de que, chegado ese momento, se lle ían aclarar algúns misterios que ata agora nunca puido comprender. Por exemplo, se antes tivo outra vida. Non o dicía de broma ou para facerse o orixinal, senón con perfecta seriedade. El cre que cando nacemos, en realidade só cambiamos de envoltura. A Hitler, sen ir máis lonxe, asígnalle unha existencia previa de can ou de serpe.

Persoalmente, este tipo de crenzas resúltanme respectables cando sei que non obedecen a ningún tipo de trampa, pero confeso a miña incapacidade absoluta para comprendelas ou compartilas. Tampouco me preocupa moito saber se vivín xa antes de nacer e moito menos aínda a forma de vida que puiden levar.

Gústame, en cambio, esa idea de que a morte sirva para aclarar misterios ou enigmas. Se fose certo e algún día me atopase diante desa posibilidade, quizais me custase elixir, tantas son as escuridades que un quixera desvelar. Pensándoo ben, cheguei á conclusión de que, posto a decidir, pediría que se me explicase que palabras escribiu Xesucristo na area, naquel fermoso episodio do Evanxeo que tantas especulacións leva desatado. Aínda que o resultado, como sospeito, ha ser unha frase moi sinxela.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de decembro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha vacina eficaz

19 de diciembre de 2017 a las 0:20

Non deixa de ser curioso que con todo o que leva progresado a Medicina, aínda non haxa un remedio eficaz contra os catarros e as gripes. Polo menos oficialmente, porque eu coñezo un caso polo menos de curación preventiva do trancazo por métodos pouco ortodoxos. Sucedeulle ao meu amigo Quico, de Xinzo de Limia, que ten unha granxa de porcos en Vilariño das Poldras, en plena Lagoa de Antela, do cal xa teño falado aquí algunhas veces. Resulta que os marráns, que se parecen bastante aos humanos (a uns máis que a outros, supoño, polo menos en materia de hixiene), tamén necesitan de vacinas, entre elas a da gripe.

Nas granxas grandes, que contan con miles de animais, a vacinación realízase por un procedemento case industrial, aínda que menos. Métese a cabeza do cocho entre as pernas do vacinador, para inmobilizalo, e logo sóltaselle un pistolezado cunha especie de pistola de aire comprimido que lle inocula ao bicho a dose requirida. A cousa faise con rapidez e seguridade, a non ser que por culpa dun despiste, o home se vacine a si mesmo.

Foi o que lle pasou ao meu amigo. Despois de facelo, home dotado dun gran sentido común, en vez de acudir ao médico, foi ao veterinario. Este quitoulle importancia e fíxolle unha profecía que se cumpriu: non volvería pillar unha gripe durante anos. Moito me levo acordado desta historia desde que estou na cama con esta peste que me colleu o domingo pola noite. Non é tanto por curarme e librarme da febre e a dolor de cabeza, senón pola gracia que me fai verme a min mesmo entrando pola consulta dun veterinario pedindo a vacina dos porcos. Despois de todo, a falta de medicamentos, din que tamén é bo manter o humor para curar.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de decembro de 2001.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un desastre con corazón

18 de diciembre de 2017 a las 0:18

Xa falei onte do libro que escribiu a muller de Saint-Exupéry, o autor de O principiño, que está conmovendo a opinión pública mundial, sorprendida de que o autor dun libro tan fermoso, lido con amor por millóns de persoas, fose un marido tan disparatado. Sen xulgalo polos seus amoríos de ocasión ou polas súas infidelidades, o certo é que do retrato que del nos deixou Consuelo Sucin resulta un home extraordinario. Por veces, un ten a impresión de atoparse diante dun tolo, por momentos parece un neno grande, nalgunhas ocasións semella un ser humano profundamente infeliz. Sen embargo, sempre o vemos como unha persoa excepcional, dotada dunha capacidade inmensa para querer. E para facer sufrir.

Está claro que Consuelo padeceu ambas as dúas. Durante os anos que viviron xuntos, levouna do ceo á terra case simultaneamente. Cando ela se sentía feliz ao seu lado, escoitando promesas de amor eterno, ditas entre lágrimas, despois de pasar polo temor de que a deixase por calquera das “periquitas” (así lles chama ela) que o rodeaban, el erguíase de repente e sen darlle tempo a facerse á idea, anunciaba desde a porta que se tiña que ir. E marchaba.

A vida deste escritor xenial foi un constante ir e vir dun lado para outro, de avión en avión, de hotel en hotel, de piso en piso, incapaz de acougar en ningures, falando horas e horas por teléfono, desde a cociña, desde o cuarto de baño, desde o garaxe, suplicando ademais que o deixasen só, que lle permitisen durmir, que o deixasen en paz. Egoísta e irresponsable, era tamén xeneroso, desprendido, namorado da súa muller. Un desastre con corazón. Con todo, nada comparable ao que foi ela, un volcán de corenta quilos de peso, un lóstrego de enerxía, un terremoto coa alma lanzada a mil quilómetros por hora, e sen freo. O seu libro, que non intentou publicar en vida e que apareceu no fondo dun baúl, é unha homenaxe de cariño para quen tanto a fixo sufrir. E que tanto a amou.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de decembro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha avaría

17 de diciembre de 2017 a las 0:17

Hai uns días, cando nos dispuñamos a ver unha boa película na televisión despois de cear, foise a luz. Empecei irritándome, en primeiro lugar porque me apetecía ver o filme, pero tamén porque pouco antes, polo mesmo motivo, perdera varias horas de traballo, arruinado nun segundo fatal ao quedar sen corrente o ordenador. Non obstante, pasados os primeiros instantes, cando se foi impoñendo de forma natural o sentimento de que o enfado non ía mellorar a situación, acendimos unhas poucas velas e puxémonos a falar.

Falamos seguido, cercados pola escuridade do resto da casa, que practicamente nos impedía abandonar o salón. Fóra, a mesma ventada fría que zoaba nas árbores, empuxaba con forza a auga contra os vidros das fiestras e puña no aire un alboroto enfurecido de ruídos. De súpeto sentinme na infancia.

O caso é que me sorprendín a min mesmo falándolle aos rapaces daquel tempo, concretamente dun raposo pequeniño que tiñamos na casa e que eu paseaba feliz, turrando del por unha cadea. Da historia do raposo, que acabou fuxindo cando medrou un pouco e se lle espertou a querenza das galiñas, pasamos a outra e despois outra, así ata que volveu a luz. Entón, o televisor acendeuse só, un dos nenos foi chamar por teléfono, e a nai, que tiña algo que preparar, tamén desapareceu. Unha auténtica avaría.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de decembro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A volta cos timadores

16 de diciembre de 2017 a las 0:15

A un individuo fraco, con cara de morte, atribuíanlle na miña época de estudante en Santiago unha estafa singular: estivera a punto de venderlle a praza da Quintana a un par de turistas americanos infelices. Probablemente era só unha lenda. É certo, en cambio, que a un compatriota daqueles presuntos estafados colocáronlle o outro día en París, segundo acabo de ler, un cadro do Louvre. E polo que respecta a Madrid, escoitei dicir na radio hai apenas unha semana que volve haber grandes timadores, daqueles de antes.

Aínda que pareza broma, non o é: en 1925 fíxose célebre en todo o mundo Victor Lustig, un tipo de orixe checa que conseguiu venderlle a Torre Eiffel a un tal Monsieur Poisson, que pretendía dedicala a chatarra. O mellor da operación foi que, por riba do timo, o timado pagoulle unha comisión ao delincuente polo favor.

Tamén foi famoso un escocés chamado Arthur Ferguson, que vendeu o palacio de Buckingham, a columna de Trafalgar e a Torre do Big Ben por nove mil libras. Naturalmente, os compradores eran americanos, razón que o levou a trasladarse aos Estados Unidos, onde lle alugou a Casa Branca a un gandeiro texano. Non está mal que volvan estes golfos. A delincuencia que mestura a poesía coa intelixencia é preferible á que utiliza a navalla. Ogallá sexa o anuncio de que se aveciñan grandes cambios culturais.

Esta columna publicouse orixinalmente o 16 de decembro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha lebre

15 de diciembre de 2017 a las 0:15

Todos os afeccionados ao fútbol que o sábado pasado seguiron a través da televisión o partido que se retransmitiu desde Barcelona puideron ver como unha lebre penetrou de súpeto no campo e se puxo a correr dun lado para outro, primeiro polas bancadas e as pistas e máis tarde polo céspede. Cando se meteu neste último, confundida quizais polo verde da herba, iniciou unha carreira rápida e elegante, como se estivese no bosque. Duroulle o tempo xusto de bater contra os valos, onde rematou nas mans dun espectador.

A min, as lebres cáenme ben por dous motivos. En primeiro lugar porque non aceptan vivir domesticadas, ao contrario do que sucede cos coellos, que son bastante máis papóns e acomodaticios. E despois porque se trata dun animal tímido, incapaz de defenderse, sen máis armas que a rapidez prodixiosa das súas pernas.

Cando a vin na televisión, atrapada no espazo acoutado do campo de fútbol, convertida en divertimento para os miles de persoas que a estaban observando, decateime de que non tiña ningunha oportunidade, a non ser que caese nas mans propicias dalgún rapaz novo. Quixo a mala sorte que fose parar ás gadoupas seguras dun home maduro: agarrouna coa man esquerda polos pés traseiros, pechou despois o puño da dereita e zorregoulle finalmente un golpe seco na cabeza. Non se lle ocorreu outra cousa.

Esta columna publicouse orixinalmente o 14 de marzo de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un pecado oculto

14 de diciembre de 2017 a las 0:35

Poñamos por caso que un policía está na comisaría, aburrido e estomballado nun sillón, co dedo no nariz á pesca da carraña, esbragolado e coa barriga a medio saír por entre o cinto e a camisa. Non é unha escena difícil de imaxinar nin entre policías nin entre xentes de calquera outro oficio, excluídos executivos e outras persoas obrigadas a manter de forma permanente a rixidez do decoro por cuestións de imaxe. Supoñamos que cando o citado policía se atopa nesta situación descalabrada, pasa un xefe ao seu lado.

¿Que sucede nese caso? Pois non sucede nada. O derreado pode seguir na súa laxa actitude, acenar se quere cunha man, rosmar polo baixo un saúdo gutural incomprensible ou simplemente comportarse como se o xefe que pasa diante del fose vento. Por suposto, no caso de que o citado individuo sexa unha persoa educada, se quere, tamén pode saudar como é debido. Queda ao seu arbitrio.

É o que se desprende dunha sentenza recente, na que se di que os policías non cometen falta por non saudar os seus xefes poñéndose de pé e empregando a frase de rigor que establecía o regulamento. Quizais deba ser así e talvez estea mellor que os policías non teñan obriga de saudar os seus superiores (pido perdón pola palabra), pero o sentido común e a sensatez, que os gregos consideraban regalo dos deuses, séntense agredidos, como se sorprendésemos a un esfarrapado correndo a couces a lóxica pola rúa.

Esta columna publicouse orixinalmente o 14 de decembro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Delitos

13 de diciembre de 2017 a las 0:30

A un poeta catalán a quen coñecemos Celso Emilio Ferreiro e mais eu en Barcelona, alá pola primavera do ano 1975, nun piso do Paseo de San Xohán, estiveron a punto de empapelalo despois da guerra civil porque a alguén se lle ocorreu denuncialo por blasfemo. A causa da denuncia era un poema que empezaba dicindo: “No nome do Pai do Fillo do Espírito Santo”, escrito así, todo seguido, sen comas. O denunciante entendía que, eliminada ou alterada a puntuación, aquel verso pasaba a dicir que había alguén que era pai do fillo do Espírito Santo, o cal supuña unha blasfemia, ademais doutras intencións descoñecidas.

Algo parecido acaba de suceder en Kuwait, onde alguén pasou varios anos estudando a obra de dúas escritoras para encontrar inmoralidades e blasfemias, que apareceron por fin. Grazas a que no mundo, a pesar de todo, hai máis sentido común do que parece, un tribunal acordou que os cargos non eran delito, aínda que poden ser falta.

Naquel país non é delito, non obstante, que as mulleres non poidan conducir un coche ou que non teñan dereito ao voto. A unha amiga miña, casada cun embaixador daquela zona, un día déronlle un vergallazo nunha perna por amosar, ao recoller a roupa para non pisar nela, uns centímetros da parte baixa do nocelo, xusto rente do zapato. O comportamento bárbaro do agresor tampouco é delito. O curioso foi a resposta que lle deron ao home da miña amiga, cando este, ao protestar suavemente, dixo que aquilo era coma se en Madrid alguén lle arrincase o veo pola forza a unha muller islámica. Dixéronlle: “Ten razón, pero é que vostedes son demócratas, pero nós non cremos na democracia”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 13 de decembro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O gato e a auga

12 de diciembre de 2017 a las 0:12

Non sei de onde lle vén ao gato da casa este costume feo que ten de andar bebendo nos vasos da xente. É o que me acaba de facer hai uns instantes, xusto pouco antes de que eu me sentase na miña mesa de traballo para empezar a escribir as cousas do día. Bastou que me ausentase do cuarto durante uns minutos para que se puxese a beber pola calada, actuando de maneira raposa e con disimulo. Cando me escoitou pisando nas escaleiras, pegou un salto e marchou correndo a botarse por riba dun sofá, facendo que durmía.

Como dispón de varios cacharros para el só, distribuídos aquí e acolá, o mesmo dentro que fóra da casa, hai quen pensa que non se trata de necesidade, senón de vicio. O certo é que esa auga, da mesma que bebe o resto da familia, non a proba, mesmo que pase moito tempo antes de que poida atopar un vaso perdido.

Eu estou disposto a comprender que o bicho teña chegado á conclusión de que a auga sabe mellor nun vaso de cristal que nun barreño de barro cocido e que non se resigne a prescindir do pequeno pracer que lle poida producir esa práctica, probablemente descuberta de maneira casual. O que non me gusta é o xeito de proceder, tan tramposo e zorrainas, actuando sempre ás agachadas,  con tan pouca claridade. Non me gusta, sobre todo, porque é un comportamento que me parece máis propio das persoas que dos gatos.

Esta columna publicouse orixinalmente o 12 de decembro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net