Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es
Á marxe do tempo

Archivo para ‘Marxe’ categoría

Un ladrón suave

7 de diciembre de 2017 a las 0:17

Nas feiras de Xinzo de Limia, que se celebraban o catorce e o vinte e sete de cada mes, alá polos anos cincuenta actuaban moito os carteiristas. Eu nunca vin a ningún, pero contemplei moitas veces a cara de estupor das vítimas, que primeiro apalpaban o peto interior da chaqueta á procura da carteira desaparecida, sen dar creto á evidencia do que lles acababa de suceder.  Despois aparecía sempre alguén que describía vagamente ao delincuente, un tipo chupado que se escorregaba como unha anguía entre a multitude.

Tiñan fama de artistas, individuos capaces de birlar unha billeteira empregando uns dedos suaves, de algodón, longos como pinzas de cristal. Dicíase que aprendían o oficio desde nenos e que unha das leccións consistía en meter a man no peto do mestre sen que soasen os axóuxeres que este levaba pendurados na chaqueta.

Agora, o procedemento é máis simple e directo: unha navalla brutal posta no pescozo do cliente e punto. Onte, non obstante, mentres eu facía unha compra nun comercio de Lisboa, vin un rapaciño adolescente roubando un reloxo do escaparate cunha mestría que me deixou marabillado. Ignoro se ese é o estilo que gasta a especie por aquí abaixo ou foi só un caso fortuíto e individual. Fose como fose, agradécese. A intelixencia é sempre preferible á violencia, aínda nos casos en que aquela tampouco sexa inocente.

Esta columna publicouse orixinalmente o 7 de decembro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Os vellos iracundos

6 de diciembre de 2017 a las 0:15

O sábado, mentres esperaba un amigo nun café, estiven observando con atención un vello vergonzante. Todo no seu porte externo facía pensar nunha ancianidade non asumida. Vestía de colorín, incluído un ostentoso caravel na lapela da chaqueta, levaba o pelo tinguido, as uñas coidadosamente lacadas e sospeito que o ton sonrosado da cara tampouco era natural. Os complementos de adorno, é dicir, aneis, pulseira e embocadura para fumar, dáballe un inconfundible toque final de perfecto zascandil.

Estaba no esforzo inútil de ligar cun par de rapazas novas: dúas mozas graciosas e faladoras que lle permitían o xogo, quizais por aburrimento ou curiosidade máis que por verdadeiro interese. A conversa, apicarada e tonta, ía das insinuacións maliciosas ás audacias libertinas. É dicir, un conxunto ben colmado de bobadas.

Cando volvía no coche para a casa, escoitei na radio unha locutora aguerrida que entrevistaba a Santiago Carrillo e que lle reprochaba que perdese a rebeldía doutro tempo e que se estivese aburguesando. O político, raposeiro, sabio e divertido, díxolle que debían ser achaques da idade. Eu acordeime dun consello que Max Frisch lle deu unha vez a un amigo: “Non te volvas sabio na vellez; continúa iracundo”. Con esa filosofía adolescente, un corre o risco de acabar facendo o ridículo polas cafeterías.

Esta columna publicouse orixinalmente o 6 de decembro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Sorpresas

5 de diciembre de 2017 a las 0:20

O profesor Jacques de Bruyne, que foi quen me trouxo ata Bélxica para dar un par de conferencias, ademais de ser unha figura eminente no mundo universitario do seu país, é tamén un home con humor, que non deixa de sorprender. Despois de pedirme escusas por se o hotel que me tiña reservado non era do meu gusto, atopeime con que, ao abrir o cuarto 801, que era o que me estaba asignado, se trataba dunha luxosa suite de 150 metros, con salón, comedor, dormitorio, dous cuartos de baño, dous televisores e unha ventá corrida de vinte metros sobre a cidade. Lástima que tanta marabilla fose para min só.

Cando estaba sentado no salón, agardando noticias do profesor De Bruyne, este chamoume por teléfono. Quería saber canto tempo necesitaría para amañarme, pois pensaba levarme a cear un bocadillo a un lugar próximo ao hotel. Escarmentado pola broma do cuarto, decidín entender exactamente ao revés e pensei que o mellor sería vestirse para ir a un bo restaurante.

Nese momento, descubrín que perdera a maleta e que iso ocorrera no autobús, pois marchara sen acordarme de recollela. De xeito que non tiña outra alternativa que acudir á cea cos pantalóns de pana que usara na viaxe. Non tiven outro remedio. O restaurante, como supuxera, era para ir ben vestido e a cea, excelente e exquisita, con puro habano incluído. E na conversa, máis sorpresas aínda. Resulta que o profesor foi xogador internacional de fútbol na selección nacional belga, ademais de coronel de aviación na reserva. E por riba de todo iso, é especialista na obra de Pío Baroja. E disposto a pasar por alto a facha que eu levaba.

Esta columna publicouse orixinalmente o 5 de decembro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un home poderoso

4 de diciembre de 2017 a las 0:15

Máis que alemán, Helmut Schlesinger parece inglés. A formada cabeza, sobre todo, carece da rotundidade abusiva dos xermanos, ese poderío bovino que se percibe a simple vista no pescozo de moitos dos seus compatriotas e que xeralmente se prolonga na conformación xeométrica do queixo. As orellas, algo grandes pero correctas, tampouco son da súa terra, nin os labios. Quizais os ollos, determinados e voluntariosos, son teutóns. Polo demais, este señor parece envolto nun aire leve de intelectual elegante, quizais escéptico.

Puro engano: é un dos homes máis poderosos do mundo. Onte mesmo, como presidente do Bundesbank, fixo unhas declaración aparentemente inocentes en Colonia, e aos poucos minutos desatouse tal tormenta especulativa contra o franco e a coroa danesa que as autoridades dos respectivos países tiveron que intervir con forza para evitar que esas moedas se viñesen abaixo.

Que un home que vive nunha casa, almorza polas mañás, dorme nunha cama e toma ducha ou baño cada día, dispoña ao mesmo tempo dun poder semellante ao dos deuses, carece de calquera proporción sensata. As opinións de Helmut Schlesinger, ditas no café, entre amigos, son intranscendentes e teñen a dimensión humana que lles corresponde. Se esas mesmas opinións, a pesar de todo, ditas noutras circunstancias, poden crear graves consecuencias á economía dun país, é que o mecanismo que o permite ten un carácter monstruoso.

Esta columna publicouse orixinalmente o 4 de decembro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un metro magnífico

3 de diciembre de 2017 a las 0:23

Non quixera rematar estas impresións que traio de Caracas sen citar un feito positivo, case sorprendente nunha cidade que, como dixen estes días, ten moitos problemas. Refírome ao metro: unha marabilla. Non coñezo outro igual en ningunha parte do mundo, a non ser o de Moscova, este último co inconveniente de ser unha obra excesiva, con mármores e lámparas de luxo, máis propios dunha igrexa ou dun palacio que dunha estación de ferrocarril subterráneo. O despilfarro, aínda dirixido ao pobo, é despilfarro.

O metro de Caracas é outra cousa. As estacións son funcionais, amplas e cómodas, deseñadas con gusto, moi agradables. dáse ademais a circunstancia de que o lixo que se ve nas rúas, alí abaixo non existe. Todo está impoluto, igual que unha patena, como se dicía antes, cando a xente sabía o que era unha patena.

Os habitantes da cidade séntense orgullosos do seu metro e cóidano. Naturalmente, as paredes vense inmaculadas, sen que ninguén se atreva a violar con pintadas a pulcritude dos muros, onde ás veces se expoñen cadros ou fotografías de artistas. Nin sequera se observan esas frases de amor das que falei o outro día. Contemplando estas instalacións do metro, un pensa que se alguén puido realizar unha obra así, a cidade enteira podería ser máis habitable. A ciencia de gobernar é para min un misterio.

Esta columna publicouse orixinalmente o 3 de decembro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un regalo

2 de diciembre de 2017 a las 0:25

Unha vez, estando na casa da miña avoa, en Ourense, a tía Elvira, que non era especialmente rumbosa, díxome que se ao día seguinte a ía visitar ao seu domicilio, na Avenida de Buenos Aires, que me faría un regalo. A verdade é que se me encheu o peito de emocións. Vivían ela e o seu home sós, sen fillos, cunha vella criada que se chamaba Jovita, nun fermoso chalé de pedra, apenas cen metros máis alá, no que había algún obxectos que eu non me cansaba de mirar cando me invitaban a merendar con eles.

Gustábame de maneira especial unha pistola en miniatura, da que non podía quitar os ollos. Logo recordo unha caixa de música e unha cigarreira de prata cun cervo gravado. Tamén me gustaba un reloxo de area pequeniño, que non debía contar máis que un minuto, e un pallaso coa cara de porcelana, chamado Pachín.

Toda a noite a pasei nervioso, imaxinando cal daquelas cousas me ía regalar. Ao final cheguei á conclusión de que sería a pistola. Así que, chegado o momento, alá fun, convencido de que o meu soño pronto sería unha realidade feliz. Durante a merenda non me deu nada nin cando nos levantamos da mesa; só cando me atopaba na porta, xa para saír, acordouse da promesa e obsequioume cun programa de man, daqueles  que se repartían á porta dos cines. Atopeino onte entre uns papeis vellos e fíxome moita ilusión.

Esta columna publicouse orixinalmente o 2 de decembro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Palabras que confunden

1 de diciembre de 2017 a las 0:14

Tiven un parente político que era tan boa persoa e tan simpático como golfo. Unha das súas raras virtudes consistía en darlle voltas ás situacións, de maneira que aparecía como vítima cando en realidade era el quen acababa de esmagar a alguén, non por maldade, senón por inconsciencia. Un día, a súa muller, durante un xantar, estando el ausente, contábanos como non se podía predicir nunca o que podía facer aquel home, pois vivía en constante actividade nerviosa, algo aloucada e bastante delirante, aínda que simpática e de intencións inocentes. Xusto cando estabamos falando destas cousas, soou o teléfono. Era o susodito e quería falar con ela.

Durante os minutos que durou a conversa, non escoitamos máis que queixas e lágrimas.Logo, rematada a comunicación, a muller volveu á mesa onde tomabamos o café, limpou as bágoas do desgusto e contounos. Resultaque o seu home, experto navegante e propietario dun fermoso veleiro, lle acababa de comunicar que coñecera, había unha semana, a un bo mariñeiro e que ao día seguinte marchaban os dous xuntos a dar unha volta ata Venezuela. Quedamos estupefactos, ata que a señora se botou a rir a gargalladas.

Cando puido falar, díxonos: “¿Sabedes o que me respondeu este senvergonza cando me queixei de que me fixese unha cousa así?” Naturalmente, non o sabiamos. “Pois díxome: ‘Por favor, querida, non me fagas aínda máis difícil esta separación’”. Pareceume unha mostra de cinismo absolutamente xenial, incomparable. Desde entón, non volvera escoitar nada igual ata onte, cando lin a proposta do Círculo de Empresarios respecto da contribución das mulleres para pagar as cotizacións nas baixas por maternidade. Estes señores teñen todo o dereito a propoñer o que queiran, igual que o meu parente podía marchar a América, pero a razón que deron recórdame a aquelo de “Non mo fagas máis difícil”. É, polo, visto para aumentar a contratación de mulleres e incentivar a natalidade.

Esta columna publicouse orixinalmente o 1 de decembro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha dedicatoria

30 de noviembre de 2017 a las 0:23

O pai dese toliño que o luns pasado apareceu asesinado nun cárcere dos Estados Unidos, por ser o autor de dezasete mortes macabras, acaba de publicar un libro. Na dedicatoria puxo os nomes das vítimas do seu fillo, seguidos dunhas palabas nas que confesa a súa dor. Logo, en páxinas interiores, asegura que unha parte dos ingresos que perciba polas vendas irá a parar ás familias dos rapaces despedazados. O suplemento literario de The Times considera que esta é a peor dedicatoria que se escribiu nunca ao fronte dun libro.

Esa debe ser tamén a opinión de dúas das familias prexudicadas, porque xa lle puxeron un preito ao señor Lionel Dahmer por esa razón. Alegan que fixo uso dos nomes dos seus fillos sen contar co permiso correspondente e que o único motivo que o moveu para proceder dese xeito foi o de conseguir lectores para o seu libro.

Sen coñecer a historia máis que a través dos periódicos, resulta difícil saber quen pode ter razón, aínda que nestes casos un tende a poñerse de xeito natural de parte dos nenos mortos. Iso ata agora, porque desde o pasado luns, o señor Lionel Dahmer é pai así mesmo dun rapaz igualmente asasinado, co cal pasa a converterse tamén el nunha vítima, o mesmo que os demais. Non sei se os que o acusaron diante dos tribunais retirarán agora a denuncia: non sei por que a dor dos demais sempre nos ensancha o corazón.

Esta columna publicouse orixinalmente o 30 de novembro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Matemáticas e literatura

29 de noviembre de 2017 a las 0:20

Onte, paseando pola rúa, atopeime con don Luís, un antigo profesor xa de moitos anos, de aspecto pulcro e trato amable, como antes, carácter doce e pensamento escéptico. Sen amargura, diante dun café sorbido a grolos pequeniños de lambón calmoso, entre pito e pito, confesoume que tiña a impresión de que non fora un bo mestre. Mirándome con ollos de pillabán, dixo que estaba seguro, por exemplo, de que eu xa non sabería resolver unha sinxela ecuación de segundo grao. Non se equivocaba.

Sentinme amolado por non poder retrucar a verdade que acababa de dicir e vin o sorriso triunfante co cal rubricaba o seu argumento. Só se me ocorreu recordarlle que eu non era un exemplo válido, en parte porque me gustaba a literatura máis que as matemáticas, pero que tiña alumnos que si lembraban esas cousas.

Cando xa nos levantabamos, recordei de repente unha clase na que este profesor nos contou a historia de Simón o Estilita, aquel santo que pasou media vida no deserto subido nunha columna que medía sesenta pés de altura. Díxenlle que grazas a esa historia eu aprendera desde entón que un pé equivalía a uns trinta centímetros. Volveu sorrir e concluíu: “Iso non son matemáticas, é literatura”. Non me atrevín a dicirlle que tamén me acordaba de que o santo fixera mil catrocentas inclinacións nun día.

Esta columna publicouse orixinalmente o 29 de novembro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O can de San Roque

28 de noviembre de 2017 a las 0:20

O can de San Hoxe sabemos que non son certos todos os disparates que se atribúen a don Xan da Cova, aquel toliño de Ourense que foi o centro das bromas, ás veces moi crueis, dos señoritos da cidade. Non é seguro, por exemplo, que fose o inventor teórico do pirandárgallo, un artiluxio concibido para voar polo mundo sen necesidade de moverse do sitio. Está probado, en cambio, que foi o creador do idioma chamado o trampitán, que non entendía ninguén máis ca el. Eu teño varias obras de don Xan escritas nesa lingua.

É falso, como el mesmo se encargou de denunciar en vida, que esculpise unha talla de san Roque para a parroquia de Velle e que fixese o can do santo cun nabo. O que si esculpiu don Xan foi un san Bieito Abade que se conserva na igrexa de Santa Eufemia en Ourense e que se pode contemplar nunha das capelas da esquerda.

Acordeime onte disto, paseando por Santiago, cando vin un san Roque que estaban rematando nun taller. Tamén me acordei da señora Amalia, unha velliña de Beiro, parroquia onde este avogado das pestes tiña moitos devotos, que lle rezaba tanto ao santo como ao can. Ao primeiro, para pedirlle saúde para ela e para os seus; ao segundo, para encomendarlle as galiñas da casa, os coellos, as vacas e o burro. Como dicía aquela boa muller, se o can de san Roque estaba no ceo, ben podía botar unha man.

Esta columna publicouse orixinalmente o 28 de novembro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net