Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es
Á marxe do tempo

Un xoguete xaponés

31 de marzo de 2017 a las 0:20

Un amigo xaponés relagoume onte un xoguete que se chama ken dama, moi popular entre os nenos do seu país. Trátase dunha especie de pequeno martelo de madeira, en forma de cruz, pintado de colores, que leva enganchada por un fío longo unha bóla encarnada cun buraco no medio. O xogo consiste en encravar a bóla na punta da cruceta. Non resulta fácil. Parece que os rapaces xaponeses, dotados de grandes doses de paciencia, practicando durante horas nas súas casas, acaban sendo auténticos expertos.

Xa lle dediquei algún tempo ao novo xoguete, aínda que sen resultados apreciables. En realidade, non conseguín acertar unha soa vez e teño serias dúbidas sobre a miña capacidade para facelo. Por outra parte, mentres o estaba intentando, veume á cabeza o enfado do meu pai unha vez que me atopou xogando cun ioió.

A cousa sucedeu cando eu xa tiña vinte anos, un día que me deu por andar practicando sen parar pola casa adiante. Canso de verme perdendo o tempo nunha actividade tan pouco seria, díxome que xa estaba ben de estupideces. Non me gustou, máis que nada porque el tiña razón. De maneira que onte mesmo, un sentimento de vergonza me levou a deixar o xoguete. Por pouco tempo, porque o meu amigo me dixo que nalgunhas universidades xaponesas admiten como exame de acceso a práctica do ken dama.

Esta columna publicouse orixinalmente o 31 de marzo de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O caos

30 de marzo de 2017 a las 0:15

O domingo pola noite, como saín de Berlín con dúas horas de atraso, ao chegar a Barajas pasadas as doce, perdín o enlace con Galicia. Entón foi o caos. Centos de persoas empuxando diante dun mostrador sen que o policía presente botase unha man para organizar unha cola, mentres arredor se escoitaba unha algarabía de insultos, maldicións e ameazas. Unha señora italiana, confrontada cun piloto, home pequeno e barbudo, foi advertida por este a berros: “¡Si me tocas, te doy!” Indignado, un italiano inmenso saíu en defensa da señora, pero foi agarrado polos compañeiros. De xeito que se limitou a insultar o piloto, ao cal lle chamou “coglione” e “buffone”.

O insultado, consciente da inferioridade física, demasiado evidente, retirouse con dignidade, pero perseguido polas palabrotas do outro, que foron aumentando ata se converteren en irreproducibles. Para entón, pasara máis dunha hora e eu aínda non conseguira arranxar os meus problemas. Por último, ás dúas da mañá, unha rapaza agradable embarcoume nun autobús camiño dun hotel en Madrid.

No hotel, máis escándalos, ao pretenderen facernos durmir de dous en dous. A min, por exemplo, asignábanme un portugués. Entón, un mozo alto e loiro proclamouse homosexual a berros dicindo que el non respondía dos seus actos se o metían nun dormitorio cun descoñecido. O caso foi que se arranxou o problema para os máis obstinados, eu entre eles. Logo, ás seis da mañá, o autobús que nos prometeran non apareceu e tiven que coller un taxi pola miña conta. En Barajas, cando xa embarcabamos, fixéronnos volver á terminal con dobre versión: avaría ou mal tempo en Vigo. Só faltaba que me perdesen as maletas. E perdéronmas, claro.

Esta columna publicouse orixinalmente o 30 de marzo de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Pablo Neruda na memoria

29 de marzo de 2017 a las 0:15

Unha das experiencias máis agradables das moitas que vivín os días que pasei en Chile foi o reencontro coa memoria de Pablo Neruda. Das variadas imaxes que un se vai facendo dos escritores queridos, hai algunhas que resultan máis resistentes que outras, pero en xeral van e veñen segundo os momentos e as circunstancias. Aproveitei as horas libres que me quedaron, para buscar na xeografía urbana da capital a floristería onde traballou Albertina, a rapaza que inspirou os Veinte poemas de amor y una canción desesperada.

A proximidade do pazo onde morrreu Allende reavivou en min recordos da época de estudante en Compostela, cando algúns rapaces e rapazas soñabamos con cambiar o mundo. Mentres esperabamos o milagre que nunca se produciu nin se producirá endexamais, iamos poñendo adornos no camiño, como se desa maneira se puidese reducir a fealdade da miseria moral que nos rodeaba.

Recordo un deses adornos: a historia de como se imprimiu o libro que Neruda dedicou á guerra civil, España en el corazón. O papel fabricouse en Cataluña, de forma artesanal, e a pasta fíxose cos trapos que os soldados aportaron: vendaxes das feridas, camisas, gorros, bandeiras… Un poema humano e solidario, ese cantar épico de grandor oceánico que sae da vida mesma cando esta se converte nunha traxedia. Cantar de heroes. Mellor, non obstante, a canción gozosa do poeta que fala das colinas brancas dun corpo de muller.

Esta columna publicouse orixinalmente o 29 de marzo de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Méritos

28 de marzo de 2017 a las 0:15

Estiven lendo nunha revista americana unha ampla reportaxe sobre George W. Bush, gobernador de Texas e candidato á presidencia dos Estados Unidos polo Partido Republicano. Non sae moi ben parado. Como estudante foi mediocre en todos os niveis, desde o instituto ata a universidade. Como deportista, unha das súas grandes afeccións, tampouco foi nada do outro mundo. Polo que respecta á cultura, non parece que sexa un home a quen lle preocupen demasiado os libros. Ademais, este señor de cincuenta e catro anos de idade carga sobre as súas costas con cen penas de morte executadas sen que exercese nunca a prerrogativa do perdón.

Non só iso, senón que ademais, cando foi executada Karla Faye, a pesar de que Bush asegurou que fora un dos momentos máis angustiosos da súa vida, cunha das súas fillas enfrontada con el, posteriormente, nunha entrevista na televisión, burlouse da executada, poñendo voz  chorosa e imitándoa ao dicir: “¡Non me matedes, por favor!”

Algo terá, sen embargo, este home para estar onde está, con moitas posibilidades de converterse no próximo presidente do seu país. Ten, en primeiro lugar, a súa familia: fillo dun presidente multimillonario, descendente directo doutro presidente, Franklin Pierce, e primo en decimoterceiro grao da raíña Isabel II de Inglaterra. Non é pouco. Conta tamén coa súa simpatía, polo menos iso é o que din as enquisas. E que, aínda que custe entendelo, non forma parte dos sectores radicais do seu propio partido, que o miran como se fose un perigoso liberal, o cal significa, nos Estados Unidos, ser de esquerdas. Nunha cousa coinciden todos os consultados: non é estúpido. Menos mal.

Esta columna publicouse orixinalmente o 28 de marzo de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Crónica dunha derrota

27 de marzo de 2017 a las 0:15

O mércores pola noite, coa cousa esa de que xogaba en Vigo a selección nacional de fútbol de Suecia, e como na casa son todos suecos menos eu, decidimos repartirnos: uns ao campo; o outro diante do televisor. De maneira que alá foron todos con bandeiras e gorras azuis cruzadas de amarelo a animar aos seus. Para facer vulto levaron dous ou tres reforzos: unhas rapazas e un rapaz de por aquí que aceptaron disfrazarse de nórdicos e que, polo visto, o fixeron moi ben, é dicir, que se comportaron discretamente, sen berrar.

Se digo a verdade, pasada media hora, co partido xa resolto, collín o coche e fun cear cuns amigos. Estivemos en Baredo, preto de Baiona, nun restaurante solitario, sen agobios, con todo o comedor para nós. De cando en vez, un dos camareiros dábanos as noticias dos goles. Confeso que me pareceron demasiados. Chegaban dous.

Onte pola mañá, a derrota estaba xa dentro da casa: unha gripe collida no campo que afectaba a un; a sensación de festa frustrada que sentía outro, non tanto por perder como polo feito de que, encaixado o primeiro gol aos dous minutos e o segundo pouco despois, non lle deu tempo nin sequera a pegar un berro de apoio. A máis afectada, non obstante, era a nai, que non entende nada de fútbol: non lle gustou escoitar na radio que os suecos tiñan unha selección “lamentable”. Con tal panorama, empecei a sentirme case un criminal.

Esta columna publicouse orixinalmente o 27 de marzo de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A importancia dun debuxo

26 de marzo de 2017 a las 0:16

O outro día, na escola onde estuda, unha nena amiga tivo que facer, igual que os seus compañeiros, un debuxo. Pintou unha especie de val entre dous montes, con ela situada na  parte central, e logo, en cada un dos curutos, o pai e a nai, o papá paseando o can e a mamá coa barriga grande, pois está embarazada. Respondendo a unha pregunta, a pequena foi numerando por orde de importancia a felicidade da xente que aparecía no debuxo: ela en primeiro lugar, seguida do pai, a continuación a nai e por último o can.

Unha vez rematada a tarefa, a neniña meteu o papel nun sobre e entregoullo á profesora, pois había que mandalo a Madrid para que fose estudado por uns expertos. É posible que a rapaza vivise todo isto como un xogo, pero os pais esperaron o informe co interese natural que espertan as cousas dos fillos.

O resultado foi bastante desastroso. Resumindo, aínda co risco de simplificar un pouco, a conclusión que tiraron do escrito que lles acaba de chegar de Madrid é que a nena está chea de problemas e complicacións: a relación afectiva cos pais é moi rara, case enfermiza, así como a personalidade en xeral, que aparece como propia dun ser caprichoso, intrépido e audaz ata rozar a irresponsabilidade. Eu non digo que o diagnóstico non estea ben, pero a nena, a simple vista, parece completamente normal.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de marzo de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo 1 Comentario
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Patos e cans

25 de marzo de 2017 a las 0:14

Unha das persoas máis desgraciadas e bondadosas que coñecín na miña vida foi un rapaz con quen tiven unha amizade fraternal e que morreu hai xa uns anos. O seu pai, admirador de Hitler, empeñouse en convertelo nun home forte, para o cal o someteu a experiencias dunha crueldade sádica e malvada. Nunha ocasión obrigouno a matar e comer un pato que o neno tiña como mascota. Sempre sospeitei que a ideoloxía daquel  señor, a quen coñecín, non era máis que a cobertura aparencial dunha maldade ruín e perversa.

Acabo de ler que na China existe un servizo de policía que se dedica a buscar cans polas casas, un animal que está prohibido pola lei daquel país. Cando estes axentes especiais descobren un daqueles bichos convivindo cunha familia, fan o mesmo que o pai do meu amigo: obrigan aos donos a matalos a paus.

Esta prohibición ten un fundamento racional, como case todas as formas de barbarie inducidas ideoloxicamente desde o poder. Trataríase de evitar que se destinasen aos animais uns alimentos que, nun país onde hai carencia deles, son necesarios para a xente. En principio, parece unha medida correcta, aínda que un ten a sospeita de que debaixo da prohibición se esconden motivos menos nobres. A crueldade case nunca se presenta co rostro descuberto, mesmo que se trate de cans ou de patos. No fondo, sempre se trata da xente.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de marzo de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Tarde de leria

24 de marzo de 2017 a las 0:15

O martes pola tarde, despois de comer, achegueime ao almacén de madeiras de Agapito, aquí ao lado, en Camos, para facerlle unhas preguntas sobre uns materiais que vou necesitar de aquí a pouco. Cando cheguei, el estaba fóra, explicándolle a un veciño como tiña que facer un inxerto nunha pereira. Aproveitei a lección para aprender eu tamén, aínda que supoño que a cousa debe ser máis complicada do que parece, de xeito que, de momento, non me vou meter en complicacións que excedan os meus limitados coñecementos como agricultor. Por outra parte, como non teño ningunha pereira, tampouco terei ocasión de cometer ningún  desaguisado.

Aínda que Agapito se dedica ao negocio da madeira, ten intereses noutras cousas, como é o pole, do que fai preparados que se utilizan como menciña para determinados males, ou mel e xelea real, que garda en tarros. Hai tempo que me ten invitado a probar de todos estes remedios, pero ata agora nunca o fixen, en primeiro lugar, porque non son lambón, e ademais porque creo pouco neste tipo de milagres.

O caso foi que cheguei ao almacén de madeiras a iso das catro da tarde e non me fun ata pasadas as oito. Foron catro horas de leria, nas que falamos de todo canto nos veu á cabeza, incluídos uns parentes meus que coñece Agapito, ourensán coma min, e que son xente rara, da que se poden contar algunhas loucuras e moitos disparates. Cando me fun, decateime de que o meu interlocutor perdera unha tarde enteira de traballo, cousa que me remordeu algo na conciencia. Claro que, pensándoo ben, non hai nada de que arrepentirse. Se un home non pode dispoñer de catro horas de conversa cun amigo, non se sabe ben para que traballa.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de marzo de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Samuel

23 de marzo de 2017 a las 0:15

O venres pola noite, mentres ía de cháchara con Marino Dónega camiño de Riazor, onde quedara citado cuns amigos para cear, paroume unha señora simpática para facerme un comentario moi amable sobre estas cousas que escribo aquí todos os días. Durante os breves instantes que durou o encontro, faloume de Suecia e dos cans e preguntoume polo gato Samuel, de quen me dixo que había tempo que non daba noticias. Expliqueille que se criaba ben, sen novidade, e que esa era a razón de que non falase del, pois pouco tería que contar.

Para compracer a esta señora, non obstante, direille hoxe que o gato Samuel, que pertence a unha desas razas con moito pelo, elegante e distinguido, tirando máis ben a gran señor, a pesar das aparencias non é nada clasista. Eu vexo que ten amigos de todos os estilos, incluso un gato medio tiñoso, de color branca, con pinta de delincuente, que o visita con frecuencia aquí no xardín e a quen eu non lle mando unha pedrada porque despois me daría moita vergonza.

Polo demais, Samuel é bo, educado e formal. Por exemplo, nunca sae de noite, aínda que non llo temos prohibido. Prefire estar na casa deitado nun sofá ou acochado entre as pernas dunha das cadelas, coa que se leva moi ben. Por poñerlle algún defecto, eu diría que me parece algo lambón, tanto que un día o descubrín aproveitando un prato de grelos que sobraran. Tamén lle gustan os xeados. Nisto parécese a min. En canto a cultura, pouco que dicir: ve algún documental de bichos na televisión e escoita a música que escoito eu. Teño a impresión de que lle gusta Vivaldi e que Bach non o entusiasma: queda durmido.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de marzo de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cálculos

22 de marzo de 2017 a las 0:22

Uns turistas ingleses contaron que nunha visita recente ás pirámides, feita en grupo e acompañados dunha guía, cando estaban de volta no Cairo, ao entrar no famoso Café Groppi, nas inmediacións da praza Ataba, durante media hora aproximadamente puideron falar de corrido en lingua árabe, sen que antes non soubesen unha soa palabra dese idioma. Todo empezou cando unha señora lle preguntou a un camareiro: “Es-saa-kam?”, que parece que significa “¿Que hora é?” Logo xa foi todo seguido. Nun primeiro momento, os compañeiros botáronse a rir, ata que descubriron asustados que a todos lles pasaba o mesmo.

Referidas a Exipto, noticias como esta non son raras. Hai anos díxose que nunha das pirámides aparecía e desaparecía un home espido. Dun tempo a esta parte, conforme se aproxima a fin do milenio, os prodixios e os misterios vanse multiplicando. As autoridades culturais daquel país reciben cada día solicitudes de todo o mundo para escavacións extravagantes, destinadas a resolver grandes enigmas.

Esta manía vén de vello. Na linguaxe dos exiptólogos existe incluso unha palabra, piramidiota, que se emprega para referirse a toda unha serie de individuos, algúns deles con grosos libros publicados, que sempre viron no complexo monumental de Giza a clave das grandes preguntas sobre o universo. Un destes personaxes, precisamente o que deu orixe a ese vocábulo infamante e divertido, Sir Charles Piazzi Smyth, chegou a predicir a final do mundo mediante unha complicada fórmula matemática baseada nas dimensións da pirámide de Keops. Seguro que non tiña razón, o cal non quere dicir que fose parvo. Soamente un pouco toliño.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de marzo de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net