Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es
Á marxe do tempo

Cartas

31 de Diciembre de 2016 a las 0:20

No periódico de onte, nesta mesma páxina, dicían que en Cangas van organizar un concurso de cartas de amor. De seguida me veu á cabeza a lembranza do meu amigo o periodista ourensán Julio V. Gimeno, grande experto, que escribiu varios centos de cartas dese estilo, algunhas delas nun inglés que unha amiga miña lle axudaba a corrixir. Este home mantiña correspondencia con mulleres dos cinco continentes, ás cales non coñecía, pero que amaba con fervor. Normalmente case todas o querían tamén, pois gastaba unha prosa romántica e galante, capaz de tumbar a calquera.

Non recordo de que maneira entraba en relación coas señoras de Australia ou do Xapón (non da China, que non lle gustaban), pero si sei como recrutaba as españolas. Facíao a través da sección dun periódico de Madrid, moi popular nos anos sesenta, que se chamaba algo así como CQ Llamada General, onde escribían almas solitarias que solicitaban correspondencia con “caballeros con buenas intenciones”.

Como cabaleiro, a pesar de ser un home de mal xenio, Gimeno non tiña tacha: educado, xeneroso no eloxio e nos cumpridos. Que eu saiba, só perdeu os papeis nunha ocasión. Foi nun café de Pueblo Nuevo del Terrible, na provincia de Granada, cando acudiu a unha cita para coñecer unha daquelas mozas coas cales se escribía. Nada máis descubrir que a muller non tiña dentes e despois de saber que, segundo explicación da interesada, fora por comer caramelos, deu media volta e volveu para Ourense. Desde entón, renunciou a encontros persoais con ningunha outra. Para Gimeno, o amor era cuestión de palabras. Unha fermosa cuestión.

Esta columna publicouse orixinalmente o 31 de decembro de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha señora no quirófano

30 de Diciembre de 2016 a las 0:25

O outro día contáronme en Ourense a historia dunha señora maior que debía pasar polo quirófano para unha intervención seria e que dicía que antes de deixarse operar, prefería morrer. Como sucede case sempre neste tipo de situacións, a muller acabou claudicando pola presión insistente dos familiares e quizais tamén porque, medo por medo, o temor á morte é o máis forte de todos. A pesar de que neste caso concreto se trataba dunha persoa de fe relixiosa moi fonda, cunha gran devoción pola Virxe María.

Aínda así, nos días anteriores á intervención a enferma estaba triste e bastante enfurruñada, pouco convencida de ter acertado coa decisión que acababa de tomar. De maneira que pasou todo ese tempo protestando, talvez aterrorizada pola alternativa que tiña diante: ou aceptar o bisturí ou marchar ao outro barrio.

Non resulta difícil de imaxinar a sorpresa dos familiares cando, chegado o momento, a viron, xa camiño do seu destino, sorrindo feliz. Contaríalles o segredo uns días despois: mentres a levaban na camilla, observou que diante dela ía a Virxe dos Milagres bailando toda contenta. Sendo as cousas así, compréndese ben a alegría da señora. No fondo é como se a operasen nun quirófano situado no medio do ceo, cos anxos como cirurxiáns e Deus vixiando atentamente nunha esquina, por se fose necesario botar unha man.

Esta columna publicouse orixinalmente o 30 de decembro de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Dereitos

29 de Diciembre de 2016 a las 0:19

Creo que foi Fernando Sánchez Dragó quen dixo unha vez na televisión que na India, ou por alá, había hospitais para grilos. Pode ser. En Suecia hai cimiterios para cans, un deles situado a  menos dun quilómetro da casa onde eu teño pasado longas tempadas desde hai case trinta anos, á beira mesmo do estreito do Kategatt, nome que sempre me trouxo resonancias escolares. Con frecuencia, cando estou alí, vou pasear por aquel sitio, a ler as lápidas novas, que ás veces son tan orixinais como as que se poñen nas tumbas da xente, aínda que a norma é que figure soamente o nome do animal desaparecido e as datas de nacemento e morte.

Digo isto porque onte escoitei na radio un señor que contaba como lle fixo un enterro privado a unha mosca. Primeiro pensei que era unha broma, pero pronto me decatei de que falaba en serio. Logo pasoume pola cabeza a idea de que estivese tolo, con perdón. Non obstante, o seu discurso parecía moi normal.

A min, a xente que lle quere ben aos bichos, aínda que faga extravagancias, cáeme ben, a non ser eses toliños que para defender os animais que se empregan en investigación, matan os que traballan niso. Eu creo que os animais debían ter dereitos, aínda que recoñezo a que situacións absurdas nos pode levar. Non sería difícil regular, non obstante, a prohibición da tortura e os malos tratos, incluído o costume dalgúns nenos de arrincarlle as alas ás moscas ou de inflar os sapos cunha palla. Estou seguro de que iso chegará algún día. Como o corazón humano é unha cousa tan rara, teño máis dúbidas, en cambio, respecto da abolición universal da pena de morte para a xente.

Esta columna publicouse orixinalmente o 29 de decembro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha teoría

28 de Diciembre de 2016 a las 0:18

No verán de 1975 pasei uns cantos minutos nunha cola, no xardín do Museo de Arte Contemporánea de Estocolmo, mesturado con xente que facía o mesmo ca min cunha seriedade bastante cómica, para penetrar por unha parte non santa no interior do corpo feminino da escultura Hon, a célebre obra de Niki de Saint Phalle e Jean Tinguely. Uns poucos anos despois coñecín este último nunha mostra da súa obra en Xenebra, da que conservo un debuxo feito por unha máquina de debuxar na exposición.

Pareceume Tinguely un home bondadoso e simpático, con esa melancolía suave dos enfermos de corazón. Rodeado das súas esculturas, un conxunto de máquinas absurdas que pitaban, desencadeaban movementos gratuítos e disparatados, axitaban barras de ferro no aire, tiña o  aspecto dun home inocente e divertido.

As esculturas de Tinguely non me pareceron máis que xoguetes xigantes feitos por unha persoa intelixente con ganas de gozar e facerllo pasar ben aos demais, especialemnte aos seus admiradores, entre os cales me encontro. Resúltame máis difícil admirar ese catalán que acaba de facer unha exposición en México, tamén a base de máquinas, coas que os espectadores podían torturalo; non porque invente aparatos para sufrir e non para xogar, senón porque ademais ten unha teoría. Iso si que pode ser unha tortura.

Esta columna publicouse orixinalmente o 28 de decembro de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Ladróns de coches

27 de Diciembre de 2016 a las 8:35

Onte vin un rapaz atando unha bicicleta a unha árbore cunha cadea. Nin aquela nin esta me pareceron un obstáculo demasiado difícil para un ladrón. Como xusto á beira, a unha distancia non superior a tres metros, había unha farola, non entendín por que motivo o precavido ciclista desprezou a solidez metálica do ferro pola fraxilidade do tronco vexetal, que ademais era delgado, incapaz de resisitr media ducia de golpes de navalla. O caso é que o neno marchou todo tranquilo, convencido de que a bicicleta quedaba segura.

Creo que isto de atar os vehículos ás árbores é práctica frecuente nalgúns países de América. Un amigo meu, que dirixiu un banco por aquelas terras de Deus, coñeceu alá un compatriota que tiña tamén esa mesma manía. Empregaba unha cadea gordísima para amarrar o coche a unha árbore inmensa, pero non lle serviu de nada.

Unha noite chegaron os cacos, cortaron os elos de ferro cun cortafríos potente e marcharon co automóbil. O curioso é que o propietario nunca pensou que a cousa fose fracasar por ese lado, senón que confiaba na dificultade que supuña serrar ou arrincar a árbore. Para estes delincuentes non hai sistema que sirva. O mellor de todos, segundo lle teño escoitado a un  amigo, é levar libros na bandexa do coche, na parte de atrás. Pola razón que sexa, os ladróns pasan de largo. É unha das moitas vantaxes da cultura.

Esta columna publicouse orixinalmente o 27 de decembro de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Recolledor de gatos mortos

26 de Diciembre de 2016 a las 0:20

Algunha vez me teño referido aquí, citando a Ryszard Kapuscinski (que por certo acaba de sacar un novo libro excelente, titulado Ébano), aos cargos que existían na corte do León de Xudá e Rei de Reis, descendente da raíña de Saba, o emperador de Etiopía. Entre os títulos da servidume imperial, estaba o Portador dos Sete Paraugas, o Lustrador das Botas de Invitados e outros similares, un dos cales era algo así como o encargado de restaurar os desperfectos que causaban os cans da casa real cando facían as súas necesidades menores nas alfombras e incluso nos zapatos de embaixadores e outros visitantes. No mundo occidental, por fortuna, xa non quedan estas extravagancias poéticas, aínda que non todo funciona coa perfección que pensamos.

Se nos fixamos na complexidade da sociedade na que vivimos, unha boa organización dos servizos que a administración presta aos cidadáns inclúe traballos que poderían ser nomeados  e maneira parecida. Así, por exemplo, alguén será o Encargado de Acender as Luces da Cidade, o Responsable de Pintar os Pasos de Peóns, o Limpador de Cristais da Casa do Concello ou o Subministrador de Folios, Sobres e Bolígrafos. E así ata miles de funcións diferentes.

O que estou seguro que non debe existir é o Encargado de Retirar Gatos Mortos das Rúas. Digo isto porque a semana pasada contei aquí que, desde hai máis de un mes, todos os días, cando deixo a autoestrada para entrar na cidade, atópome co corpo sen vida dun pobre gatiño negro, insepulto, talvez asaltado pola morte disfrazada de automóbil no mesmo lugar onde aínda segue tirado sen que ninguén se apiade del (nin da hixiene pública). Pode suceder, sen embargo, que exista o encargado ese do que falo, aínda que cun título distinto, e que non lle cadrase pasar por alí en todo este tempo, ou que o gato caese morto nun terreo de ninguén, entre autoestrada e concello. O que si parece claro é que o citado non le esta columna.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de decembro de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha longa preparación

24 de Diciembre de 2016 a las 0:24

Estiven lendo nunha revista a historia dun rapaz sueco que acaba de correr unha grande aventura. Hai anos que quería subir ao Himalaia, unha empresa que poucos conseguen e para a cal se necesita unha boa condición: sobrevivir a máis de oito mil metros de altura, cando respirar se converte nun tormento por falta de osíxeno e o corpo, transformado nun saco cheo de chumbo, remata sendo un estorbo para o propio corpo, require meses de adestramento físico e mental, algunhas doses de sangue frío e moita sorte.

Para enfrontarse con éxito a unha proba tan difícil, o mozo do cal falo decidiu que a mellor preparación posible podía consistir en coller unha bicicleta e percorrer nela os trece mil quilómetros que separan Suecia do Nepal. Coa determinación teimuda dos escandinavos, puxo en marcha o proxecto e conseguiu sen máis o que pretendía.

Non só conseguiu iso, senón que agora ten tamén un bo traballo, relacionado co mundo do deporte. Os seus compañeiros de escola recordan que este triunfador foi antes un alumno pésimo, estudante de catro céntimos, máis dado ás loucuras que á disciplina de cada día. El replícalles dicindo que todo canto fixo ata agora foi unha longa preparación e que o seu emprego actual non é resultado de ningunha casualidade. Sen dúbida debe de ter razón, pero parece menos perigoso estudar un pouco que subir ao Himalaia.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de decembro de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo 2 Comentarios
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Dous tempos e un único solar

23 de Diciembre de 2016 a las 0:20

Non sei cantas igrexas haberá en Allariz, pero penso que contando as que se atopan no casco urbano e as que están nas aforas, como a de Vilanova, aínda sumarán máis de media ducia. Non está mal para un sitio tan pequeno. Hai anos, o escritor Marcial Suárez, que é daquela parte do mundo, escribiu nun libro de contos que a súa vila  ocupaba o primeiro lugar de España no número de templos por católico cadrado. Era unha broma cun certo arrecendo descreído que lle causou algún desgusto por irreverente, pero sen consecuencias.

Hai tempo que a xente xa non se enfada por estas cousas, o cal se pode entender como un signo positivo de madurez ou pode ser interpretado, pola contra, como unha proba da indeferenza á que nos conduciu unha civilización que non quere saber nada con Deus. O dilema, máis que un problema en si, ten todo o aspecto de ser o resultado contraditorio de dúas maneiras diferentes de entender a vida.

Na cidade india de Ayodhya, desde logo, os dilemas son máis dramáticos. Para empezar, o número de templos elévase a 6.500, unha cifra que asolaga en toneladas de fervor a piedade en gramos de Allariz. Por outra banda, bromas de Marcial Suárez á parte, a densidade espiritual naquelas terras non se mide por hindús ou musulmáns cadrados, senón pola cuadratura do imposible. Agora mesmo trátase de saber como dous templos de relixións diferentes poden ocupar un mesmo soar. Desa solución depende a vida de moita xente.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de decembro de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Ortigueira

22 de Diciembre de 2016 a las 0:20

O domingo pasado estiven en Ortigueira, unha das poucas vilas de Galicia que non coñecía, para presentar un libro de contos editado pola editorial Paporroibo, que sosteñen alí un grupo de persoas con moito ánimo. Os autores dos relatos, aínda descoñecidos no mundo da literatura, son xente de todas as idades, desde nenos de trece anos ou alumnas de COU como a amiga Arantxa, ata unha señora de máis de oitenta. O teatro onde se celebrou o acto estaba abarrotado de xente e polo que puiden comprobar ao final, había tamén abundancia de autores e autoras. Pareceume que o ambiente era cordial e que os asistentes o pasaron ben.

A cousa rematou cunha cea. Tiven de compañeiro de mesa ao señor cura, cousa que agradecín, pois en xeral os cregos adoitan ser bos conversadores. Nesta ocasión tampouco me equivoquei, a parte de que ambos os dous coincidimos na afección polo puro. En realidade, cando cheguei ao restaurante, xa me estaba agardando con un de regalo.

Nas horas que pasei en Ortigueira, atopeime con moita xente que me viña falar das cousas que escribo aquí todos os días, desde aqueles que me preguntaban por algún comentario concreto, ata outros que se interesaban polo gato Samuel. Estes últimos eran maioría. Se digo a verdade, cada vez que me preguntaban polo gato, púñame algo colorado, pois precisamente aquel mesmo día pola mañá, á hora do almorzo, tiveramos na casa unha discusión sobre el. Entre as persoas da familia hai quen lle ten algo de carraxe ao animal, tanto que sostén que se trata dun bicho parvo, vago e algo tolo. Escuso dicir que discrepo, pero diso falarei mañá. Mentres tanto, Samuel está ben. Un pouco gordo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de decembro de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Soños sen destino

21 de Diciembre de 2016 a las 0:21

Desde a ventá do despacho escoito unha algarabía infantil, inocente e alegre, que sobe en balbordo desde a rúa. De repente, parece como que todo o barrio se convertese nun inmenso patio escolar invadido por centos de meniños á hora de iniciar o recreo. Resulta agradable e sorprendente, porque o normal é que os ruídos da xente que chegan ata aquí sexan case sempre berros desmesurados, como de traxedia ou morte, en xeral motivados por nimiedades relacionadas co tráfico. Por iso me levanto para ver o que pasa.

Atravesando o paso de peóns, desde a Alamenda ata o edificio central de Correos, vexo a un grupo bastante nutrido de nenos pequeniños, dunha idade aproximada de cinco ou seis anos, perfectamente ordenados en filas de a tres, conducidos con paciencia polas súas mestras. Cada un deles leva un sobre na man.

Está claro que van botar a carta para os Reis Magos. Ao chegar á altura do buzón, coa mesma orde que chegaron, as profesoras vannos levantando un por un para que depositen o sobre no seu sitio. Cada un actúa dunha maneira diferente. Hainos que vocean algunha recomendación engadida ou que pintan o mono con algún berro nervioso ou que simplemente seguen calados de asombro. A min ocórreseme pensar no destino vulgar que terán esas cartas, na brutalidade profesional con que se tratarán eses soños.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de decembro de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net