Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es
Á marxe do tempo

Corsarios

20 de abril de 2016 a las 0:20

Os sábados pola mañá, despois de ler os periódicos, gústame coller a moto ou o coche e dar un paseo pola estrada que vai desde Baiona ata A Guarda. É un dos lugares máis fermosos que coñezo. Onte, parado á altura de Punta Centinela, vin pasar un barco precioso, coas velas vermellas despregadas, navegando cara ao sur. Pareceume inglés. Un paisano que enredaba cun artefacto que podía ser un anaco dun motor marino, díxome que o seu avó lle falara das batallas que se organizaban naquel mar hai anos, na época dos franceses, unha actividade que quitou moitas fames, segundo me contou, pois rapiñábase de todo: bacallao, trigo…

Faloume dun tal Oliveira de Baiona, que tiña un bergantín chamado “O Espadarte”, ou algo parecido, e que fixo capturas gloriosas aos ingleses. Nunha ocasión, polo visto, viu pasar máis de cincuenta velas daquela nacionalidade, ben protexidas por unha escolta de barcos armados con canóns. Con audacia, operando coma raposo pola noite, abordou a unha delas en segredo e fíxose cunha enorme riqueza.

O paisano, que me confesou que se chamaba Anselmo, resultou ser un conversador magnífico, tranquilo e de palabra fluída, non sei se un pouco fantasioso, pero narrador excelente. No tempo  que permanecín con el, foi como se o mar estivese cheo de corsarios e piratas, unha estampa romántica que se acentuaba pola color grisalla do día e pola vista do veleiro inglés que seguía navegando a unhas poucas millas de nós. Volvín para a casa contento, igual que se viñese de ver unha boa película de aventuras. Como non tiña mellor cousa que facer, púxenme a reler algúns capítulos de A Illa do Tesouro. En fin, que foi unha mañá fermosa e feliz.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de abril de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Inquilino

19 de abril de 2016 a las 0:24

Cando a coroación do Papa Xoán XXIII, un veciño da miña vila que seguía a cerimonia no televisor do Casino, dixo en voz alta que ó novo pontífice lle ían colocar a «piara» na cabeza. Non se trataba dun acto de anticlericalismo, senón de ignorancia, pois o que aquel home quería dicir, como é fácil supoñer, era que lle ían poñer a tiara. Non resultan infrecuentes estes disparates na vida privada e todos coñecemos casos do estilo de quen confunde «pedestal» con «pedernal » ou raios «catódicos» con «católicos». Tampouco son raros estes deslices na vida pública, como o célebre «doceavo» de Solana ou o «candelabro» dunha coñecida modelo.

Non poden considerarse sempre mostras de ignorancia, pois ás veces non deixan de ser simples confusións ou nerviosismos. Coñezo a un señor, por exemplo, que di «cápsula» cando quere dicir «cláusula». Coñece perfectamente a diferenza, pero no momento de pronunciar a fatídica palabra éntralle un pánico invencible e acaba metendo a pata.

Eu nisto son indulxente porque nunha ocasión, cando ía á escola, atrevinme a corrixir un libro de texto que falaba do aniversario da morte de José Antonio Primo de Rivera, cando me parecía que o correcto tiña que ser «universario». Así o escribín, emendando o «a» e tratando de que parecese un «u», para escándalo de meu pai, que me chamou ignorante e atrevido con toda razón. Por iso, cando hai un par de días, falando cun veciño que se dedica a alquilar pisos, me dixo que non era bo negocio porque os «alquilinos» crean moitos problemas e son cada vez máis esixentes, entendín a súa postura. Despois de todo, que un inquilino se chamase «alquilino» non estaría tan mal.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de abril de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cálculo de probabilidades

18 de abril de 2016 a las 10:00

Acabo de ler un artigo intelixente e divertido sobre os negocios que se están facendo nos Estados Unidos co asunto da próxima chegada da fin do mundo, dentro de dous anos ou algo así, cando cambie o milenio. O máis próspero de todos é o dos libros, que se publican por centos sobre ese asunto, algúns deles con títulos fantásticos, como aquel que ofrece Cen consellos para sobrevivir despois da fin do mundo. Tamén hai vídeos, películas e incluso lentes para protexer os ollos cando o sol se precipite sobre a terra.

Cando eu era rapaz, contra a fin do mundo non había máis que oracións. Unha vez, durante uns exercicios espirituais, un padre xesuíta díxonos que había que rezar para que non nos tocase vivir esa hora, a máis terrible de todas. Un cínico retrucaría que o espectáculo grandioso de ver caer as estrelas merecería a pena.

Ese negocio do milenio tamén anda por aquí. O martes, un señor anunciou na televisión que o día do grande acontecemento ía ser exactamente o 3 de xaneiro do ano 2000, pola tarde. Para probalo escribiu un libro no que explica os cálculos e as razóns que o levaron a establecer unha data, da que dixo que era “cientificamente irrebatible”. Claro que postos a falar en termos científicos, eu apostaría que hai máis probabilidades de que ese día se lles acabe a todos o negocio que non que vexamos desprenderse o sol do ceo. Seguro.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de abril de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un comedor de ras

17 de abril de 2016 a las 0:17

O outro día, cando fun ver as cegoñas á Lagoa de Antela, tamén vin bastantes ánades reais. Hai moitos anos, a xente andaba a tiros con eles e a punto estiveron de desaparecer para sempre. Eu coñecín un cazador que lles tiña rabia e que os mataba por odio, porque dicía que acababan coas ras, o seu prato predilecto. Este señor, que xa morreu, falaba dos patos como se tivese con eles algunha cuestión de inimizade persoal. Unha vez oínlle dicir que se houbese inferno para bichos, estes irían todos alí.

Eu nunca souben que os patos comesen ras. Quen si as comía con gula insaciable era este home do que falo, que collía caldeiros colmados delas e nunca cansaba. Para el, non había marisco que se puidese comparar con aquel bocado exquisito, o mesmo frito que guisado, unha opinión que a min non me custaría compartir.

Para collelas, utilizaba unha cana con varios cebos e nunha ocasión, cando andaba ao seu, viu un cubo de plástico cheo de ancas, que un amigo del tiña apartado á beira da auga mentres faenaba perto do lugar. Sen dubidalo, o lambón colleu o produto e saíu correndo como un carteirista, perseguido polo outro. Non parou ata que chegou á casa e se pechou dentro para papar o roubado. Desde logo, depredador por depredador, el era peor que os patos. Estes, ademais, non tiñan escopeta para espantar a competencia.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de abril de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Meter medo

16 de abril de 2016 a las 0:16

Onte pola noite, cando regresaba de pasar unhas horas na casa duns amigos no centro de Vigo, decateime da pouca xente que se ve polas rúas despois das doce. No traxecto que percorrín entre o portal do edificio onde estivera e o lugar onde tiña o coche, arredor de trescentos metros, non me atopei máis que cunha muller, a pesar de que aínda non era moi tarde. Non me fixei moito nela, pero pareceume nova, ía vestida de forma elegante e viña soa pola mesma beira por onde andaba eu, só que en sentido contrario.

Camiñamos un cara ao outro ata que nos separaban menos de cincuenta metros. Nese momento, ela atravesou a rúa e foise decididamente para o outro lado. Non me atrevín a dar a volta, pero polo ruído dos seus pasos, que soaban con forza no pavimento, puiden decatarme do que sospeitaba: volveu de novo á beira de antes.

Ao principio fíxome graza. Non me imaxino a min mesmo asustando a ninguén, nin teño envexa deses homes que meten medo, que era unha das frustracións que confesaba don  Vicente Risco, de corpo bastante máis esmirriado que o meu. Despois, mentres me dirixía no coche cara á miña casa, ía pensando que o temor daquela muller que cambiou de lado na rúa por non encontrarse comigo me privaba por uns instantes da miña condición de ser humano e me convertía en membro nocivo dunha especie perigosa.

Esta columna publicouse orixinalmente o 16 de abril de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Outra vez

15 de abril de 2016 a las 0:15

En relación co artigo de onte, no que falaba da vellez, un amigo díxome que lle parecera algo pesimista, impresión que eu non teño, en parte porque non vexo esa etapa da vida como unha desgraza. O meu avó Herminio, por exemplo, que viviu máis de noventa anos, foi sempre un vello alegre e contento, tanto que unha vez, quizais na última ocasión na que falamos, uns días antes da súa morte, díxome unha cousa sorprendente: que fora e era feliz. Tamén me dixo que só lle quedaba un pequeno detalle para que a vida fose boa con el ata o final: morrer sen darse conta. Así foi. Servíronlle o almorzo na cama, botouse a durmir e non espertou.

Coa miña avoa pasou algo parecido. Foi unha vella festeira, que aos oitenta anos se apuntaba a calquera diversión, que con frecuencia organizaba ela mesma. Era tan alegre que levaba un sorriso permanente na boca, que lle daba a aparencia de ser moito máis nova. Pola maneira de rir, para o cal utilizaba os ollos e a cara enteira, podíase dicir que tiña vinte anos. Debía ser a idade do seu espírito.

E  por non moverme do contorno familiar, xa falei aquí outra vez dun tío meu que acabou a carreira de violín pasados os noventa anos e que, cando eu lle dixen de broma se empezaría pronto a dar concertos, deixoume asombrado coa resposta: “Non. Agora vou ver se fago a carreira de piano”. Como hai un par de anos que non o vexo, ignoro se andará metido neses novos plans, pero supoño que si. Polo tanto, eu non teño unha visión pesimista da vellez, simplemente que me dá a sensación de que vou ser un vello algo escéptico para moitas cousas, especialmente as grandes, pero bastante entusiasta para outras, especialmente as pequenas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 15 de abril de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha comunión

14 de abril de 2016 a las 0:14

O outro día, cando falei aquí dun neno que me invitou a comer cereixas que un señor que vivía en América deixara para os rapaces da aldea, non dixen que tal neno era un vaina. O mesmo organizaba unha orquesta a base de  latas e caldeiros vellos para interrumpir o rosario, que fabricaba unha bomba coas cabezas explosivas que se desprendían dos foguetes das festas. Sempre andaba discurrindo cousas malas. A min fíxome crer que a filla do demo se chamaba Rosita, que comía touciño e vivía detrás do altar de San Antón.

Como é lóxico, aquel rapaz caíalle simpático a todo o mundo, aínda que ás veces moitos o quixeran matar. Un día pintoulle de encarnado, con algunha que outra salpicadura negra nas costelas, o can dun veciño. Noutra ocasión deulle por machacar unhas cantas tellas rotas ata convertilas nun po fino que meteu despois nunhas bolsiñas pequenas feitas de tea para acabar vendéndoas na feira para remedio de claquera mal, fose de vaca, porco ou persoa. A varios mozos convenceunos de quecon aquel po non habíamoza que se resistise, a consecuencia do cal algúns levaron nos dentes  por atrevidos.

Con todo, a trastada máis graciosa daquel pecador foi aínda peor que estas. Un domingo viñeron uns paisanos á casa do seu pai, que era o sancristán, porque aquel día remataba o precepto e querían comulgar. O pai non estaba e o cura marchara de viaxe, así que a cousa non parecía posible. Foi tanta a contrariedade que mostraron aqueles homes que o rapaz ofreceuse a darlles a comunión. Nun principio quedaron sorprendidos, pero despois preguntáronlle se el sabía como había que facer. Cando lles dixo que sí, foron á igrexa, axudárono a subir ata o sagrario e cumpriron devotamente co precepto.

Esta columna publicouse orixinalmente o 14 de abril de 1991.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Limpiadores

13 de abril de 2016 a las 0:13

Estiven lendo en The York Review of Books un artigo sobre o escándalo Clinton, un asunto que supoño que xa non lle interesa a case ninguén, aínda que agora ten máis importancia que nunca. Eu estaba en Nova York cando sucedeu, seguín de cerca os debates na televisión e nos periódicos e desde o primeiro momento tiven a impresión de que, á parte das golferías e as mentiras do presidente, que todo o mundo daba por certas, por evidentes, sen dúbida de ningún tipo alí había xente moito máis tramposa ca el, precisamente entre quen o acusaban no nome de principios sagrados, entre eles o de que ninguén pode mentir baixo xuramento.

Nun libro de gran rigor que acaba de escribir Jeffrey Toobin, un antigo fiscal federal, cóntase con toda clase de detalles o que pasou arredor daquela persecución contra o presidente dos Estados Unidos, e chégase á conclusión de que foi algo parecido a un golpe de estado. Non se trata de ningunha fantasía, senón dun traballo responsable.

O fiscal Kenneth Starr, un tipo sectario e sen escrúpulos, non foi máis que unha peza fundamental nun rompecabezas perfectamente montado, no que participaron un grupo de inimigos do presidente, desde multimillonarios que puxeron a súa fortuna ao servizo da conspiración, ata líderes relixiosos de escasa reputación, pasando por tipos máis próximos á hampa que a un comité investigador destinado a aclarar a verdade. Dificilmente se pode xuntar a tanta xente de moralidade tan baixa nun tinglado que a punto estivo de poñer patas arriba un país enteiro baixo o pretexto, precisamente, de limpalo de inmorais. Despois de ler o que lin, vai ser difícil limpar Estados Unidos destes limpadores.

Esta columna publicouse orixinalmente o 13 de abril de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha rapaza de Vicenza

12 de abril de 2016 a las 0:12

Onte, na feira do libro de Bolonia, unha editora alemá estivo contándome catro novelas de autores do seu país durante preto dunha hora. Aínda que fixen o esforzo de escoitala, confeso que eu tiña a cabeza noutro sitio. Pola mañá, mentres almorzaba no hotel, lera no periódico unha noticia que levaba cravada no centro da memoria. En Vicenza, un cabaleiro que permanece no anonimato envioulle a unha rapaza mil rosas vermellas para confesarlle o seu amor. Mandoullas ademais á tenda que rexenta a nai da moza: unha inundación.

Polo que conta o diario, a muller que acaba de acender esta labarada de paixón cumpriu vinte anos, mide un metro e oitenta e ten uns fermosos ollos azuis e a melena loira. Na casa chámanlle “racha corazóns” porque non é a primeira vez que provoca un incendio semellante. Hai tempo, un admirador regaloulle unha Harley Davidson.

De momento, a rapaza está nerviosa, sobre todo porque o seu mozo, un dentista coñecido, tivo un ataque de ciumes. O nerviosismo levouna a dicirlles aos periódicos que odia ao romántico namorado, a quen trata desde hai anos. Non obstante, onte mesmo tomou a decisión de trasladarse ata aquí, a Bolonia, para meditar en compañía dunha amiga. Desde logo, se eu estiveseno corpo do dentista, botaríame a tremer. A non ser que invente algo capaz de competir co seu rival. Espero que non cometa a equivocación de pasar por unha xoiería.

Esta columna publicouse orixinalmente o 12 de abril de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Como unha albóndega

11 de abril de 2016 a las 0:15

Hai pouco vin en Boloña, por casualidade, un artefacto que desde lonxe me pareceu a escafandra inmensa dun buzo xigante. Era unha bóla de color parda, como se estivese feita de  ferro oxidado, con dous ollos de vidro enormes, remachada con parafusos en diferentes partes e cuberta nalgúns sitios, talmente como se fosen remendos, por un material que non parecía moi distinto desa tea asfáltica prateada que usan os paisanos en Galicia para loitar contra a humidade ou para tapar as fendas máis rebeldes dos tellados.

Achegueime para ver de que cousa se trataba e souben, por unha lenda explicativa, que era un enxeño espacial ruso, unha daquelas naves Cosmos coas que os soviéticos asombraron o mundo cando meteron nela ao astronauta Yuri Gagarin e o enviaran ao espazo. As autoridades rusas regaláronlla agora á cidade de Boloña.

Gagarin fíxose universalmente famoso por tres cousas: por ser o primeiro home que deu un paseo espacial; por dicir que desde alá arriba el non vira a Deus e finalmente por elixir a propia morte antes que provocar unha catástrofe nun accidente de aviación. Cando visitei a súa tumba en Moscova, hai anos, non me cadraba ben que un home tan intelixente e xeneroso puidese dicir unha frase tan tonta como aquela. A verdade é  que desde o artefacto que eu descubrín en Boloña non se debía ver practicamente nada.

Esta columna publicouse orixinalmente o 11 de abril de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net