Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es
Á marxe do tempo

Unha biografía

21 de agosto de 2015 a las 0:20

Un veciño da miña vila quere que lle escriba a biografía do seu pai, un home do que teño falado aquí algunhas veces. Parece que pretende darlle unha sorpresa, agora que vai cumprir non sei cantos anos, pero a verdade é que me vai ser moi difícil compracelo, porque eu non sei a vida deste señor. Con todo, quedou en enviarme os datos, é dicir, os nomes dalgúns ntepasados, as datas de nacemento, quizais algúns recordos doutra xente. Cando teña ese material no meu poder, verei se podo redactar uns folios que lle sirvan.

O que eu podería contar deste meu veciño non é moito. Agora acórdome, por exemplo, que cando os rapaces estábamos xogando ao fútbol na estrada de Madrid, pola que transitaba un camión só de cando en vez, este home facíanos rabiar, pois sempre que pasaba por alí, dáballe un punteirazo á pelota para mandala ás quimbambas.

Un día finximos que iamos tirar un penalti e puxemos unha bola de ferro no sitio do balón. O resultado non é difícil de imaxinar. Claro que non sei se todo isto debe figurar nesa biografía, na que tamén se podería dicir que o protagonista andaba moi ben en bicicleta e que tiña boa letra e que era devoto dun cura escritor que se chamaba Obregón. Desde logo, se fose para min, esas serían as cousas que me gustaría escribir. En caso de que isto non pareza adecuado, eu négome a contar, por aburridas, historias do servizo militar.

Esta columna publicouse orixinalmente o 21 de agosto de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Lembranza dun político

20 de agosto de 2015 a las 0:20

Alá polos anos setenta, na Praza Maior da cidade sueca de Halmstad, onde teño pasado case todos os veráns desde os comezos daquela década, asistín un día a un mitin político de Gösta Bohman, un dirixente conservador duro, intelixente, irónico e sarcástico. Subido no alto da cadeira dunha terraza próxima, falaba, micrófono en man, para dúas ducias de persoas, eu entre elas. Vestía camisa a cadros de traballador, pantalóns vaqueiros e sandalias, unha indumentaria que contrastaba cos seus portes suaves e distinguidos.

Unha parte do seu discurso foi destinada a combater a Olof Palme, o primeiro ministro socialista, un home querido e popular, a quen probablemente votaría a maior parte da xente que naqueles momentos paseaba pola praza sen facer caso do líder da dereita. No rostro deste había un xesto como de escepticismo e resignación.

Ao rematar a súa intervención, Bohman baixou da cadeira, deulle un bico a unha nena e dirixiuse a min para preguntarme se era chileno. Cando lle dixen que era español, comentou rindo: ¿Vítima de Franco ou partidario del?” Co mesmo sorriso, respondinlle: “A min non me gusta”. Entón deume a man cordialmente e antes de xirar o corpo para continuar a rolda, en voz baixa, coma se me fixese unha confidencia, díxome: “A min, tampouco”. Non o volvín ver nunca máis, a non ser na televisión. Morreu onte.

Esta columna publicouse orixinalmente o 20 de agosto de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cousas de nenos

19 de agosto de 2015 a las 0:18

Onte vin unha señora histérica dándolle unha tunda a un neno de seis ou sete anos. O espectáculo transcorría en plena rúa sen que aquela muller sentise o máis leve pudor por comportarse en público dunha maneira tan pouco civilizada. O motivo debía ser unha rabecha do pequeno, porque as labazadas ían acompañadas de gritos que aludían á mala educación do infeliz, posiblemente encaprichado con calquera desas cousas que nun momento os rapaces consideran imprescindibles.

Posteriormente, nunha reunión de amigos falamos dos malos tratos e alguén fixo referencia á lexislación que xa hai nalgúns países de Europa e que dispón a existencia dun xuíz especial para atender aos nenos que son golpeados na súas casas. O dato provocou certa polémica, pois algún dos asistentes consideraba excesivo e mesmo perigoso que un raparigo poida ir denunciar os seus propios pais.

A discusión rematou cando alguén contou unha historia sucedida en Chile e que dicía ter presenciado. Resulta que unha nai viaxaba no tren cun pequeno totalmente vendado na cabeza, como se fose vítima dun gran descalabro. Por riba, sen consideración para o seu estado, batíalle e insultábao. Entón, un dos pasaxeiros recriminoulle a conduta en atención a que o neno xa estaba ferido. ¿Ferido? A señora retiroulle as vendas con furia e o que había debaixo era un ouriñal empotrado na cabeza.

Esta columna publicouse orixinalmente o 19 de agosto de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

A Mafia no convento

18 de agosto de 2015 a las 0:22

Onte falei aquí do negocio das reliquias que organizou a Mafia alá polos anos sesenta. O que poucas persoas saben é que houbo un mosteiro na localidade italiana de Mazzarino no que os frades eran todos mafiosos. A cousa descubriuse cando un paisano do lugar, chamado Angelo Cannada, denunciou os relixiosos porque lle pedían varios millóns de liras. O home, que debía ser bastante testalán, nin siquera cedeu diante do prior, que acudiu a entrevistarse con el. Aos poucos días liquidárono a tiros.

O prior, o padre Carmelo, un vello malvado, non se deu por vencido e seguiu negociando o cobro coa viúva, que só aceptou pagar unha cantidade millonaria cando a ameazou con matarlle o fillo que tiña. Un comisario valente conseguiu desenmascarar aos monxes, que en 1963 foron condenados a trece anos de cárcere.

Non sei máis desta historia, excepto algúns detalles que non resultará difícil imaxinar. Xa se sabe: orxías nocturnas no convento, material pornográfico… Parece que o menos malo daquela pandilla de senvergonzas era o irmán Guglielmo, que tiña unha paixón primitiva pero inocente: pasaba as noites disparándolle ás estrelas cunha metralleta desde a fiestra do seu cuarto. A non ser que detrás desa práctica de aparencia infantil houbese algo máis: tratar de pegarlle un tiro na cabeza ao mesmísimo Deus.

Esta columna publicouse orixinalmente o 18 de agosto de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Orxía de sangue

17 de agosto de 2015 a las 0:20

Nunha cea de amigos de moitos anos, despois das bromas inevitables sobre calvas, barrigas, papadas e outros desastres do tempo, acabamos falando de cando eramos nenos. Por levarlle a contra a unha das mulleres, que nos acusou de ser uns infelices, metímonos nunha conversa absurda, na que o motivo principal da discusión era se os rapaces de antes nos comportabamos dunha maneira máis cruel que os de agora. En xeral, os homes defendiamos a tese de que eramos moito máis salvaxes.

De pronto, alguén recorda que un dos comensais un día matou un gato dunha pedrada: un acto cruel e gratuíto, absolutamente innecesario. O aludido, que agora anda metido en ecoloxías, protección de animais e outras bondades inocentes, acentúa aínda máis o carácter monstruoso do suceso engadindo detalles espeluznantes.

Foi na estrada de Celanova, un día de inverno, ao final dun partido de fútbol, haberá corenta anos: a pedrada deulle ao bicho na cabeza e deixouno espernexado no chan. Despois desta primeira lembranza, alguén di que el tamén matou un paxaro, outro asegura que matou un coello, un máis que lle cortou o pescozo a unha galiña. En plena orxía de sangue, unha das mulleres entra na conversa: “Nunca imaxinei que sería tan emocionante cear cunha pandilla de asasinos tan bárbaros coma vós”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 17 de agosto de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Desexo

16 de agosto de 2015 a las 0:18

Hai algo máis dun mes, estando en Moscova, tiven unha longa conversa cun escritor ucraíno que odiaba os rusos e que non se recataba de dicilo. Falando da guerra de Chechenia comentoume que era unha sorte para os habitantes deste país o feito de que o exército ruso fose un exército de opereta, unha especie de mangallón dotado dunha enorme forza bruta, pero sen unha cabeza que pensase con algo de sentido común, pois durante moitos anos os militares soviéticos non foran máis que títeres en mans do Partido Comunista, que non pensaba, só facía propaganda.

Con matices, quizais se podería compartir parte do discurso, pero hoxe gustaríame que aquel rapaz non tivese razón e que Rusia contase cun exército moderno, ben entrenado e eficaz, non pola guerra de Chechenia, senón para que rescatase con vida a ese cento de mozos atrapados no interior do submarino con graves problemas no mar de Barents. Por unha vez, esa máquina militar que aínda podería destruír medio mundo debería ser capaz de salvar cen vidas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 16 de agosto de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un poema

15 de agosto de 2015 a las 0:20

Onte falei aquí do tenderete que vin o outro día en Panxón, no que vendían versos. Esquecín dicir que se chamaba “Cirano, S. A., poemas por encargo” e que o prezo, ademais de estar expresado en pesetas, aparecía tamén en euros. Se non recordo mal, polo que respecta a esta moeda, eran uns sesenta céntimos. O venres pola noite, instaláronse de novo no paseo marítimo. Cando os descubrín, pasaba da unha e media da mañá e alí estaban atendendo os clientes, que seguían sendo, como sucedera o día anterior, xente nova, igual que os propietarios.

Estes, unha mociña e dous mozos, comportábanse dunha maneira seria, profesional. Fixen o que non fixera a primeira vez, que foi converterme en cliente, en parte porque tiña curiosidade por saber algo máis. Ocorreu, non obstante, que cando ía formular a miña petición, un dos poetas me advertiu de bos modos, pero dun xeito terminante, que había que respectar a vez. Non me decatara de que naquel momento había uns rapaces sentados diante deles, agardando.

A distancia prudente que me impuña a cortesía impediume escoitar unha soa palabra do que falaban os titulares do negocio cos demandantes dos versos por encargo. Só me fixei en que un daqueles, precisamente o mozo que ocupaba o centro, manexaba unha libreta de boa aparencia, quizais de coiro con cantos dourados ou algo semellante. Finalmente, optei por marchar, máis que nada pola urxencia que traía un dos amigos que me acompañaba. Con todo, non descarto volver un día destes. Se chego a tempo, pedirei un poema dedicado a un verán feliz. Sería para colgar no meu estudio, como se me prestasen o sol para axudar a pasar o inverno.

Esta columna publicouse orixinalmente o 15 de agosto de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un home sabandixa

14 de agosto de 2015 a las 0:14

A unha amiga miña, de nena chamábanlle sabandixa. Quero dicir que eu escoitaba a súa nai berrándolle e dicíndolle sempre, como remate, aquel insulto. A rapaza era algo rabuda e rabisaca e repúñase con moito xenio cando lle rifaban, pero polo demais debía ser igual que todas as pequenas do seu tempo, un pouquiño respondona. Aquela palabra, non obstante, dáballe un aire de pequeno bicho ruín, de cobra ou de víbora, que eran nomeadas que algunhas nais tampouco lle aforraban ás súas fillas cando se enfadaban.

Había tempo que eu non escoitaba chamarlle sabandixa a ninguén, pero o sábado oín de novo esa palabra, desta vez empregada por un señor para referise ao compañeiro con quen estaba tomando café nunha terraza. Díxollo amablemente, entre risas, para cualificar a actitude de cotilla que mantiña, falando da xente que pasaba.

O chamado sabandixa queixábase do feas que eran as persoas que ían e viñan por diante da terraza, moitas delas comendo xeados, vestidas case todas de maneira informal. Facía escarnio especialmente dos homes gordos, pero tamén das mulleres pasadas de carnes. Nunha ocasión oínlle dicir cousas dunha maldade feroz dun home alto e delgado, de nariz eminente. Dixo que cando morrese, metido dentro da caixa, ía dar un morto horroroso. Foi entón cando o amigo lle chamou sabandixa. A min pareceume máis ben un home rabioso.

Esta columna publicouse orixinalmente o 14 de agosto de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un león

13 de agosto de 2015 a las 0:15

Había tempo que os periódicos non falaban do xeneral  Masud, ese militar afgán que leva xa bastante tempo combatendo os talibáns, ata agora sen moito éxito, polo que se ve. Este home, que non se deixa retratar por ninguén e que resulta un enigma para media humanidade, é coñecido na prensa internacional como o “León do Panshir”. Confeso que hai anos que sinto a curiosidade de saber como é, polo menos a través de fotografías, pero ata o momento non o conseguín. Non é por ningunha razón especial, pero gustaríame confirmar se estou equivocado ou non cando penso que o tal león debe ser un señor pequeno e miúdo, de voz afrautada e peito de polo.

En xeral, estes nomes impresionantes resérvanse para tipos pequenos, como ocorría co emperador de Abisinia, que levaba o alcume bíblico de “León de Judá”, pero que medía apenas un metro e cincuenta centímetros de alto e pesaba arredor de corenta e tres quilos. Xa dixen nunha ocasión que hai unha foto deste señor, feita por detrás, no que se ve presidindo un desfile subido no alto dun caixón.

Non sei quen bautizaría o xeneral Masud cun nome tan fermoso e tan temible, pero dáme a impresión de que debeu ser el mesmo, sen dúbida para asustar os inimigos. No suposto de que o citado militar exista, pois pode suceder que non sexa máis que un nome, igual que un amigo meu médico que vive no campo e non pode ter can porque a muller e os fillos senten pánico diante destes animais, polo cal resolveu o asunto pintando un cartel para a porta da finca onde di: “¡Coidado! ¡Can moi perigoso!” Non está mal e, para o caso, tanto ten. As cousas non necesitan existir para seren reais. Os mortos non se meten con ninguén, pero case ninguén o cre.

Esta columna publicouse orixinalmente o 13 de agosto de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cousas de circo

12 de agosto de 2015 a las 0:15

Ese escritor do que falaba onte aquí*, que dá voltas no aire, non é un caso único nin raro. Unha noite en Estrasburgo, nun congreso do ramo, un novelista sueco de orixe grega, Theodor Kalifatides, fíxonos unha exhibición a un grupo de amigos de como era capaz de subir polas paredes das casas cunha rapidez e unha seguridade que recordaba a habilidade dos lagartos. Eu nunca o vin, pero dixéronme que Javier Marías agatuña moi ben polas farolas arriba e que Luis Antonio de Villena fai o pino dunha forma impecable.

En cuestión de guarrerías, hai para todos os gustos. Desde Francisco Umbral, que lle foi mexar na tumba a Dámaso Alonso o día do seu enterro, ata un ilustre poeta, admirable pola súa obra  e polo seu talento, que tiña a debilidade da carne de mercado e que perdeu unha prenda íntima nunha casa de reputación en Rio de Janeiro.

De don Manuel Murguía contábase unha cousa que non me atrevo a dicir e das alegrías de dona Emilia Pardo Bazán non hai nada que ocultar, sobre todo despois de que se publicasen as cartas que lle escribiu a Pérez Galdós. Lástima que dona Carmen Polo, asustada dos pecados que se gardaban na caixa que contiña as deste último, as queimase no Pazo de Meirás. Con tanta habilidade, non se acaba de entender por que aos escritores lles piden opinión sobre todo e aínda non se lle ocorreu a ninguén montar un circo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 12 de agosto de 1994.

(*) Un escritor a quen se referira Juan Benet sen citar o nome.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net