Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es
Á marxe do tempo

Esforzo

9 de agosto de 2013 a las 0:09

Hai uns días, andando pola Limia cuns amigos, funlles amosar unha vista espléndida daquela planura, quizais a máis fermosa de todas as que se poden observar desde os altos que rodean a comarca. Está na estrada que leva aos Blancos, pouco despois de pasar a parroquia de Parada de Ribeira. Desde alí, o que foi lagoa de Antela, máis as terras chás que forman o seu entorno, componen unha imaxe grandiosa, digna de ser incluída entre as moitas maravillas da nosa terra. Hai xa anos que veño subindo con amigos e coñecidos ata aquel alto, só para compartir con eles a beleza do lugar, e nunca atopei a ninguén que non quedase encantado.

Desta vez, non obstante, encontrei a paisaxe bastante alterada por unhas canteiras, de xeito que non nos resultou nada fácil atopar unha atalaia apropiada para contemplar a paisaxe. Foi entón cando descubrimos unha especie de pequeno lago artificial escavado na rocha, froito da extracción do material, rodeado de paredes verticais  de pedra de gra, algunha delas de máis de cen metros de altura.

Había un grupiño de rapaces e rapazas novos bañándose. Nun momento, un deles, máis pequeno que os demais e algo máis gordo, quizais tamén algo menos agraciado que os seus compañeiros,  subiu á parte máis alta dunha daquelas paredes cortadas a pico, e avisou de que se ía tirar de cabeza. A min pareceume unha acción tan arriscada e perigosa que lle berrei para que non o fixese. El  dubidou, pero deseguida me decatei de que o facía polas mozas. Pasados uns minutos, colleu carreira e tirouse. Os de abaixo aplaudiron e el saíu da auga como un deus. Non hai dereito que aos feos lles custe todo tanto. Igual que conseguir o pan para un pobre.

Esta columna publicouse orixinalmente o 9 de agosto de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Aprender a rir

8 de agosto de 2013 a las 0:10

Nun libro de memorias do século XVIII que estiven lendo onte pola tarde fálase dun señor que tiña a enfermidade da risa, un mal do cal xa morreran varios antepasados seus. Tal como conta o autor das páxinas que cito, o enfermo ría sen motivo, pero se lle contaban algunha historia graciosa ou presenciaba algún feito cómico, entón botaba unhas gargalladas tan escandalosas que quedaba sen alento e púñase en perigo de morte. Os médicos dixéronlle que a causa daquela doenza tiña que ver con problemas no bazo.

É probable que non exista a enfermidade da risa, pero en caso de que existise, estou convencido de que a miña tía Carme a padeceu. O curioso é que as súas fillas sempre a acusaron de ter a enfermidade do sono, pois durmía de pé, pero cando estaba durmida, moitas veces espertaba rindo dunha maneira accidentada, sen parar.

Hai tamén o caso contrario. O ano pasado lin nun periódico americano un anuncio de clases para aprender a rir, co pretexto de que, segundo un estudo médico, a risa era moi boa para o corazón. Eu non sei como rirá toda esa xente que asiste a este tipo de cursos, pero supoño que irán anotando nunha libreta o que riron cada día para amosarllo ao profesor e saber se progresan adecuadamente. A verdade é que parece unha forma un pouco triste de rir, pero as dietas tampouco son unha forma alegre de comer.

Esta columna publicouse orixinalmente o 8 de agosto de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un gran avó

6 de agosto de 2013 a las 22:24

Estes días, na tertulia de Baiona falamos do Premio Nobel de Literatura, que a moitos nos gustaría que algún día o puidese gañar Gonzalo Torrente Ballester, o cal sería de xustiza. Hai anos, o escritor amigo estivo de viaxe en Estocolmo e coñeceu a Artur Lundkvist, que mandaba moito na academia sueca e que foi o responsable de que lle desen o galardón a escritores de fala hispana como Vicente Aleixandre ou Octavio Paz e de que non llo concedesen a Jorge Luis Borges, a quen non estimaba por razón  de orde política.

Con motivo daquela viaxe de Torrente a Escandinavia, Lundkvist escribiu un longo artigo nun prestixioso periódico de Estocolmo falando marabillas do escritor galego. Cando o lin, pensei que tiña chegado a hora ou que, polo menos, entrabamos nas vésperas. Logo veu a enfermidade do académico sueco e despois a súa morte.

O outro día, cando Miguel Viqueira e mais eu falamos deste asunto na tertulia, Torrente permanecía calado, con ese xesto tan seu de deixar caer a cabeza sobre o peito, meter as mans no fondo dos petos dos pantalóns e chupar as meixelas por dentro, como se fosen caramelos. Nun momento, dixo: “Pois eu prefiro que non me dean o premio porque teño medo de que despois, con tantos cartos, me puidesen secuestrar un neto”. Xa poden estar contentos Rodrigo, Mathew e Fernanda cun avó coma este.

Esta columna publicouse orixinalmente o 7 de agosto de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Entre a bondade e a xustiza

6 de agosto de 2013 a las 22:18

Eu non sei se foi certo ou non, pero oíno contar varias veces. Ás feiras da miña vila, que se celebraban os días catorce e vinte e sete de cada mes, viña sempre un señor alto e groso, con pinta de home bravo, que chegaba nun fermoso cabalo negro de grande alzada. Entraba pola vila a paso de andadura coa cabeza erguida, o sombreiro posto e un enorme xaruto fumegando na boca. Despois víase paseando cos amigos ou xantando nalgunha das casas de comidas do Barrio de Arrriba ou tomando café e xogando a partida de dominó.

Un día escoitei unha historia terrible daquel home. Cando unha tormenta estragou os campos alá polo final dos anos corenta, un trebón de pedra que nun verán non deixou unha soa herba en pé, o citado individuo, en plena furia do ceo, saíu aobalcón da casa cunha escopeta, apuntou cara arriba e disparoullea Deus na cara.

Nunca entendín, de neno, como un raio non fulminou no instante a aquel tipo tan destemido. Xenerosidades inescrutablesda Providencia. Onte, non obstante, cando agardaba por un amigo nunha cafetería, á beira da praia, escoitei un homeesbardallar contra toda a corte celestial polo tempo revolto quepadecemos este verán. Estaba fóra de si, falando dos gastos que tiña, indignado. O que dicía era tan gordo, que se en vezde aplicarlle a bondade, Deus lle aplicase a xustiza, ao saír dealí, polo menos, tería que romper unha perna.

Esta columna publicouse orixinalmente o 6 de agosto de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Espías

5 de agosto de 2013 a las 0:05

As historias de espías sempre me fascinaron, polo menos ata o día no que Julio V. Gimeno, periodista ourensán de moito talento e algo disparatado, que arruinou un premio de novela en Valencia ao gañalo nas súas primeiras cinco convocatorias, me confesou que fora contratado por cinco pesetas ao mes para andar de espía polas feiras, alá polos anos corenta, co encargo de que para prepararse, antes de entrar en acción, se dedicase durante un par de semanas a ler novelas do xénero. Deulle unha gargallada e renunciou ao traballo.

O outro día, na tertulia nocturna de Panxón, Miguel Viqueira, que debe saber destas cousas porque ten diplomáticos na familia, contoume que os servizos secretos británicos inventaron un candado perfecto, imposible de abrir. Como os colegas espías de Israel teñen fama de ser especialistas en abrir calquera clase de pechadura, a eles lle mandaron o artiluxio coa intención de probalo. Os israelís conseguiron abrilo, pero devolvéronllo aos británicos cunha nota que dicía: “Perfecto e inatacable”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 5 de agosto de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un ben doméstico

4 de agosto de 2013 a las 0:14

Hai uns anos, nos Estados Unidos, unha compañía de aviación organizou uns cursos para combater o medo a voar, que nalgunhas persoas chega a ser patolóxico. Unha parte da terapia baseábase en explicar o funcionamento dos avións e a perfección técnica de que están dotados, que os converte no medio de transporte máis seguro que existe. Cando o curso chegou á súa fin, a proba final consistiu nunha viaxe a Londres.

A mala sorte quixo que o avión sufrise un accidente e que morresen todos os pasaxeiros. Moitas veces teño pensado en como deberon ser ese dous ou tres minutos anteriores á catástrofe, cando xa estaba claro para todos que o voo remataba en traxedia. Non sería difícil imaxinar que pola cabeza dalgúns deles pasara por uns instantes a idea dunha broma macabra ou a sospeita de que se podería tratar dunha técnica de choque destinada a curalos definitivamente do seu medo irracional.

Un pasaxeiro dese avión español que sufriu hai días un pequeno incidente sen máis consecuencias que algunhas mazaduras, dixo que a única idea que se lle instalou de forma enfermiza na cabeza durante os segundos que duraron as turbulencias, foi a de non poder contemplar aquela noite non sei que proba olímpica no televisor. É unha maneira bastante simple de morrer, botando en falta un ben pequeno e doméstico. O malo é para aqueles que se lle pon diante, a punto de entrar nel, o buraco tenebroso da morte.

Esta columna publicouse orixinalmente o 4 de agosto de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Palabras feas

3 de agosto de 2013 a las 0:13

Levo vinte anos tratando de explicarlles aos meus amigos suecos o que é Galicia, falándolles, sen necesidade de esaxerar as cousas, da beleza difícil de igualar da nosa paisaxe; anunciándolles que unha das cidades máis fermosas de Europa, e creo que levo visto todas as importantes, é Santiago de Compostela; ponderándolles as virtudes do carácter galego, que eu quero crer que é pacífico, sereno e dialogante, por máis que ás veces teña as miñas dúbidas, que naturalmente non lles conto.

En todo ese tempo, a única noticia que vin na prensa sueca que falara de Galicia foi unha entrevista que me fixeron hai anos nun periódico de aquí e na que contaba publicamente para todos os lectores estas mesmas cousas que lle conto en privado aos amigos.

Este ano, non obstante, houbo un cambio. Xa falei aquí de como Lugo apareceu citado na prensa e na televisión durante varias semanas como consecuencia do altercado promovido polo rapaz que lle bateu a un árbitro. Ultimamente, algúns periódicos falaron de Santiago. En realidade dixeron que nesa cidade, no Parlamento, unha señora conservadora lle batera a unha deputada socialista, ao mesmo tempo que pronunciaba “fula ord”, é dicir, palabras feas. Só faltaba que as traducisen.

Esta columna publicouse orixinalmente o 3 de agosto de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Habitantes da mañá

2 de agosto de 2013 a las 0:07

Hai anos, nos Estados Unidos, apareceu unha moda entre os rapaces novos que consistía en estar metido todo o día na casa e saír de noite a facer o papón polos parques e xardíns. A iso das doce enchíanse estes de tipos pálidos e solitarios, con frecuencia mirando para o ceo ou dando pequenos paseos en silencio, sen falaren uns cos outros, como fantasmas. Era xente pacífica e absurda. Non recordo agora a explicación que lle daban os expertos ao fenómeno, pero algo tiña que ver con algún cabreo ou desencanto vital.

O domingo pasado tiven que erguerme cedo para ir ao aeroporto e descubrín que ás sete da mañá hai por esta zona onde vivo grupos de rapaces que se parecen bastante a aqueles americanos: cuadrillas enteiras de mozos arrimados contra as paredes ou desprazándose cansos pola beira das rúas, esperando os autobuses.

Son os clientes máis teimudos das discotecas do sábado. Algúns deles, aos que lle puido o cansazo, volven para a casa, pero aqueles outros aos que aínda lles quedan forzas corren cara ás salas que non pechan ata as nove da mañá. Ignoro cal será a explicación que lles darán a este comportamento os que entenden destas cousas, pero estou seguro de que entre as razóns non ha figurar ningunha que diga que, ademais de todo, tramén se trata dun disparate. Por moito que durmir os sábados sexa un acto culpable e aburrido.

Esta columna publicouse orixinalmente o 2 de agosto de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O verán

1 de agosto de 2013 a las 0:10

Faime raro isto de pasar as mañás na casa sen ir buscar a Torrente para marcharmos a Baiona. Este vello costume de tantos anos parecía xa como pegado á pel, por iso resulta tan  desconcertante cambialo. O que fago entón é baixar ata A Ramallosa, mercar os periódicos e sentarme a lelos no porche. Como onde vivo non se escoitan os coches, aínda non sei por que milagre, de cando en vez distráiome co cantar dalgún paxaro novo, pois os coñecidos xa non me chaman a atención. Non está mal, sobre todo se iso sucede no medio da lectura dalgunha noticia inquietante, das que chegan estes días. De maneira que as mañás transcorren así. Como os rapaces andan por Suecia, facéndolle compañía ao avó, que vive só nunha casiña de tres plantas e está a punto de cumprir os noventa anos, tócame a min facer tarefas que lles corresponden a eles, como cortar a herba, regar polas noites ou botar o cloro. Aínda que son bastante vago, grazas a Deus, estou descubrindo que non me desagradan esas obrigacións. Polo menos, serven para durmir ben.

Polas noites procuro achegarme ata Panxón a tomar algo nas terrazas cos amigos. Este ano están moi ricas as sardiñas con cachelos e os pementos de Padrón. Tampouco está mal a tortilla de pataca, sobre todo se un consegue, cousa nada fácil, que lla fagan pouco pasada. Hai dous costumes culinarios moi extendidos neste país que nin entendo nin comparto: a tortilla seca, tipo argamasa, e o pan pouco cocido, tuberculoso.

Confesarei, non sen vergonza, que non é a primeira vez que levo pan no peto cando vou a un sitio destes. Cústame algunha pequena bronca familiar, pola vergonza, pero paga a pena. Así que o verán, salvo Torrente, moi ben.

Esta columna publicouse orixinalmente o 1 de agosto de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net